- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Έρημος
"Αν θυμάμαι καλά, κάποτε ήταν η ζωή μου έκπαγλη γιορτή που άνοιγαν όλες οι καρδιές κι όλα τα κρασιά κυλούσαν.
Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατα μου.
Και τη βρήκα πικρή.
Και τη βλαστήμησα."
(Arthur Rimbaud, Μια εποχή στην κόλαση)
*
Όταν το τηλέφωνο δε χτυπάει Σάββατο βράδυ παρά μόνο για να επιβεβαιώσει πως ακόμη διατηρείς φιλίες for old times sake αρχίζει ένα ατελείωτο κυνηγητό με τη μνήμη από άλλα Σαββατόβραδα που πάλι τα πέρασες προσπαθώντας να μάθεις ποιοι κατοικούν στο ταβάνι σου.
Έτσι, σηκώνεσαι από το κρεβάτι και πας στο μπάνιο. Μπαίνεις κάτω από το νερό και κάνεις γρήγορα, όσο πιο γρήγορα μπορείς. Ντύνεσαι και φεύγεις. Θα βγεις. Θα βγεις έξω Σάββατο βράδυ έχοντας αποφασίσει πως δεν θα επιστρέψεις μόνος. Ή πως θα κοιμηθείς αλλού. Σε κρεβάτι που δεν ξέρεις και δεν πρόκειται να ξαναδείς ποτέ.
Και τραβιέσαι. Εκεί που περιμένει το γαμήσι. Στα μέρη όπου οι άνθρωποι είναι αποφασισμένοι να πείσουν τους εαυτούς τους πως αρέσουν στους άλλους. Εκεί που προσπαθούν για να μη δείξουν πως θέλουν ό,τι κι εσύ.
Θα μπεις και θα πας ίσια στη μπάρα. Θα ζητήσεις κάτι, ό,τι σου κατέβει. Κάτι που ίσως δεν πίνεις συχνά. Θα κοιτάξεις γύρω. Θα προσπαθήσεις να κάνεις σαφές πως είσαι διαθέσιμος. Θα αφήσεις το βλέμμα σου δεξιά-αριστερά κι αν είσαι τυχερός απόψε δεν θα μείνεις έρημο σώμα ώσπου να ξημερώσει. Θα χαμογελάσεις στο λάθος άνθρωπο, θα σου μιλήσει αυτός που δεν θα κοιτούσες ποτέ. Θα γίνεις λιώμα επειδή ξέρεις πως το κενό μέσα σου το έφτιαξες μόνος σου.
Κι όταν κουραστείς από την απραξία, θα πληρώσεις και θα φύγεις με την απόφαση πως ποτέ ξανά δεν θα γίνεις κομμάτι μιας τέτοιας βραδιάς.
Το επόμενο Σάββατο, πάλι εδώ.
...........................................................................
Εσυ τι θα έκανες? πως ορίζεις το ''λάθος''? πως ξεχωρίζεις το ΔΗΘΕΝ?
Καλύτερα με κατεβασμένα τα ρολά. Αν είναι να είμαι μόνος προτιμώ να χει σκοτάδι. Όσο το μαγαζάκι μένει ανοιχτό το φως μου τρυπάει τα μάτια.
Δεν χρειάζομαι άλλες άδειες σιωπές. Ούτε λόγια άλλα για ν’ αγαπιόμαστε.
Βρέχει που βρέχει - ας είναι καταιγίδα.
................................................................................................
- Τι έγινε; Ανακάλυψες και συ την πυρίτιδα;
- Γάμα τα, μωρό μου. Η μοίρα μας είναι να στηριζόμαστε πάνω μας,
δεν ανακάλυψα την πυρίτιδα. Μπορεί απλώς να αποφάσισα να ανάψω το γαμημένο σπίρτο.
Μπορεί...
Δεν ξέρω...
Κατανοητός???
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Edited by - lorenzo on 21/07/2006 13:59:04
__________________________________________________
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΑΝΕΛΘΕΙ ΤΟ
FORMAT ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ
__________________________________________________
Όπως όλοι κάπου επιστρέφεις, όταν, απροσδιόριστο γιατί, το βάρος στην καρδιά είναι τόσο, που δεν ξέρεις πώς προέκυψε. Απλώς ξυπνάς ένα πρωΐ κι όλα σε φοβίζουν τόσο, ώστε το μόνο που μοιάζει ικανό να σε ανακουφίσει είναι η επιστροφή. Εκεί όπου ανήκεις. Στον τόπο απ’ όπου αναχώρησες μη θέλοντας να είσαι μέρος του, επειδή τότε σου φαινόταν ακατάλληλος. Επειδή ένιωθες καλύτερα πιστεύοντας πως είσαι αταίριαστος. Μια μέρα τα χρόνια έχουν περάσει και τίποτα δεν έχει σημασία. Ούτε οι φίλοι, ούτε οι εχθροί. Ούτε ο αγώνας για καταξίωση κι επιβεβαίωση, ούτε η αμφισβήτηση κι η επανάσταση. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι λιγότερες τρύπες στην ψυχή σου. Ο εαυτός που έχεις ξοδέψει, πάει-τέλειωσε. Όσος σου απόμεινε, πάρτον και γύρνα πίσω. Εκεί όπου ακόμη και μόνος σου θα νιώσεις πάλι ασφαλής.
