- Εγκέφαλος, Συνείδηση και Κβαντική Μηχανική - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Για να παρουσιάσω αυτές τις διαταραχές με εντυπωσιακό τρόπο , θα τελειώσω περιγράφοντας μια περίπτωση αποσύνδεσης απολύτως μυστηριώδη : τη νοσοαγνωσία .

Ας στραφούμε όμως πρώτα για λίγο στην πιο πολύμορφη και μυστηριώδη ψύχωση , τη σχιζοφρένεια .

Η σχιζοφρένεια χαρακτηρίζεται από ένα σύνολο παράξενων συμπτωμάτων .

Περιλαμβάνει ακουστικές ψευδαισθήσεις , παραληρητική ιδέα ελέγχου από εξωτερικές δυνάμεις , ιδέες επιρροής , ιδέες συσχέτισης , ηχώ της σκέψης , εκπομπή σκέψης , ανακοπή της σκέψης και απόσυρση της σκέψης .

Στις οξείες φάσεις αυτού του συνδρόμου , τα συμπτώματα συνοδεύονται από μια ονειρική κατάσταση , μια ελαφρά θόλωση της συνείδησης , καθώς και σύγχυση .

Οι ασθενείς κατακλύζονται από σήματα που δεν έχουν νόημα παρά μόνο αποσπασματικά και στο πλαίσιο νησίδων επίγνωσης .

Μερικοί ασθενείς παρουσιάζουν άμβλυνση του συναισθήματος.

Άλλων η προσοχή αποσπάται εύκολα , παρερμηνεύουν αντιληπτικά σήματα , έχουν οπτικές παραισθήσεις και αδυνατούν να διακρίνουν τις μορφές (Gestalt) .

Άλλοι στερούνται την ικανότητα κρίσης , είναι αργοί στις αντιδράσεις τους , ή παρουσιάζουν εμμονή .

Όταν αναρρώνουν από οξέα επεισόδια , μερικοί ασθενείς θυμούνται τι ειπώθηκε ή τι έγινε από άλλους κατά τη διάρκεια της κατατονικής φάσης , ενώ άλλοι δεν έχουν παρά λίγες μόνο αναμνήσεις αυτής της εμπειρίας .

Η σχιζοφρένεια είναι μια πολύμορφη και ευμετάβλητη νόσος της συνείδησης που προσβάλλει την αντίληψη , τη σκέψη και την εμπειρία των ποιοτήτων .

Είναι συγκλονιστική και θλιβερή εμπειρία να βλέπει κανείς έναν ασθενή να υποφέρει από αυτή τη νόσο με την προσωπική του σειρά συμπτωμάτων . Και δεν είναι εύκολο να εξηγήσουμε την ποικιλία των συμπτωμάτων , τα ατομικά χαρακτηριστικά και τις παράξενες ιδιαιτερότητες αυτής της νόσου .

Έχω ήδη υποστηρίξει ότι η σχιζοφρένεια θα μπορούσε να είναι μια γενικευμένη νόσος της επανεισόδου .

Υποθέτω ότι μια διαταραχή στην παραγωγή ή στην απάντηση αρκετών νευροδιαβιβαστών θα μπορούσε να προκαλέσει γενική αδυνατότητα επικοινωνίας μεταξύ χαρτών επανεισόδου .

Το γεγονός ότι οι αντιδράσεις ενός ασθενούς διαφέρουν από εκείνες ενός άλλου , μπορεί να εξηγηθεί από ιστορικούς και προσωπικούς παράγοντες που εμπλέκουν την ποικιλία των ρεπερτορίων .

Κάθε ασθενής παρουσιάζει μια μοναδική διάταξη αντιδράσεων , και οι αντιδράσεις του σε διαταραχές διαφόρων θέσεων επανεισόδου είναι διαφορετικές .

Δεν υποστηρίζω ότι όλοι οι νευρώνες είναι φυσιολογικοί στη σχιζοφρένεια (αυτό είναι κάτι για το οποίο πολύ αμφιβάλλω).

Θέλω απλώς να πω ότι το κύριο ψυχολογικό πρόβλημα προκύπτει από μια ανωμαλία στις επνεισερχόμενες χαρτογραφήσεις .

