- Η Δυναμη του "Θελω" + Η Δυναμη του μυαλου - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Αποφασισα σημερα να γραψω και να λυσω μια-δυο αποριες μου..
Εχω διαβασει διαφορα θεματα που εχετε γραψει και ειλικρινα μενω εκπληκτος με την ορεξη για συζητηση που εχετε και τα τεραστια ποστ που ο καθενας χανεται στη σκεψη του καθενος..Θα ηθελα να με συγχωρεσετε για την απλοτητα που θα εκφρασω τις αποριες μου (να με πω..αγραμματο?η ανοητο? τελος παντων!)
Εχω παρατηρησει κατι στη ζωη μου..
Οταν πολλοι ανθρωποι θελουν κατι..τοτε γινεται
(αυτο το ειχα σκεφτει και σε θρησκευτικο θεμα οτι ισως ο θεος να μην ειναι κατι το ξεχωριστο μια ψυχη,ενα πνευμα..Αλλα θεος = ολοι εμεις! εμεις τον αποτελουμε!)
Οταν θελεις κατι παρα μα παρα πολυ τοτε αυτο συμβαινει!
Οταν ξαφνικα πας να ριξεις τα ζαρια στο ταβλι και κατι σε πιανει και με απολυτη σιγουρια θα φερεις "6αρες" και το θες παρα πολυ ερχονται..Η μηπως ειναι χαζο αυτο που λεω και απλα θα το αποκαλεσουμε τυχη?
Μικρος γυρω στα 6-7 μου χρονια(καλοκαιρι ηταν) θυμαμαι ενα σκηνικο που φοβομουν παντα να παω στη τουαλετα διοτι ειχα την εντυπωση οτι καποιος ηταν απο πανω στο παταρι..Και ετσι εβαζα τη μητερα μου να κοιταει το διαδρομο μεχρι να τελειωσω και να βγω εξω..
Θυμαμαι εντονα εκεινη την ημερα που αποφασισα να παω μονος μου απλα λεγοντας το στη μητερα μου ασ μην ερθει στο διαδρομο να κοιταξει απλα να εχει το νου της για να νιωθω εγω πιο ασφαλης.
Προχωροντας στον διαδρομο κοιτουσα με εμμονη το πορτα του παταριου.
Καθως πλησιαζα ειδα τη πορτα να ανοιγει(να σημειωσω το σπιτι ηταν ανοιχτες ολες οι πορτες αλλα δεν φυσουσε καθολου ειχε απνϋα) και ειχα την εντυπωση οτι ειδα και κατι απο μεσα.. Μηπως η εμμονη μου στο να μηπως ανοιξει η πορτα καταφερε και την ανοιξε?
Οι πιο πολλοι θα πειτε απλα "Ενας παιδικος Φοβος,μια εμμονη.."
Θα μπορουσα να χαρακτηρισω πολλα αλλα πραγματα ετσι αλλα οχι αυτο το θυμαμαι εντονα και ειμαι σιγουρος οτι συναιβει ετσι ακριβως!
Περιμενω απαντησεις σας και καλως σας βρηκα :)
Γιατι?
Στην ερώτησή σου τώρα μην ξεχνάς ότι "όταν θέλεις κάτι πολύ όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το πετύχεις".
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
. Δεν έχει σημασία τί θέλεις εσύ διότι με αυτό το σκεπτικό όταν όλοι οι υπόλοιποι δνε θέλουν να το έχεις τότε δεν θα το πάρεις ποτέ 
O Μέγας Απο-συντονιστής και σεντονιστής!!!
Περονόσπορος
Αυτό με τη ζαριά στο τάβλι είναι καλό παράδειγμα,
καθώς πιστεύω ότι έχει συμβεί σε όλους.
Προσωπικά δεν έχω ξεκαθαρίσει αν είναι η δύναμη του θέλω ή η δύναμη του μυαλού αυτή που παίζει έτσι με τα πράγματα, αλλά τείνω να πιστέψω πως είναι η δύναμη του θέλω που ενεργοποιεί τη δύναμη του μυαλού.
Πάντως αυτό ισχύει όταν οι δύο αυτές δυνάμεις παίζουν με υλικά, γιατί όπως πολύ σωστά λέει ο Peronosporos όταν οι καταστάσεις που θέλουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας έχουν να κάνουν με ανθρώπους,
τότε απέναντί μας έχουμε ένα άλλο θέλω, μια άλλη δυναμική, που αν είμαστε τυχεροί συμπλέει με τη δική μας, οπότε και αυτό που θέλουμε γίνεται, αλλά τις περισσότερες φορές δεν..........
Κάτι που θέλω να σε ρωτήσω είναι τι απέγινε με τη φοβία σου, αφού άνοιξε η πόρτα του παταριού.
Συνέχισες να φοβάσαι ή βλέποντας πως πίσω από την πόρτα δεν ήρθε κανένα κακό το ξεπέρασες?