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Η πρόκληση είναι η τελευταία μορφή εμπρησμού ιδίως αν είναι απογυμνωμένη και φουριόζα σαν τον αέρα που τρελαίνει τα μυαλά...αυτές τις ημέρες...
Το λίγο και το πολύ είναι δική μας επιλογή...ανάλογα του θάρρους να σβήσεις τις ''προβλέψεις''.
Θα ήθελα να ήξερα σε τι χρησιμεύει η όραση αν την έχουμε μόνο για να ψάχνουμε το ανάχωμα να κρυφτούμε?
Τόσος χρόνος χαμένος για να μπορείς να δείς πίσω από ένα κλειστό παράθυρο, αθωώνοντας τον εαυτό σου με το απίστευτο.
Μια ανώτερη δικαιολογία αρμόζουσα στο Εβερεστ...αν και ακόμη και εκεί όλο και κάτι ανθρώπινο μυρίζει...
quote:
Η μοίρα μας είναι να στηριζόμαστε πάνω μας,
Πάνω μας στηριζόμαστε μόνο που έχει διαφορά ο χρόνος εκμάθησης του, ΑΛΛΑ ξαπλωμένοι ανάσκελα και περιδιαβαίνοντας σε άγνωστα μονοπάτια ξεχασμένα από καιρό η μοίρα, μας ειρωνεύεται …αυτή η ''αναζήτηση'' θέλει πέταγμα...ψηλά...μα καλά αυτά εγώ θα στα μάθω?
quote:
Μια μέρα τα χρόνια έχουν περάσει και τίποτα δεν έχει σημασία. Ούτε οι φίλοι, ούτε οι εχθροί. Ούτε ο αγώνας για καταξίωση κι επιβεβαίωση, ούτε η αμφισβήτηση κι η επανάσταση. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι λιγότερες τρύπες στην ψυχή σου. Ο εαυτός που έχεις ξοδέψει, πάει-τέλειωσε. Όσος σου απόμεινε, πάρτον και γύρνα πίσω. Εκεί όπου ακόμη και μόνος σου θα νιώσεις πάλι ασφαλής.
<<Μόνο όσοι ονειρεύονται
μπορεί και να ξυπνήσουν κάποτε .
Όλοι οι υπόλοιποι
απλώς κοιμούνται !>>
.
<<Πως πραγματοποιούμε τα όνειρα μας; Δεν έχει σχέση η ηλικία μας. Κανένας δεν είναι πολύ μεγάλος ή πολύ γέρος για να ονειρεύεται. Τα όνειρα μας σχετίζονται με την παιδικότητα που κρύβουμε στην ψυχή μας και όχι με την βιολογική μας ηλικία. Έχω δει ανθρώπους 75 χρονών να ονειρεύονται το μέλλον και αυτό είναι στάση ζωής, μια πολύ μεγαλόψυχη στάση ζωής. Δεν έχει σχέση το παρελθόν μας. Το παρελθόν πέρασε και μπορεί να μας απογοήτευσε αλλά είναι στο χέρι μας να κάνουμε την ανατροπή στο παρόν και στο μέλλον. Εάν ζούμε με την πεποίθηση πως όλα είναι δυνατά σε αυτή την ζωή , εάν αποδεχτούμε ότι όλα τα πράγματα συμβαίνουν για κάποιο λόγο , εάν είμαστε πιστοί και παλεύουμε καθημερινά για την πραγμάτωση των ονείρων μας και εάν είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε θυσίες γι αυτά τότε είναι βέβαιο ότι σύντομα θα πάψουν να είναι όνειρα αλλά θα αποτελούν την ονειρική μας πραγματικότητα. Την πραγματικότητα που θα θέλαμε να ζούμε και που είναι εκεί , δίπλα μας , μέσα μας , γύρω μας.>>
To παραπάνω είναι αντιγραφή απο άλλο φορουμ απο το πόστ ενος ''επαναστάτη'' που κάποτε θέλησε να μας δείξει την ανάβαση στα ονείρα.
Αλλά φίλε μου, πάρε τον κρέβατόν σου και περιπάτει... Άντε να σε χαρώ!
υ.γ lorenzo, γράφεις πολύ καλά και σε διαβάζω εδώ και καιρό. Γιατί όμως τόση απαισιοδοξία ? Ε, ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ ?
Edited by - XKA1123 on 21/07/2006 23:27:31
Κατ’ αρχή συγνώμη για την αναστάτωση κι ειλικρινά ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας… Η μετάφραση τρίτων στα γραφόμενα κάποιου φίλοι μου, πάντοτε ή σχεδόν πάντοτε φαντάζει άστοχη, άδικη, επιφανειακή και χίλια μύρια άλλα, για τον μεταφραζόμενο που την υπόκειται, αλλά πάντοτε φωτίζει κάποιες παραμέτρους που πιθανότατα αν όχι με πάσαν βεβαιότητα αναδεικνύουν κάποιες πλευρές όπου το φως είναι ελάχιστο έως ανύπαρκτο.. κι έτσι τον βοηθούν να τις δει..