Κάτι τέτοιο μπορεί να προκαλείται από οποιονδήποτε παράγοντα που μεταβάλλει τους ίδιους τους χάρτες ή τις συνδέσεις τους , συμπεριλαμβανομένης της νευρωνικής δυσλειτουργίας ή του θανάτου των νευρώνων .

http://www.awakengr.com/2014/04/8.html#ixzz39MV0pjSU

Θέλω επίσης να υποδείξω ότι ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα μπορούσαμε να ολοκληρώσουμε αποτελεσματικά τη γνώση μας για τον εγκέφαλο , με δεδομένη την πολλαπλότητα των επιπέδων της , συνίσταται στην κατασκευή τεχνημάτων .

Για να επιτύχουμε κάτι τέτοιο , χρειαζόμαστε το πιο εξελιγμένο είδος υπολογιστών .

Οι προσπάθειες να κατασκευαστούν “συνειδητά” τεχνήματα , αν και ολιγάριθμες , έχουν μια ιστορία .

Δεν είναι όμως αντιφατικό να υποδεικνύουμε ότι πρέπει να χρησιμοποιήσουμε υπολογιστές σε ένα δοκίμιο όπου υποστηρίζομε ότι ο εγκέφαλος δεν είναι υπολογιστής ;

Για να απαντήσουμε σε αυτή την ερώτηση , πρέπει να πούμε λίγα πράγματα για τους υπολογιστές .

Κατόπιν θα ασχοληθούμε με το αν είναι δυνατόν να κατασκευαστούν ορισμένα είδη τεχνημάτων : μια αντιληπτική μηχανή , ένα τέχνημα με πρωτογενή συνείδηση , και ένα με συνείδηση ανώτερης τάξης .

Αν η απάντηση είναι θετική σε οποιαδήποτε από αυτά τα προβλήματα , τότε υπάρχουν ηθικά ζητήματα που πρέπει να εξεταστούν , κάτι που ισχύει όταν πρόκειται για την εφαρμογή οποιασδήποτε επιστημονικής ανακάλυψης .

Οι υπολογιστές είναι λογικές μηχανές . Μπορούν να εκτελέσουν οποιαδήποτε πραγματική διεργασία καθορίζεται με ακρίβεια από ένα σύνολο οδηγιών , και παράγουν ένα μοναδικό αποτέλεσμα για ένα δεδομένο πρόβλημα .

Ωστόσο , οι υπολογιστές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να προσομοιώνουν τμήματα του εγκεφάλου και ακόμη για να βοηθούν στην κατασκευή αντιληπτικών μηχανών βασισμένων στην επιλογή μάλλον παρά στην οδηγία .

Για να γίνει μια προσομοίωση , γράφεται ένα πρόγραμμα που καθορίζει τις απαιτούμενες δομικές ιδιότητες και λειτουργικές αρχές της οντότητας που πρόκειται να προσομοιωθεί .

Το πρόγραμμα είναι κατασκευασμένο με τέτοιον τρόπο ώστε όταν εκτελεστεί , κάποια μέρη της οντότητας που προσομοιώνεται στο σύνολό της θα εκτελέσουν τις προσιδιάζουσες λειτουργίες τους .

Αν για παράδειγμα , θέλω να προσομοιώσω ένα αεροπλάνο 747 που πετάει σε κακές καιρικές συνθήκες , πρέπει να εισαγάγω στο πρόγραμμα τα σχεδιαστικά χαρακτηριστικά του αεροπλάνου καθώς και τις αρχές που του επιτρέπουν να πετάει — τις ιδιότητες των πτερύγων , τα χαρακτηριστικά τηε ανυψωτικής δύναμης για δεδομένο βάρος , κ.τ.λ.

Αν το πρόγραμμα είναι καλά σχεδιασμένο , μπορώ να "κάνω το αεροπλάνο να πετάξει" υπό ομαλές αλλά και υπό ταραχώδεις καιρικές συνθήκες .

Θα μπορούσα να δω , για παράδειγμα , αν ο έλεγχος του αεροπλάνου χάνεται υπό ορισμένες συνθήκες ή αν υπάρχει ο κίνδυνος να κοπεί ένα πτερύγιό του υπό την επίδραση ισχυρών δονήσεων .

Αν επιτύχει , η όλη διαδικασία είναι φτηνότερη και παρέχει περισσότερες πληροφορίες απ’ ό,τι οι δοκιμές ενός πραγματικού μοντέλου του αεροπλάνου σε αεροσήραγγα .

Η απάντηση πρέπει να διαιρεθεί σε δύο μέρη .