Θα ήθελα πάρα πολύ να πιστεύω ότι με τη δύναμη της θέλησης και του μυαλού μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα, αλλά δυστυχώς όταν έχει να κάνει με άλλους ανθρώπους μοιάζει λίγο με υποβολή και δεν ξέρω κατά πόσο είναι τελικά η υποβολή (που στη συγκεκριμένη περίπτωση μοιάζει τρομακτικά με επιβολή) είναι αυτό που εξ'αρχής θέλαμε.
Καλό μεσημέρι,
φιλικά
Ξωτικούλα
Δεν θέλω πια να γυρίζω στις θάλασσες φωνάζοντας...
Θέλω να βρω κι εγώ μια φωνή να μ'αποκρίνεται.
την εχω ξεπερασει τη φοβια ναι.Αφου ειδα οτι τελικα δεν βγηκε κατι.Ειχα επισης αλλη μια με την οποια ζουσα να το πω ετσι?Μικρος δεν μπορουσα να κοιμηθω επειδη νομιζα οτι καποιος ηταν στην ντουλαπα και με παρακολουθουσε.Ποτε δεν με πειραζε και ετσι κοιμομουν παντα κουκουλομενος με τα σκεπασματα(οπως επισης και ποτε δεν κοιμομουν κοιτωντας προς τον τοιχο,φοβομουν μην ερθει κανεις απο πισω..) αυτο με τα σκεπασματα και τον φοβο.Αυτον τον φοβο με τον υπνο γενικα στο δωματιο μου τον ειχα μεχρι και το λυκειο περιπου..Ας πουμε οτι "ζουσα" με αυτον.Απτη μια το χαρακτηριζα χαζο και τι καθομαι και φοβαμαι..αλλα απτην αλλη δν σταματουσε να υπαρχει ο φοβοσ ποτε..
Παντως το περιεργο στην υποθεση ειναι οτι για την πορτα του παταριου αν υπηρχε καποια δυναμη που λεμε η καποια θεληση θελω να παρατηρησω οτι σκεφτομουν εντονα οτι θα ανοιξει η πορτα.Δεν το ηθελα αλλα το σκεφτομουν εντονα και το περιμενα(αν παιζει ας πουμε καποιο ρολο αυτο.)
Γιατι?
Στο σπίτι αυτό εσείς μείνατε πρώτοι, ήταν παλιό, ήταν δικό σας, μένατε με ενοίκιο?
Είναι πολύ πιθανό σε παλιά σπίτια -όχι 100 χρονών πολύ νεότερα- να υπάρχουν διαφόρων ειδών αρνητικές φορτίσεις που τα παιδιά μέχρι την ηλικία των 7 -αλλά και πολύ αργότερα εξαρτάται από την ευαισθησία τους- λαμβάνουν πολύ εύκολα.
Να γίνω πιο σαφής. Το παιδί μέχρι την ηλικία των 7 βλέπει ένα μεγάλο μέρος του αόρατου που εμείς δε βλέπουμε. Σταδιακά με την ανάπτυξη της λογικής ο λογικός νους δεν τα αναγνωρίζει -μια και αναγνωρίζει ότι έμαθε- οπότε περνούν σε επίπεδο που νομίζει ότι τα είδε στον ύπνο του.
Πολλά από τα όντα που έχουμε δει παιδιά είναι πιθανό να μην τα είδαμε στον ύπνο μας.
Αν δει κάτι αρνητικό ή συλλάβει μια αρνητική φόρτιση, αργότερα χωρίς να θυμάται το γεγονός του μένει ο απροσδιόριστος φόβος.
Πάντως τα όντα του αόρατου κόσμου δεν μπορούν να πειράξουν το παιδί αλλά αυτό δεν το ξέρει.
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
πιστεύω οτι όλα τα παιδια έχουν ανάλογες φοβίες και νομίζω οτι είναι φυσιολογικό αυτό, από τη στιγμή που είναι μέσα σε ένα "ξένο" για αυτά κόσμο.
Αυτό που λέει η gretel για την επαφή των παιδιών με το αόρατο πιστεύω οτι είναι αλήθεια αλλά δυστυχώς οι μεγάλοι έχουν συνήθως "ξεχάσει" έτσι όταν ένα παιδί τους εμπιστεύεται ένα φόβο ή μια εικόνα που είδε εκείνοι συνήθως το αποπαίρνουν, με αποτέλεσμα τελικά το παιδί να μαθαίνει να ξεχνάει και να απορρίπτει οτι μη-λογικό βλέπει.
Τέλος πάντων, σε σχέση με την ερώτηση σου Dj_Blade πιστεύω οτι όταν κάτι το θέλουμε πραγματικά πάρα πολύ και το πιστεύουμε με όλο μας τον εαυτό, και ειδικά αν δεν αφορά ιδιοτελή σκοπό, τότε όλο το Σύμπαν συνωμοτεί για να το καταφέρουμε.
Πιστεύω οτι η δύναμη του μυαλού μας είναι τεράστια.
Διάβαζα χθες:
"Κανένας άνθρωπος δε μπορεί να παγιδευτεί δίχως τη συναίνεσή του".
Ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο και σύμφωνα με αρκετές διδασκαλίες,
επιλέγουμε πριν ακόμη από τη γέννησή μας, τις εμπειρίες που
πρόκειται να πάρουμε. Ακόμη και κατά τη διάρκεια της ζωής μας
εμείς επιλέγουμε τις εμπειρίες, δεν είμαστε θύματα, αλλά αυτόβουλα
όντα.
Ωστόσο, το τί πραγματικά ΘΕΛΟΥΜΕ, δεν είμαστε πάντα σε θέση να το
αντιλαμβανόμαστε, γιατί σκεπάζεται από ψυχολογικές δικές μας
καταστάσεις, που δεν έχουμε κατανοήσει. Με άλλα λόγια, δεν είμαστε
σε θέση να γνωρίζουμε τί επιλέξαμε να ζήσουμε εμείς για τον
εαυτό μας!
Υπάρχουν τα συνειδητά "θέλω", τα υποσυνείδητα "θέλω" και τα
υπερβατικά "θέλω". Κάθε άνθρωπος μπορεί απλά και μόνο τα πρώτα
να αντιληφθεί, για τα δε δεύτερα και τρίτα, πρέπει να εργαστεί
πολύ για να μπορέσει να τα κατανοήσει.
Πολλές φορές μπλέκουμε τις ψυχικές επιθυμίες μας με εκείνο το άλλο
ΘΕΛΩ, το ανώτερο, που ορίζει το ανθρώπινο πεπρωμένο μας.
Αγώμαστε και φερόμαστε από αυτές τις επιθυμίες, έρμαια και
παραπονιόμαστε, όταν δεν εκπληρώνονται.
Μα πώς να εκπληρωθούν, όταν κι αυτές οι ίδιες είναι αντιφατικές;
Παρομοιάζω τη "Δύναμη του Θέλω" με μια Φωνή, που μου υπαγορεύει
το πού στοχεύω, πού θέλω να πάω. Πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι
ακούν αυτή τη φωνή και την ακολουθούν. Μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις
συμβαίνει να ακούν άλλες φωνές από το περιβάλλον, να τις
αντιπαραθέτουν με αυτήν τη φωνή και να ταράζονται επειδή δε συμφωνούν.
Επειδή πιστεύουν σε αυτή την εσωτερική φωνή, έρχονται σε σύγκρουση
με το περιβάλλον. Νιώθουν απροσάρμοστοι:
"Εγώ θα κάνω το δικό μου, γιατί αυτό πραγματικά θέλω!"
Αν ξέραμε όμως πόσο πολύ ΔΕ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΘΕΛΟΥΜΕ!
Βρισκόμαστε ανάμεσα σε ένα απατηλό, εύκολο ΘΕΛΩ και ένα
αληθινό, δύσκολο ΘΕΛΩ. Συχνά το πρώτο μας παρασύρει και μας
αποπροσανατολίζει.
Για αυτό το λόγο, τη δύναμη του αληθινού ΘΕΛΩ είναι πολύ δύσκολο
να την προσεγγίσουμε, να την κατακτήσουμε. Πρέπει να δώσουμε μάχη
με τον εαυτό μας, με τα συναισθήματά μας, που ψεύδονται, γιατί
η λειτουργία τους είναι να καλύπτουν την αλήθεια μας.
Στρώματα επί στρωμάτων και στρωμάτων από επιθυμίες βρίσκονται πάνω
από την αλήθεια.
Και ανοίγονται δύο δρόμοι:
Η Δύναμη του ΘΕΛΩ
Η Δύναμη του μυαλού
Η Δύναμη του θέλω
Είτε θα πάμε προς τα κάτω, που είναι απατηλό και εύκολο,
είτε θα πάμε προς τα πάνω, που είναι αληθινό και δύσκολο...
ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ
,αγαπητέ Dj_Blade καταρχήν θέλω να σε ευχαριστήσω ιδιαίτερα γιατί βλέπω πως με την δημιουργία αυτού του θέματος από σένα πραγματοποιείται άλλο ένα "θέλω" μου... πραγματικά αυτό ήταν κάτι που ήθελα πολύ έντονα να συζητήσω τον τελευταίο καιρό ...
θα ήθελα όμως, να κάνουμε πρώτα μία διευκρίνηση... κατά τη γνώμη μου το περιστατικό που περιγράφεις δεν είναι μία περίπτωση που ένα "θέλω" συνέβει... εξάλλου πρόκειται περισσότερο για μία φοβία παρά για ένα ατόφιο "θέλω"... το ότι συνέβει είναι μία απλή σύμπτωση και ίσως αφορά μία διαφορετική συζήτηση...
στα "θέλω" τώρα... έχουμε συνηθίσει να ακούμε τον όρο "θετική σκέψη" και ίσως θα ήταν καλό να συμπληρώσουμε και το "θετικό συναίσθημα"... Πράγματι το σύμπαν συνομωτεί για να πραγματοποιήσει αυτά που επιθυμούμε πολύ! Και η σκέψη έχει κι αυτή το μερίδιο της σ'αυτή την διαδικασία αλλά ίσως τελικά, δεν παίζει τον πρωταρχικό ρόλο...