Η αλήθεια μου - όπως την αντιλαμβανόμουν τουλάχιστον – εξέφραζε την αποδοχή – παραδοχή μιας κατάστασης ΑΛΗΘΟΥΣ όχι όμως παραίτησης!!!
Καταλαβαίνω την δυσκολία της απόδοσης των εννοιών στα κείμενα μου λόγω δικής μου αδυναμίας να τις εκφράσω γιαυτό άλλωστε και συχνά πυκνά καταφεύγω στην συνδρομή των ποιητών..
Έχω πει κι έχω ξαναπεί την πεποίθηση μου ότι όλα μα όλα που μας απασχολούν χρήζουν ξεκαθαρίσματος, ξεφλουδίσματος κι ΑΠΟΔΟΧΗΣ του Τι είναι ανθρωπίνως Εφικτό και Τι όχι.. Η Αποδοχή όμως για μένα δεν σημαίνει υποταγή αλλά Επίγνωση και Δράση όχι για την δράση αλλά για την επίτευξη στόχων εφικτών!!!
Διαβάζοντας σας όμως δεν μπορώ να μη συμφωνήσω μαζί σας ότι όντως η φάση που βιώνω τους τελευταίους μήνες έχει παίξει τον ρόλο της…. κι έχει σκοτεινιάσει την ματιά μου… φάση είναι θα περάσει…
Σας ευχαριστώ και το εννοώ..
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Η αγάπη και η φιλία είναι αισθήματα που δίδονται κατόπιν επιθυμίας ενός ανθρώπου επειδή εκείνη την στιγμή έχει τα απαραίτητα αποθέματα ενέργειας και ζητά να τα διοχετεύσει εκεί που ο ίδιος νομίζει και συντονίζεται.
Η εννοια της συγνώμης είναι μάλλον άτυχη αφού το μόνο σίγουρο είναι οτι όλοι κολυμπάμε στο ίδιο καζάνι...αυτό νομίζω οτι είναι αποδεκτό.
Ενα κείμενο ''μεταφράζεται'' με δύο τρόπους...ο ένας είναι η καρδιά και ο άλλος είναι ο νους.
Ο νους μπορεί να μην αναγνωρίσει την απόδοση αλλά η ψυχή είναι αλάνθαστη ...
Ο ένας πληγώνει ο άλλος θεραπεύει,χρησιμοποιούνται και οι δύο όμως για τον ίδιο σκοπό.
quote:
όλα μα όλα που μας απασχολούν χρήζουν ξεκαθαρίσματος, ξεφλουδίσματος κι ΑΠΟΔΟΧΗΣ του Τι είναι ανθρωπίνως Εφικτό και Τι όχι
Πρόσφατα συζητούσα με κάποιους φίλους απο τον χώρο για το κάρμα, την βούληση, το εφικτό και το ανέφικτο.
Ελεγα λοπόν οτι αφού πολλές φορές ''βλέπουμε'' απο πρίν το αποτέλεσμα μιας περιπέτειας πρίν την διασχίσουμε και διαισθανόμαστε το τέλος γιατί προχωράμε και δεν το αποφεύγουμε..
Ως παράδειγμα έφερα μια δική μου εμπειρία στο επαγγελματικό χώρο που ένω '' διέκρινα'' την συνέχεια, έμεινα, με την δικαιολογία της απαίτησης εργασίας.
<< Γιατί λες οτι δεν υπήρχε δικαίωμα επιλογής? Δεν υπήρχαν άλλες δουλειές να κάνεις? Εκ των υστέρων πως τα κατάφερες? ...δεν λες καλύτερα οτι ΦΟΒΟΣΟΥΝ τις αλλαγές, οτι ΠΑΓΩΝΕΣ μην χάσεις την ασφάλεια ?>> ήταν η ''σκληρή '' αλλά ακρως σφυπνιστική απάντηση ενός...
Το εφικτό και το ανέφικτο εμείς το ορίζουμε αλλά οπως εσύ μου έμαθες ασφάλεια δεν υπάρχει στην τόλμη.
Καμία φορά μιλάω με αυτούς που αποκαλούμε οικονομικούς μετανάστες, αυτούς που κατά κάποιο τρόπο ''υποτιμάμε'', ανθρώπους που είχαν το θάρρος να διασχίσουν ολόκληρα κράτη με τα πόδια μέσα απο βουνά, πεινασμένοι, βρώμικοι, μόνοι με μόνο οδηγό την πίστη τους για ένα καλύτερο αύριο και την απελπισία τους για το σήμερα.
Φαίνεται οτι η δύναμη του ανθρώπου κρύβεται στον ''πάτο'' του πηγαδιού.
Επεκτεινέ το τώρα ........
Καλημέρα
Ελπίζω να μην σε εξαφανίσουν τα μικρά κίτρινα ψαράκια που κολυμπάνε στην οθόνη του υπολογιστή μου...