Αν μελετήσω ένα συγκεκριμένο ζώο , αποτέλεσμα εξελικτικής και αναπτυξιακής επιλογής , έτσι ώστε να γνωρίζω ήδη τη δομή του και τις αρχές που διέπουν τις επιλεκτικές δισδικασίες του , μπορώ να προσομοιώσω τη δομή του ζώου σε έναν υπολογιστή .

Ωστόσο , ένα σύστημα που υφίσταται επιλογή αποτελείται από δύο μέρη : το ζώο ή το όργανο , και το περιβάλλον ή τον κόσμο .

Το σύστημα στο οποίο συντελείται η επιλογή δεν δέχεται καμία οδηγία προερχόμενη από γεγονότα του κόσμου .

Επιπλέον , τα γεγονότα που συμβαίνουν στο περιβάλλον ή τον κόσμο είναι απρόβλεπτα .

Πώς λοιπόν προσομοιώνουμε τα γεγονότα και τα αποτελέσματά τους στην επιλογή ;

Ένας τρόπος είναι ο εξής :

1.Προσομοιώστε το όργανο ή το ζώο όπως περιγράφεται παραπάνω , λαμβάνοντας υπόψη την προϋπόθεση ότι , ως επιλεκτικό σύστημα , περιέχει μια γεννήτρια διαφοροποίησης - μεταλλάξεις , μεταβολές της νευρωνικής καλωδίωσης ή απρόβλεπτες συναπτικές μεταβολές .

2.Προσομοιώστε , ανεξάρτητα , έναν κόσμο ή ένα περιβάλλον που να περιορίζεται από γνωστές φυσικές αρχές , επιτρέποντας όμως την εμφάνιση απρόβλεπτων γεγονότων .

3.Αφήστε το προσομοιωμένο όργανο ή ζώο να αλληλεπιδράσει με τον προσομοιωμένο κόσμο ή τον πραγματικό κόσμο χωρίς οποιαδήποτε προηγούμενη μεταβίβαση πληροφοριών , έτσι ώστε να καταστεί δυνατόν να συντελεστεί η επιλογή .

4.Δείτε τι θα συμβεί .

(Συνεχίζεται , αργότερα , σε επόμενο μήνυμα)

Ανθρώπινοι εγκέφαλοι επικοινωνούν μέσω Διαδικτύου

Επικοινωνία από τη μία άκρη της γης στην άλλη

Δημοσιεύθηκε: 05 Σεπτεμβρίου 2014, 06:10 , Τελευταία Ενημέρωση: 04/09/2014, 16:46

Για πρώτη φορά μία διεθνής ομάδα νευροεπιστημόνων και μηχανικών ρομποτικής κατάφερε να μεταφέρει απευθείας πληροφορίες από έναν εγκέφαλο στον άλλον, οι οποίοι απείχαν μεταξύ τους περίπου 8.000 χιλιόμετρα.

Ένας άνθρωπος σκέφτηκε τη λέξη «γεια» στη μια άκρη της Γης και ένας άλλος την «άκουσε» μέσα στο δικό του κεφάλι στην άλλη άκρη του πλανήτη.επιστήμονες, με επικεφαλής τον ερευνητή του Ιατρικού Κέντρου «Μπεθ Ίσραελ» και καθηγητή νευρολογίας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, Αλβάρο Πασκουάλ-Λεόνε, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «PLoS One», δήλωσαν ότι το πείραμά τους έδειξε πως είναι εφικτό να «διαβαστεί» η εγκεφαλική δραστηριότητα ενός ανθρώπου και μετά να μεταβιβαστεί διαδικτυακά σε έναν άλλο εγκέφαλο σε μεγάλη απόσταση, χωρίς να χρειάζεται να προηγηθεί πληκτρολόγηση ή εκφώνηση κάποιου κειμένου.

Την πρωτότυπη επιστημονική εργασία μπορείτε να τη διαβάσετε στη διεύθυνση plosone.org

Οι ερευνητές μετέφεραν από εγκέφαλο σε εγκέφαλο τις λέξεις «hola» και «ciao» («γεια» στα ισπανικά και ιταλικά) από μία τοποθεσία στην Ινδία σε μια άλλη στη Γαλλία, χρησιμοποιώντας ασύρματες συσκευές ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος και ρομποτικές συσκευές διακρανιακής μαγνητικής διέγερσης, οι οποίες συνδέονταν μέσω του Ίντερνετ.