Η σκέψη μας βοηθάει να διακρίνουμε αυτά που "θέλουμε" από αυτά που "δεν θέλουμε"... π.χ. λέμε πολλές φορές : "θέλω να έχω χρήματα για να καλύψω τις υποχρεώσεις μου"... αυτό όμως δεν λέει τι πραγματικά θέλουμε αλλά τον τρόπο με τον οποίο προσπαθούμε να ξεμπερδεύουμε με αυτό που ΔΕΝ θέλουμε...
η σκέψη λοιπόν ξεχωρίζει τα πραγματικά θέλω και μας οδηγεί να αφεθούμε και να τα βιώσουμε...
η δύναμη του συναισθήματος είναι τεράστια, φορτίζει θα λέγαμε αυτά που ελκύουμε προς εμάς, κι ανάλογα με το τι "εκπέμπουμε" αυτό και "λαμβάνουμε"... γι'αυτό και έχει σημασία να ξέρουμε με ακρίβεια (αυτά που λέγαμε για την σκέψη) τι θέλουμε...
to be continued
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
μήπως αν βάζαμε μαζί με το "θέλω" και ένα "γιατί το θέλω;¨τι περιμένω να γίνει από αυτό;" ή το άλλο πράγμα ή κατάσταση, θα μας βοηθούσε να ξεκαθαρίζαμε λίγο ποιό ακριβώς "θέλω" εννοούμε;
Γιατί, αν το θέλω μας εμπεριέχει μέσα του πολύ εγωισμό ή είναι για να καλύψει ιδιοτελείς ή υλικές καθαρά ανάγκες, σίγουρα δεν θα είναι ούτε υπερβατικό αλλά ούτε και θα μας φέρει πιο κοντά στο Δρόμο μας και στο πεπρωμένο μας.
Με αυτό τον τρόπο θα μπορούμε ίσως να ξεκαθαρίσουμε αυτή την εσωτερική φωνή που λέει η λίλιθ, αν είναι η φωνή του Εαυτού μας ή της συνείδησης μας ή η φωνή των επιθυμιών μας που απλά επειδή βρίσκει αντίδραση από το περιβάλλον μας, δυναμώνει απλά και μόνο από αντίδραση.
Συμφωνώ με την G. οτι η σκέψη είναι απαραίτητη και οτι χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσαμε να εστιαστούμε ή να αναγνωρίσουμε ούτε τα "θέλω" μας ούτε και τα "δεν θέλω" μας.
Ομως πιστεύω οτι έχουμε 2 τρόπους να σκεφτόμαστε, ένα διπλό νού: έναν καθαρά ορθολογιστικό, που ξέρει να καταλαβαίνει το συμφέρον μας, προγραμματίζει τον χρόνο μας και μας βοηθά να αποφασίσουμε για τα δύσκολα της καθημερινότητας μας, αλλά και ένα άλλο πιο αγνό, που ξέρει να αναγνωρίζει αυτό που είναι Καλό και Δίκαιο για όλους και όχι μόνο για μας, ένα ιδεαλιστικό νου.
Οταν "δουλεύουμε" με αυτόν πιστεύω οτι μπορούμε να καταλάβουμε "το γιατί θέλουμε και τι θέλουμε" και τελικά αν πρέπει να συνομωτήσει το σύμπαν για να το καταφέρουμε.
Μέσα στη σκοτεινή σπηλιά του ψυχισμού μας υπάρχουν άγνωστες,
"τρομαχτικές" περιοχές, που ούτε θα τολμούσαμε να πλησιάσουμε,
πόσο μάλλον να εξερευνήσουμε.
Πόσο ειλικροινείς είμαστε με τον εαυτό μας;
Πόσο εύκολα μπορούμε να παραδεχτούμε τα πραγματικά μας "θέλω";
Στην πραγματικότητα, εμείς οι ίδιοι δύσκολα μπορούμε να βρεθούμε
αντιμέτωποι με αυτά, οπότε τα σκεπάζουμε, τα "εξωραϊζουμε" και
αυτά βλέπουμε, αγνοώντας το τί κρύβεται πίσω τους.
Η Μαρία θέλει το Γιάννη, στην προσπάθειά της να τον κατακτήσει,
πιάνει φιλίες με τη μητέρα του. Η βαθιά ανάγκη και το θέλω που
κρύβεται μέσα από αυτό είναι "να μπει μέσα στην οικογένεια".
Όμως η Μαρία φορά το προσωπείο της ανεξαρτησίας, συχαίνεται γονείς
και σόγια, οπότε δεν μπορεί ούτε στον ίδιο της τον εαυτό να
παραδεχτεί αυτό που πραγματικά θέλει. Αντιθέτως, παραπονιέται που
η μητέρα του Γιάννη την παίρνει τηλέφωνο και αυτή πρέπει να
της φέρεται καλά...