ε μην τα ''γαργαλάς'' και εσύ...
Χαιρετώ..
Στέκομαι ακίνητος.
Και είμαι πολύ ώρα εδώ,
αλλά δεν μπορώ να κινηθώ.
Διαβάζω μερικά θέματα.
Και μετά άλλα θέματα.
Και σκέφτομαι
Θαρρώ ότι οι σκέψεις με κρέπαραν
Και αυτό θα ήταν το καλό,
Γιατί η κραιπάλη είναι καλή
Και εγώ τώρα ταυτίζω τις 2 λέξεις
που η 1η με την 2η δεν έχουν καμιά σχέση
Αν και η κραιπάλη μου θυμίζει τις φάσεις ηρεμίας
Γι' αυτό την είπα
αλλά εγώ επιθυμώ να κινηθώ
να πιάσω τα τσιγάρα μου
Να ανάψω ένα ακόμα
Να ακούσω ξανά ένα ξεκάθαρο ΟΧΙ να διαπερνά το ακουστικό του τηλεφώνου μου.
Να μπλεχτώ στο καλώδιο της συσκευής και να αναρωτηθώ
Γιατί είμαι ακίνητος?
Θέλω να κάνω ΤΟΣΑ πολλά πράγματα.
Γιατί τόση ακινησία λοιπόν...
Νομίζω η ακινησία προετοιμάζει την κίνηση.
Όπως η σιωπή τον λόγο.
Σε πολλά ντοκυμανταίρ έχω θαυμάσει την ακινησία ή την αργή κίνηση των αιλουροειδών πριν τιναχτούν μπροστά.
Στον ύπνο, φαινομενικά ακίνητοι, εργαζόμαστε.
Αντίθετα στη καθημερινή μας ζωή, φαινομενικά εν κινήσει, διατελούμε στην ουσία εν ακινησία (ρουτίνα).
Το ίδιο και η σκέψη: διανοητική λειτουργία φαινομενικά ακίνητη είναι τελικά λειτουργία όλο κίνηση δεδομένου ότι "πραγματώνει" τις σκέψεις μας εγκεφαλικά πρώτα.
Αυτή η κίνηση εν ακινησία φαίνεται καλύτερα στην Φαντασία που πραγματοποιεί "κινητικά" άλματα α-κίνητη.
Όσο το σκέφτομαι, νομίζω ότι κάθε κίνηση προϋποθέτει μια λογική περίοδο ακινησίας αλλιώς είναι ορμή, αυτό που ονομάζουμε ένστικτο, του οποίου η καθημερινή εκδήλωση καλείται αυθορμητισμός ενώ αντίθετα, η ακινησία που δε παράγει κίνηση είναι τέλμα, του οποίου την εκδήλωση θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε σαν «μελαγχολία».
Έτσι φθάνω να καταλήξω ότι τα 2 αυτά άκρα, κίνηση και ακινησία ( κίνηση/ανάπαυση) είναι αυτά που καθορίζουν και τη ψυχική μας υγεία.
Με τη διαφορά ότι στους καιρούς μας, η φυσιολογική περίοδος «ακινησίας» πριν την πράξη έχει τόσο γιγαντωθεί που τείνει να εξαφανίσει την πράξη. Το σκέπτεσθαι δηλαδή τείνει να υποκαταστήσει το πράττειν. Έτσι περισσότερο θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για Παύση διαρκείας παρά για ανά-παυση.
Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι το σκέπτεσθαι έχει χάσει τα δημιουργικά εκείνα χαρακτηριστικά που οδηγούν στη πράξη. Ότι έχει καταληφθεί ολόκληρο από τη "φαντασία"-με την κακή έννοια του όρου- ήτοι, την άκαρπη «ονειροπόληση» ενίοτε και «φαντασίωση» έτσι ώστε να μπορούμε να μιλήσουμε για εκφυλισμό της νοητικής λειτουργίας, δηλαδή για «μελαγχολία», παύση διαρκείας που εκτός από το πράττειν τείνει να «καταπιεί» και τις ορμές/αυθορμητισμό μας.
Όσο διαρκεί το άγχος της γνωριμίας, ο κόσμος γύρω μοιάζει ακίνητος. Τίποτε δεν μεταβάλλεται.
Γι' αυτό και στην εφηβεία είσαι επιρρεπής στο να πιστέψεις ότι όλα είναι έτσι όπως φαίνονται να είναι, και δεν θα μπορούσαν να είναι αλλιώς.
Κατόπιν ο άνθρωπος ωριμάζει: κινείται όλο και λιγότερο ενώ ο κόσμος αρχίζει να παίρνει τις πρώτες περιστροφές.
Τελικά, ο άνθρωπος μένει ακίνητος, οπότε, πλέον, γυρίζει ο κόσμος αντί γι' αυτόν.
Να υποθέσουμε πως έχει βρει τη γαλήνη;
* Στην πραγματικότητα, κανείς δεν χρειάζεται να πάει πουθενά.
