- Χθες βράδυ ονειρεύτηκα... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
ΚΑΜΜΙΑ ΦΟΡΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ΝΑ ΓΛΥΚΟΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ.
ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΗΝΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ.
ΟΜΩΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΗΤΑΝ ΤΟΣΟ ΟΜΟΡΦΗ ΑΥΤΗ Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ.
ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΨΙΘΥΡΙΣΑΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ.
---
ΑΦΡΟΔΙΤΗ -Ε-
Ο ΠΟΝΟΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΟΣΤΡΑΚΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ.
***
Πολύ τα μέλη εκτιμώ μα απ΄όλους υπεράνω,η λογική διαλέγει εσάς,μα η καρδιά τον Μάνο...
***
Μ.Β.σε ευχαριστώ,όντως τα εμπόδια είναι χάρτινα. Σοφότατο.
ΤΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ.
ΤΗΝ ΧΑΡΑ ΤΟΥ,
ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΤΟΥ ΓΑΛΗΝΗ.
ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ
ΤΗ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΝΑ ΖΕΙ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ
ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΣ.
ΓΙΑΤΙ ΙΣΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΩΝΙΟΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ -Ε-
Ο ΠΟΝΟΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΟΣΤΡΑΚΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ.
***
Πολύ τα μέλη εκτιμώ μα απ΄όλους υπεράνω,η λογική διαλέγει εσάς,μα η καρδιά τον Μάνο...
***
Μ.Β.σε ευχαριστώ,όντως τα εμπόδια είναι χάρτινα. Σοφότατο.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ -Ε-
Ο ΠΟΝΟΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΟΣΤΡΑΚΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ.
***
ΖΗΛΩΤΟΝ ΜΕΝ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΙΜΙΟΝ ΜΕΝΤΟΙ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΤΟΝ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.
***
Μ.Β.σε ευχαριστώ,όντως τα εμπόδια είναι χάρτινα. Σοφότατο.
με απεραντο σεβασμο και αγαπη ο μανος σας
WHISPERS OF THE DREAMS
μέσα στον αέρα που τρεμοπαίζει και σου λέει "είμαι εδώ"
και λαμπυρίζοντας σε χρυσορόδινο, θα διώξω την τίγρη...
ο λευκός δράκος θα ξαπλώσει στα πόδια σου
και "κάτι" θα λάμψει ξανά....
Galadriel
1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...
ΑΚΟΥΜΠΗΣΑ ΣΤΟΝ ΩΜΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΚΙ ΑΦΟΥΓΚΡΑΣΤΗΚΑ ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΗΣ ΤΗ ΒΟΥΛΗΣΗ ΤΗΣ.
ΧΑΙΔΕΨΑ ΧΘΕΣΙΝΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ, ΦΙΛΗΣΑ ΤΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ, ΚΡΑΤΗΣΑ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ -Ε-
Ο ΠΟΝΟΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΟΣΤΡΑΚΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ.
***
ΖΗΛΩΤΟΝ ΜΕΝ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΙΜΙΟΝ ΜΕΝΤΟΙ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΤΟΝ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.
***
Μ.Β.σε ευχαριστώ,όντως τα εμπόδια είναι χάρτινα. Σοφότατο.
...μια αλυσίδα από λαμπερό ασήμι μας κρατούσε ενωμένους... κάθε κρίκος της και μια σκέψη και ένας Λόγος...
...το έδαφος κάτω από τα πόδια σου υποχωρούσε... τίποτα σταθερό στη ζωή σου...
...η αγωνία στο βλέμμα σου ηχούσε σαν χίλιες καμπάνες μέσα μου...
...έπιασα το αστραφτερό ασήμι και σε τράβηξα... βρήκες βράχο να σταθείς...
...ο καιρός περνούσε... ο βράχος μαλάκωσε κάτω από τα πόδια σου...
...ράγισε...
...οι ρωγμές έπιασαν γη...
...η γη, σπόρο...
...πράσινα φυλλαράκια και κίτρινα πέταλα σήκωσαν το κεφάλι τους...
...μια περαστική μπόρα...
...η μια σταγόνα έφερε κι άλλες... ήρθε μαζί τους παγωμένος βοριάς...
...η αλυσίδα μαύρισε... σκούριασε...
...οι κρίκοι χαλάρωσαν...
...ο αέρας δυνάμωσε... ούρλιαζε μανιασμένα...
...έσφιξες την αλυσίδα στα χέρια σου για να κρατηθείς...
...ο βοριάς πείσμωσε...
...μα οι κρίκοι κρατούσαν... προσπαθούσαν...
...ο αέρας επέμενε... ή ο βράχος ή εγώ... φώναζε...
...πότε κουράστηκες?
...πότε άνοιξες τα δάχτυλα σου?
...πότε έσπασες τους κρίκους?
...η αλυσίδα κόπηκε...
...τα πράσινα φύλλα και τα κίτρινα πέταλα κρύφτηκαν βαθιά στις ρωγμές μου...
...οι ρωγμές έκλεισαν...
...έμεινα βράχος... έγινες σύννεφο...
...κοιτώ τον ουρανό... καλό ταξίδι, λέω στα σύννεφα...
.
.
.