Προσπαθώντας να καλύψει την ενοχή της -(κάτι δεν πάει καλά, γιατί
η ίδια δεν μπορεί να επιβληθεί στον εαυτό της, όταν από τη μία
επιδιώκει τη συναναστροφή με τη μητέρα, ενώ από την άλλη την
κατηγορεί)- μεταμφιέζει την αληθινή της επιθυμία με άλλες, τέτοιες
που δεν την κάνουν "να ντρέπεται". Και η ίδια στο τέλος βρίσκεται
μπερδεμένη, αντιμετωπίζει μπερδεμένες καταστάσεις και "δεν ξέρει
τί θέλει".
Αναρρωτιέμαι, υπάρχουν επιθυμίες μας, που τις θεωρούμε "ποταπές";
Αν ναι, τότε έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια εσωτερική μάχη με τα
θέλω μας, στην οποία και τα δύο αντίθετα στρατόπεδα, και θέλω μας,
τα κατασκευάζουμε εμείς. Ουσιαστικά πολεμάμε τον εαυτό μας!
κάθε άνθρωπος διακατέχεται απο πολλές πλευρές του εαυτού του. Κάθε πλευρά του έχει ένα δικό της θέλω και μια δική της αντίληψη περι του τι είναι αυτό που χρειάζεται και τις περισσότερες φορές τα θέλω των διαφορετικών πλευρών του εαυτού μας αντικρούονται.
Η λογική θέλει αυτό που θεωρεί συμφέρον της
η ψυχή θέλει αυτό που γεμίζει τις αισθήσεις της
(πολλές φορές όμως αυτό που γεμίζει τις αισθήσεις μας είναι αντίθετο απο το συμφέρον μας)
Ο εσωτερικός εαυτός θέλει να βουτήξει στην αναζήτηση και να χαθεί μέσα σ' αυτή,
Ο εξωτερικός όμως που έχει να συναναστραφεί με μια ολόκληρη κοινωνία θέλει να είναι αποδοτικός μέσα σ' αυτή και αρεστός
(Πολλές φορές όμως ο συμβιβασμός αυτών των δύο είναι δύσκολος και κάποιο απο τα δύο θελω πρέπει να μείνει πιο πίσω απο το άλλο)
Ο άνθρωπος είναι γεμάτος απο αντιφατικά θέλω, θέλω που δεν είναι απόλυτα, θέλω που δεν είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τις συνεπειές τους, θέλω που συνήθως παραμένουν μισά καθώς αναμεσά τους εισχορούν οι διαπραγματεύσεις των υπόλοιπων θέλω.
Φταίει το μυαλό που εισχωρεί με την λογική του; Φταίει η απληστία του ότι συνήθως θέλουμε όλα τα θέλω χωρίς αγώνα και απώλειες; Φταίει οι πολυμορφικότητα της ανθρώπινης φύσης;
Το γεγονός είναι ότι μπερδεμένα θέλω καταλήγουν σε ανεξηχνίαστες καταπιέσεις, καταπιέσεις που γεννά ο εαυτός μας μην διαχωρίζοντας ποιο θέλω απο όλα έχει την μεγαλύτερη αξία.
Υπάρχει μεγάλη δύναμη στο θέλω, ικανή για μεγάλες αλλαγές,αρκεί το θέλω αυτό να έχει όλη την πίστη του εαυτού μας, να ξεπερνάει κάθε φόβο και δισταγμό, να καταπατάει κάθε άλλο θέλω μας που έρχεται σε αντίκρουση, να είναι έτοιμο για αγώνα και για απώλειες και να πατάει πάνω σε καθαρές και ηθικές βάσεις και όχι πάνω απο πτώματα και ύπουλες διαδικασίες.
quote:
Η Μαρία θέλει το Γιάννη, στην προσπάθειά της να τον κατακτήσει,πιάνει φιλίες με τη μητέρα του.
Η Μαρία θέλει τον Γιάννη, γνωρίζοντας όμως ότι συχαίνεται γονείς και σόγια και ότι καταβάθως δεν θέλει να μπει στην οικογένεια αλλά απλά και μόνο να είναι με τον Γιάννη, βρίσκει έναν αλλο τρόπο προσέγγισης του θέλω της προκειμένου να τον κατακτήσει.
Η αρχική συναναστροφή με την μητέρα του Γιάννη ήταν ένας ύπουλος σε εισαγωγικά τρόπος να έρθει πιο κοντά του, καθότι η καλοσύνη της προς αυτήν δεν προερχόταν απο καθαρά αισθήματα για την μάνα του, αλλά απο ένα τρόπο να πετύχει τον σκοπό της.
Ήταν τελικά το ίδιο το θέλω που την μπέρδεψε ή ο λάθος τρόπος που το διαχειρίστηκε και που το αντιλήφθηκε;
Γιατί το θέλω να καταλήξει να γίνει "ποταπό'' όταν με μια άλλη διαχείρηση θα μπορούσει να παραμείνει ένα αγνό θέλω;
Συγνώμη Λιλιθ μου για την παρέμβαση σ' αυτό που έγραψες, καταλαβαίνω απόλυτα το παραδειγμά σου, απλά το χρησιμοποίησα για να δείξω πως μερικές φορές φταίμε και εμείς που χρησιμοποιούμαι λάθος μέσα για τα θέλω μας. Μ' αυτό τον τρόπο κατα την αποψή μου το θέλω παύει να παίρνει δύναμη απο τον ίδιο μας τον εαυτό και επιλέγει έναν πιο γρήγορο, εύκολο και μη ηθικό ας το πω έτσι τρόπο που έχει κι αυτός τις συνεπειές του.