Όλη η δουλειά γίνεται εδώ, στο περιορισμένο εμβαδόν που διεκδικεί η κάθετη λειτουργία της κατανόησης των πραγμάτων, της στοργής μας γι' αυτά, της θέρμης που τα κρατάει ζωντανά.
Η υποχρέωση να μετακινούμαστε, πάση θυσία, διαρκώς, και όσο το δυνατόν ταχύτερα, εικονογραφεί το γεγονός ότι κάτι μέσα στον ψυχισμό παράγινε τρομακτικό.
Μόλις καθίσεις ακίνητος ορμάει επάνω σου ένα κύμα ναυτίας προερχόμενο απ' όλα ταυτόχρονα τα ερωτήματα που δεν απαντήθηκαν.
Γι' αυτό όταν πηγαίνω σε κάποιο νησί για διακοπές, προτιμώ να την αράζω σ' έναν ωραίο κήπο, με καλή παρέα ή μόνος μου, και να κουβεντιάζω ή να συγκεντρώνομαι σε μια χαλαρή σκέψη γύρω από το σπινθήρισμα των ελλείψεων της ζωής μου.
Μια μικρή παραλία, ένας πυκνός κήπος, ένα μπαράκι, ένα συγκεκριμένο μέρος στο οποίο νιώθω αμέσως ότι θα ήθελα να μείνω για πάντα υπερέχει όλων των νευρικών σχεδίων της ομήγυρης να προλάβει την ανταπόκριση στις αμέτρητες υποτιθέμενες τουριστικές προκλήσεις, κι έτσι είμαι συνήθως κάποιος ο οποίος, προκειμένου ν' ακολουθήσει και το πλέον στοιχειώδες ακόμη πρόγραμμα, ξεριζώνεται απ' τη θέση του διά της βίας.
Όσο πιο συχνά με ξεριζώνουν οι φίλοι, για το καλό μου όπως λένε, τόσο πιο σταθερά, λοιπόν, ριζώνω στο εσωτερικό κείμενο της φιλίας μας, όπως οι Εβραίοι που, μη έχοντας πατρίδα, έκαναν πατρίδα τους τις Γραφές.
Να υποθέσουμε πως έχω βρει τη γαλήνη;
* Στην πραγματικότητα, κανείς δεν χρειάζεται να πάει πουθενά.
Όλη η δουλειά γίνεται εδώ, στο περιορισμένο εμβαδόν που διεκδικεί η κάθετη λειτουργία της κατανόησης των πραγμάτων....
Η υποχρέωση να μετακινούμαστε, πάση θυσία, διαρκώς, και όσο το δυνατόν ταχύτερα, εικονογραφεί το γεγονός ότι κάτι μέσα στον ψυχισμό παράγινε τρομακτικό.
Μόλις καθίσεις ακίνητος ορμάει επάνω σου ένα κύμα ναυτίας προερχόμενο απ' όλα ταυτόχρονα τα ερωτήματα που δεν απαντήθηκαν.
....................................................................
..... προτιμώ να την αράζω σ' έναν ωραίο κήπο, με καλή παρέα ή μόνος μου, και να κουβεντιάζω ή να συγκεντρώνομαι σε μια χαλαρή σκέψη γύρω από το σπινθήρισμα των ελλείψεων της ζωής μου. Μια μικρή παραλία, ένας πυκνός κήπος, ένα μπαράκι, ένα συγκεκριμένο μέρος στο οποίο νιώθω αμέσως ότι θα ήθελα να μείνω για πάντα υπερέχει όλων των νευρικών σχεδίων της ομήγυρης να προλάβει την ανταπόκριση στις αμέτρητες υποτιθέμενες τουριστικές προκλήσεις, κι έτσι είμαι συνήθως κάποιος ο οποίος, προκειμένου ν' ακολουθήσει και το πλέον στοιχειώδες ακόμη πρόγραμμα, ξεριζώνεται απ' τη θέση του διά της βίας.
Θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω. Δε μιλάμε για τουριστικές προκλήσεις αλλά για τη ζωογόνο κίνηση. Εκείνη που είναι το γνώρισμα την νεότητας.
Κατά τη γνώμη μου με τη παραπάνω θέση περιγράφεις την "απόσυρση" που αν μεν γίνει σε προχωρημένη ηλικία -τότε που γέρνουμε- έχει καλώς γιατί είναι καταστάλαγμα και πληρότητα.
Σε νεότερη ηλικία- και ονομάζω τέτοια αυτή που τα πόδια μας ακόμα μας βαστούν- το άγχος της γνωριμίας πρέπει να είναι το κύριο χαρακτηριστικό μας. Γιατί όσο διαρκεί αυτό είμαστε νέοι και αυτό είναι που θα μας εξασφαλίσει τη γαλήνη των γηρατειών.
Επομένως, άλλο το άγχος των μετακινήσεων που προέρχεται όπως λες από φόβο της ακινησίας για να μην έλθουμε αντιμέτωποι με τις ελλείψεις μας και τα αναπάντητα ερωτήματα και άλλο ή δίψα για τη ζωή χωρίς την οποία σαφώς οι ερωτήσεις μένουν αναπάντητες και οι ελλείψεις γίνονται ελλείμματα.
