- ΑΣΕ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
μια μέρα από το χωριό σου
10.000 όνειρα
δεν θα ξαναγυρίσεις
θα είσαι η αρχόντισσα στον τόπο τον δικό σου
σε όσους σε πίκραναν πολύ δεν θα ξαναμιλήσεις
Έλενα πως τα περνάς
μες στην ψυχή μου βόλτες γυρνάς(χ2)
Την πόλη την εγνώρισες χειμώνα καλοκαίρια
πολλοί που σε αγαπησαν μονάχα για μια μέρα
τους έδινες λίγο στοργή σου άπλωναν μαχαίρια
πόσες φορές δε σκέφτηκες τι θα απογίνω τώρα
Έλενα πως τα περνάς
μες στην ψυχή μου βόλτες γυρνάς(χ2)
Πόσες φορές δεν άνοιξες με τρέλα την καρδιά σου
σε κάποιον που σε πλάνεψε με λόγια απελπισμένα
σε κάποιον που ήθελε απλά να κλεψει τη ματια σου
δώρο για τη γυναίκα του και όλα ξεχασμένα
Έλενα πως τα περνάς
μες στην ψυχή μου βόλτες γυρνάς(χ2)
μα οτι και αν αγγιξω οποια πορτα και αν χτυπησω τιποτα δε φτάνει στο δικο σου ουρανό κατι να γυαλιζει θελεις παντα και ας θυμιζει οτι πιο θαμπο μαζι και φωτεινο
Eδώ είναι Bαλκάνια δεν είναι παίξε γέλασε
Mπάλλος / Διονύσης Σαββόπουλος

quote:ΟΥΤΕ ΣΙΩΠΗ...ΟΥΤΕ ΘΑΝΑΤΟΣ...ΟΥΤΕ ΧΑΡΑ...ΟΥΤΕ ΠΟΝΟΣ...ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΚΑΤΙ.
ΛΑΜΠΕΡΟ ΜΑΥΡΟ.
Είμαστε μείς γύρω από όλα αυτά,
σε μιά φυλακή που γίνεται παράδεισος,
δακρύων κραυγή, ξημέρωσε η άβυσσος,
Είμαστε μείς του σκότους η φωτιά.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Να ξέρεις,ότι ευτυχία είναι να μπορείς να ξεχνάς,και να μπορείς να θυμάσαι.
Η ευτυχία έρχεται από την ικανότητα να νιώθεις βαθιά,να απολαμβάνεις απλά,να σκέφτεσαι ελεύθερα να ρισκάρεις στη ζωή να είσαι απαραίτητος.
ΠΑΝΤΑ ΔΥΟ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ...
Καυτές ομορφιές στεγνές αντιφάσεις,
κομμένη ανάσα στιγμές μοναξιάς
δεν ξέρω ακόμη ΕΣΥ που με πας!
ΦΩΤΙΑΣ ΠΙΝΕΛΙΕΣ ΚΑΡΔΙΑ ν΄αντιδράσεις...
Αναπάντεχοι οι τρόποι της αγάπης σου,
ψηλαφώντας τις αλήθειες της ανάγκης σου,
συγκινούμαι ασφυκτιώ
σαν το ρούχο σε φορώ,
μες το φόβο και τη θλίψη ακροβατώ.
Με πετάς, σε μία βούληση ελεύθερη
οι καιροί του παρελθόντος τόσο ανεύθυνοι
περιπλάνησης ανθός
τι κι αν είσαι σιωπηλός;
μου μιλάς με της ματιάς το σκούρο φως...
Εισχωρείς σ΄αμφιβλίες και φοβίες μου
έχεις σβήσει συμφορές και δυστυχίες μου,
ένας κόσμος μαγικός
στοργικά νοσταλγικός
εμπνευσμένος μαγικά. Ρομαντικός.
Μου διαβάζεις παραμύθια τα μεσάνυχτα,
και της σκέψης μου τα φώτα ειν΄ορθάνοιχτα,
και μετά σιωπής λυγμοί
μιά σπασμένη ηδονή,
σαν το κρύσταλλο που ράγισε βαρύ.
Σαν το κρύσταλλο που ράγισε βαρύ.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Να ξέρεις,ότι ευτυχία είναι να μπορείς να ξεχνάς,και να μπορείς να θυμάσαι.
Η ευτυχία έρχεται από την ικανότητα να νιώθεις βαθιά,να απολαμβάνεις απλά,να σκέφτεσαι ελεύθερα να ρισκάρεις στη ζωή να είσαι απαραίτητος.
Σε ένα γκρίζο φόντο ίσως.
Μου πάει το χρώμα.
Απόψε δεν βλέπω πουθενά τον ήλιο που μου έταξαν.
