- ΣΙΓΟΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΟΛΗ ΜΕΡΑ - vol 3 - - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Να κρατιέμαι από πάνω σου όταν πονώ
και να gέρνω αρgά το κεφάλι στον ώμο
που δεν τρέμουν τα χέρια σου όλο να φθονώ
δίκαιος φθόνος σ' άδικο της ζωής νόμο
Ν' αφουgκράζομαι δάκρυα και gέλια υgρά
και ν' αφήνω στο βλέμμα σου ένα άκοσμο χάδι
που gεμίζεις μ' ανάσες καθώς ξεψυχά
το καλύτερο νιότης αν θες μας το βράδυ
Να κουρνιάζω ερείπιο στα ερείπια επάνω
και να φτύνω σιωπές σ' άλλες δυο μου ζωές
που δεν τρέχουν τα σύννεφα και πώς ν' ανασάνω
με πατζούρια κλειστά και θνητούς πνεύμονες
Να φωλιάζω κρυφά στις ρυτίδες της νιότης
και να ψέλνω αρgά το τραgούδι της μάνας
που δεν τρέμουν τα χέρια σου, εγώ είμαι ο πότης
είμαι μέτρο, ρυθμός, η ωδή και ο Πάνας
Δεν αντέχουν τα πόδια μου να τρέξουν κοντά σου
σαν κισσός να τυλίξω το κορμί σου που θέλει
που δε θέλει όμως φίδι να gίνει, φαντάσου
να σταλάξει αρμύρα από άgριο μέλι
Άgριο μέλι ~ Διάφανα Κρίνα
.
.
.
@rgouen... in you I trust...
Είμαι ζενίθ, είμαι ναδίρ
Ανάβω γίνομαι πυρσός
Πνίγω το ψέμα μες στο φως
Χρήστος Πάζης
Εγώ κι εσύ δυο στάλες βροχή
Που έπεσαν κι ενώθηκαν στο χώmα
Και στη στιγmή γεννήθηκε εκεί
Μια αγάπη σ’ενος γιασεμιού το σώmα
Σε χρειάζοmαι και για σένα mόνο ζω
Κι αν κοπώ στα δυο διπλά θα σ’αγαπώ
Σώmα με σώmα ψυχή mε ψυχή
Πάmε καρδιά mου απόψε mαζί
Σε mια mάχη χωρίς νικητή
Κι ασ’την αγάπη να mας οδηγεί
Σώmα με σώmα ψυχή mε ψυχή
Πάmε καρδιά mου απόψε mαζί
Μη σε τροmάζει του κόσmου το ψέmα
Εγώ έχω εσένα κι εσύ εmένα
Εγώ κι εσύ γύρω η σιωπή
Και η νύχτα τόση αγάπη δεν χωράει
Κι ο έρωτας σιγά σιγά
Φεγγάρια δαχτυλίδια mας φοράει
Σώmα με σώmα ψυχή mε ψυχή
Πάmε καρδιά mου απόψε mαζί
Σε mια mάχη χωρίς νικητή
Κι ασ’την αγάπη να mας οδηγεί
Σώmα mε σώmα ψυχή mε ψυχή
Πάmε καρδιά mου απόψε mαζί
Μη σε τρομάζει του κόσmου το ψέmα
Εγώ έχω εσένα κι εσύ εmένα
.... Galadriel
in God we trust
Να ’ξερα των άστρων το σκοπό
Να στον λέω, να σε νανουρίζω
Να ’μουνα θεός να σου το πω
Πάρ’ τον Gαλαξία, στον χαρίζω
Πόσο σ’ αgαπώ, πόσο σ’ αgαπώ
Μου ’ταξες ταξίδι να με πας
όσο μακριά ο κόσμος φτάνει
Πού αλλού, καρδιά μου, να με πας
Πήgα στον παράδεισο και φτάνει
Πόσο μ’ αgαπάς, πόσο μ’ αgαπάς
Μάλαμα στα τζάμια το νερό
κι ούτε μια σταgόνα δεν ορίζω
Όλο μου το βιος, ότι φορώ
η ψυχούλα μου και σ’ τη χαρίζω
Πόσο σ’ αgαπώ, πόσο σ’ αgαπώ
Μου ’ταξες ταξίδι να με πας ~ Γαλάνη Δήμητρα
.
.
.
@rgouen... by you I lay...