Ο τρόπος της απόκτησης ενός θέλω καθορίζει κατα πόλύ την αξία του όταν τελικά το αποκτήσουμε.
Αυτό που εσύ ονομάζεις ανήθικο, εγώ θα το ονομάσω "ενοχή".
Και θα πω: Δε θα μαστιγώσω τον εαυτό μου, που το νιώθω, γιατί
εκεί ακριβώς είναι η αρχή της κάλυψης και της ανειλικροίνιας.
Ναι, ύπουλα όντως μπορεί να προσπαθούσε η Μαρία να πάρει αυτό,
που ήθελε, αλλά ακόμη και αυτό το "ποταπό" και "ανήθικο"
που ένιωσε, είναι ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ! Και αυτό νομίζω πρέπει να το
αναγνωρίζουμε, πριν προχωρήσουμε παραπέρα...
Όταν την ενοχή για κάτι την καταπιέζουμε, μας τυρρανά. Καλύτερα
να τη βγάλουμε προς τα έξω. Αν δεν μπορούμε να δράσουμε όπως
ιδανικά θα θέλαμε, δηλαδή όπως περιγράφεις, αλλά καταφεύγουμε
σε "κατινιές", σημαίνει ότι ακόμη δεν έχουμε κατακτήσει την
ορθή συμπεριφορά. Ναι μεν αυτό οφείλουμε να το συνειδητοποιήσουμε
και να το διορθώσουμε, αλλά να μην κατακεραυνόνουμε τον εαυτό μας,
επειδή ήμασταν μικροπρεπείς.
Αυτή είναι η γνώμη μου, κατανόηση στις αδυναμίες μας, ώστε να
μπορέσουμε να τις ξεπεράσουμε.
Κάπου άκουσα σήμερα το εξής, που μου έκανε εντύπωση:
"Αν επιτεθείς στην προσωπικότητα με σπαθί, αυτή θα αντιδράσει
κρατώντας μια ασπίδα".
Αν μπούμε ταύροι μενόμενοι να φέρουμε τα πάνω κάτω σε μια μέρα,
να κάνουμε το υπάνθρωπο κομμάτι μας υπεράνθρωπο σε μια μέρα,
σίγουρα θα συναντήσουμε αντιδράσεις.
Νομίζω ότι καλύτερα θα τα καταφέρουμε με μαλακότητα, υπομονή και
"παραφύλαξη", να μια ωραία λέξη! Να παίξουμε συνειδητά θέατρο
στην προσωπικότητά μας.
Κάτι άλλο τώρα:
Το ΘΕΛΩ αποκτά δύναμη όταν ξέρουμε τί θέλουμε. Εϊναι σημαντικό
να ξέρουμε τι θέλουμε και για να γίνει αυτό οφείλουμε να το
συγκεκριμενοποιήσουμε. Το πρώτο βήμα για να καταφέρουμε αυτό
είναι να δώσουμε στο ΘΕΛΩ μας ένα όνομα, να το ορίσουμε, να το
εκφράσουμε με λέξεις. Κάποιος είπε ότι "ο κόσμος μας είναι
φτιαγμένος από λέξεις", και δεν είχε άδικο. Μόνο αν ονοματίσουμε
το Θέλω μας θα μπορέσουμε να στοχαστούμε πάνω σε αυτό, τότε μπορεί
να ανακαλύψουμε είτε ότι δεν το θέλουμε, είτε ότι θέλουμε κάτι
παρεμφερές, σε κάθε περίπτωση θα ξεκαθαρίσουμε τί θέλουμε.
Πριν μερικές ημέρες βρέθηκα σε μια "ομάδα αλληλοβοήθειας" καλεσμένη
και ένα άτομο που εξιστορούσε ένα πρόβλημα ερωτήθηκε τί ακριβώς
θέλει από την ομάδα. Μου έκανε εντύπωση το πόσο δύσκολο ήταν για
το άτομο να καταλάβει αυτή την "απλή" ερώτηση, πόσο μάλλον να
διατυπώσει το Θέλω του, και να το ορίσει.
Καθημερινά χανόμαστε στο περίπου και ζούμε με φαντάσματα, που
πλησιάζουν, αλλά δεν είναι αυτό που πραγματικά ψάχνουμε.
Η έννοια του ΛΟΓΟΥ, αυτή ακριβώς είναι και ας μη ξεχνάμε το πόσο
συνδεδεμένη είναι η δύναμη του Λόγου με τη Βούληση, το Θέλω!
α, τέλεια!