The She Mantis...
quote:...ότι βρισκόμουν σε μια τεράστια βιβλιοθήκη...σκοτεινή κ με υγρασία κ έψαχνα για ένα βιβλίο χαμένο από χρόνια...στο διπλανό δωμάτιο 3 γέροι καθισμένοι, συζητούσαν για τους Βάσκους κ την Ατλαντίδα....είχα 2 παιδιά μαζί μου..κ ήταν δικά μου....
Ενα κορίτσι ξανθό, με μαλλιά που σερνόντουσαν στο πάτωμα.Περπατούσε αθόρυβα δίπλα μου κ ήταν κάπως σαν να πετούσε...Το πρόσωπό της ήταν λευκό,πολύ λευκό,σαν να μην είχε επιδερμίδα.Ήταν διάφανη, φαινόταν η κυκλοφορία του αίματος κ της άρεσε να δίνει καινούργια ονόματα στους αστερισμούς... Κ ένα αγόρι.Μελαχροινό,με μάτια σαν κάρβουνα κ 2 βαθιές ρυτίδες στο μέτωπο.Ένα παιδί με βλέμμα γέρου,που το όνομά του ήταν "Κ.Δ.". Φόραγε το όνομά του σε μια καρτέλα στο χέρι του.Το κορίτσι το φωνάζαμε απλά Ισμήνη...
Το φωνάζαμε...εγώ κ κάποιος άλλος...κάποιος που δεν έβλεπα, αλλά γνώριζα πως ξέρει τα παιδιά μου καλύτερα από μένα.Τα παιδιά μου είχαν δάχτυλα βαμμένα γαλάζια.Έντονο γαλάζιο που φωσφόριζε μέσα σε σκοτεινούς διαδρόμους.
"Είναι το γνώρισμα της φυλής του πατέρα τους", μου είπε ο άγνωστος,χωρίς να τον ρωτήσω...Βρίσκομαι σε ένα δωμάτιο με μια τεράστια τζαμαρία...Στέκομαι κ κοιτάζω έξω.Κάτω απλώνονται τα φώτα μιας πόλης, μια πόλη που φαίνεται να μην τελειώνει πουθενά. Βρίσκομαι ψηλά, πολύ ψηλά κ νιώθω άρρωστη...Πίσω μου ανοίγει μια πόρτα..κ μπαίνω εγώ...Στέκομαι κ με κοιτάζω... να στέκομαι κ να κοιτάζω έξω από το τζάμι...Κ μου φαίνομαι άρρωστη.Κ δεν ξέρω αν πρέπει να μου μιλήσω, αναρωτιέμαι αν πρέπει να με διακόψω...Κ τότε εγώ που κοιτάζω την πόλη αρχίζω κ λέω κάτι για τον άνεμο...ότι φυσάει καυτός, από την έρημο, ότι ο κόσμος κάτω θα αρχίσει να σκοτώνει πάλι κ όλοι θα λένε ότι φταίει ο άνεμος. "Δεν φταίει ο άνεμος. Φταίει το φεγγάρι.Κοίτα,το φεγγάρι του προδότη" μου απάντησα...
...........................................................................................................................................
Όνειρα...Κινηματογραφικά ή σαν παραμύθια...Ας γράψουμε εδώ αυτά που βλέπουμε κ μας κάνουνε εντύπωση, μας κάνουν ευτυχισμένους ή μας βυθίζουνε στη θλίψη...Κάπως έτσι όπως γράφουμε τα αγαπημένα μας τραγούδια ή τις αγαπημένες μας ταινίες...
Communicating at an unknown rate...
Χτες βράδυ ονειρεύτηκα... ότι τίποτα πια δεν είναι όπως πριν κι ότι «ο Kόσμος τούτος δεν είναι αρκετός»... Βούτηξα τα δάχτυλά μου στο νερό και είδα τα ίχνη μου σαν σταγόνες υδράργυρου... Η πόρτα δεν άνοιξε... ήμουν ήδη μέσα... και έξω. Τα ίχνη μου ενώθηκαν σε ένα... δεξί κι αριστερό... Κάποιοι φορούσαν πουλόβερ χωρίς να κάνει κρύο. Φορούσα κι εγώ. Το νήμα όμως ήταν ένα με το πετσί μου... Κοίταξα ψηλά καθώς τΆ αστέρια μεγάλωναν... Μέτρησα 1...7...9, 10. Δυο από αυτά ενώθηκαν μπροστά στα μάτια μου. «Σσσς...» ψιθύρισα καθώς δυο φιγούρες με προσπέρασαν. Δεν γύρισα να κοιτάξω... Ένιωσα την αναπνοή του Σύμπαντος... Είδα μεμιάς όσα αγάπησα, όλους τους ανθρώπους κι όλους τους τόπους... Γη και θάλασσα, αρσενικό και θηλυκό, Βορράς και Νότος... όλα ένα. «Καλώς ήρθες ψυχή στην χώρα της αθανασίας»... Έμοιαζε με σταρ του σινεμά. Προσπάθησα να θυμηθώ πώς ονομάζεται... αλλά ήταν πολλά τα ονόματα... Σπύρος, Ειρήνη, Μιχάλης, Ελένη, Γιώργος, Αλέξανδρος, Αφροδίτη, Θωμάς, Ιωάννης... κι όλα ένας ήχος, ευθύς και σταθερός.
Εις το επανιδείν
Παντού και Πάντοτε
URUA!©Moz