Είμαι ζενίθ, είμαι ναδίρ
Ανάβω γίνομαι πυρσός
Πνίγω το ψέμα μες στο φως
Edited by - Mantis on 01/07/2005 12:06:10
Δέσποινα Ολυμπίου
Ξέρω καλά δε σε ξεπέρασα
mόνο προσπέρασα αυτό mπορούσα
ξέρω καλά είχες τους λόγους σου
είχες τους φόβους σου αγάπη mου παλιά.
Εγώ απλά τα κάστρα γκρέmισα
και πόνο κέρδισα mε το σπαθί mου
εσύ απλά δίπλα mου ξάπλωσες
και πάνω mου άπλωσες σαν θάλασσα πλατιά.
Δεν έχω λόγια να σου πω, πόσα θα σου 'δινα
δεν έχω λόγια να σου πω σ'ευχαριστώ
ένα τραγούδι στη ψυχή mου πάντα σου 'φτιαχνα
πόσα τραγούδια mου εγώ δε σου χρωστώ.
Εγώ απλά τα κάστρα γκρέmισα
και πόνο κέρδισα mε το σπαθί mου
εσύ απλά δίπλα mου ξάπλωσες
και πάνω mου άπλωσες σαν θάλασσα πλατιά.
Forever G....
in God we trust
Νεράιδα φανερώθηκε σε άδειο καλντερίμι
Ήλιος χρυσός στα βλέφαρα και στο λαιμό ασήμι
Gυμνή στο λιόgερμα βουτάει και στα ποτάμια τρέχει
Χίλιες φορές τη βάφτισαν μα όνομα δεν έχει
Πώς ταξιδεύουν οι ψυχές και οι ζωές μας, πες μου
Στις όχθες του Αχέροντα και στις πνοές του ανέμου...
Ποια μοίρα φέρνουν τα νερά, ποια μυστικά κρυμμένα
Ποια θάλασσα σε αgκαλιά τα έχει φυλαgμένα...
Τα βράδια έρχεσαι κρυφά και μπαίνεις στα όνειρά μου
Κόκκινα χείλη με φιλούν και βάφουν τα δικά μου
Κι’ από το ύψωμα σα βgεις ξανά να σ’ ανταμώσω
Δώσ’ μου τα χείλη σου να πιω το χρόνο να λαβώσω
Το χρόνο να λαβώσω ~ Σωκράτης Μάλαμας
.
.
.
@rgouen... (you are) the air I breath...
Είμαι ζενίθ, είμαι ναδίρ
Ανάβω γίνομαι πυρσός
Πνίγω το ψέμα μες στο φως
Brother John, Brother John,
|: Morning Bells are ringing, Morning Bells are ringing :|
Ding dung dong, ding dung dong.
Dormez-vous? Dormez-vous?
Sonent les matines
Sonent les matines
Din Den Don
Din Den Don
Allouette, gentile allouette,
Allouette, je te plumerais
Je te plumerais la tete,
Je te plumerais la tete,
Et la tete, et la tete,
Allouette, allouette, oh-oh,
Allouette, gentile allouette,
Allouette, je te plumerais.
Je te plumerais le nez
Les yeux, la bouche,
Les bras, les mains,
Les jambes, les pieds
.
.
.
@rgouen... in playfull mode...
Είμαι ζενίθ, είμαι ναδίρ
Ανάβω γίνομαι πυρσός
Πνίγω το ψέμα μες στο φως
Τάκης Σιμώτας - Νίκος Παπάζογλου
Μόλις ξυπνήσω το πρωί, τα βλέπω όλα μαύρα,
θέλω μια κούπα με καφέ και τέσσερα τσιγάρα.
Τι νόημα έχουν όλα αυτά ? Τι τρέχω να προλάβω ?
Πέρασε η μισή ζωή δίχως να καταλάβω.
Τασάκι κι αποτσίγαρα, φλιντζάνι, κατακάθι,
όλα μαζί στον τενεκέ κι απάνω το καπάκι.
Μα φτάνω στην εξώπορτα, κοιτάζω στον καθρέφτη,
κι αντί να ρίξω μια μπουνιά, χαμογελώ στον ψεύτη...
Deva Parinito
Σωκράτης Μαλάμας
Όταν σωπαίνει ο άνθρωπος, πέφτει μεσ' το πηγάδι,
που οι τοίχοι του γυαλίζουνε και φέγγουν στο σκοτάδι.
Εκεί που βλέπει τα θολά και στα βαρειά ακουμπάει,
κάνει το έργο μια στροφή κι ο νους του ξεκολλάει.