Στο παρελθόν τέτοιου είδους διάδραση αφορούσε την επικοινωνία μεταξύ ανθρωπίνου εγκεφάλου και ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Σε αυτές τις έως τώρα προσπάθειες, ηλεκτρόδια προσαρτούνταν στο κρανίο ενός ανθρώπου καταγράφοντας τα ηλεκτρικά ρεύματα του εγκεφάλου του, κάθε φορά που σκεφτόταν να κάνει κάτι, όπως να κουνήσει το χέρι του. Στη συνέχεια, το ηλεκτρικό σήμα-εντολή, που αντιστοιχούσε σε αυτή τη σκέψη, μεταφερόταν σε έναν υπολογιστή, ο οποίος το «διάβαζε» και το «μετέφραζε» στην ανάλογη ενέργεια, για παράδειγμα στην κίνηση ενός αναπηρικού αμαξιδίου.

Όμως, στη νέα έρευνα, οι επιστήμονες πρόσθεσαν και άλλους ανθρώπινους εγκέφαλους και μάλιστα πολύ απομακρυσμένους από τον πρώτο. Συγκεκριμένα, συμμετείχαν τέσσερις εθελοντές ηλικίας 28 έως 50 ετών: Ο ένας ήταν ο «πομπός» του εγκεφαλικού μηνύματος και οι άλλοι τρεις οι «δέκτες» του.

Αρχικά, μέσω ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος, οι ερευνητές «μετέφρασαν» τις λέξεις «hola» και «ciao» σε δυαδικό κώδικα πληροφορικής και έστειλαν τα αποτελέσματα, μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, από την Ινδία στη Γαλλία. Εκεί, ένας υπολογιστής μετέφερε το μήνυμα στον εγκέφαλο των «δεκτών» μέσω μη επεμβατικής διακρανιακής διέγερσης.

Οι εθελοντές αντιλήφθηκαν αρχικά το μήνυμα ως λάμψεις φωτός στην περιφερειακή όρασή τους. Οι «δέκτες» τελικά αποκωδικοποίησαν σωστά την πληροφορία του μηνύματος και κατάλαβαν τις σκέψεις-λέξεις που τους έστειλαν από την άλλη άκρη του κόσμου. Ένα δεύτερο παρόμοιο πείραμα διεξήχθη μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας.

Για ένα «αξιοσημείωτο βήμα στην ανθρώπινη επικοινωνία» έκανε λόγο ο Πασκουάλ-Λεόνε, το οποίο ανοίγει το δρόμο, όπως είπε, για την υπέρβαση της παραδοσιακής ανθρώπινης επικοινωνίας που βασίζεται στη γλώσσα και στις κινήσεις.

Αν και η σχετική νευρο-τεχνολογία βρίσκεται ακόμη σε αρχικά στάδια, ο απώτερος φιλόδοξος στόχος της -που θυμίζει επιστημονική φαντασία- είναι ουσιαστικά η μεταφορά της σκέψης από τον έναν άνθρωπο στον άλλο οπουδήποτε στον κόσμο.

quote:

---

Κηφεύς :

Πώς λοιπόν προσομοιώνουμε τα γεγονότα και τα αποτελέσματά τους στην επιλογή ;

Ένας τρόπος είναι ο εξής :

1. Προσομοιώστε το όργανο ή το ζώο όπως περιγράφεται παραπάνω , λαμβάνοντας υπόψη την προϋπόθεση ότι , ως επιλεκτικό σύστημα , περιέχει μια γεννήτρια διαφοροποίησης - μεταλλάξεις , μεταβολές της νευρωνικής καλωδίωσης ή απρόβλεπτες συναπτικές μεταβολές .

2. Προσομοιώστε , ανεξάρτητα , έναν κόσμο ή ένα περιβάλλον που να περιορίζεται από γνωστές φυσικές αρχές , επιτρέποντας όμως την εμφάνιση απρόβλεπτων γεγονότων .

3. Αφήστε το προσομοιωμένο όργανο ή ζώο να αλληλεπιδράσει με τον προσομοιωμένο κόσμο ή τον πραγματικό κόσμο χωρίς οποιαδήποτε προηγούμενη μεταβίβαση πληροφοριών , έτσι ώστε να καταστεί δυνατόν να συντελεστεί η επιλογή .

4. Δείτε τι θα συμβεί .