Η ακινησία μου ήταν θεατρική, σήμαινε άνεση, αμηχανία, αναμονή, κρυφές εντάσεις.
Και σε λίγο θα κάθομαι στον ήλιο ακίνητος, απλώς και μόνο επειδή "έτσι πρέπει", όπως συμβαίνει με το τζόκινγκ ή με το να τηλεφωνείς διαρκώς σε κάποιον.
Καθισμένος στη σκιά, θα μελετάω κάτι που μοιάζει με πεδίο μάχης μετά τη μάχη, πτώματα παντού.
Θα μαζεύω ηλιακή ενέργεια γιατί πρέπει, αυτό είναι όλο.
«Συν-κίνηση»: θα 'ταν λογικό να πούμε: η κίνηση της «ψυχής» όταν εναρμονίζεται μ' αυτή του σημαίνοντος.
Ακόμη σφοδρότερη όμως όταν το κινούμενο δεν λογοδοτεί πουθενά.
Σκόρπιες σκέψεις… Σκόρπια λόγια..
ΣΚΟΡΠΙΟΙ χαχαχα… έτσι είχαμε ονομάσει κάποτε την ποδοσφαιρική μας ομάδα…
Σκόρπιος είμαι αλλά είμαι καλά.. αισθάνομαι πολύ καλά… πάρα πολύ καλά!!!
Τώρα αν αυτό είναι καλό ή κακό πως μπορεί κανείς να το ονοματίσει?
Άλλωστε τι είναι καλό και τι κακό?
Τι είναι Τι???
Ποιος μπορεί να το ορίσει?
Ορίσει.. χμμ.. όριο = περι - ορι - σμός…
Χαχαχα… σκουλήκια που το μυαλό συνεχώς γεννά.. τακτικές - άτακτες στρατιές ολόκληρες, σκόρπιες στο παντού και στο πουθενά… στο εδώ αλλά και στο εκεί, στο τώρα που διαρκώς γίνεται πριν και στο μετά που διαρκώς γίνεται τώρα….
ΓΑΜΑΤΑ ΜΕ ΜΕΓΑΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ!!!!
Έγινε τα λέμε όπως έλεγε και μια αδελφή ψυχή…
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Έτσι είναι, φίλε μου!
Είναι απλά οι σκέψεις μας και στο συγκεκριμένο θέμα αφηνόμαστε ελεύθεροι και τις καταθέτουμε.
Να είσαι καλά!
In anticipation of my resurrection...
quote:
επίσης παιδιά να ανακοινώσω με ύφος επίσημο και μελοδραματικό (χαχα...) ότι ακόμα κι αν δεν με διώξουν οι διαχειριστές θα φύγω από μόνος μου...μπέσα που λέει και ο άλλος...έγινε ένα κλικ μέσα μου...και είναι και θέμα αξιοπρέπειας πλέον...αν έστω και ένας-δύο δεν με θέλουν εδώ μέσα τότε εγώ δεν τους θέλω εκατό...και το 12 τελικά Heretic είναι πολύ ωραίος αριθμός για κλείσιμο κύκλου...the astrologer speaking
ναι, ναι,
εσύ ο άμεμπτος και ο άμωμος, καλό είναι να την κάνεις σιγά σιγά από αυτόν το "βόθρο' του εσωτέρικα, που βασιλεύουν κάτι ελεεινοί και τρισάθλιοι τύποι, που δεν ξέρουν τί τους γίνεται, και εσύ ο μόνος φωστήρ με τις κριτικές σου τους ανοίγεις τα μάτια, αλλά αυτοί δεν παίρνουν χαμπάρι....
Δεν έχεις λοιπόν θέση εδώ σε αυτόν τον βούρκο εσύ Κόστ...
Εσύ πρέπει να μιλάς και να συναγελάζεσαι μόνο με ανώτερα όντα, του επιπέδου σου και της αντίληψής σου.
Συγγνώμη που σου χαλάμε και τη μόστρα δηλαδής εμείς οι αμόρφωτοι χωριαταρέοι.....
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "
Μια αντίστοιχη περίπτωση έγινε και σε μένα με έναν άλλον χρήστη εδώ. Βασικά με πείραζε η αγένεια στις δημοσιεύσεις του και το ατέλειωτο παραμύθι. Του λέω ευγενικά, ρε φίλε... εντάξει, κόψε το δούλεμα... δεν είμαστε νηπιαγωγείο. Τα ίδια αυτός. Τον έπιασα σε πέντε έξι σημεία που τρόλαρε, άρχισε κι έβριζε, μου 'κατσαν κάτι ράμματα για τη γούνα του στο πρώτο googling, τα ανέβασα και τέρμα. Το μήνυμα ελήφθη.
Δεν χρειάζεται όμως να πυροβολώ στον αέρα σαν σύντεκνος για ένα μήνα μετά.