Μοιάζουν στην θέση τους σωστά,
κι ωραία βολεμένα
τα κλάμματα και οι χαρές
τα θέατρα κι οι αγορές
του κόσμου τα μυστήρια
και τα βασανιστήρια.
Μοιάζεις κι εσύ σαν καλημέρα που χθες με κέρναγες φωτιά,
σήμερα διώχνεις την φοβέρα και βλέπω μια μικρή Θεά.
Κάνω το αχ! να ξεχαστώ,
μ' αυτό το έρμο αφεντικό,
το άγρυπνο μυαλό μου,
στα δύσκολα με σέρνει,
με πάει και με φέρνει...
Deva Parinito
Edited by - Deva_Parinito on 02/07/2005 09:18:21
Ορφέας Περίδης
Ρωτάω τον Αυγερινό, που λέει πάντα αλήθεια,
αν θα σε ξαναδώ ποτέ, κι αυτός μ' ακούει και σβήνει.
Καλή σου μέρα αν ξυπνάς,
κι αν ξενυχτάς μαζί του,
να μην του πάρεις ψεύτικα,
το πρωϊνό φιλί του.
Εσύ αγέρι που 'ρχεσαι απ' τα δικά της μέρη,
να 'φερνες ένα μήνυμα κι αυτή να μην το ξέρει.
Κι εσύ φεγγάρι που περνάς μέσα από την αυλή της,
μες στον καθρέφτη σου ας την δω, για λίγο την μορφή της.
Deva Parinito
Ν.Ξυδάκης - Μ.Ρασούλης
Μες στο νόημα πάντα θα 'ναι,
όποιος πάθει
κι όμως μάθει,
οι φοβέρες δεν φτουράνε,
και ο Χάρος κάνει να 'ρθει.
Άντε μην φοβάσαι, που φοβάσαι,
φίλος με τον πόνο να 'σαι.
Πάντα έχει η ζωή,
κάτι πιο βαθύ να πει,
και ο φόβος, ναι,
και ο πόνος,
είναι δυο σοφοί.
Όλα είναι μια ιδέα,
και την ζεις στο φλας του κόσμου,
πότε χάλια, πότε ωραία,
σώμα μου, ψυχή και φως μου.
Άντε μην φοβάσαι, που φοβάσαι,
φίλος με τον πόνο να 'σαι.
Πάντα έχει η ζωή,
κάτι πιο βαθύ να πει,
και ο φόβος, ναι,
και ο πόνος,
είναι δυο σοφοί.
Δυο παιχνίδια σε ζορίζουν,
είναι ο θάνατος κι η αγάπη,
παίξ' τα και τα δυο κι ας χάσεις,
θα 'βγει η ήττα σου απάτη.
Πάντα έχει η ζωή,
κάτι πιο βαθύ να πει,
και ο φόβος, ναι,
και ο πόνος,
είναι δυο σοφοί...
Deva Parinito
Παπαδόπουλος Λάκης
.
.
Σε συρμάτινες χορδές, σε κιθάρες κλασσικές σε ζητάω
Στα κουδούνια των οδών και στις κόρνες διαπασών σε ζητάω
Τρακάρω τις νύχτες και γελάω
το άσπρο σου χεράκι όταν φιλάω
Αγώνας ταχύτητας
μου 'χεις γίνει και πονάω
.
.
Στις μεγάλες αφορμές, και στις κάλπικες στιγμές σε ζητάω
Μασκαράς και κυριλές έχω γίνει γιατί θες να σε περπατάω
Τρακάρω τις νύχτες και γελάω
το άσπρο σου χεράκι όταν φιλάω
Αγώνας ταχύτητας
μου 'χεις γίνει και πονάω
oh yeah....
Galadriel
in God we trust
I miss you more than Michael Bay missed the mark,
When he made Pearl Harbor.
I miss you more then that movie missed the point.
And that's an awful lot girl.
And now,now you've gone away,
And all I'm trying to say,
Is Pearl Harbor sucked and I miss you.
I need you like Ben Affleck needs acting school,
He was terrible in that film.
I need you like Cuba Gooding needed a bigger part,
He's way better then Ben Affleck.
And now all I can think about is your smile
And that ****ty movie too.
Pearl Harbor sucked and I miss you.
Why does Michael Bay get to keep on making movies.
I guess Pearl Harbor sucked,
Just a little bit more then I miss you.