κι εδώ φτάνουμε σε κάτι πολύ σημαντικό γύρω από τα "θέλω" μας...
quote:
μερικές φορές φταίμε και εμείς που χρησιμοποιούμαι λάθος μέσα για τα θέλω μας.
όταν δεσμεύουμε το σύμπαν σε ένα μόνο τρόπο, σε ένα μόνο μονοπάτι που οδηγεί σε αυτό που θέλουμε, σπάνια καταφέρνουμε κάτι καλό...
ακόμα σπανιότερα δε όταν αναλαμβάνουμε εμείς να οδηγήσουμε τις καταστάσεις και εμποτίζουμε το θέλω, με την αγωνία της προσπάθειας και τα αρνητικά συναισθήματα που αυτή εμπεριέχει...
όταν μπορέσουμε να διακρίνουμε τι είναι αυτό που θέλουμε, μετά πρέπει να το ζούμε καθημερινά... να βιώνουμε το συναίσθημα της ελευθερίας, ή της ευχαρίστησης ή της άνεσης π.χ. που αυτό θα μας φέρει... πρέπει να αφηνόμαστε στο σύμπαν με εμπιστοσύνη ότι αυτό σίγουρα θα συμβεί και με τον τρόπο εκείνο που θα είναι ο ιδανικός...
κι αν δεν μπορούμε να φέρουμε στη ζωή μας αυτό που ονειρευόμαστε σαν συναίσθημα, μπορούμε πάντα να ανατρέξουμε σε κάτι παρόμοιο που έχουμε ζήσει στο παρελθόν και μας έκανε να νιώσουμε καλά... βασιζόμενοι σ'αυτό, χτίζουμε το επόμενο...
πρέπει να αφήνουμε πίσω αντιλήψεις ότι κάτι είναι κακό ή δεν μας αξίζει... γιατί όλοι αξίζουμε να είμαστε ευτυχισμένοι, ασφαλείς, ικανοποιημένοι... και δεν υπάρχει τίποτα το κακό σε αυτό... αρκεί να ξέρουμε πως θέλουμε οι ίδιοι π.χ. να έχουμε ένα κοπάδι πρόβατα και όχι να ψοφήσει η γίδα του διπλανού μας...
to be continued
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
έχεις δίκιο σε όσα γράφεις, σίγουρα κανείς δεν χρειάζεται και δεν αξίζει την κριτηκή για την όποια αδυναμία του και ίσως οι λέξεις ποταπό και ανήθικο να είναι και κάπως σκληρές στην δεδομένη περίπτωση. Απλώς καλό θα είναι να γνωρίζουμε τις αδυναμίες μας και να κατανοούμε ότι μερικά απο τα αποτελέσματα τον θέλω οφείλονται σε αυτές και όχι στο ίδιο το θέλω όπως συμφωνείς και συ στα γραφομενά σου. Κατα τ΄άλλα είμαστε όλοι άνθρωποι με διαφορετικές αδυναμίες ο καθένας σε διαφορετικά θέματα.
Αγαπητή G.,
έκφρασες ακριβώς το πιστεύω μου πάνω σ' αυτό το θέμα, μόνο που πιθανόν εγώ να μην μπορούσα να το εκφράσω αυτό τόσο καλά με λέξεις.
quote:
πρέπει να αφηνόμαστε στο σύμπαν με εμπιστοσύνη ότι αυτό σίγουρα θα συμβεί και με τον τρόπο εκείνο που θα είναι ο ιδανικός...
Aυτός είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζω τα θέλω μου, αυτός κι ο τρόπος που βρίσκω τις λύσεις μου σε θέματα που φαίνονται άλυτα ή που με οδηγούν σε δειλίματα, εμπιστεύομαι το σύμπαν και τα μυνήματα που λαμβάνω μέσω της διαισθησής μου, κανένα απο τα δύο δεν με έχει απογοιτεύσει ποτέ.
,ο μοναδικός τρόπος να πραγματοποιηθούν τα "θέλω" μας είναι το να νιώθουμε καλά! Να ακτινοβολούμε σαν παιδιά που θέλουν το παιχνίδι που ονειρεύτηκαν... που δεν σκέφτονται αν και πως μπορούν να το αποκτήσουν, απλά αφήνονται στην χαρά που τους δίνει η αίσθηση του να το έχουν ήδη στα χέρια τους και να παίζουν!
σ'αυτή την αίσθηση πρέπει να προσφεύγει κανείς για τα θέλω του, όχι στον τρόπο που θα φτάσει σ'αυτά... ο κόσμος έχει την τάση να βαφτίζει απλοϊκό οτιδήποτε δεν περιλαμβάνει μία τεχνική συνήθως στρυφνή και δυσάρεστη, με όρους και περιορισμούς της σκέψης και των συναισθημάτων μας.... οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν συνηθίσει τόσο πολύ στο να νιώθουν τον περισσότερο καιρό άσχημα που οτιδήποτε άλλο φαντάζει απίστευτο....
