- ΜΥΘΟΣ?...απόψεις για το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Ο καθένας έχει τη δική του άποψη για το κάθετι και τη δική του αλήθεια και το δικό του ψέμμα.
Αυτό που εμείς πραγματευόμαστε εδώ μέσα για την αληθινή ζωή, ξέρεις για πόσους είναι ένα τεράστιο ψέμμα...
Ένα παραμύθιασμα για να αντέξουμε την αληθινή ζωή του έξω κόσμου.
Υπάρχουν άνθρωποι που στα πολύ πολύ δύσκολα με εγκατέλειψαν μόνη στο πουθενά για να τα αποφύγουν.
Αυτοί οι ίδιοι ακόμη και τώρα που εγώ τα κατάφερα και τα έλυσα τα δύσκολα, περνώντας τα 40 κύματα μόνη μου, λένε με δάκρυα στα μάτια πόσο μ'αγαπάνε.
Και πόσο σκληρή στάθηκα που τους χρέωσα την αποχώρισή τους.
Λένε ψέμματα?
Η λογική απάντηση είναι ναι πως λένε ψέμματα.
Κι όμως λένε αλήθεια.
Μέχρι εκέι φτάνει η αγάπη που μπορούν να νιώσουν, είναι τόσο ρηχή.
Μερικές φορές πέφτω στην παγίδα να νιώσω οίκτο ή αποστροφή για τέτοιους ανθρώπους.
Τίποτα όμως δεν μου δίνει αυτό το δικαίωμα, δεν είναι ψεύτες, απλά βιώνουν μια άλλη αλήθεια.
Η πιο πετυχημένη περιγραφή είναι ότι ζουνε στον κόσμο τους.
Μα, όλοι ζούμε στον κόσμο μας, που είναι εξίσου μοναδικός με τον καθένα μας.
Δεν νομίζεις?
Φιλικά
Ξωτικούλα
Θα αλλάξει η ζωή μας μου είπες...
Δεν άλλαξες όμως εσύ...
Και εγώ ζω στην καρακοσμάρα μου .
Αγαπητή Logiki k evaisthisia προσπαθώ να είμαι τόσο καλός , όσο μου το επιτρέπουνε οι συνάνθρωποι μου .
Την αγένεια, αδιαφορία, μη ανταπόκριση των συναισθημάτων μου που εισπράττω τα αντέχω επειδή γνωρίζω ότι :
Εδώ σε αυτόν τον κόσμο , δοκιμάζομε στην ανοχή της αγάπης .
Αν δεν το κάνω θα πέσω στο πνευματικό επίπεδο αυτών , που με πληγώνουνε με την συμπεριφορά τους .
Εδώ είναι το ζουμί και η ουσία των πάντων .
Διαφοροποιούμε συνειδητά .
Το κάνω διότι γνωρίζω ότι υπάρχει συνέχεια μετά απ αυτήν την ζωή .
Καμιά φορά αναρωτιέμαι σοβαρά ?
- Καλά τελικά είμαι ο μόνος που το πιστεύει σε αυτόν τον κόσμο ;;;;
Αυτό βέβαια με τσαντίζει μερικές φορές τόσο πολύ ,που σκέφτομαι να σταματήσω να γράφω τέτοια θέματα .
Το καλό είναι ότι υπάρχει ανταπόκριση .Ναι αυτό μου δίνει θετική ώθηση .
Πάντως θα είχες δίκαιο , αν δεν πίστευα στην ζωή μετά θάνατον , δεν θα προσπαθούσα να είμαι τόσο καλός ,γιατί δεν θα είχε νόημα .
Θα ήμουνα ίδιος και απαράλλαχτος , όπως ένας τυπικός λογικός άνθρωπος , που σκέφτεται μονάχα τα ατομικό του συμφέρον .
Αγαπητέ alfa-omega σου είχα στείλει μηνύματα σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση στα οποία δεν έλαβα απάντηση. Δεν το λεω με κακή πρόθεση γιατί σε εκτιμώ αφάνταστα και ήσουν ένας απο τους τρεις λόγους που με βοήθησαν να ξεπεράσω άλλο ένα τεράστιο εμπόδιο συναισθηματικής φύσης (χωρίς καν να το ξέρεις). Ας είσαι καλά!!!
Λοιπόν, επι του θέματος: Έχω "εργαστεί" πολύ για την αγάπη και έχω σταθεί αρκετά τίμιος απέναντί της και αυτή προς εμένα και μου αποκάλυψε σιγά σιγά πολλά.
Τα συναισθήματα είναι ο καλύτερος οδηγός.
Είναι καταπληκτικός ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί ο κύκλος της αγάπης που ολοκληρώνεται επιστρέφοντας σε σένα και σου δίνει απίστευτη δύναμη για να συνεχίζεις.
Έχω αισθανθεί πολλές φορές πολύ έντονα με το συναίσθημα ότι υπάρχει αυτό που αποκαλείς ζωή μετά το θάνατο.
Δυστυχώς το καλοκαίρι βρέθηκα στο στο χωριό του πατέρα μου στην κηδεία του θείου μου. Πέθανε με τρόπο που δεν τον χωράει ο ανθρώπινος νους. Αναγκάστηκα να ακούσω τη λογική που επικρατεί στην επαρχία ότι δηλαδή χώμα είμαστε και στο χώμα επιστρέφουμε. Θα μου πεις ναι σωματικά και βιολογικά. Αλλά δεν μπορούσα να τον αισθανθώ πουθενά και ξέρω ότι ακόμα κι αν το έκανα (όπως έγινε μερικές φορές) θα ήταν κάτι που προέρχεται αποκλειστικά απο εμένα, απο τη δική μου επιθυμία.
Πείτε μου αν θέλετε πως βλέπετε το θέμα της ζωής μετά το θάνατο, πως το αισθάνεστε. Ξέρω ότι δεν θα είναι αρεστό στους υπολοίπους να ακούσουν το συγκεκριμένο θέμα αλλά εγώ έχω αισθανθεί πράγματα και θα ήθελα να σας ακούσω . . .
τέθηκαν τόσα πράγματα που δεν ξέρω απο που να αρχίσω και που να τελειώσω. Μάλλον έκθεση θα γράψω και θα κουράσω, αλλά σκοπός τώρα είσαι εσύ και εσύ δεν θα κουραστείς.
Λοιπόν σχετικά με την ηλικία σίγουρα έχουν πρωταρχικό ρόλο αυτά που ανέφερες γιατί ρώτησα λοιπόν; Γιατί καταλαβαίνεις καλύτερα τον άνθρωπο που συζητάς με την ηλικία του και όχι σε βάση ωριμότητας ή νοημοσύνης γιατί δεν παίζει ρόλο η ηλικία σε αυτά αλλά σχετικά με μια παραπέρα ψυχολογία. Στα 18 παραδείγματος χάρη εμπλέκεται και η ψυχολογία της εφηβείας σε όλα τα αισθήματα, στα 25 η αβεβαιότητα του μέλλοντος, στα 30 η ανυσυχία της αντίστροφης μέτρησης, πολύ περιλυπτικά τώρα τα αναφέρω, ανάλογα την ηλικία λοιπόν κάποια αισθήματα γίνονται πιο έντονα απο ότι αν διέσχιζες τα ίδια ακριβώς κάποια άλλη στιγμή, τώρα το πόσο βαθιά είναι στην ψυχή σου, αν π.χ. έχεις φτάσει στα 40 κι ακόμα δεν έχεις ξεπεράσει παιδικές πληγές είναι πολύ πιο δύσκολο να τις ξεπεράσεις κι αργότερα απο ότι αν είσαι 25 ας πούμε, τα γιατί δεν θα στα αναλύσω για να μην χάσουμε χρόνο περι αυτών νομίζω ένα γενικό νόημα του σκοπού της ερωτησής μου το πήρες. Αλλιώς είναι να χάσεις την μαμά σου στα 13 και αλλιώς στα 53 το αντιμετωπίζεις διαφορετικά και είναι απόλυτα φυσικό να αντιμετωπίζετε διαφορετικά.
Σχετικά με τις φιλίες σου τώρα ξέρεις τι νομίζω καλή μου; Ότι τις απαντήσεις στις έχει δώσει ήδη ο εαυτός σου. Ξερεις πολύ καλά αν αξίζεις ή δεν αξίζεις αυτή την συμπεριφορά, ξέρεις πολύ καλά πως θα έπρεπε να είναι τα πράγματα και πως όχι. Αλλά η αγάπη σου δεν θέλει να δει καθαρά και κουκουλώνει την αλήθεια για να μην αντιμετωπίσει την έλειψη όσων ποθεί. Πιθανόν να υπάρχει μια μεγάλη διαφορά μεταξύ εσένα κι εκείνων, ότι εκείνοι δεν πέρασαν απο την έλληψη συναισθημάτων που είχες εσύ στην ζωή σου και δεν μπορούν να καταλάβουν την ψυχοσυνθεσή σου και την ανάγκη των όσων ζητάς. Νοιώθω πως είσαι ένας άνθρωπος που έδωσες πάρα πολλά στην σχέση αυτή αλλά πρέπει να κάνεις μια πολύ σοβαρή ερώτηση στον εαυτό σου. Τα έδωσες επειδή πίστευες πως τα είχαν ανάγκη ή γιατί είχες ανάγκη να τα εισπράξεις εσύ; Ένας άνθρωπος που τοποθετεί τόσα πολλά πράγματα στις φιλίες του, που τις κάνει το νόημα της ζωής του, που δεν μπορεί να φανταστεί την ζωή του χωρίς αυτές γιατί χωρίς αυτές δεν υπάρχει και που βασικό του στήριγμα είναι αυτές, είναι ένας άνθρωπος που δεν βρήκε στήριγμα απο αλλού, είναι ένας άνθρωπος που μεγάλωνε αισθανόμενος ότι είναι μόνος, ότι δεν άνηκε πουθενά και που σίγουρα δεν πήρε τα αισθήματα που χρειαζόταν προκειμένου να ανθίσει σε έναν άνθρωπο με εκτίμηση στον εαυτό του. Οι αυτοκαταστροφικές σου τάσεις το μαρτυράνε, η ανασφαλειά σου, η μη εκτιμησή σου.
Που πρέπει να αναλώσεις τις τελευταίες σου δυνάμεις λοιπόν; στις φιλίες που ήδη γνωρίζεις ποιες είναι ή στις δυνατότητες του εαυτό σου που ακόμα δεν γνωρίζεις.
Έχεις έναν πολύ καλό σύμαχο δίπλα σου, την συνηδητοποίηση των όσων συμβαίνουν και την θελησή σου να ξεφύγεις απο αυτά.
Πως μπορείς να ξεφύγεις; Μην προσπαθήσεις να αλάξεις τον τρόπο που αισθάνεσαι γιατί είναι αδύνατο, προσπάθησε να αλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι το κάθε τι. Γιατί είσαι μετέωρη και ξεκρέμαστη; έχεις δύο πόδια που πατάνε στην γη, ένα γερό μυαλό και μια καλή καρδιά. Τι είναι αυτό που σου δείνουν οι άλλοι και δεν το κατέχεις απο μόνη σου; σε κάνουν πιο έξυπνη;, σε κάνουν πιο δυνατή;, σου ανοίγουν πόρτες; όχι. Απλά σου δείνουν την σιγουριά που εσύ αρνείσαι στον εαυτό σου. Ένα μόνο πρέπει να κάνεις να πιστέψεις σε σένα, να αγαπήσεις εσένα, μην αναλώνεσαι στο τι δεν σου δείνουν οι άλλοι σκέψου τι σου δίνεις εσύ, μην σκέφτεσαι πως σου φέρονται οι άλλοι σκέψου πως σου φέρεσε εσύ, γιατί εσύ στον εαυτό σου πρώτη φαίρεσε άδικα και πρώτη τον υποτιμάς αφηνοντάς τον έτσι να τον χρησιμοποιούν και οι άλλοι όπως θέλουν. Τι είναι αυτό που δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις μόνη σου; τίποτα, μπορείς να αντιμετωπίσεις τα πάντα, μπορείς να κάνεις την ζωή σου πιο όμορφη αρκεί να πιστέψεις πως είναι ένα δώρο που θα κάνεις εσύ στον εαυτό σου και όχι οι άλλοι σε σένα. Οι φιλίες οταν πληγώνουν, πληγώνουν πολύ. Είναι όμως μια ομορφη παράμετρος της ζωής μας όχι όλη μας η ζωή. Μπορείς να βγείς στο μπαλκόνι σου και να κάθεσαι λυπημένη αναρωτιόμενη αν κάποιος φίλος σου θα ενδιαφερθεί και θα περάσει σήμερα απο εκεί, μπορείς να περάσεις ώρες έτσι μέσα στην θλίψη και να περνάνε τόσα παράπονα απο το μυαλό σου και στο τέλος να μπεις μέσα με κατάθλιψη. Μπορείς όμως και να βγείς στο μπαλκόνι και να μην περιμένεις τίποτα, μπορείς να χαζέψεις το όμορφο λουλουδάκι της γλάστρας σου και να αναρωτηθείς για το θαύμα της υπαρξής του, να χαζέψεις τα πουλιά και να αισθανθείς το πεταγμά τους και να πεις στον εαυτό σου ένα σ' αγαπώ γιατί είσαι ικανός να νοιώσεις αγάπη. Σε πια ζυγαριά ζύγισες τον εαυτό σου και έβγαλες το συμπέρασμα πως τα ελαττωματά σου είναι περισσότερα; Ένας άνθρωπος με περισσότερα ελαττώματα δεν κλαίει για την αγάπη των φίλων του, δεν καταναλώνει μυνήματα για να βρεί τα χαμένα του αισθήματα, δεν πληγώνεται, δεν ασχολείτε. Ζυγισέ τον ξανά σε μια καινούργια ζυγαριά κι ίσως κάποια στιγμή αντιληφθείς πως η παλιά ήταν απλά χαλασμένη.
Αν είχα κάποια συμβουλή σου να σου δώσω αυτή θα ήταν να βρείς ανθρώπους να σε εκτιμήσουν και να σε κατανοήσουν, ανθρώπους που θα βοηθήσουν την ψυχολογία σου και θα γεμίσουν τις δυνάμεις σου, γιατί πέρα των φίλων που μας έφερε η ζωή, υπάρχουν κι άλλοι όμορφοι ανθρώποι που αξίζει να ανακαλύψουμε - και να μην μετανιώσεις ποτέ για ότι κι αν έζησες στο παρελθόν σου, για όσο κι αν πληγώθηκες και να μην αναλοθείς και παραπέρα σ' αυτό γιατί αν δεν είχες ζήσει με τον τρόπο που έζησες, αν δεν είχες περάσει τα όσα πέρασες, σήμερα δεν θα ήσουν ο ευαίσθητος άνθρωπος που είσαι.
Δεν είμαι ψυχολόγος σίγουρα όχι και ειδικός, είμαι όμως ένας άνθρωπος που πέρασα μέσα απο αυτά, που τα βίωσα και που με πόνεσαν το ίδιο. Αφού όμως μπόρεσα εγώ να ορθοποδήσω, αφού κατάφερα να αγαπήσω τον εαυτό μου, αφού δεν ένοιωσα ποτέ ξανά μόνη και ξεκρέμαστη γιατί είχα εμένα και πίστεψα σε μένα και σε όλη την δύναμη που μπορούσε να αναβλύσει απο εμένα, αφού λοιπόν μπόρεσα να τα κάνω όλα αυτά εγώ, τότε σίγουρα μπορείς να τα κάνεις κι εσύ αρκεί να το πιστέψεις...