---

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά

Από το Διαδίκυο (καταχωρήθηκε στις 28/09/2014) :

Ερευνητές του Ινστιτούτου Προηγμένης Έρευνας του Καναδά απέδειξαν πειραματικά πως η πληροφορία που είναι αποθηκευμένη σε κβαντικά μπιτ μπορεί να συμπιεστεί εκθετικά δίχως το περιεχόμενό της να υποστεί την παραμικρή απώλεια. Η ανακάλυψη μπορεί να βρει πολλές εφαρμογές στις μελλοντικές κβαντικές επικοινωνίες αλλά και στην αποθήκευση πληροφορίας. Η συμπίεση αποτελεί ένα πολύ σημαντικό τμήμα των […]

Ηλεκτρονική διεύθυνση :

"Συμπιέζοντας την κβαντική πληροφορία

quote:

---

Κηφεύς :

Αν θέλαμε να συλλάβουμε απολύτως την τυχαιότητα , θα έπρεπε να συνδέσουμε , για παράδειγμα , μια ραδιενεργό πηγή που εκπέμπει σωματίδια α με ένα μετρητή , τον οποίο κατόπιν θα συνδέαμε με έναν υπολογιστή .

Φαίνεται πάντως ότι αν διαλέξουμε δύο ξεχωριστές γεννήτριες τυχαίων αριθμών , μία για την εσωτερική ποικιλότητα του ζώου και μία για την ποικιλότητα του περιβάλλοντος , και αφήσουμε να συντελεστεί η επιλογή , θα αποφύγουμε να εισαγάγουμε μια προβλέψιμη πόλωση στο σύστημα .

Σε τελική ανάλυση , αυτά τα δύο συστήματα δεν μπορούν να «γνωρίζουν» ποια ποικιλότητα θα ταιριάζει με ποια , και εμείς μπορούμε πάντοτε να αλλάξουμε τις γεννήτριες τυχαίων αριθμών .

---

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά

Η Κοσμολογία αποτέλεσε μέρος της μυθολογίας και της επιστήμης πολλών πολιτισμών .

Ο νους έπαιξε πάντοτε κεντρικό ρόλο σε αυτήν είτε ως εσώτερος είτε ως εξώτερος είτε ως απώτερος νους .

Είναι φυσικό για πλάσματα σαν κι’ εμάς να αναρωτιόμαστε πώς έγιναν όλα αυτά , πώς εμείς οι ίδιοι βρεθήκαμε εδώ , και πώς καταλήξαμε να έχουμε επίγνωση του κόσμου μέσα στον οποίο βρισκόμαστε .

Σε μερικούς πολιτισμούς , οι θρησκευτικές κοσμολογίες του παρελθόντος έχουν αντικατασταθεί από μια επιστημονική κοσμολογία , που συνδέεται σαφώς με τις πιο προχωρημένες κατακτήσεις της θεωρητικής φυσικής .

Ωστόσο , όσο μεγαλειώδης , μυστηριώδης ή όμορφη κι αν είναι αυτή η επιστημονική κοσμολογία , δεν περιέχει καμία εγγενή αρχή ικανή να μας οδηγήσει στον εαυτό μας ως συνειδητό παρατηρητή , που ασχολείται με τη φυσική και τη συνδέει με την κοσμολογία , και προσπαθεί να εντάξει τον εαυτό του στην επιστημονική κοσμοθεωρία την οποία συνέδεσε .

Ακόμη και μια “Θεωρία των Πάντων”, όπως την ονομάζουν ορισμένοι επιστήμονες , θα ήταν ατελής αν δεν προσέφερε μια τέτοια αρχή .

Έχω υποστηρίξει ότι η νόηση προέκυψε από τους μηχανισμούς της εξελικτικής μορφολογίας με έναν σαφώς καθορισμένο τρόπο .

Προσπάθησα να δείξω ότι , τουλάχιστον σε αυτή τη μικρή γωνία του Κόσμου , η συνείδηση εμφανίστηκε σε κάποια συγκεκριμένη στιγμή της ιστορίας .

Το γεγονός ότι αναδύεται από ακριβείς υλικές διατάξεις μέσα στον εγκέφαλο δεν σημαίνει ότι ταυτίζεται με αυτές , διότι , όπως είδαμε , η συνείδηση εξαρτάται από τις σχέσεις με το περιβάλλον και , στην ανώτερη μορφή της , από τα σύμβολα και τη γλώσσα που χρησιμοποιούνται σε μια κοινωνία .