δεν έχουμε όλοι ζήσει μέρες που ξυπνάμε το πρωϊ ευδιάθετοι και που ακολουθεί μία σειρά γεγονότων το ένα πιο ευχάριστο από το άλλο? και άλλες μέρες που μας πάνε όλα στραβά? Δεν είναι θέμα τύχης ή ατυχίας... είναι εύκολο να "φορτώνουμε" την ευθύνη για την ζωή μας σε κάτι έξω από εμάς και να βολευόμαστε μέσα στην γκρίνια ή την θλίψη μας...
δεν είναι ούτε δύσκολο, ούτε περίεργο να μάθουμε απ' την αρχή να χρησιμοποιούμε την δύναμη του "θέλω"...
είναι το να ξέρεις πως είσαι ήδη "εκεί" όπως λέει και στο γλάρο Ιωνάθαν... να ζείς μέσα σου με όλη την καρδιά σου τις εικόνες, τα χρώματα, τις μυρωδιές, ό,τι απαρτίζει αυτά τα "θέλω"... να αφήνεις να παρασύρεσαι με ενθουσιασμό απ' αυτό και να σταματάς να σκέφτεσαι πως θα το κάνεις... τα παιδιά το ξέρουν αυτό και όλοι υπήρξαμε παιδιά...
to be continued
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
quote:
οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν συνηθίσει τόσο πολύ στο να νιώθουν τον περισσότερο καιρό άσχημα που οτιδήποτε άλλο φαντάζει απίστευτο....
σε αυτό θα συμπλήρωνα ότι γενικά "οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν
συνηθίσει τόσο πολύ στο να νιώθουν τον περισσότερο καιρό"... τα ίδια
και τα ίδια συναισθήματα και δε γνωρίζουν πέρα από αυτά την
απειρία συναισθημάτων, που ένα ανθρώπινο πλάσμα μπορεί να νιώσει.
Την απειρία των συναισθημάτων καθώς και την απειρία των τρόπων...
Έτσι και τα Θέλω τους αντίστοιχα εγκλωβίζονται μέσα σε πολύ
στενά όρια.
Αν ρωτήσεις έναν άνθρωπο πόσα Θέλω αναγνωρίζει, ακόμη περισσότερο
πόσα Θέλω διεκδικεί, θα απογοητευτείς από την ένδοιά του.
Και όμως, τόσα ανεξερεύνητα, συναρπαστικά βιώματα βρίσκονται εκεί
έξω και μας περιμένουν να τα βιώσουμε...
Εμείς εκεί... κολλημένοι στα ελάχιστα Θέλω που γνωρίζουμε, ή που δε
γνωρίζουμε αλλά φανταζόμαστε για πανάκεια!
Κολλημένοι στο κλουβάκι των ελάχιστων εμπειριών μας, των ελάχιστων
επιθυμιών, των ελάχιστων τρόπων...
μπράβο λίλιθ!
χαίρομαι που το βλέπεις έτσι! πραγματικά χαίρομαι πολύ! λοιπόν, έχω να σου κάνω μία πρόταση... θές να κάνουμε από δω μία αρχή εξερεύνησης των τρόπων με τους οποίους μπορούμε να φτάσουμε σε αυτά τα αναρίθμητα θέλω? και να καταγράφουμε εμπειρίες?
να κάνουμε μία αρχή για μας τους ίδιους αλλά και για τους άλλους?
είσαι έτοιμη να δεις με ενθουσιασμό αυτό το νέο "παιχνίδι"?
να δούμε μέχρι που μπορούμε να φτάσουμε?
είσαι?
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
Η συζήτηση έχει πάρει ήδη πολύ καλό δρόμο,
αλλά εγώ έμεινα πίσω....
Φίλε Dj_Blade ο λόγος που σε ρώτησα αν τελικά ξεπέρασες τη φοβία μετά από το συγκεκριμένο συμβάν, ήταν γιατί ίσως το θέλω σου να ήταν αυτό ακριβώς.
Δηλαδή πως επιθυμούσες να ανοίξει η πόρτα και να μη συμβεί τίποτα ώστε να ξεπεράσεις όσα σε φόβιζαν.
Πως όντως λειτούργησε η δύναμη του θέλω σου σου προκειμένου να απαλλαγείς από κάτι περιττό.
Στις αγαπητές φίλες έχω να πω, ότι πολύ μα πάρα πολύ καλά τα λένε.
Τα θέλω μας, τα πραγματικά μεγάλα και σημαντικά για μας, είναι πάντα καλά κρυμμένα πρωταρχικά από εμάς τους ίδιους.
Μας "προσφέρονται" εξάλλου τόσα θέλω σε συσκευασία δώρου πανταχόθεν καθημερινά, που το να καταλάβουμε τι είναι δικό μας είναι πραγματικά πολύ δύσκολο.
Που χρόνος και διάθεση για να μας ακούσουμε....
Εύπεπτα και μικρά τα θέλω που βλέπουμε για να μας βγει και "οικονομικά" η λύση.
Να είστε καλά....
Ξωτικούλα
Δεν θέλω πια να γυρίζω στις θάλασσες φωνάζοντας...
Θέλω να βρω κι εγώ μια φωνή να μ'αποκρίνεται.