Επίσης, αν σου τη σπάει το σημερινό status στο φόρουμ, ρίξε ένα χέσιμο σε 5-6 άτομα και απλά αραίωσε. Δεν χρειάζεται να χαλάσεις την εικόνα σου για να αιτιολογήσεις στον εαυτό σου το "δεν ξαναπατάω". Το ίδιο έγινε με μένα στο metafysiko. Τους την είπα, μου την είπανε, τους ξέχεσα και ξέκοψα. Ούτε ban ούτε γαβ, ούτε τίποτα. Βγάλανε και κάτι παρατηρήσεις ότι την έπεφτα στα καημένα τα σούργελα και τους χάλαγα την ψυχολογία για να με στολίσουν. ΟΚ... στα @@ μου. Δεν χρειάζεται το ξεκατίνισμα. Παρόλα αυτά, εγώ λέω να μείνεις και να το πάρεις σαν άσκηση. Όποιος σου τη σπάει, βάλτον στην κατηγορία που θέλεις και μην ασχολείσαι άλλο.
Αφού οι 1-2 μουρλοί μένουν μακριά για την ώρα, νομίζω ότι είναι διαχειρίσιμη η κατάσταση εδώ. Σε αποκαλεί ο άλλος αστρολόγο; ΟΚ. Αποτυχημένε επιστήμονα κι εσύ. Καφετζού ο άλλος; Μπεκρού εσύ. Χρειάζεσαι control και αυτό είναι το μάθημα. Για να το πετύχεις θέλει σκάψιμο εσωτερικά για να βρεις τις αιτίες που ξεφεύγεις και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο να γίνει. Πάρτο σαν στόχο πάντως, νομίζω ότι αξίζει τον κόπο.
quote:
Αφού οι 1-2 μουρλοί μένουν μακριά για την ώρα, νομίζω ότι είναι διαχειρίσιμη η κατάσταση εδώ. Σε αποκαλεί ο άλλος αστρολόγο; ΟΚ. Αποτυχημένε επιστήμονα κι εσύ. Καφετζού ο άλλος; Μπεκρού εσύ. Χρειάζεσαι control και αυτό είναι το μάθημα. Για να το πετύχεις θέλει σκάψιμο εσωτερικά για να βρεις τις αιτίες που ξεφεύγεις και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο να γίνει. Πάρτο σαν στόχο πάντως, νομίζω ότι αξίζει τον κόπο.
Το ότι όταν κάποιος σε αποκαλεί "αστρολόγο" εσύ τσιτώνεις, μήπως λοιπόν έχει και κάποιον άλλο τρόπο αντιμετώπισης?
Γιατί σε φτάνει εν ριπή οφθαλμού στα όριά σου?
Δεν είναι αυτό δείγμα του κλασσικού "ο έχων τη μύγα..." ???
Συμφωνώ με τον Heretic.
Δες το σαν άσκηση. Εσωτερική.
Στο Εσωτερικα είμαστε άλλωστε.
Το να φύγεις, ίσως είναι το εύκολο
(και το θεαματικό)
Αυτο-θυματοποιείσαι κιόλας και το παίζεις και ο ρήαλ χίροου....
Αυτός που ξεσπάθωσε....Ο ξεμπροστιαστής, και ο ξεβρακωτής και πάντων και πασών....
Αυτός που και ο Τσακ Νόρις ωχριά μπροστά του.
Ο Κοστ ανακάλυψε τον τροχό προτού τετραγωνιστεί ο κύκλος.
Ο Κοστ κατάλαβε ότι η μάζα του Σείριου είναι ακριβώς 2,02 ηλιακές και τάπωσε Αστροφυσικούς ένθεν κακείθεν.
Ο Κοστ που ανακάλυψε τα κοπυ-μπαλώματα του Κηφέα, και έφερε κάθαρση επί Γής!
Ο Κόστ που ανακάλυψε ότι 70 χρόνια ο Σέσωστρις την πέφτει σε Χριστιανούς!
Ο Κόστ που αποκάλυψε ότι ο Ολυμπιακός παίρνει σερί τα πρωταθλήματα (μεγάααλε Βαγγέλα) και θα συνεχίσει να τα παίρνει όσο υπάρχει αυτ η παράγκα και η σούπερ λίγδα με την οποία ουδείς (σοβαρός) ασχολείται πλέον.
Ο Κοστ που αντελήφθη (πρώτος!) ότι ο αστήρ Ηλιος ανατέλλει από την Ανατολή και δύει στη Δύση!
Μεγάλε Κοστ,
οι παρακατιανοί και υπολειμματικοί σε χαιρετούν!
Ήρωα της παφλιάγκας και μάγκα της πορδής!
Άντε πάενε, κάνε και την έξοδο του Μεσολογγίου τώρα τρισευτυχισμένος. Ο σκοπός σου επετεύχθη! τάπωσες όλα αυτά τα άθλια υποκείμενα που δεν ξέρουν τι τους γίνεται.
Αυτόν τον γλοιώδη ατάλαντο Ντιεσέμη
Τον Νικόμαχο τον Αστρομυρωδιά....
Τον Αμεινία τον φλώρο....
Τον Σέσωστρι τον κολλημένο.....