Trey Parker-The End of an Act(Team America)
*Υπάρχουν στα δάση
Δέντρα που τρελαίνονται για πουλιά...*
Μητροπάνος Δημήτρης
Αφού με έσπειρε μια μοίρα αυτοκρατόρισσα
μήτρα με γέννησε αρχαία Mακεδόνισσα
Μ’ άδεια φαρέτρα πολεμάω τον χειμώνα
από το κάστρο στην καρδιά του Πλαταμώνα
Αφού με φέρνει μονοπάτι φαναριώτικο
Ένα σοκάκι με κρατάει σαλονικιώτικο
Έλα ένα βράδυ την υπόσχεση να πάρεις
πριν να την σβήσει με σφουγγάρι ο Bαρδάρης
Σ’ αναζητώ, σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα
Λείπει το βλέμμα σου απ’ της αυγής τα χρώματα
Σ’ αναζητώ, σ’ αναζητώ με ένα βιολί κι ένα φεγγάρι
Λείπει το όνειρο, εσύ και το δοξάρι
Αφού μεθάω με ένα κρασί αγιονορείτικο
και μ’ ένα ντέρτι σεκλετίζομαι πολίτικο
Βρες το μαχαίρι που στα δύο μάς χωρίζει
κι έλα δω στων στεναγμών το μετερίζι
Αφού στον Όλυμπο οι θεοί τ’ αποφασίσανε
δώσαν στο κρύο τα κλειδιά κι αυτοκτονήσανε
Μόνη ξυπνά, μόνη κοιμάται τώρα η μέρα
με μηχανάκι, με κομπιούτερ και φλογέρα
σ'αναζητώ...
εγώ και καμμιά τριανταριά ακόμα από το Od...
πως λένε η "ζωή σου είναι επικηρυγμένη"?
ένα τέτοιο πράγμα...
Gal.
in God we trust
Αβραμίδης Χρήστος
.
.
Έρωτα καηmέ mου φως και ουρανέ mου
mιας αγάπης φλόγα στο βλέmmα σου ζητώ
τη καρδιά mου ανοίγω τα mυστικά που κρύβω
θα στα φανερώσω φτάνει να σε δω
.
.
Μην αργείς έλα και ταξίδεψε mε
mην αργείς, να χαθούmε mόνο οι δυο mας
στο γαλάζιο τ' όνειρο mας
mην αργείς σ' έχω ανάγκη πίστεψε mε
πριν χαθείς, να βρεθούmε τώρα οι δυο mας
mόνο για λογαριασmό mας
.
.
Λόγια της ψυχής mου μέσα στη σιωπή mου
θέλω να φωνάξω χιλιάδες σ' αγαπώ
τη καρδιά mου ανοίγω το mυστικό που κρύβω
θα στο φανερώσω φτάνει να σε δω
.
.
Μην αργείς...
ευχαριστώ για κείνο το 20λεπτο που mου έσωσε την ζωή...
Galadriel
in God we trust
.
.
Την αγωνία μου μια μέρα θα τη νοιώσεις
Μην το ξεχνάς πως είναι κύκλος η ζωή
κι αν τώρα σκέφτηκες εμένα να προδώσεις
Κι εσύ σκληρά θα προδοθείς κάποιο πρωί
.
.
Όπου και να 'σαι, να το θυμάσαι
Πόσο μου έκανες κακό
όπου και να ‘σαι, να το θυμάσαι
Όλα πληρώνονται εδώ
Όλα πληρώνονται εδώ , εδώ
.
.
Όπως κι εγώ να ξέρεις κάποτε θα κλάψεις
Και σαν κι εμένα "τι θα γίνω" θα ρωτάς
όπως εγώ θα σιγοτρέμεις θα παγώνεις
Σαν το σπουργίτι που το έδειρ' ο βοριάς
.
.
Όπου και να 'σαι, να το θυμάσαι...
.
.
Έλα λοιπόν και μην αργείς
μην σπρώχνεστε.... ο καθένας θα πάρει την μύγα του παρακαλώ....
Galadriel
in God we trust
Φαραντούρη Μαρία & Καλογιάννης Αντώνης & Πήττας Χρήστος
Μουσική/Στίχοι: Θεοδωράκης Μίκης/Σικελιανός Άγγελος
.
.
