- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
<< τα τρία μικρά λυκάκια>>
το συνιστώ ....απο τα πέντε και άνω...
quote:
Big Bear Solar Observatory - New Telescope
quote:
www.bbso.njit.edu/newtelescope - 4k - Cached - More from this site - Save
Φαινομενικά αντίθετα και κατ’ ουσίαν ίδια.
Αναζητώντας το γιατί κατέληξα στο γεγονός ότι μόνο μια τέτοια μορφή ''ζωώδους'' δύναμης είναι ικανή να παράγει τα βολτ που είναι αναγκαία για τις απαραίτητες ηλεκτρικές εκκενώσεις.
Αυτό για αρχή ως έναυσμα…κατόπιν έρχεται η υποχρέωση της μεταστοιχείωσης του πρώτου ερεθίσματος.
Ίσως θεωρηθεί προκατάληψη, ίσως μεταφραστεί ως συντηρητισμός αλλά άνευ των όρων και των περιορισμών η παραμονή στον βάλτο των κατώτερων είναι δεδομένη.
Νοητικός μετασχηματισμός στην μαγεία της προβολής …
Αυστηρότητα στον συντονισμό, και γλυκύτητα σκέψεων η μόνη οδός προς τα σύννεφα….
Έπεται η συνέχεια…..
Εν καιρώ….
quote:
Καλως την... στα μυστήρια των καταθέσεων...
Eίδα φως και μπήκα!!
... έπειτα άκουσα και γνωστές φωνές...
Τέλος πάντων ... περαστική ήμουν και περαστική θα μείνω...
Εύχομαι σε όλους ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ όπου και με όποιον και αν πάτε... (εγώ βασικά θέλω να απομακρυνθώ από όλους και από όλα... μόνη κι έρημη σε ένα νησί της άγονης γραμμής με μόνη παρέα το αντηλιακό μου και ένα βιβλίο... Ονειρα θερινής νυχτός!! 
)
quote:
(εγώ βασικά θέλω να απομακρυνθώ από όλους και από όλα... μόνη κι έρημη σε ένα νησί της άγονης γραμμής με μόνη παρέα το αντηλιακό μου και ένα βιβλίο... Ονειρα θερινής νυχτός!! )
Εχω την εντύπωση οτι πολλοί είναι αυτοί που θα αναζητήσουν την μοναξιά avallon.
quote:
Εχω την εντύπωση οτι πολλοί είναι αυτοί που θα αναζητήσουν την μοναξιά avallon.
Δεν ξέρω για τους άλλους allzzaro... Μόνο για μένα μπορώ να μιλήσω.
Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να πικραίνεσαι.
Γέμισε ο τόπος σαλτιμπάγκους που ξεπουλούν στους πάγκους τους το μέλλον σου.
Γέμισε ο τόπος καταπατητές που μεταμφιεσμένοι σε σωτήρες ακολουθούν σαν τα σκυλιά τα βήματά σου.
Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να μπλοκάρεις.
Σου σερβίρουν σε κονσέρβες αποφάσεις που δε διάλεξες.
Ψάχνουν μεθοδικά να σε απελάσουν από την ψυχή σου.
Να κρεμάσουν τα σχέδιά σου ανάποδα, σαν νυχτερίδες,
Στους πασσάλους που οριοθέτησαν τον ορίζοντά σου.
Δεν λέω πως δεν έχεις δίκιο να φρικάρεις.
Όμως κρατήσου. Μην αφεθείς.
Τα πέντε πράγματα που κρύβεις μέσα σου υπεράσπισέ τα.
Κάτι θα γίνει. Δεν μπορεί.
Η ζωή ποτέ δεν περιφρόνησε τους εραστές της.
Και κάτι άλλο. Ισως πιο ποιητικό.
Φύτεψε άνθη στις ρωγμές της πίκρας σου.
Κι ύστερα βρες ένα μικρούλι ξέφωτο και κάθισε ν’απολαύσεις το άρωμά σους.
Α! Κι αν θέλεις , μην ξεχάσεις πως υπάρχουν πάντα κάποιοι που αξίζει να τους προσφέρεις ένα σου χρυσάνθεμο!.
Αυτό για όσους πληγώθηκαν από ανθρώπους και έπαψαν να πιστεύουν στον ΑΝΘΡΩΠΟ...