Τον Πυθαγόρα τον ρηχό.....
Τον Κηφέα με τα σκονάκια.....
Τον Αιθέρα τον μπερδεμένο......
Τον Αντμίν που...πέρα βρέχει....
============
Νταξ, μεγάλε,
ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ!
https://www.youtube.com/watch?v=PCFe55QwO-k
στο καλό....και να (μη) μας γράφεις......
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "
Edited by - PY8AGORAS on 17/03/2016 22:39:51
άτσα ο Νικόμαχος ξεβούρδωσε, άνοιξε από τώρα τις σαμπάνιες
α ρε γιαλαντζή, έπρεπε να σε είχα σουτάρει τότε μετά το στοίχημα (ξέρεις εσύ)...
Pythagora, δεν είναι ακριβώς έτσι...τι με πέρασες μωρέ, για Χρίστο Ελ, να σάς έχω πλάσει ως τέρατα? ξέρω ότι από κοντά στο real life δεν θα είστε και τόσο κακοί (όπως ούτε και γω άλλωστε)...ωστόσο θα ξαναπώ ότι έγινα στόχος επιθέσεων για τους γνωστούς λόγους με αποτέλεσμα να βγει ο χειρότερος εαυτός και των άλλων και εμού...ωστόσο από εδώ θα φύγω με ευχές και όχι με κατάρες...άσε που μετά από τόσα μπινελίκια με πιάνουν και τα ενοχικά μου...το'πανε κι άλλοι το λέω και εγώ, όσο δίκιο και αν έχω, η εικόνα μου χθες ήταν απαίσια...
ωχ Πυθαγόρα λες χαζομάρες και βαριέμαι...καμία σχέση λέμε ρε..."αστρολόγο" σκέτο με έλεγε διαρκώς ο Νικόμαχος αλλά δεν με πείραζε...με πείραζαν άλλα που έλεγε
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Heretic εξαιρετικό το μήνυμά σου, όπως πάντα...καμία σχέση με την προσέγγιση του Πυθαγόρα...πεισμώνω ρε συ, ειδικά όταν με αμφισβητούν ή με κράζουν...τη μία έβγαινε ο Dsm να αμφισβητήσει τα περί Κηφέα, την άλλη ο Σεσόστρις, την άλλη ο τρίτος...και επειδή την κατηγορία του 'συκοφάντη' την παίρνω βαριά, έμπαινα σε αναλυτική διαδικασία (και όπως έχεις καταλάβει είμαι ούτως ή άλλως υπέρμετρα αναλυτικός)...για το φόρουμ είναι και το άλλο, ότι κουράστηκα πολύ από τις γελοίες κόντρες...επίσης είναι κάτι ημέρες τούς τελευταίους μήνες που μού κλέβει λίγο παραπάνω χρόνο απ'όσο πρέπει, και αυτό είναι κακό...έλεγα στον άλλον για 'πρέζα' αλλά και εγώ όμως έχω πιάσει τον εαυτό μου μέρες όπως χθες και σήμερα να μπαίνει σε διαδικασία εμμονής, ειδικά κατά τους τσακωμούς.
κοίτα αέρα που πήρανε με το που ανακοίνωσα αποχώρηση...κρατηθείτε διότι τα 12 χρόνια τα κλείνω αρχές Μαίου, οπότε αράξτε μήπως και μείνω μέχρι τότε
θα μετράτε τις μέρες ανάποδα σαν τον Χριστιανό Ορθόδοξοquote:
Το να φύγεις, ίσως είναι το εύκολο
(και το θεαματικό)
Το να φεύγεις από μέρη που αγαπάς δεν είναι ποτέ εύκολο.
quote:
κοίτα αέρα που πήρανε με το που ανακοίνωσα αποχώρηση...κρατηθείτε διότι τα 12 χρόνια τα κλείνω αρχές Μαίου, οπότε αράξτε μήπως και μείνω μέχρι τότε θα μετράτε τις μέρες ανάποδα σαν τον Χριστιανό Ορθόδοξο
quote:
quote:
Το να φύγεις, ίσως είναι το εύκολο
(και το θεαματικό)
Το να φεύγεις από μέρη που αγαπάς δεν είναι ποτέ εύκολο.
Δεν σου είπε κανείς να φύγεις ρε μπαγλαμά!
Μόνος σου προετοιμάζεις και προαναγγέλεις την έξοδο του Μεσολλογίου.
Εγώ σου είπα ότι είμαι της άποψης του Heretic.
Kατσε εδώ, ή πάρε αυτο-κίτρινη κάρτα για κάνα μήνα, ηρέμησε, σκέψου μερικά πράγματα ,
και ξαναγράψε αν, όταν, και οπόταν, πληρούνται κάποιες προΫποθεσεις νορμάλ και νηφάλια, και άσε τα γαμωσταυρίδια κατά μέρος, και τις μάνες τις αδερφές και τις πεθερές.....
Αν το καταλαβαίνεις, έχει καλώς..... αν όχι, άστο
εκπέμπουμε σε άλλο μήκος κύματος....
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "