- ΜΥΘΟΣ?...απόψεις για το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΗ Η ΖΩΗ ΟΤΑΝ ΑΝΟΙΓΕΙΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ.
ΟΤΑΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΣΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ.
ΜΑΣ ΧΩΡΑΕΙ ΑΥΤΗ Η ΓΗ.
ΝΑ ΕΝΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ.
΄Η ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ.
ΩΡΑΙΟ ΘΕΜΑ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
quote:
Πιστεύετε οτι στα πλαίσια μιας πραγματικής φιλίας με κάποιον πρέπει να αποκαλύπτουμε καταστάσεις, πτυχές και επιλογές που έχουμε κάνει (μιλάω για καταστάσεις που βαραίνουν την συνείδηση)ακόμα και αν δεν σχετίζονται με το συγκεκριμένο άτομο? Και αυτό όχι για να καλύψουμε το ποιοί έιμαστε απλά επειδή δεν υπάρχει κάποιοw ιδιαίτερος λόγος ή ακόμα και αφορμή για να αναφερθούμε σε συγκεριμένα γεγονότα
Ας εκφέρω την δική μου άποψη σε ένα θέμα στο οποίο έχω πειραματιστεί.
Νομίζω οτι πρίν προβούμε στις αποκαλύψεις του ένδο μας θα πρέπει να δούμε ποιά εσωτερική, ανάγκη μας επιβάλλει να θέλουμε να το κάνουμε.
Λές [μιλάω για καταστάσεις που βαραίνουν την συνείδηση].
Μήπως ψάχνουμε κάποιον να μας αποδυμαμώσει τις ενοχές μας με την πιθανή συγκατάβαση του ή κάποιον να '' μοιραστεί'' το '' βάρος '' μαζί μας? Και αν ναι θα πρέπει να σκεφτούμε οτι ένα γεγονός όσο και καλά και με ακρίβεια να το περιγράψουμε δεν μπορεί ποτέ να γίνει απολύτως κατανοητό απο τον άλλο αφού είναι σχεδόν αδύνατο να μεταδώσουμε τα συναισθήματα μας.
Ομώς αυτά, είναι στην πραγματικότητα που θέλουμε να αθωώσουμε και να μοιραστούμε κάθε φορά που νιώθουμε '' μόνοι'' ή τότε που πιστεύουμε οτι κανείς δεν μας ''καταλαβαίνει''.
Φίλε Trovadouros
Θεωρώ οτι δεν είμαστε υποχρεωμένοι να '' εξομολογηθούμε'' σε κανέναν απο την στιγμή που δεν τον αφορά, τίς όποιες επιλογές μας και αποφάσεις μας. Είναι δικές μας όπως και η ευθύνη και το βάρος τους.
Στόν εαυτό μας πρέπει να τις εξομολογηθούμε και αυτός θα μας σκουπίσει τα δάκρυα, μια και είναι ό μόνος που συμμετείχε ενεργά μαζί μας, είτε ήθελε είτε όχι.
Η αληθινή φιλία [ αν υπάρχει] δεν χρειάζεται έγκριση για να στεριώσει.
Είναι μια σχέση που έχει δυναμική απο μόνη της.
Αν δεν είναι πάλι τόσο '' αληθινή'' όσο θα επιθυμούσαμε καλύτερα να κρατάμε και κάτι μικρό, στο βάθος της καρδιάς μας αφού όλοι άνθρωποι είμαστε με τις αδυναμιές μας και ο καιρός γυρίζει...αναπάντεχα...
Λυπάμαι που είμαι κάπως κυνική αλλά ο χρόνος και οι εμπειρίες δείχνουν οτι ο ρομαντισμός είναι ατομική και αδιαίρετη υπόθεση, εξ ου και η εκτόνωση των συναισθημάτων μέσω της γραφής στο άγνωστο...
Φιλικά
Συνήθως λέμε πως οι φίλοι φαίνονται στην ανάγκη και στην λύπη σου, στο πόσο θα σου σταθούνε, πολλές φορές όμως αυτό συμβαίνει ως ξεπλήρωμα της δικής σου συμπαράστασης. Εγώ πιστεύω πως ο φίλος φαίνεται όταν περνάει μια περίοδο απόλυτης χαράς και ολοκλήρωσης, γιατί όταν δεν σε έχει ανάγκη τίποτα και παρόλα αυτά σε χρειάζεται τότε δείχνει ότι αγαπάει αυτό που είσαι. Όταν σε χρειάζεται κάτω απο συνθήκες που η ζωή του είναι μίζερη ή που υπάρχει ένα κενό απο άλλα πρόσωπα και σε ξεχνάει πάνω στην μεγάλη του χαρά και στην κάλυψη του κενού του απο κάτι άλλο, τότε αυτό σημαίνει ότι δεν αγαπάει εσένα ως άνθρωπο, αλλά αυτά που εσύ προσφέρεις στις συνθήκες ζωής του.
Παρόλο τις δικές μου εμπειρίες ελπίζω και εύχομαι πως κάπου κάποιος ζει την αληθινή φιλία. Κανείς όμως δεν μπορεί να πει πως μια παράσταση ήταν πολύ καλή πριν πρώτα δει το τέλος και πέσει η αυλαία.
Φίλε Alfa Omega,
μου κάνει εντύπωση αυτό που γράφεις πως οι άνθρωποι δεν μπορούν να γίνουν φίλοι με την ειλικρίνια και που πιστεύεις πως το ότι είσαι ειλικρινής άνθρωπος σε εμποδίζει να δημιουργήσεις φιλίες. Τουλάχιστον εγώ ειλικρινείς ανθρώπους προτιμώ, αυτούς που θα μου πούνε την αλήθεια για το ατομό μου όπως έχει και ειλικρινής είμαι κι εγώ απεναντί τους έστω κι αν η ειλικρινειά μου πονέσει.
Φίλε Trovadourous,
πιστεύω πως είναι πολύ όμορφο να μπορείς να νοιώθεις κάποιον τόσο ώστε να μοιράζεσαι κάποια εσώτερα πράγματα του εαυτού σου και δεν υπάρχει πρέπει ή δεν πρέπει, υπάρχει θέλω και δεν θέλω.
Εκείνο που θα έπρεπε να αναρωτηθείς πριν το κάνεις είναι αν θα το μετάνοιωνες αν κάποια στιγμή η φιλία σου λάβαινε τέλος κι αν έχεις εμπιστοσύνη σ' αυτό το άτομο ότι έστω κι αν κάποια μέρα φαγωνόσασταν, έστω κι αν κάποια μέρα ούτε καν μιλιόσασταν, το άτομο αυτό θα σεβόταν για πάντα τις εκμυστηρεύσεις σου.
quote:Αναπάντεχα και ατελείωτα...ΛΑΜΠΕΡΗ ΜΟΥ ΦΙΛΗ...
Η αληθινή φιλία [ αν υπάρχει] δεν χρειάζεται έγκριση για να στεριώσει.
Είναι μια σχέση που έχει δυναμική απο μόνη της.
Αν δεν είναι πάλι τόσο '' αληθινή'' όσο θα επιθυμούσαμε καλύτερα να κρατάμε και κάτι μικρό, στο βάθος της καρδιάς μας αφού όλοι άνθρωποι είμαστε με τις αδυναμιές μας και ο καιρός γυρίζει...αναπάντεχα...
Απ΄όλα όσα η σοφία διαθέτει γιά την ευτυχία ολόκληρης της ζωής έλεγε ο ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ, το πιό σημαντικό είναι η φιλία.
ΟΧΙ ΤΥΧΑΙΑ ΛΟΓΙΑ.
Η ΦΙΛΙΑ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΑΘΕΡΗ ΜΟΡΦΗ ΣΧΕΣΗΣ, ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΩΣ ΦΙΛΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΄Η ΓΕΜΑΤΗ ΑΓΑΠΗ ΦΙΛΙΑ. ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;
ΟΙ ΦΙΛΙΕΣ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ ΠΟΛΥ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΜΕ ΑΞΙΩΣΕΙΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΓΙ΄ΑΥΤΟ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΣ, ΔΗΛΑΔΗ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΕΓΩΙΣΤΙΚΕΣ. ΑΛΛΑ ΩΣΤΟΣΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΕΥΚΟΛΟ ΑΥΤΟ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Edited by - ΑΦΡΟΔΙΤΗ on 27/01/2006 12:19:35
Το γεγονός που αναφέρω την αποκάλυψη γεγονότων σε κάποιο φίλο ή φίλη δεν την θέτω σε βάση εξομολόγησης. Για ότι έχει λάβει χώρα στην προσωπική μας ζωή δεν νομίζω ότι πρέπει να περιμένουμε από κάποιον ούτε να μας καταδικάσει ούτε και να μας δώσει άφεση για ότι έχουμε κάνει ή κάνουμε. Ούτε ακόμα το αναφέρω σαν αποκούμπι στην μεγάλη ανάγκη της μοναξιάς μας.
Η αναφορά δε σε καταστάσεις που μας βαραίνουν την συνείδηση είναι γιατί κατά βάση αυτές είναι που μας αμφισβητούνε ακόμα και στον εαυτό μας... πόσο μάλλον σε κάποιον άλλο.
Απλά αναρωτιέμαι πόσο ευθείς και κατά πόσο είμαστε αληθινοί όταν σε μια φιλία δεν αποκαλύπτουμε όλες τις πτυχές των πράξεών μας. Και φυσικά μέσα από αυτές μπορούμε να κριθούμε αρκετές φορές και για το ποιόν του χαρακτήρα μας (αν και δεν το βρίσκω απόλυτα σωστό αυτό).
Ως πού αλήθεια αυτά τα θεμέλια της πραγματικής φίλιας πρέπει να απλωθούν ή να περιοριστούν για να είναι πραγματικά γερά?
quote:
Λυπάμαι που είμαι κάπως κυνική αλλά ο χρόνος και οι εμπειρίες δείχνουν οτι ο ρομαντισμός είναι ατομική και αδιαίρετη υπόθεση, εξ ου και η εκτόνωση των συναισθημάτων μέσω της γραφής στο άγνωστο...
Καλή μου nst, μέσω της γραφής το άγνωστο γίνεται με τον χρόνο οικείο, και η εκτόνωση των συναισθημάτων παίρνει άλλο νόημα και χρώμα. Καταλαβαίνεις οτι ο ρομαντισμός δεν είναι και τόσο ατομική υπόθεση… Λυπάμαι αλλά καμία φορά ο χρόνος δείχνει άλλού και οι εμπειρίες διαψεύδονται.
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Εγώ πιστεύω πως ο φίλος φαίνεται όταν περνάει μια περίοδο απόλυτης χαράς και ολοκλήρωσης, γιατί όταν δεν σε έχει ανάγκη τίποτα και παρόλα αυτά σε χρειάζεται τότε δείχνει ότι αγαπάει αυτό που είσαι.
Προσωπικά θα έλεγα πως ο φίλος φαίνεται όταν και σε περίοδο ‘απόλυτης’ χαράς και σε περίοδο ‘απόλυτης’ θλίψης έχει ακριβώς τον ίδιο τρόπο συμπεριφοράς απέναντί σου, σε ότι αφορά η προσφυγή αυτού προς το πρόσωπό σου. Είναι αυτός που μπορεί να μοιραστεί την χαρά και την θλίψη του μαζί σου με τον ίδιο τρόπο, είτε πολύ είτε λίγο. Τότε αυτό το πολύ ή το λίγο νομίζω πως θα είναι αληθινό.
Είναι αυτός που σε έχει κάνει μέτοχο στην ζωή του. Τώρα αν είναι μεγάλο ή μικρό το μέρισμά σου δεν σημαίνει πως δεν έχει αντίκρισμα. Αν πάλι οι μετοχές σου είναι μια πάνω μια κάτω, παιχνίδι είναι αυτό… της ζωής. Μην αποσύρεσαι.
quote:Πιστεύω πως είναι πολύ όμορφο να μπορείς να νοιώθεις κάποιον τόσο ώστε να μοιράζεσαι κάποια εσώτερα πράγματα του εαυτού σου και δεν υπάρχει πρέπει ή δεν πρέπει, υπάρχει θέλω και δεν θέλω.
Εκείνο που θα έπρεπε να αναρωτηθείς πριν το κάνεις είναι αν θα το μετάνιωνες αν κάποια στιγμή η φιλία σου λάβαινε τέλος κι αν έχεις εμπιστοσύνη σ' αυτό το άτομο ότι έστω κι αν κάποια μέρα φαγωνόσασταν, έστω κι αν κάποια μέρα ούτε καν μιλιόσασταν, το άτομο αυτό θα σεβόταν για πάντα τις εκμυστηρεύσεις σου.
Θα συμφωνήσω μαζί σου στο ότι είναι πολύ όμορφο, και η περιγραφή που δίνει o αγαπητός alfa omega για το ανάλογο θέμα είναι ίσως από τις σπάνιες περιπτώσεις.
Για την δεύτερη παράγραφο, όπως ανέφερα και παραπάνω δεν θα το έκανα με μορφή εξομολόγησης. Θα το έκανα αφού εγώ ο ίδιος θα μπορούσα να το αντιμετωπίσω, αφού εγώ ο ίδιος θα μπορούσα να το αντέξω, ακόμα και αν το άκουγα κάποια στιγμή από τρίτους. Η αναφορά σε αυτά τα γεγονότα, ‘τα λυπηρά ’ είναι μόνο και μόνο για ειλικρινή βάση, για ξεκαθάρισμα πράξεων ίσως και προσωπικότητας. Λίγο φως για το παρασκήνιο.
Όσο για τις εκμυστηρεύσεις, εννοείται πως η επιλογή του ατόμου, τουλάχιστον όσο αφορά το άτομό μου, θα είναι άτομα που ακόμα και αν σφαζόμουνα όπως λες θα υπήρχε ο σεβασμός (… μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλα λόγια μη λες… )
Φιλικά
Trovadouros
quote:
Όμως φίλοι μου , αν δεν έχεις γευθεί κάτι, πως είναι ποτέ δυνατόν να σου λείψει η γεύση του ;;;
Όμως φίλε alfa-omega, πώς είναι δυνατόν να μην σου λείπει η επιθυμία να γευτείς αυτό που δεν ξεχνιέται;;;
Φιλικά,
Trovadouros
Αγαπητή Ξωτικούλα,
quote:
Το να πω μια αλήθεια αρνητικά ντυμένη σ'ένα φίλο, το να καταδείξω ένα ελάττωμά του, το οποίο κουβαλούσε πάντα ως άνθρωπος, απλά θα τον πονέσει και δεν θα του προσφέρει τίποτα.
Δεν ξέρω τι αλήθεια μπορεί να κρύβει μια συμπεριφορά σιωπής… Εάν για παράδειγμα εγώ σου είχα παραχωρήσει ή εσύ είχες κερδίσει το δικαίωμα έκφρασης γνώμης για μένα, δεν θα έπρεπε να μου πεις αυτό το ελάττωμα. Όχι για να το αλλάξω απαραίτητα., ίσως για να το ξανασκεφτώ, μήπως και κάνω λάθος στην συμπεριφορά μου.
quote:
Δεν φταίει ο φίλος αν εγώ τον έβλεπα για χρόνια αλλιώς, φταίω εγώ που δεν έβλεπα ποιος είναι.
Δηλαδή κατά την γνώμη σου δεν πρέπει να δεχόμαστε τον όποιο φίλο μας έτσι όπως αυτός μας δίνεται, αλλά να εξετάζουμε ενδόμυχα για το άτομό του;
quote:
Ίσως και να έχεις δίκιο, αλλά στο επίπεδο που μπορεί κάποιος να κρίνει κατά πόσο οι άλλοι είναι αληθινοί του φίλοι, έτσι μπορεί να κρίνει και το κατά πόσο είναι ο ίδιος πραγματικός φίλος των άλλων.
…σωστό και αυτό.
Φιλικά,
Trovadouros
μπορώ να πω πως ήταν σωστή η παρατηρησή σου στην πρώτη μου πρόταση και συμφωνώ με το ότι πρέπει να μοιράζεται εξίσου χαρά και λύπη. Αυτό που ανέφερα εγώ δεν είχε να κάνει με το πολύ και το λίγο, είχε να κάνει με μια εμπερία που περιλάμβανε το απόλυτο πολύ στην λύπη και το απόλυτο καθόλου στην χαρά και απο αυτή την φιλία αποσύρθηκα αφού πρώτα θέλησα να σιγουρευτώ πως δεν είχα κάνει κάτι που να προκαλέσει την συγκεκριμένη συνπεριφορά. Δεν έχει σημασία το συγκεκριμένο γεγονός όμως γιατί μια ιστορία δεν αναλύετε σε λίγες γραμμές για να καταλάβεις τι εννοώ. Σιγουρα δεν αποσύρθηκα εντελώς, γιατί μεμονομένες καταστάσεις δεν χαρακτηρίζουν ολόκληρη την ανθρωπότητα, απλώς ύοθέτησα την συμπεριφορά που αναφέρω στο άλλο μου μύνημα μέχρι κάποιος απο όλους να μου κάνει ένα κλικ για το κάποιο παραπάνω δέσιμο.
Για το δεύτερο που αναφέρεις "θα το έκανα αφού εγώ ο ίδιος μπορούσα να το αντιμετωπίσω και να το αντέξω" με μπέρδεψες λίγο. Μου άφησες την εντύπωση ότι ίσως τελικά δεν είναι ο απεναντί σου που αναρωτιέσαι αν πρέπει να ανοιχτείς αλλά μια δικιά σου εσώτερη φοβία να το κάνεις. Αν τελικά ο απεναντί σου άξιζε με χίλια να το κάνεις εγώ πιστεύω ότι πιθανόν πάλι να μην το έκανες. Πιθανόν να είσαι απο τους ανθρώπους που προτιμάν να μην γνωρίζουν πολά πολά οι άλλοι για αυτούς, απο αυτούς που χίλιοι να βρίσκονται γύρω του εκείνοι μέσα τους να νοιώθουνε μόνοι ή για να το εκφράσω καλύτερα μοναχικοί. Υπάρχη βέβαια και η άλλη εκδοχή, πως δεν βρέθηκε απεναντί σου το αυτί που να πιστεύεις πως θα μπορέσει μετά απο όσα του πεις να μείνει ακριβώς το ίδιο, χωρίς οίκτο για ότι άκουσε, χωρίς την ματιά του λυπάμαι για ότι συναίβει.
Για αυτό που είπε η ksvtikoula "δεν φταίει ο φίλος αν εγώ τον έβλεπα για χρόνια αλλιώς φταίω εγώ που δεν έβλεπα ποιος είναι" εγώ πάλι το κατάλαβα εντελώς διαφορετικά απο ότι αναφέρεις. Ότι ο φίλος ήταν αυτός που ήταν και δεν φταίει ο ίδιος αν εγώ στον εγκεφαλό μου τον μυθοποίησα και τον έφτιαξα έτσι όπως μου άρεσε. Π.χ. ο φίλος απο εγωισμό που τσακωθήκαμε μου έσπασε κάτι και γω επειδή δεν μπορώ να δεχτώ ότι ο φίλος μου είναι τόσο εγωιστής προτιμώ να πιστεύω ότι το έκανε καταλάθος. Αρα δεν φταίει αυτός, γιατί αυτός μου έδειχνε ποιος ήταν, φταίω εγώ που έπλαθα παραμύθια για να τον ωραιοποιήσω και να μην απογοητεύομαι με τις πράξεις του. Έτσι τουλάχιστον το κατάλαβα εγώ αλλά θα επέμβει η ksotikoula και θα μας λύσει την απορία.
Καληνύχτα σε όλους.
quote:
Απλά αναρωτιέμαι πόσο ευθείς και κατά πόσο είμαστε αληθινοί όταν σε μια φιλία δεν αποκαλύπτουμε όλες τις πτυχές των πράξεών μας. Και φυσικά μέσα από αυτές μπορούμε να κριθούμε αρκετές φορές και για το ποιόν του χαρακτήρα μας (αν και δεν το βρίσκω απόλυτα σωστό αυτό).
Ως πού αλήθεια αυτά τα θεμέλια της πραγματικής φίλιας πρέπει να απλωθούν ή να περιοριστούν για να είναι πραγματικά γερά?
Μα η έννοια της φιλίας έχει σχέση με κρίσεις και επικρίσεις?
Τις πτυχές του χαρακτήρα μας τις ξεδιπλώνουμε αν το επιθυμούμε αλλά η αναφορά σε πράξεις σωστές ή μη του παρελθόντος σε τι θα βοηθούσε την φιλία ?
Αφού δεν έχουν σχέση με το συγκεκριμμένο άτομο τι θα αλλάξει?
Νομίζω οτι δεν θα έχει καμία διαφορά επειδή δεν είμαστε ίδιοι απέναντι σε ανθρώπους διαφορετικούς και σε καταστάσεις.
Για έναν μπορεί να είμαστε΄''καλοί'' για κάποιον άλλο όχι.
Τα θεμέλια της φιλίας πιστεύω οτι φαίνονται μετά απο πολύ καιρό.
Τούς όρους και τούς περιορισμούς τούς θέτουνε οι ενδιαφερόμενοι αλλά πρέπει να τηρούνται από όλους, διαφορετικά η μορφή αλλάζει.
quote:
Καλή μου nst, μέσω της γραφής το άγνωστο γίνεται με τον χρόνο οικείο, και η εκτόνωση των συναισθημάτων παίρνει άλλο νόημα και χρώμα. Καταλαβαίνεις οτι ο ρομαντισμός δεν είναι και τόσο ατομική υπόθεση… Λυπάμαι αλλά καμία φορά ο χρόνος δείχνει άλλού και οι εμπειρίες διαψεύδονται.
Εγώ πάντως χαίρομαι αν υπάρξει πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο.
Μακάρι να μην είναι πάντα ατομική υπόθεση και να μπορούν να μοιράστούν τα εν τω βάθει συναισθήματα .
φιλικά
Σχετικά με τα όρια της φιλίας θα ήθελα να θέσω το θέμα λίγο πιο συγκεκριμένα και να αναφερθώ στα όρια της συμπαράστασης!Κ θα αναφέρω το εξής παράδειγμα.Όταν κάποιος περνάει μια παλύ δύσκολη φάση στη ζωή του και νιώθει τόσο αδύναμος που καταλήγει να στιριζετε τόσο πολύ στους φίλους του ωστε σχεδόν να εξαρτάται απο εκείνους και να καταντάει και κταπιεστικός καποιες φορες.Το αναγνωρίζει μεν αλλα νοιώθει πως δεν έχει τη δύναμη να το αλλάξει άμεσα.όμως οι φίλοι του αρχίζουν να κουράζονται και του το λένε οτι σιγά σιγά τελειώνει η υπομονή τους.Τότε εκείνος τί πρέπει να σκεφτει και πως να νοιώσει?Να νοιώσει απογοητευμένος απο την αντίδραση των φίλων στα δύσκολα και οτι δεν τον αγαπάνε ή να νοιώσει οτι αυτοί οι άνθρωποι είναι απλά ντόμπροι και του είπαν τα ειλικρινή συναισθήματα τους γιατι το θεώρησαν προτιμότερο απο το να του συμπαραστέκονται απο λύπηση?Μια τέτοια συμπεριφορα πιστεύετε οτι είναι άξια της απογοήτευσής μας ή πρέπει να την εκτιμήσουμε?Πώς "ζυγίζονται" τα πράγματα σε τέτοια κατάσταση?
quote:
Καλημέρα!
Σχετικά με τα όρια της φιλίας θα ήθελα να θέσω το θέμα λίγο πιο συγκεκριμένα και να αναφερθώ στα όρια της συμπαράστασης!Κ θα αναφέρω το εξής παράδειγμα.Όταν κάποιος περνάει μια παλύ δύσκολη φάση στη ζωή του και νιώθει τόσο αδύναμος που καταλήγει να στιριζετε τόσο πολύ στους φίλους του ωστε σχεδόν να εξαρτάται απο εκείνους και να καταντάει και κταπιεστικός καποιες φορες.Το αναγνωρίζει μεν αλλα νοιώθει πως δεν έχει τη δύναμη να το αλλάξει άμεσα.όμως οι φίλοι του αρχίζουν να κουράζονται και του το λένε οτι σιγά σιγά τελειώνει η υπομονή τους.Τότε εκείνος τί πρέπει να σκεφτει και πως να νοιώσει?Να νοιώσει απογοητευμένος απο την αντίδραση των φίλων στα δύσκολα και οτι δεν τον αγαπάνε ή να νοιώσει οτι αυτοί οι άνθρωποι είναι απλά ντόμπροι και του είπαν τα ειλικρινή συναισθήματα τους γιατι το θεώρησαν προτιμότερο απο το να του συμπαραστέκονται απο λύπηση?Μια τέτοια συμπεριφορα πιστεύετε οτι είναι άξια της απογοήτευσής μας ή πρέπει να την εκτιμήσουμε?Πώς "ζυγίζονται" τα πράγματα σε τέτοια κατάσταση?
Σκέψου βαθιά,πολύ βαθιά , αγαπητή Logiki k evaisthisia .
Κάνε μου το χατήρι & προσπάθησε να απαντήσεις στο ερώτημα :
ποια είμαι ;;;
Ευχαριστώ για την απάντηση όποια και αν είναι αυτή.
καλή μου serenite αυτό ακριβώς που κατάλαβες εννοώ.
Το όπως σε θέλω σε φαντάζομαι κυριαρχεί στον έρωτα αλλά κάποιες φορές μας συμβαίνει και στα πλαίσια μιας φιλίας.
Το ότι το άλλο άτομο προδίδει την εικόνα που έχουμε γι'αυτό, είναι καθαρά δική μας ευθύνη, όταν του αναγνωρίζουμε χαρακτηριστικά που ουδέποτε είχε, ούτε επεδίωξε να επιδείξει.
Όσον αφορά στην πρώτη σου ένσταση(Δεν ξέρω τι αλήθεια μπορεί να κρύβει μια συμπεριφορά σιωπής… Εάν για παράδειγμα εγώ σου είχα παραχωρήσει ή εσύ είχες κερδίσει το δικαίωμα έκφρασης γνώμης για μένα, δεν θα έπρεπε να μου πεις αυτό το ελάττωμα. Όχι για να το αλλάξω απαραίτητα., ίσως για να το ξανασκεφτώ, μήπως και κάνω λάθος στην συμπεριφορά μου.), η σιωπή αυτή υποδεικνύει μόνο την αποδοχή και σε καμμία περίπτωση την απόκρυψη.
Δεν βρίσκω το λόγο να υπενθυμίζω σ'ένα φίλο για παράδειγμα πως πρέπει να χάσει κιλά για το καλό του.
Το ξέρει του το λένε όλοι, γιατί να του το χτυπήσω κι εγώ?
Θα τον βοηθήσω να πάρει την απόφαση(?), δε νομίζω.
Απλοϊκό ίσως το παράδειγμα, αλλά ξεκαθαρίζει λίγο τι εννοώ.
Όσο για την εξομολόγηση, έρχεται μόνο όταν νιώθουμε την ανάγκη να τα πούμε.
Δεν είναι απαραίτητο ούτε να τα λέμε όλα εν είδη πλήρους ανοίγματος στον άλλο, ούτε και να τα κρύβουμε.
Με το φίλο μοιράζεσαι αυτό που έχεις ανάγκη να μοιραστείς.
Δεν υπάρχει κανόνας, ούτε όρκος πλήρους "ξεσκεπάσματος".
Φιλικά πάντα,
Ξωτικούλα
Θα αλλάξει η ζωή μας μου είπες...
Δεν άλλαξες όμως εσύ...
Την αλήθεια ,η το ψέμμα ;;;
Αν φοβάσαι την αλήθεια , δεν έχεις την δύναμη να την αντέξεις .
Γιατί ;;;
Διότι είδες την αλήθεια και τρόμαξες , ξαφνιάστηκες , συνηδειτοποίησες την χαμένη ζωή σου , την σπατάλη του χρόνου στο ψέμα,την υποκρισία ,την μάσκα που αποκαλύφθηκε, το παραμύθι που δεν άντεξε την αληθινή πραγματικότητα του εαυτού σου .
Το ψέμα γιατί δεν το φοβάσαι θνητέ ,θνητή ;;;
Διότι η ζωή όλων μας είναι ,αποτελείται απο ψέματα τα οποία αποκαλύπτονται μπροστά σου , όταν κάποιος , κάποια ύπαρξη σου μιλάνε για την αληθινή ζωή, που έχασες .
Δεν δικαιολογείται το ψέμα ( οποιοδήποτε ψέμμα ) ,με τίποτα .
Έχεται διαφορετική άποψη απο την δική μου ;;;
Υποχρεούμε να την ακούσω .
Γιατί ;;;
Επειδή κάποτε ήμουνα ψεύτης,υποκριτής ,μασκοφόρος και γναρίζω αν κάποιος μιλάει με την καρδιά η το μυαλό ,μπορώ να ξεχωρίζω το ψέμμα απο την αλήθεια .
Την θεωρία απο την πράξη.
Προτείνω λοιπόν να μιλήσουμε με το πνεύμα της αληθείας, που καλλιεργήσαμε εντός μας .
Όλα τα υπόλοιπα είναι ωφέλειμα για όσους θέλουνε να συνεχείσουνε μια ζωή παλιά , μέσα στο ψέμμα & την υποκρισία .
Γιατί να το κάνουνε ;;;
Γιατί έτσι συνηθήσανε .
Ας μείνουνε εκεί ,αλλά αφού δεν γνωρίζουνε το κακό που κάνουνε στον ίδιο τον εαυτό τους ,πως θα αλάξουνε στρατόπεδο,οδό ,μονοπάτι.
Αν δεν έχεις δει την αλήθεια μην μιλάς για αυτήν .
Μίλα για το ψέμμα , τα ψέμματα , που καλά γνωρίζεις .
Γιατί το ψέμμα κάνει περισσότερο κακό απο την αλήθεια στην ζωή μας ;;;
Διότι είσαι θνητός θεός άνθρωπε .
Αν όμως δεν δεις,νιώσεις,αισθανθείς την αλήθεια αυτήν ,καλά κάνεις και συνεχείζεις την ζωούλα σου μέσα στο ψέμμα ,που εμένα προσωπικά με αηδιάζει .
Η αληθινή ζωή δεν αρχίζει με το να μιλάς για αυτήν .
Αυτό μπορεί να το κάνει κάποιος μια ζωή κοροιδεύοντας τον εαυτό του και καλά κάνει,γιατί έχει το δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης.
Αρχίζει με την προσπάθεια , που σιγά σιγά θα του φέρει εμπειρίες της πραγματικής του επιδίωξης για μια αληθινή ζωή .
Πιστεύω σε κάτι αληθινό γιατί υπάρχει & υπάρχει γιατί έζησα έναν καρπό της .
Την αληθινή φιλία σε όλο της το πνευματικό μεγαλείο .
Ποιος με πιστεύει ;;;
Καθόλου δεν με ενδιαφέρει, διότι νιώθω αισθάνομαι και γνωρίζω ότι είμαι ένας αθάνατος μεταξύ θνητών .
Αν κάπου δεν έγραψα αντικειμενικά, η έστω λογικά θα ήθελα να μου το γράψεται.
Όλα αυτά τα έγραψα καλοπροαίρετα & με διάθεση για την ανεύρεση της
αληθινής μας ταυτότητας .
Η φιλία το επαναλαμβάνω είναι ένας απο τους πνευματικούς καρπούς της ,μόνο όμως αν είναι αληθινή .
Πολλά έγραψα, καλό βράδυ προς άπαντες .
γιατί δεν δοκιμάζεις να κάνεις την ερωτησή σου ανάποδα. Ένας φίλος που απασχολούμενος απο ένα προβλημά του, αγνοεί τα όρια των φίλων του, εκμεταλεύεται την υπομονή τους με δικαιολογία την αδυναμία του και επανατοποθετεί όλα του τα βάρη σε αυτούς προκειμένου να μην τα σηκώσει ο ίδιος γινόμενος κουραστικός είναι φίλος; Ένας άνθρωπος που δεν έχει καμοία δύναμη και ζει αντλώντας δύναμη μόνο απο τους άλλους τύνει να γίνει το λεγόμενο πνευματικό βαμπίρ.
Η φιλία σίγουρα περιλαμβάνει την συμπαράσταση, την κατανόηση και την βοήθεια άλλο όμως το ένα και άλλο το άλλο. Το να μοιράζεσαι το προβλημά σου με κάποιους με το να γίνεσαι παράσιτο τρεφόμενο απο την βοήθεια των αλλων απέχει πολύ και τείνει να γίνει και ένα είδος συναισθηματικής εκμετάλευσης. Γιατι γνωρίζεις ότι σ' αγαπάνε και είναι δίπλα σου κι αντί να χρησιμοποιείσεις την βοηθειά τους για να σταθείς στα πόδια σου, καβαλάς στους ώμους τους να σε πηγαίνουν οι ίδιοι. Αυτή τουλάχιστον είναι η δική μου άποψη και νομίζω πως η ειλικρίνια είναι δείγμα φιλίας. Θα μπορούσαν κάλυστα να αποφύγουν κάποιον με διάφορες δικαιολογίες αντί αυτού όμως τον ενημερώνουν πως κάτι δεν του πάει καλά προσπαθώντας να τον διορθώσουν, άρα ενδιαφέρονται.
Φίλε Alfa Omega,
εγώ προσωπικά φοβάμαι το ψέμα,
φοβάμαι αυτόν που θα μου πει το ψέμα γιατί δεν θα έχει σεβαστεί την δική μου αλήθεια, φοβάμαι το ψέμα που θα με στείλει σε ανύπαρκτα μονοπάτια, το ψέμα που θα με κάνει να νοιώσω αισθήματα στις ψευδαισθήσεις που θα νοιώσει η καρδιά μου, το ψέμα που η ψυχή μου θα διαισθανθεί και θα αρνηθεί να πιστέψει, φοβάμαι το ψέμα που θα πιστέψω να ζήσω και το ψέμα που πρέπει να παλέψω για να μην γίνω στην αμυνά μου και εγώ ένα ψέμα. Μα πάνω απο όλα φοβάμαι τι στιγμή που θα το ανακαλύψω, τι στιγμή που θα συγκλονιστεί ο εαυτός μου στην παρουσία του, κι ένα γιατί αιώνιο θα πλανιέται στο μυαλό μου.
Κι αν δεν μπορώ να αλάξω το ψέμα μιας ολόκληρης κοινωνίας, προσπαθώ να αλάξω το ψέμα των γύρω μου με το να με εγώ αληθινή, έστω κι αν γίνω σκληρή, έστω κι αν γίνω απότομη γιατί δεν θα λάβεις τίποτα άλλο απο μένα, ή την σιωπή μου ή την αλήθεια μου.
Και μπορώ να είμαι αληθινή γιατί δεν με ενδιαφέρει να αρέσω στους γύρους μου, δεν με ενδιαφέρει αν θα είμαι αποδεκτή για την σκέψη μου, για τον χαρακτήρα μου ή για όσα έχω να πω. Με ενδιαφέρει να αγκίζεις αυτό που βλέπεις σε μένα, όχι αυτό που θα θελες να βλέπεις, γιατί δεν μπορώ και δεν θέλω να γίνω τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο απο αυτό που πραγματικά είμαι.
Δείξε μου το προσωπό σου και το αληθινό εγώ σου κι ας είναι βρώμικο θολό και μπερδεμένο. Εγώ κάτι θα βρώ να αγαπήσω, έστω κι αν αυτό είναι μόνο η ειλικρινια, αλλά μην μου δείχνεις μάσκες γιατί στο κουκλοθέατρο του κόσμου εγώ δεν θα προταγονιστώ.
quote:
Σκέψου βαθιά,πολύ βαθιά , αγαπητή Logiki k evaisthisia .
Κάνε μου το χατήρι & προσπάθησε να απαντήσεις στο ερώτημα :ποια είμαι ;;;
Ευχαριστώ για την απάντηση όποια και αν είναι αυτή.
Καλημέρα!
Φίλε μου alfa-omega, έχω σκεφτεί πολλές φορές σχετικά με αυτό αλλά αυτόν τον δρόμο τον έχω φτάσει μέχρι το στάδιο της αυτογνωσίας.Ξέρω τι ελλατώματα έχω και ξέρω και τι προτερίματα έχω...Σαφώς τα ελλατώματα κυριαρχούν...είναι όμως ελλάτώματα κυρίως αυτοκαταστροφικά το μεγαλύτερο όλων η ανασφάλεια και μια αρκετή έλλειψη αυτοεκτίμησης.Αυτά έχουν προέρθει απο κάποιες εμπειρίες κακιές του παρελθόντος που μ'έχουν σημαδέψει και μάλλον δεν έχω τη δύναμη ακόμη να τις προσπεράσω και να πάω μπροστά! πώς προχωράμε όμως στο στάδιο της αυτοβελτίωσης? Μ'εχρι στιγμής ότι βήματα έχω κάνει ήταν μικρα και όχι ιδιαίτερα αποτελεσματικά!Το θέλω απίστευτα όμως να τα καταφέρω και να μπορέσω να δω αισιόδοξα και να ζήσω κάθε στιγμή της αλιθινής ζωής!Ε΄λπίζω κάποια στιγμή να γίνει!
quote:
Φίλη Logiki k evaisthisia,γιατί δεν δοκιμάζεις να κάνεις την ερωτησή σου ανάποδα. Ένας φίλος που απασχολούμενος απο ένα προβλημά του, αγνοεί τα όρια των φίλων του, εκμεταλεύεται την υπομονή τους με δικαιολογία την αδυναμία του και επανατοποθετεί όλα του τα βάρη σε αυτούς προκειμένου να μην τα σηκώσει ο ίδιος γινόμενος κουραστικός είναι φίλος; Ένας άνθρωπος που δεν έχει καμοία δύναμη και ζει αντλώντας δύναμη μόνο απο τους άλλους τύνει να γίνει το λεγόμενο πνευματικό βαμπίρ.
Η φιλία σίγουρα περιλαμβάνει την συμπαράσταση, την κατανόηση και την βοήθεια άλλο όμως το ένα και άλλο το άλλο. Το να μοιράζεσαι το προβλημά σου με κάποιους με το να γίνεσαι παράσιτο τρεφόμενο απο την βοήθεια των αλλων απέχει πολύ και τείνει να γίνει και ένα είδος συναισθηματικής εκμετάλευσης. Γιατι γνωρίζεις ότι σ' αγαπάνε και είναι δίπλα σου κι αντί να χρησιμοποιείσεις την βοηθειά τους για να σταθείς στα πόδια σου, καβαλάς στους ώμους τους να σε πηγαίνουν οι ίδιοι. Αυτή τουλάχιστον είναι η δική μου άποψη και νομίζω πως η ειλικρίνια είναι δείγμα φιλίας. Θα μπορούσαν κάλυστα να αποφύγουν κάποιον με διάφορες δικαιολογίες αντί αυτού όμως τον ενημερώνουν πως κάτι δεν του πάει καλά προσπαθώντας να τον διορθώσουν, άρα ενδιαφέρονται.
Αγαπητή serenite, εν μέρει έχεις δίκιο σε αυτό που λές και στον τρόπο που αντιπαραθέτεις την ερώτηση.Τί γίνετε όμως όταν αισθάνεσαι πως την δική σου δύναμη την έχουν πάρει άλλα "πνευματικά βαμπίρ" σε δικές τους δύσκολες καταστάσεις του παρελθόντος οπου χρησιμοποίσησαν εκείνοι την συναισθηματική εκμετάλλευση και μπορεί αυτοί να είναι οι ίδιοι άνθρωποι που σου λεν οτι κουράστικαν?Εκεί δεν νοιώθεις μετέωρος και χαμένος?Δεν νοιώθεις πως εκμεταλλεύτικαν την ψυχή σου πήραν τις δυνάμεις σου και αρνούνται να σε βοηθήσουν να τις ξαναβρείς?Πώς στέκεσαι στα πόδια σου και τα προσπερνάς όλα αυτά?Και ξέρεις τι είναι πιο δύσκολο?Να εξακολουθείς να νοιώθεις αγάπη και να εξακολουθείς παρόλο που δεν έχεις να θες να δώσεις σε αυτά τα άτομα γιατι σημάινουν κάτι για σενα!Εκεί τι κανεις? Πως καταφέρνεις να μην πονας όταν δίνεις, εκμεταλλέυονται και συνεχίζεις να δίνεις γιατι μια ανώτερη δύναμη σε σπρόχνει να το κάνεις?
Περιμένω εναγωνίως την άποψή σου που είμαι σίγουρη πως θα είναι ουσιώδης και τεκμηριωμένη όπως πάντα!
νομίζω πως τώρα μου έδωσες μια πιο σφαιρική άποψη. Θέλω να σου απαντήσω αλλα δεν μπορώ τώρα καθότι είμαι στην δουλειά, επίζω να βρω χρόνο το βράδυ και ειλικρινά θα προσπαθήσω.
Πριν απαντήσω όμως χρειάζομαι να γνωρίζω κάτι, την ηλικία σου κι αν αυτοί οι άνθρωποι είναι πράγματι φίλοι ή κάτι πιο κοντινό. Αν δεν θες να απαντήσεις στο δεύτερο δεν πειράζει, η ηλικία όμως παίζει πολύ σημαντικό ρόλο, δείχνει πόσο βαθιά είναι χαραγμένα κάποια πράγματα μέσα μας και πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να τα ξεπεράσουμε.
Σ' ευχαριστώ.
Θα διαβάσω και εγώ με προσοχή την απάντηση της serenite .
Την δύναμη του να είσαι καλός , να παραμένεις στο μονοπάτι της αγάπης ,όταν σε πνίγει το άδικο, η προδοσία του συναισθήματος από κάποιο, κάποια άτομα είναι απόλυτα μέσα σου , το γνώρισα , το αισθάνθηκα ,το βίωσα , το πιστεύω & το έχω κάνει τρόπο ζωής .
Τι μου δίνει αυτός ο τρόπος ζωής ;;;
Την ηρεμία, γαλήνη , ηθική ικανοποίηση ότι φέρθηκα πνευματικά ανώτερα από τα άτομα που εκμεταλλεύτηκαν, πρόδωσαν τα συναισθήματά μου .
Ναι αυτό με κάνει δυνατό.
Η πνευματική ανωτερότητα για εμένα είναι η μέγιστη αμοιβή ,γιατί γνωρίζω ποιος είμαι .
Η φίλη nst γράφει :
Λυπάμαι που είμαι κάπως κυνική αλλά ο χρόνος και οι εμπειρίες δείχνουν οτι ο ρομαντισμός είναι ατομική και αδιαίρετη υπόθεση, εξ ου και η εκτόνωση των συναισθημάτων μέσω της γραφής στο άγνωστο...
Αλήθεια είναι .
Όμως εγώ προσωπικά δεν γράφω για να εκτονωθώ και γνωρίζω ότι υπάρχουνε και πολλοί άλλοι συνάνθρωποι μου , που ενεργούνε έτσι .
Όλους εμάς μας παρακινεί κάτι άλλο για να γράψουμε .
Η αναζήτηση του αληθινού μας εαυτού .
Εγώ τον βρήκα .
Συνεχίζω να γράφω γιατί κάποιοι ( πλειοψηφία ) απέχουνε από αυτόν .
Αυτό που έχω βρει (τον αληθινό εαυτό μου) παραθέτω δημόσια ,για να δω αν αντέχει στον αντίλογο και την κριτική των συνανθρώπων μου .
Αντέχει γιατί από ότι είδα μέχρι σήμερα , όλοι έχουμε την αληθινή ζωή εντός μας , αλλά δεν τολμάνε ( πλειοψηφία ) να την εξωτερικεύσουμε γιατί φοβούνται κυριολεκτικά το κοινωνικό κόστος .
Ο φόβος αυτός είναι καθοριστικός , δεν σταματάει κάπου αλλά καταστρέφει εντός μας το πολυτιμότερο πνευματικό αγαθό μας .
Όλοι το γνωρίζουμε είναι η αγάπη .
Η έμφυτη δύναμη που μας δίνει την ικανότητα να δημιουργούνται εντός μας συναισθήματα .
Μίσος ,κακία, αηδία , απέχθεια ,αγανάκτηση , προδοσία .
Για να υπερισχύσουνε σε μια ψυχή τα θετικά αισθήματα , θα πρέπει πρώτα να καλλιεργηθούνε .
Η υπομονή & η ταπεινότητα είναι πνευματικά εργαλεία .
Δημιουργούνε μέσα μας την συμπάθεια , καλοσύνη , αλληλεγγύη ,τον σεβασμό & το πάθος για την αληθινή ζωή .
Αυτό τα πάθος , ο πνευματικός ενθουσιασμός μπορεί να μεταδοθεί απόλυτα φυσιολογικά στους συνανθρώπους μας .
Ο Λόγος που μεταφέρεται είναι ζωντανός ,δυνατός γιατί λέει και γράφει την αλήθεια και τίποτα παραπάνω .
Το έχω ξαναγράψει και θα το ξανακάνω .
Η ζωή τελειώνει εδώ.
Η ψεύτικη ,η κοινωνική , η βιολογική , αυτήν που μας κάνει μικρούς στο πνεύμα .
Η αληθινή δεν τελειώνει ποτέ.
Αρχίζει από εδώ με κόπο & πόνο και συνεχίζεται σε ένα άλλο άπειρο σύμπαν , αόρατο, καθαρά πνευματικό .
Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι έτσι γνωρίζω, έτσι ορίζω & έτσι θα γίνει .
Ευτυχώς δεν είμαι μόνος.
Κάποια άτομα ποιο αξιόλογα από εμένα καταφέρνουνε και κάνουνε τον λόγο τους πνευματική δημιουργία .
Ο φίλος ο lorenzo για παράδειγμα με το θέμα του – Ανωτερότητα- (θεματολογία σοφία ) , γράφει και δημιουργεί μοναδικές πνευματικές συνθέσεις .
Να γιατί φίλη nst γράφω για τα γνωστό & όχι το άγνωστο , εδώ στο esoterica .gr.
quote:
Καλή μου Logiki k evaisthisia,νομίζω πως τώρα μου έδωσες μια πιο σφαιρική άποψη. Θέλω να σου απαντήσω αλλα δεν μπορώ τώρα καθότι είμαι στην δουλειά, επίζω να βρω χρόνο το βράδυ και ειλικρινά θα προσπαθήσω.
Πριν απαντήσω όμως χρειάζομαι να γνωρίζω κάτι, την ηλικία σου κι αν αυτοί οι άνθρωποι είναι πράγματι φίλοι ή κάτι πιο κοντινό. Αν δεν θες να απαντήσεις στο δεύτερο δεν πειράζει, η ηλικία όμως παίζει πολύ σημαντικό ρόλο, δείχνει πόσο βαθιά είναι χαραγμένα κάποια πράγματα μέσα μας και πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να τα ξεπεράσουμε.
Σ' ευχαριστώ.
Αγαπητή serenite χαίρομαι αν μπόρεσα να σου δώσω να καταλάβεις λιγάκι πιο ολοκληρωμένα τι εννοώ και πως νιώθω.Ζήτησες να μάθεις την ηλικία μου. Είμαι 23 χρονών αλλα το πόσο βαθιά είναι κάποια πράγματα χαραγμένα μέσα μας εξαρτάται απο αυτό η απο τον χαρακτήρα του κάθε ανθρώπου και το πως αντιλαμβάνετε τα πράγματα?Θα θεωρούσα ενδιαφέρον να μου το εξηγήσεις και αυτό.Κ όσο για το τι σχέση έχω με αυτούς τους ανθρώπους, ναι είναι φίλοι μου που τους θεωρούσα πάρα πάρα πολύ κοντινούς και ότι πιο αληθινό έχω ζήσει μέχρι τώρα απο πλευράς ανθρωπίνων σχέσεων.Τώρα πια δεν ξέρω τι να πω.Πόνεσα πολύ και είμαι σε φάση επαναπροσδιορισμου των απόψεών μου και ψάχνω να καταλήξω σε κάποιο συμπέρασμα!
Θα περιμένω να δω την απάντησή σου αλλά εγώ θα σου απαντήσω μάλλον αύριο γιατι πρόσβαση έχω απο την δουλειά μου μονο και όταν είμαι εδώ και έχω χρόνο γράφω.Σε λίγο σχολάω, οπότε θα περιμένω να διαβάσω τις απόψεις σου το πρωι που θα επιστρέψω!
quote:
Την δύναμη του να είσαι καλός , να παραμένεις στο μονοπάτι της αγάπης ,όταν σε πνίγει το άδικο, η προδοσία του συναισθήματος από κάποιο, κάποια άτομα είναι απόλυτα μέσα σου , το γνώρισα , το αισθάνθηκα ,το βίωσα , το πιστεύω & το έχω κάνει τρόπο ζωής .Τι μου δίνει αυτός ο τρόπος ζωής ;;;
Την ηρεμία, γαλήνη , ηθική ικανοποίηση ότι φέρθηκα πνευματικά ανώτερα από τα άτομα που εκμεταλλεύτηκαν, πρόδωσαν τα συναισθήματά μου .
Ναι αυτό με κάνει δυνατό.Η πνευματική ανωτερότητα για εμένα είναι η μέγιστη αμοιβή ,γιατί γνωρίζω ποιος είμαι .
Αχ καλέ μου alfa-omega και όταν αυτήν την ανωτερότητα την περνάνε οι άλλοι για αδυναμία και έλλειψη νοημοσύνης τότε τί γίνετε? Όταν βλέπουν πως μένεις στο μονοπάτι της αγάπης παρόλο το άδικο και την προδοσία και αυτό αντί να το εκτιμήσουν το πατάνε τότε τί κάνεις?Και όταν λέω εκτιμήσουν δεν εννοώ ανταποδώσουν γιατί αυτό θα ήταν ιδιοτέλεια, εννοώ απλά να το σεβαστούν χωρίς να το τσλακώσουν και να σου το παρουσιάσουν σαν υπερβολή,επίδειξη καλοσύνης...και γενικά οτιδήποτε άλλο που το υποτιμάει,το υποβιβάζει και το αμφισβητεί.Αυτό απο ένα σημείο και μετά δεν πονάει πολύ?Πώς το αντέχεις και τί κάνεις αν δέν μπορείς και ίσως και να μη θες να το αλλάξεις?
quote:
Εγώ τον βρήκα .
Συνεχίζω να γράφω γιατί κάποιοι ( πλειοψηφία ) απέχουνε από αυτόν .Αυτό που έχω βρει (τον αληθινό εαυτό μου) παραθέτω δημόσια ,για να δω αν αντέχει στον αντίλογο και την κριτική των συνανθρώπων μου .
Εγώ δεν ξέρω, δεν θεωρώ ακόμη οτι τον βρήκα τελείως τον εαυτό μου και γι'αυτό σας τον παραθέτω όπως είναι.Ισως λίγο "ακατέργαστο" και μπερδεμένο ακόμη αλλά τουλάχιστον αληθινό!Το γεγονός οτι δεν έχω βρεί ακόμη κάποια πράγματα μέσα μου μπορεί να κάνει τον τρόπο έκφρασής μου και τις σκέψεις μου λίγο συγκεχυμένες και ίσως να σας μπέρδέυει ή να σας κουράζει αυτό λιγάκι!
Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη γι'αυτό και ευελπιστώ στην κατανόησή σας!
Φιλιά σε όλους!
Να ξέρεις ότι ο μόνος άνθρωπος που σ'αυτή τη ζωή θα σου συμπαραστέκεται πάντα,
θα σου σκουπίζει τα δάκρυα,
θα σου γλείφει τις πληγές,
θα σ'ακούει
και θα σε νοιάζεται,
είσαι εσύ!
Όταν κάποιος σε πληγώνει με ψέμματα και πράξεις που δεν προκάλεσε η συμπεριφορά σου,
να ξέρεις ότι το κάνει γαιτί θεωρεί την καλοσύνη σου και την καταννόησή σου δεδομένη.
Δεν είσαι όμως δεδομένη για κανέναν
και φρόντισε να το καταλάβουν όλοι γύρω σου αυτό.
Όπως προσπαθείς να κερδίζεις τους ανθρώπους γύρω σου το ίδιο πρέπει να κάνουν και αυτοί.
Φτιάξε τον εαυτό σου όπως θα ήθελες να είναι ο καλύτερος και πιο αληθινός σου φίλος,
γίνε εσύ το στήριγμα του εαυτού σου!
Οι άνθρωποι πάντα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο φεύγουν από δίπλα μας,
είναι άλλες οντότητες από τις οποίες πραγματικά δεν μπορούμε να έχουμε αξιώσεις.
Κάνε τον πόνο που νιώθεις τώρα δάσκαλο και γέμισε δύναμη και αυτοπεποίθηση.
Μην κρατάς κακία σε κανέναν,
σε βεβαιώνω πως οτιδήποτε αρνητικό κάνει κάποιος,
το πληρώνει στην καλύτερη περίπτωση με το ίδιο νόμισμα,
συνήθως δε και ακριβότερα.
Έχει ο καιρός γυσίσματα
και η εκτίμηση των άλλων ωριμάζει εξίσου αργά με το χαρακτήρα.
Μη νιώθεις ξεκρέμαστη,
γιατί το μόνο που θα σου προσφέρει αυτό το συναίσθημα είναι να σε ξανακρεμάσουν.
Είσαι κύριος του εαυτού σου,
οδηγός της πορείας σου
και το μοναδικό σου ατελείωτο στήριγμα,
μην σου το αφερείς εξαιτίας άλλων.
Το κυριώτερο όμως,
μην αφήσεις αρνητικά συναισθήματα να σε κυριεύουν είναι μπούμερανγκ πάντα.
Αγάπα...Συγχώρα...Προχώρα....
Θα είμαι εδώ για ότι θελήσεις,
να 'σαι καλά...
Με αγάπη πάνω απ'όλα
Ξωτικούλα
Θα αλλάξει η ζωή μας μου είπες...
Δεν άλλαξες όμως εσύ...