Καλή σας μέρα!
quote:
Τέλος πάντων ... περαστική ήμουν και περαστική θα μείνω...
Εύχομαι σε όλους ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ όπου και με όποιον και αν πάτε... (εγώ βασικά θέλω να απομακρυνθώ από όλους και από όλα... μόνη κι έρημη σε ένα νησί της άγονης γραμμής με μόνη παρέα το αντηλιακό μου και ένα βιβλίο... Ονειρα θερινής νυχτός!!
Εγώ σου έυχομαι καλές διακοπές και να τα βρείς όλα όπως ακριβώς τα θές. Ναι, σοβαρά το λέω.
Θα σου έλεγα για Σπήλαιο, αλλά δεν ξέρω πώς θα το πάρεις.
Είναι μέν ακριβώς το άκρως αντίθετο από το αντηλιακό, αλλά έχει την ιδιότητα, όταν βγαίνεις από το στένωμα, να νοιώθεις ότι ξαναγεννήθηκες.
Η πρόταση μου (σοβαρή αυτή τη φορά) να ξέρεις ότι ισχύει.
quote:
Αυτό για όσους πληγώθηκαν από ανθρώπους και έπαψαν να πιστεύουν στον ΑΝΘΡΩΠΟ...
O allzzaro τα εχει ζήσει αυτά καλή μου φίλη οπως λένε ``μέσα απο την κούνια του``. Είχα κούνια
Σημασία εχει να μην λυγά τα γόνατα κανείς avallon...
quote:
Εγώ σου έυχομαι καλές διακοπές και να τα βρείς όλα όπως ακριβώς τα θές. Ναι, σοβαρά το λέω.Θα σου έλεγα για Σπήλαιο, αλλά δεν ξέρω πώς θα το πάρεις.
Είναι μέν ακριβώς το άκρως αντίθετο από το αντηλιακό, αλλά έχει την ιδιότητα, όταν βγαίνεις από το στένωμα, να νοιώθεις ότι ξαναγεννήθηκες.
Η πρόταση μου (σοβαρή αυτή τη φορά) να ξέρεις ότι ισχύει.
Ανδρέα... με εκπλήσεις ευχάριστα αυτή τη φορά!!Οχι μην πεις για Σπήλαιο... Είναι βαρετό να ακούω 24 ώρες το 24ωρο για σπήλαια από τον κολλητό μου και να μπαίνω εδώ για να χαλαρώσω και να ακούω και ΠΑΛΙ για σπήλαια!! Γι'αυτό αν στην είπα μερικές φορές για τα σπηλαιολογικά είναι γιατί καταντά κουραστικό και όχι γιατί έχω κάτι προσωπικό μαζί σου... (Αλλωστε δεν είναι σπηλαιολογικό φόρουμ εδώ) Ελπίζω αυτή τη φορά να το κατανοείς...
Την αίσθηση ότι ξαναγεννήθηκες την έχω νοιώσει πολλάκις...
Μια εξ αυτών των φορών και όταν με το μέλος secondborn εξερευνήσαμε το λαγούμι εκείνο της σπηλιάς που οδηγεί στη "λιμνούλα".
Εκείνη την ώρα κάτι με έσπρωξε να σβήσω τελείως τον φακό και να μείνω για λίγα λεπτά στο κατασκόταδο... Φοβερή εμπειρία...
Πάμε γι'αλλα λοιπόν Ανδρέα...
quote:
Αυτό για όσους πληγώθηκαν από ανθρώπους και έπαψαν να πιστεύουν στον ΑΝΘΡΩΠΟ...
Ολα έρχονται και παρέρχονται ....μην το βάζεις κάτω...και καλές διακοπές.
Φιλιά απο μένα και την Γαλάζια σφαίρα...
Μη μου πεις...
Φιλάρες σε όλους!!
Φιλάκιαααααααααααααααα
τα τρία απαραίτητα συστατικά ....
οπως φαίνονται στα δικά μου μάτια...
με πολλή αγάπη
ενάντια σε κάθε μορφή φραγμού
αφού οι τοίχοι γρεμίζονται
οι πάγοι δεν αντέχουν
και ρέουν αδιάκοπα...