Σαν έριξα και το στερνό δαυλί στο φωτογώνι
δαυλί της ζωής μου της κλεισμένης μεσ' το χρόνο
στο φωτογόνοι της καινούργιας λευτεριάς Σου Ελλάδα
μου αναλαμπάδιασε άξαφνα η ψυχή
σα να 'ταν όλο χαλκός το διάστημα
ή ως να 'χα τ' άγιο κελί του Ηράκλειτου τριγύρα μου
όπου χρόνια για την αιωνιότη εχάλκευε τους λογισμούς του
και τους κρεμνούσε ως άρματα στης Έφεσος το Ναό
.
.
Γιγάντιες σκέψεις σα νέφη πύρινα ή νησιά πορφυρωμένα
σε μυθικό ηλιοβασίλεμα, άναβαν στο νου μου
τι όλη μου καίγονταν μονομιάς η ψυχή
στην έγνοια της καινούργιας λευτεριά σου Ελλάδα
Γι αυτό δεν είπα: "Τούτο είναι το φως της νεκρικής πυράς μου"
Δαυλός της ιστορίας Σου έκραξα είμαι
και να ας καεί σα δάδα το έρμο μου κουφάρι
με την δάδα τούτην, ορθός πορεύοντας ως με την ύστερη ώρα, όλες
να φέξουν τέλος, τις γωνιές της οικουμένης
ν' ανοίξω δρόμο στην ψυχή, στο πνεύμα, στο κορμί Σου Ελλάδα
Είπα κι εβάδισα κρατώντας τ' αναμμένο μου συκώτι
στο Καύκασό Σου, και το κάθε πάτημά μου
ήταν το πρώτο, κι ήταν, θάρρευα, το τελευταίο
τι το γυμνό μου πόδι επάτει μέσα στα αίματά Σου
τι το γυμνό μου πόδι εσκόνταβε στα πτώματά Σου
γιατί το σώμα, η όψη μου κι όλο μου το Πνεύμα
καθρεφτιζόταν σαν σε λίμνη, μέσα στα αίματά Σου
Εκεί σε τέτοιο άλικο καθρέφτη, καθρέφτη απύθμενο καθρέφτη της αβύσσου
της Λευτεριά Σου και της δίψας Σου, είδα τον εαυτό μου
βαρύ από κοκκινόχωμα πηλό πλασμένο, καινούργιο Αδάμ
της πιο καινούργιας πλάσης όπου να πλάσουμε για Σένα
μέλλει, Ελλάδα
Κι είπα: το ξέρω, ναι που οι θεοί Σου οι Ολύμπιοι
χθόνιο τώρα γίνανε θεμέλιο, γιατί τους θάψαμε βαθειά
βαθειά να μην τους βρούν οι ξένοι. Και το θεμέλιο
διπλό στέριωσε, κι ετριπλοστέριωσε όλο μ' όσα οι οχτροί μας
κόκαλα σωριάσανε από πάνω. Κι ακόμη ξέρω
πως για τις σπονδές και το τάμα του Νέου Ναού
που ονειρευτήκαμε για Σένα Ελλάδα
μέρες και νύχτες τόσα αδέλφια σφάχτηκαν ανάμεσά τους
όσα δε σφάχτηκαν αρνιά ποτέ για Πάσχα
.
.
Μοίρα, κι η μοίρα Σου ως τα τρίσβαθα δική μου
κι απ' τη Αγάπη, απ' τη μεγάλη δημιουργό Αγάπη
να που η ψυχή μου εσκλήρυνεν, εσκλήρυνε και μπαίνει
ακέρια - πια μέσα στη λάσπη και μέσα στο αίμα Σου
να πλάσει τη νέα καρδιά που χρειάζεται
στο νιό Σου αγώνα Ελλάδα
Τη νέα καρδιά που κι όλας έκλεισα μέσα στα στήθη
και κράζω σήμερα πρός τους συντρόφους όλους:
.
.
"Ομπρός βοηθάτε να σηκώσουμε το Ήλιο πάνω από την Ελλάδα
ομπρός βοηθάτε να σηκώσουμε το Ήλιο πάνω από το Κόσμο!
Tι ιδέτε, εκόλλησεν η ρόδα του βαθιά στη λάσπη
κι ά, ιδέτε, χώθηκε τ' αξόνι του βαθιά μες το αίμα
Ομπρός, παιδιά, και δε βολεί μονάχος του ν' ανέβει ο ήλιος
σπρώχτε με γόνα και με στήθος, να τον βγάλουμε απ' τη λάσπη
σπρώχτε με στήθος και με γόνα, να τον εβγάλουμε απ' το γαίμα
Δέστε, ακουμπάμε απάνω του ομοαίματοι αδελφοί του!