Η συνείδηση ανώτερης τάξης οδηγεί σε μια πλούσια γνωστική , συναισθηματική και δημιουργική σφαίρα δραστηριοτήτων — αισθήματα (αίσθηση ποιοτήτων) , σκέψη , συναισθήματα , αυτεπίγνωση , βούληση και φαντασία .

Στο πλαίσιο ενός πολιτισμού , οδηγεί στη μελέτη των σταθερών σχέσεων που υπάρχουν ανάμεσα στα γεγονότα (επιστήμη) και ανάμεσα στα νοητικά αντικείμενα (μαθηματικά) , καθώς και στη μελέτη των σχέσεων που υπάρχουν ανάμεσα σε προτάσεις που αναφέρονται σε γεγονότα και νοητικά αντικείμενα (λογική) .

Ο τρόπος με τον οποίο θεωρώ ότι εμφανίστηκε η νόηση στη φύση ίσως φαίνεται παράξενος .

Αυτό οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι δεν μοιάζει να έχει γεννηθεί με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο δημιουργήθηκαν οι πιο πολύτιμες κατασκευές και επινοήσεις μας — μέσω οργανωμένων σχέσεων , όπως εκείνες που διέπουν τη λογική , την αριθμητική και τη φυσική και μας οδήγησαν στην κατασκευή υπολογιστών και άλλων συσκευών που βασίζονται στην πληροφορία .

Αυτό δεν σημαίνει , πάντως , ότι δεν μπορεί να βρεθεί στη φύση μια βαθύτερη αρχή στην οποία βασίζεται η εξέλιξη της συνείδησης .

Σκοπεύω να προβώ σε διάφορες υποθέσεις όσον αφορά το ποια μπορεί να είναι αυτή η αρχή , και κατόπιν να τη συνδέσω με μια άλλη , σταθερότερα εδραιωμένη αρχή , η οποία , όπως θα συμφωνήσουν όλοι οι φυσικοί , είναι από τις πιο θεμελιώδεις αρχές της φυσικής και της κοσμολογίας .

Κατόπιν , θα προσπαθήσω να διακριβώσω πώς αυτές οι δύο αρχές από κοινού θα μπορούσαν να διέπουν τη μελλοντική επιστημονική σκέψη και την αντίληψή μας για τη θέση που κατέχουμε μέσα στον Κόσμο .

Τουλάχιστον , θα ανταλλάξουν απόψεις για τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος - παρατηρητής επηρεάζει τις φυσικές μετρήσεις και για τον τρόπο με τον οποίο οι αντιλήψεις του παρατηρητή σχετίζονται με τις φυσικές περιγραφές τους .

Πρόκειται για ένα από τα κύρια προβλήματα της κβαντικής μηχανικής .

Αυτές οι προβλέψεις ίσως ακούγονται ασαφείς και ουτοπιστικές , αλλά οι αναγνώστες δεν πρέπει να σχηματίσουν προσωπική γνώμη παρά μόνο αφού στοχαστούν όσα ειπώθηκαν και όσα πρόκειται να λεχθούν εδώ .

Όπως συμβαίνει σε κάθε εξειδικευμένο επιστήμονα , οι γνώσεις και η εμπειρία μου είναι μερικές φορές ανεπαρκείς όταν προσπαθώ να εκτιμήσω τις σχέσεις που υπάρχουν μεταξύ διαφόρων πεδίων της γνώσης .

Πράγματι , μερικές φορές οι συγκρίσεις της ατομικής εξειδικευμένης εμπειρίας μεταξύ των επιστημόνων οδηγούν σε αδιέξοδο .

Ο προηγούμενος αιώνας έζησε τη μεγαλύτερη ίσως επανάσταση όλων των εποχών στην επιστημονική σκέψη .

Η επανάσταση δεν έγκειται απλώς στην αποδοχή ασυνήθιστων εννοιών που μας είναι αναγκαίες για να κατανοήσουμε το σύμπαν και τα στοιχειώδη του συστατικά . Έγκειται επίσης στην αντίληψή μας για τον επιστήμονα - παρατηρητή και στην επέκταση της γενίκευσης στην επιστημονική σκέψη .

Στις κβαντικές μετρήσεις , ο τρόπος τον οποίο επιλέγουν οι παρατηρητές για να διευθετήσουν τα όργανά τους καθορίζει το αποτέλεσμα .

Στη θεωρία της σχετικότητας , οι μετρήσεις του χρόνου και του μήκους από τους παρατηρητές εξαρτώνται από τη σχετική τους ταχύτητα και επιτάχυνση .