Πουθενά...
Πουθενά.
Κι όπως πάντα έχω τα μάτια ορθάνοιχτα προς τη μεριά της ανατολής.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Να ξέρεις,ότι ευτυχία είναι να μπορείς να ξεχνάς,και να μπορείς να θυμάσαι.
Η ευτυχία έρχεται από την ικανότητα να νιώθεις βαθιά,να απολαμβάνεις απλά,να σκέφτεσαι ελεύθερα να ρισκάρεις στη ζωή να είσαι απαραίτητος.
μα σαν είν' ώρα γνέψε μας, δε σου ζητούμε χάρη
μα όσο να φύγεις πρόσμενε κι αν θέλεις σε κερνούμε...
...Βάλτε να πιούμε
Bάλτε να πιούμε/Διάφανα Kρίνα

Edited by - Oannes on 06/07/2005 22:35:06
/3371/1004419135.html
OH ο ήλιε, παρακαλώ με σας,
φόβε!
Απόλλωνα!
Αυγή!
Οποιοδήποτε όμορφο και μακρινό αστέρι,
Οποιοσδήποτε σφαίρα πόθου της ζωής,
Ελάτε σε με γρηγορότερο από ένα πεσμένο αστέρι του, Σειρίου!
Aldebaran!
Μου έχει κάνει ακόμα έναν αστερισμό,
Στο για πάντα πλήρη γαλαξία του
Είναι το βόρειο φως,
Η ομορφιά του είναι όπως τα borealis αυγής
Η φωνή του πιό γλυκιά καθόλου σε thean τα νότια φώτα,
Αστέρι πρωινού OH,
Με παραδώσατε unto Lucifer,
Γιατί δεν μπορεί πλέον εγώ να υποστώ τη μοίρα μου.
Δεν καταλαβαίνετε;
Με έχει περιορίσει με μια περίοδο,
Με ένα βλέμμα εκείνων των ματιών,
Αυτή η καταδίκη,
Χωρίς οποιαδήποτε πεποίθηση,
Έχει περάσει αυτήν την κρίση,
Μια ποινική ρήτρα για να τολμήσει να αγαπηθεί,
Μια πρόταση άγνωστη στα μόνα mortals
Ζωή μακριά στην καταδίκη θανάτου,
Είμαι για πάντα παγιδευμένος στον παράδεισο,
Αλλά καμία ουράνια ευδαιμονία θα ανακαλύψω εδώ,
Θα ενώσω στο κλάμα των άλλων αστεριών,
Επίσης κλείστε για την άνεση,
Πάρα πολύ μακριά για να φθάσει.
Για τα μάτια είναι περίλυπος
Ψυχές Thier που κόβονται επάνω,
Πικραμένος,
Όχι άλλο τρομαγμένος,
Ενώ εγ'ω - νέο στη μοίρα μου , φρίκη-κτυπημένη Και στη θλίψη,
Μουσκεμμένος στο χείλος της δυστυχίας,
Είμαι για πάντα,
Στην απελπισία.
Γεμισμένος απο κόλαση ουρανός μου που σας χρειάζεται
Oh the sun, I plead with you,
¶Phoebus!¶
¶Apollo!¶
¶Aurora!¶
¶Any beautiful and longing star,
¶Any craving orb of life,
¶Come to me swifter than a falling star, Sirius!¶
¶Aldebaran!¶
¶He has made me yet another constellation,
¶In His forever full galaxy;¶
¶He is the northern light,
¶His beauty is like the aurora borealis;¶
¶His voice sweeter to any thean the southern lights,
¶Oh morning star,
¶Deliver me unto Lucifer,
¶For no longer can I suffer my fate.¶
¶Don't you understand?¶
¶He has confined me with a spell,
¶With a look of those eyes,
¶This condemnation,
¶Without any conviction,
¶He has passed this judgment,
¶A penalty for daring to love him,
¶A sentence unknwon to mere mortals;¶
¶Life long in death damnation,
¶I am forever trapped in heaven,
¶But no celestial bliss will I discover here,
¶I will join in the weeping of the other stars,
¶Too close for comfort,
¶Too far to reach.¶
¶For thier eyes are sorrowful;¶
¶Thier souls cut up,
¶Chagrined,
¶No longer horrified,
¶While I - new to my fate am horror-stricken; ¶And in grief,
¶Steeped to the brim in misery,
¶I am forever,
¶In despair.¶
¶My hell filled heaven needing you.¶
με απέραντο σεβασμό και αγάπη ο μάνος σας
WHISPERS OF THE DREAMS
And faeries appeased
The flame never died
Until we had to leave....
*Υπάρχουν στα δάση
Δέντρα που τρελαίνονται για πουλιά...*