Εφ'οσον δεν είμαι διαφορετικός, εφ όσον είμαι σαν τούς άλλους και αναγνωρίζομαι απ' αυτούς ως << κανονικός συνάνθρωπος>> μπορώ και νιώθω τον εαυτό μου ως << εγώ>>.
Είμαι << οπως με επιθυμείτε>> σύμφωνα με την διατύπωση του Πιραντέλλο .
Στην θέση της προατομιστικής ταυτότητας γένους, αναπτύσσεται νια νέα ταυτότητα κοπαδιού, στην οποία η αίσθηση ταυτότητας στηρίζεται στην αναμφισβήτητη αίσθηση πως ανήκει κανείς στο πλήθος.
Το γεγονός οτι αυτή η ιδιομορφία κι αυτός ο κονφορμισμός δεν γίνεται πάντοτε παραδεκτός και καλύπτονται συνήθως και τα δύο με την ψευδαίσθηση της ατομικότητας, δε μεταβάλλει την πραγματικότητα.
Το πρόβλημα της αίσθησης ταυτότητας δεν είναι όπως θεωρείται συνήθως φιλοσοφικό η πρόβλημα που αφορά μόνο το πνεύμα και την σκέψη.
Η ανάγκη να νιώθει κανείς την αίσθηση ταυτότητας πηγάζει απο τις ίδιες τις συνθήκες της ανθρώπινης ύπαρξης, και είναι η πηγή των πιο έντονων επιθυμιών.
Μια και δεν μπορώ να παραμείνω υγιής χωρίς την αίσθηση του << εγώ>> ωθούμαι να κάνω τα πάντα για να την αποκτήσω.
ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΊΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΠΡΟΔΗΛΟ απο το γεγονός οτι οι άνθρωποι επιθυμούν να διακινδυνευσουν την ζωή τους, να εγκαταλείψουν την αγάπη τους, να παραδίνουν την ελευθεριά τους και να θυσιάζουν τις σκέψεις τους μόνο και μόνο για να είναι ο καθένας μια μονάδα του πλήθους, για να συμμορφώνεται και να αποκτά έτσι κάποια αίσθηση ταυτότητας έστω και απατηλή?
Εριχ Φρομ
Συνήθως μιλάμε για πράγματα ασήμαντα, ενω οι μηλιές είναι οι παλιοί ονειροπόλοι σ’ εναν άλλο ύπνο κι ένικοι απορούν για την πρώιμη άνοιξη- μα είναι να μην απορεί κανείς? Τόσα γεγονότα , τόσες περιπέτειες, τόσα απρόοπτα...κι΄αν δεν ήταν τα βραδινά γαυγίσματα, η αιωνιότητα θα περνούσα απαρατήρητη.
Ήσυχο βράδυ, μυρωδιά απο κήπους, άστρα, περπατάς. Κι αυτή η τυφλή γυναίκα, που μισοείδες μέσα σε μια κάμαρα, προχωρούσε πασπατευτά
Ψάχνοντας να μπεί στο πεπρωμένο σου.
Γιατί τα χέρια σου ήταν πάντα πρόθυμα, θα σε ξανασυναντήσω μες το όνειρο.
Γιατί έκλαψες για πράγματα παραμελημένα, θα χεις πάντα μια θέση στον ουρανό [ μου].
Γιατί δεν ρώτησες ποτέ , ένα πουλί θα σου φέρει την απόκριση.
Αυτές οι πορφυρές ανταύγειες του δειλινού στο βάθος σαν τις πυρκαγιές σε μια παλιά χαμένη εξέγερση, τι έγινε? Κανείς δεν επέζησε να μαρτυρήσει – δίκαιη ώρα του λυκόφωτος, οταν πλανιόμαστε σε προκυμαίες η ουρανούς, ώρα που σταματάμε άξαφνα στη σκάλα και κοιτάζουμε το αινιγματικό παρελθόν, ενώ απο κάπου ακούγεται μια μελωδία παιδική ξεχασμένη σαν ένας άγγελος που έχασε τον δρόμο του-
Ζούμε σ’ ένα ανεξιχνίαστο όνειρο απ’ οπου δεν θα βγούμε παρα για να αγκαλιάσουμε,
σαν μόνη εξήγηση την σιωπή...
Τάσος Λειβαδίτης.
Καληνύχτα.....
Ο ήχος στριγκός, αχνός στην αρχή, τσιριχτός στην συνέχεια. Γρατζούναγε το τύμπανο και βίαζε την ησυχία. Το χέρι σηκώθηκε ασυναίσθητα και κατευθύνθηκε προς την πηγή του ήχου, έπεσε με δύναμη και γνήσιο μίσος, ένα τελευταίο μπιπ πριν την στιγμή της κρούσης, σαν επιθανάτιος ρόγχος και όλα επανήλθαν στην γαλήνη της νυχτιάς. Η φωσφορίζων επιγραφή “Swiss Quartz” έμενε μόνο να καραδοκεί μέσα στο σκοτάδι.
Η ζημιά όμως είχε γίνει, ο εγκέφαλος είχε βγει από τον λήθαργο και έστελνε χιλιάδες ηλεκτρικά κωδικοποιημένα μηνύματα σε όλο το σώμα. Ο ονειρόκοσμος έκλεινε τις θύρες του για ακόμα μια φορά.
Τα βλέφαρα πάλευαν να ανοίξουν, τα πάντα έκαναν θόρυβο πλέον, μέχρι και οι βλεφαρίδες που ξεμπλεκόταν και το αίμα που έρεε με στροβιλισμούς στις φλέβες. Έξω από το ανοιχτό παράθυρο, κάπου χαμένο μέσα στα φυτά του κήπου, ένα τριζόνι εξέπεμπε αγχωμένο το τελευταίο ερωτικό κάλεσμα γι απόψε πριν αποσυρθεί και αυτό στην προσωπική του μοναξιά .
Το κορμί άρχισε να κουνιέται κάτω από το σεντόνι, σε μια περίεργη χορογραφία ενός υπερμέγεθες σκουληκιού που πάλευε να σκίσει το κουκούλι. Από της ξαφνικές κινήσεις το κρεβάτι έτριξε παραπονεμένο με θυμό σαν να ξυπνούσε και αυτό.
Η ώρα ήταν πέντε, κάθε μέρα την ίδια ώρα χτυπάει το ξυπνητήρι, το 'ξερα, ήμουνα σίγουρος, αλλά το κεφάλι γυρνάει να πάρει και οπτική επιβεβαίωση. “Ούτε το υποσυνείδητο μου δεν με εμπιστεύεται” η τελευταία σκέψη είναι αρρωστημένα διασκεδαστική και ένα μείδιασμα υποψία χαμόγελου χαράκτηκε στα χείλη.
Η ώρα ωρίμασε, κινήσεις και πράξεις που από δω και πέρα θα γίνουν ενστικτωδώς πλέον. Ανακάθισα στο κρεβάτι σε μια στάση φτηνής απομίμησης του σκεπτόμενου ανθρώπου, με το σεντόνι περασμένο στην πλάτη σε μια περίεργη διασταύρωση χιτώνα και κάπας. Το ΕΓΩ μου ψέλλισε, “Να βγαίνεις απ' το όνειρο...” αλλά έπρεπε να βιαστώ μισή ώρα προσωπικός χρόνος...
Το χασμουρητό συνοδεύεται με την σωματική απόλαυση ενός αόρατου Προκρούστη που προσπαθεί να εξισορροπήσει τα σωματικά μεγέθη. Ο δρόμος προς το μπάνιο μοιάζει να είναι ανηφορικός και γεμάτος εμπόδια, αλλά κάθε βήμα που κάνω μικραίνει την απόσταση από την Ιθάκη.
Το νερό μοιάζει κρύο, ρέει με θόρυβο, συγκρούεται με την λεύκη πορσελάνινη επιφάνεια και χάνεται στο σκοτάδι του σιφονιού. "Αριστερά ή δεξιά;" προσπαθώ αφηρημένα να θυμηθώ με τι φορά στροβιλίζεται το νερό στο ημισφαίριο μας. Το συνειδητό όμως ψιθυρίζει νυσταγμένο "τέτοια ώρα, τέτοια λόγια" και μου γεμίζει τις χούφτες με νερό, πριν τις εναποθέσει στο πρόσωπο μου μαζί με το περιεχόμενο τους. Ανατριχιάζω ευχάριστα, αφήνω τις σταγόνες να κυλήσουν, τις βλέπω να μπλέκονται στις τρίχες από τα γένια και να αιωρούνται αναποφάσιστες σαν δροσοσταλίδες στις άκρες αγκαθιών.
"Θέλω ξύρισμα" δηλώνει το συνειδητό αλλά το υποσυνείδητο σφυρίζει αδιάφορα φανερά ενοχλημένο από την προηγούμενη διακοπή και παρασέρνει όλο το κορμί προς την λεκάνη. Η όλη διαδικασία της ούρησης, από την αρχή της νευρικής ώσης μέχρι την χαλάρωση του σφιγκτήρα της ουροδόχου σιγοψιθυρίζεται μέσα μου προσπαθώντας να ανταγωνιστεί την πράξη με φανερή αποτυχία.
Περίεργα ξύπνησε και σήμερα το μυαλό μου.
Μέχρι να ξαναγεμίσει το καζανάκι, έχω ήδη πλύνει τα δόντια. Ναι γνωρίζω για τις θεωρίες περί εκατό βουρτσισμάτων αλλά έχω αργό καζανάκι και ο χρόνος κυλάει και εγώ έχω χαθεί στην πορεία του, χωρίς την επίγνωση του βηματισμού του. Το ρολόι στο δωμάτιο με ένα σαρδόνιο χαμόγελο μου δηλώνει ευθαρσώς ότι έχω αργήσει, μου ρχεται να του βγάλω την γλωσσά αλλά το ξανασκέφτομαι, καλύτερα να μην ανοίγεις πόρτες που δεν θες να τις διαβείς.
Με ανωτερότητα του γυρνώ την πλάτη και ξεκινώ να ντύνομαι "... κι ύστερα στο δωμάτιο. Να ντύνεσαι καλά..." ακούω τις φωνές στο μυαλό μου συμφιλιωμένες. Τα ρούχα γεμίζουν τα ρουθούνια με την ευχάριστη μυρωδιά του μαλακτικού και ξέροντας τι θα ακολουθήσει την απολαμβάνω όσο μπορώ και έχω την ευκαιρία. Προσπαθώ να θυμηθώ που άφησα το κινητό και τα κλειδιά χτες το βραδύ, χωρίς αποτέλεσμα, τελικά μετά από μια σύντομη αλλά καθοριστική αναζήτηση τα βρίσκω τρυπωμένα στις τσέπες ενός παντελονιού.
Μόλις που προλαβαίνω να φτιάξω ένα καφέ, πριν αρχίσει το ντουέτο στο μυαλό μου "...να πας κατά την πόρτα...", υπακούω με βιασύνη στην προσταγή, "...να κάνεις δυο βήματα...". Η φρεσκάδα του πρωινού με προκαλεί να ακινητοποιηθώ και να πάρω βαθιές ανάσες, ενώ το ντουέτο συνεχίζει ανενόχλητο "...στο τρίτο κοκαλώνεις, να λείπει απάνω ουρανός!!!" ενώ προσθέτω και τη δική μου φωνή σε ένα σιγανό φάλτσο μουρμούρισμα καθώς το κεφάλι κοιτάζει ψηλά τα αστερία, που αρχίζουν να χάνονται στο ξάσπρισμα της νύχτας. Ο ουρανός είναι στην θέση του όμως, οπότε το μόνo που έχουμε να φοβηθούμε είναι μην πέσει στα κεφάλια μας, αλλά η μέρα προμηνύεται όμορφη και οδηγούμαστε όλοι προς το αμάξι αρχίζοντας απο την αρχή...
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Σβήνουν τα περιγράμματα των σχημάτων και θολώνουν έτσι οπως θα φάινονταν σαν απο ένα αραχνιασμένο πέπλο μιας τυρανικής σκέψης φυτρωμένης βαθιά,
είναι μια απο αυτές τις εποχές που δεν ωραιοποιούνται με τίποτα..λούζονται απο τόσο φως, αυτό που κάνει τα μάτια να κλείνουν και τις ιδέες να τρέχουν φοβισμένες,
αρνούμαι να παραδώσω τα σκήπτρα μου στην ανασυρόμενη πεζότητα,
σε ένα βάρος που λυγίζει την ψυχή,
εναντιώνομαι και επιτάσσω τα φτερωτά μου πλάσματα να χορτάσουν απο την θλίψη, να καταργήσουν το σκοτάδι...