Έτσι , οι συνειδητές επιλογές των παρατηρητών στη μια περίπτωση και η φυσική τους θέση στην άλλη πρέπει σαφώς να ληφθούν υπόψη . Το αποτέλεσμα των προσπαθειών να δοθεί λογική εξήγηση σε αυτά τα ευρήματα είναι γνωστό :

Η κβαντική μηχανική και η θεωρία της σχετικότητας είναι οι δύο λαμπρότερες θεωρητικές κατασκευές της επιστήμης .

Το εύρος των περιγραφών τους εκτείνεται από τα μικρότερα και πιο βραχύβια στοιχειώδη σωματίδια μέχρι τις εσχατιές του μετρήσιμου σύμπαντος .

Εκείνο που ίσως δεν γίνεται αντιληπτό έξω από την κοινότητα των φυσικών είναι ότι το υπόβαθρο αυτών των δύο περιγραφών αποτελεί μια θεμελιώδη μαθηματική αρχή : η συμμετρία .

Δεν προτίθεμαι να ασχοληθώ σε αυτό το σημείο λεπτομερώς με τα μαθηματικά , θα προσπαθήσω όμως να σας δώσω μια περιεκτική περιγραφή της εν λόγω αρχής .

Η συμμετρία είναι ένα εντυπωσιακό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο ένα μαθηματικό επιχείρημα που έχει προκύψει ορθολογικά μπορεί να εφαρμοστεί σε περιγραφές της φύσης και να οδηγήσει σε συλλήψεις με πολύ γενική ισχύ .

Θέλω να επιμείνω λίγο στο θέμα της συμμετρίας , διότι σκοπεύω να την αντιπαραβάλω σε μια άλλη αρχή που πιστεύω ότι αποτελεί το υπόβαθρο της νόησης , και στην πραγματικότητα ολόκληρης της βιολογίας .

Αργότερα , θα υποστηρίξω ότι η κατανόηση αυτών των δύο αρχών , που αλληλεπιδρούν με έναν τρόπο ταυτόχρονα τεταμένο και αρμονικό , θα μας επιτρέψει να δούμε πιο καθαρά τη θέση της νόησής μας μέσα στη φύση .

quote:

---

Αργότερα , θα υποστηρίξω ότι η κατανόηση αυτών των δύο αρχών , που αλληλεπιδρούν με έναν τρόπο ταυτόχρονα τεταμένο και αρμονικό , θα μας επιτρέψει να δούμε πιο καθαρά τη θέση της νόησής μας μέσα στη φύση .

---

Και μην ξεχάσεις να βάλεις τις κορυφές n(n-1)/2.

Και τα υπογραφήματα σε παρακαλώ, όπως G'( V', E').

Aα, έχουμε και τα επαγόμενα, μην σου ξεφύγουν, Ε'={ u, υ ) ε Ε:u,υ ε V'}.

Ως όντα , είμαστε κατά προσέγγιση αμφίπλευρα συμμετρικοί .

Γνωρίζουμε ότι το είδωλό μας σε έναν καθρέφτη έχει ορισμένες ιδιότητες , και πως το δεξιό και το αριστερό μας χέρι είναι κατοπτρικά είδωλα το ένα του άλλου .

Καμία χειρουργική επέμβαση δεν είναι δυνατόν να μετατρέψει ένα δεξιό χέρι σε αριστερό χωρίς να το καταστρέψει .

Μπορούμε όμως να μετατρέψουμε ένα δεξιό γάντι σε αριστερό αν το γυρίσουμε «τα μέσα έξω» .

Αυτό υποδηλώνει ότι ορισμένοι μετασχηματισμοί είναι απαραίτητοι προκειμένου να αποκαλυφθούν ορισμένοι τύποι συμμετρίας .

Οι αρχές της συμμετρίας και οι κανόνες που διέπουν αυτούς τους μετασχηματισμούς αποτελούν μέρος της μαθηματικής θεωρίας ομάδων , η οποία έχει έναν βασικό ρόλο στη διαμόρφωση των προχωρημένων θεωριών της φυσικής .

Αυτή η μαθηματική θεωρία διατυπώθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα από έναν νεαρό ιδιοφυή Γάλλο , τον Evariste Galois , ο οποίος έχασε τη ζωή του πρόωρα , σε ηλικία είκοσι και μισού χρόνων , μονομαχώντας για μια γυναίκα .

Αποδεικνύεται όμως ότι η εφαρμοσιμότητα των ιδεών του είναι εξαιρετικά γενική .

Η ομάδα των κατοπτρικών ανακλάσεων σχετίζεται με ασυνεχείς μετασχηματισμούς (εικόνα 1) .

Άλλες ομάδες αφορούν συνεχείς συμμετρίες — για παράδειγμα , παράλληλες μετατοπίσεις στο χώρο . (Αυτή η θεωρία αναπτύχθηκε θεωρητικά κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα από τον νορβηγό μαθηματικό Sophus Lie .

Ως επί το πλείστον , οι ανώτερες συμμετρίες συναντώνται σε αντικείμανα που , σχετικά , στερούνται ιδιαίτερα χαρακτηριστικά , όπως ο κύκλος στον δυσδιάστατο χώρο και η σφαίρα στον τρισδιάστατο .

Γενικά (αλλά όχι πάντοτε) , η προσθήκη χαρακτηριστικών σε τέτοιου είδους αντικείμενα έχει ως αποτέλεσμα μια κατώτερη συμμετρία .

Ερχόμαστε λοιπόν στο σημείο αυτό αντιμέτωποι με έναν τυπικό περιορισμό που μας καθιστά ικανούς να κατανοήσουμε σε βάθος τους νόμους της φυσικής .

Πρόκειται για τη σύνδεση των ιδεών της συμμετρίας με τους λεγόμενους νόμους διατήρησης της φυσικής .

Η μελέτη της φυσικής έχει αποκαλύψει ότι στη μηχανική , καθώς και στα ηλεκτρικά και σωματιδιακά πεδία , ένα πλήθος θεμελιωδών μεγεθών διατηρείται .

Η μάζα - ενέργεια , η ορμή και το σπιν διέπονται ξεχωριστά από νόμους διατήρησης , σύμφωνα με τους οποίους καθένα από αυτά τα μεγέθη ούτε δημιουργείται ούτε καταστρέφεται μέσα στο όλο πλαίσιο μιας φυσικής περιγραφής .

Το ηλεκτρικό φορτίο , επιπλέον , ακολουθεί ένα νόμο διατήρησης : το πλήθος των θετικά φορτισμένων σωματιδίων που υπάρχουν στο σύμπαν ισούται με το πλήθος των αρνητικά φορτισμένων σωματιδίων .

Οι συνέπειες της εφαρμογής των αρχών της συμμετρίας είναι πραγματικά όμορφες , διότι οι διάφοροι νόμοι περιορίζουν τους τρόπους αλληλεπίδρασης , μεταξύ των εν λόγω σωματιδίων .

Με άλλα λόγια , οι κανόνες που περιγράφουν τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των σωματιδίων περιορίζονται από τις αρχές διατήρησης .

Αυτό έχει αποτέλεσμα σε ορισμένες περιπτώσεις να είναι δυνατόν να δημιουργηθούν ή να καταστραφούν σωματίδια μόνο κατά ζεύγη , ενώ σε άλλες περιπτώσεις σωματίδια μπορούν να δημιουργηθούν ή να καταστραφούν χωρίς αυτούς τους περιορισμούς.

Έτσι φτάνουμε σε ένα από τα μεγάλα θέματα της φυσικής :

Υπάρχει μια βαθιά σχέση μεταξύ των νόμων διατήρησης και της συμμετρίας .

Ο κενός χώρος και ο χρόνος είναι συμμετρικοί , δηλαδή διατηρούν την ίδια μορφή υπό διάφορους μετασχηματισμούς .

Ο χώρος παραμένει ο ίδιος άσχετα από παράλληλες μετατοπίσεις , στροφές και αλλαγές της κατεύθυνσης .

Ο χρόνος , όταν αντιστραφεί , είναι ίδιος σε κατεύθυνση (εννοώ τον χρόνο των φυσικών , όχι την προσωπική αίσθηση του χρόνου) .

Πράγματι , στην κβαντική μηχανική και στη θεωρία της σχετικότητας οι ίδιοι οι νόμοι της κίνησης είναι αναλλοίωτοι από τους μετασχηματισμούς συμμετρίας όπως η στροφή και η παράλληλη μετατόπιση .

Αυτό το αναλλοίωτο εγγυάται ότι τα αποτελέσματα των φυσικών γεγονότων δεν εξαρτώνται από τα συστήματα συντεταγμένων που χρησιμοποιούνται για τη μέτρησή τους .