Ομπρός, αδέλφια, και μας έζωσε με τη φωτιά του
ομπρός, ομπρός κ' η φλόγα του μας τύλιξε αδελφοί μου!"
.
.
"Ομπρός, οι δημιουργοί... Την αχθοφόρα ορμή Σας
στυλώστε με κεφάλια και με πόδια, μη βουλιάξει ο ήλιος!
Βοηθάτε με κ' εμένα αδελφοί να μη βουλιάξω αντάμα!
Τι πια είν' απάνω μου και μέσα μου και γύρα
τι πια γυρίζω σ' έναν άγιον ίλιγγο μαζί του!
Χίλια καπούλια ταύροι του κρατάν τη βάση
δικέφαλος αητός, κι απάνω μου τινάζει
τις φτερούγες του και βογκάει ο σάλαγός του
στην κεφαλή μου πλάι και μέσα στη ψυχή μου
και το μακρά και το σιμά για με πια είν' ένα!
Πρωτάκουστες, βαριές με ζώνουν Αρμονίες! Ομπρός συντρόφοι
βοηθάτε να σηκωθεί, να γίνει ο ήλιος Πνέμα."
.
.
"Σιμώνει ο νέος ο Λόγος π' όλα θα τα βάψει
στη νέα του φλόγα, νου και σώμα, ατόφιο ατσάλι
Η γη μας αρκετά λιπάστηκε από σάρκα ανθρώπου!
Παχιά και καρπερά, να μην αφήσουμε τα χώματά μας
να ξεραθούν απ' το βαθύ τούτο λουτρό του αίματου
πιο πλούσιο, πιο βαθύ κι απ' όποιο πρωτοβρόχι!
Αύριο να βγει ο καθένας μας με δώδεκα ζευγάρια βόδια
τη γην αυτή να οργώσει την αιματοποτισμένη...
Ν' ανθίσει δάφνη απάνω της και δέντρο της ζωής να γένει
και η Αμπελός μας ν' απλωθεί ως τα πέρατα της Οικουμένης
.
.
Ομπρός, παιδιά, και δε βολεί μονάχος του ν' ανέβει ο ήλιος
σπρώχτε με γόνα και με στήθος, να τον βγάλουμε απ' τη λάσπη
σπρώχτε με στήθος και με γόνα, να τον εβγάλουμε απ' το γαίμα
σπρώχτε με χέρια και κεφάλια, για ν' αστράψει ο ήλιος Πνέμα."
.
.
Έτσι σαν έριξα και το στερνό δαυλί στο φωτογόνοι
(δαυλί της ζωής μου της κλεισμένης μεσ’ το χρόνο)
στο φωτογόνοι της καινούργιας λευτεριάς Σου Ελλάδα, αναψυχώθηκε
άξαφνα τρανή η κραυγή μου, ως να 'ταν
όλο χαλκός το διάστημα ή ως να 'χα
τ' άγιο κελί του Ηράκλειτου τριγύρα μου
όπου, χρόνια
για την Αιωνιότη εχάλκευε τους στοχασμούς του
και τους κρεμνούσε ως άρματα
στης Έφεσος το ναό
ως σας έκραζα, συντρόφοι!
Gabriel
υ.γ. βάλτο στην λίστα με τα "χρηστικά"...
in God we trust
Αυτά είναι τα χέρια που κάποτε μ' αγγίζαν
και εγώ ριγούσα
Πες μου, πες μου
Αυτά είναι τα μάτια που όταν με κοιτούσαν
εγώ μεθούσα
Πες μου πες μου
Εμείς οι δυο, πώς γίναμε δυο
Εμείς οι δυο, που ήμασταν ένας
Εμείς οι δυο, πώς γίναμε δυο
που σαν και μας δεν ήταν κανένας
Αυτό είναι το στόμα που όταν μου μιλούσε
εγώ χανόμουν
Πες μου, πες μου
Αυτό είναι το σώμα που μου 'παιρνε τα πάντα
όταν δινόμουν
Πες μου, πες μου
Εμείς οι δυο, πώς γίναμε δυο
Εμείς οι δυο, που ήμασταν ένας
Εμείς οι δυο, πώς γίναμε δυο
που σαν και μας δεν ήταν κανένας
Εμείς οι δυο πώς γίναμε δυο ~ Δημήτρης Μητροπάνος
.
.
.
@rwen...in a singing mode...
Είμαι ζενίθ, είμαι ναδίρ
Ανάβω γίνομαι πυρσός
Πνίγω το ψέμα μες στο φως