...επειδή ως τώρα πάντα γίνεται το καλύτερο...
η μόνη ελευθειά μας είναι η χαμογελαστή όψη του νου μας...
Δήθεν... από έρωτα πετάς στο κενό όλα σου τα όνειρα.
Δήθεν... από έρωτα αφήνεσαι κι εσύ στο ίδιο κενό.
Δήθεν από την απουσία του έρωτα αλλάζεις τις προτεραιότητές σου, κάνεις μια «αλλαγή πλεύσης», διεκδικείς την ψυχή σου.
Δήθεν... από ανάγκη για έρωτα χαρίζεσαι σε ό,τι μοιάζει να σε ζεσταίνει έστω και για λίγο από τα «μποφόρ της μοναξιάς» σου.
Δήθεν από φόβο για τα «άλλα» πρόσωπα του έρωτά σου φτάνεις να προτιμήσεις και τη φυγή, ακόμα και την απομόνωση.
Δήθεν... από πίστη στη δύναμη του έρωτα αρνείσαι να αντιληφθείς ότι υπάρχουν πολλές αλήθειες για να βαφτίσεις ένα ψέμα.
Δήθεν αλλάζεις, δακρύζεις, πονάς.
Δήθεν ξαναγεννιέσαι από τη στάχτη σου, ανασταίνεις τις ελπίδες σου.
Δήθεν αγγίζεις την ευτυχία μέσα από μια αγκαλιά και κοιτάς τον ήλιο άφοβα από το δικό σου ουρανό...
Και τότε δήθεν! όλα φαίνονται πάλι δυνατά! Μάλλον θα το πρόσεξες!
Όλα τα «δήθεν» είναι φτιαγμένα από έρωτα...
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Edited by - lorenzo on 20/07/2006 13:10:52
Το μόνο που έχει μείνει είναι η αντανάκλαση του τελευταίων αχτίδων του ήλιου πάνω στις πούλιες… Κι όπως στριφογυρίζουν στον αέρα που φυσάει δροσερά, σπινθηρίζουν τα μικρά μου όνειρα στους τοίχους… Εξαφανίζονται και εμφανίζονται σε δευτερόλεπτα ξανά και ξανά… Για λίγο φωτίζουν τα σκοτεινά σημεία, για λίγο ζωντανεύουν τον σοβά, για λίγο αποκτούν υπόσταση…
Το μόνο που έχει μείνει είναι μερικές λέξεις γραμμένες, με άριστη ορθογραφία, με στυλ προσωπικό, να αναπνέουν τις ανάσες μου… Κι όπως αποτυπώνονται σε τετράδια και οθόνες, για λίγο λάμπουν ανάμεσα στα εγκεφαλικά κύτταρα, για λίγο παράγουν ηλεκτρισμό στο σώμα… Τόσο λίγο όμως που δεν φτάνει να το κινήσουν…
Το μόνο που έχει μείνει είναι η ανάμνηση ήχων αγαπημένων, οικείων, σπάνιων τώρα πια… Κι όπως ο άνεμος περνάει ανάμεσα στα καλώδια, για λίγο τις ακούω ξανά… Λένε “σ’αγαπάω” και βγαίνουν απ’ το δικό μου στόμα. Για λίγο η γάτα γουργουρίζει στην αγκαλιά μου, το γέλιο βγαίνει αβίαστο, στο τηγάνι τσιτσιρίζουν τα κρεμύδια από χέρια αγαπημένα… Τόσο λίγο όμως που δεν αρκούν για να γίνουν καθαρή ανάμνηση…
Το μόνο που έχει μείνει από την αφή είναι η ανάγκη της…
Το μόνο που έχει μείνει από την γεύση είναι η λαχτάρα…
Το μόνο που έχει μείνει από την όσφρηση είναι η απουσία…
κι εγώ έχω μείνει εδώ, σα φάρος μοναχικός, σαν φανάρι που ψάχνει για άνθρωπο και άνθρωπο δεν βρίσκει…
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius