- ΤΟ ΜΑΓΑΖΑΚΙ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Ηταν κι αυτός μέλος της παρέας, δεν το ‘παιζε και καλά επιχειρηματίας και του άρεσε που σιγά-σιγά η παρέα μεγάλωνε και το μαγαζί πήγαινε καλά.
Παρ’ όλο που έμπαινε μέσα κάθε καρυδιάς καρύδι, οι περισσότεροι, είτε επηρεασμένοι απ’ τη διακόσμηση, είτε απ’ τη μουσική, είτε από τα χρώματα (όλα αυτά μαζί απέπνεαν κάτι το υποβλητικό και ζεστό), οι περισσότεροι λοιπόν ταίριαξαν στο μαγαζί και όσοι πρωτοέμπαιναν και δεν ταίριαζαν την έκαναν για κάποιο άλλο του γούστου τους, όπως γίνεται συνήθως.
Τί τα θέτε όμως, όσο η πελατεία αυξανόταν, άρχισαν να σκάνε μύτη τα πρώτα προβλήματα.
Κάπου κάπου έμπαινε και καμμιά παρέα που είτε με φωνές, είτε με κανα μπινελίκι φωναχτό έσπαγε την «ωραία ατμόσφαιρα».
Ο φίλος μου προβληματιζόταν σοβαρά και με ρωτούσε τί να κάνει.
Τίποτε, του είπα στην αρχή, υπομονή, θα καταλάβουν οτι είναι ξένα σώματα και θα σε αφήσουν ήσυχο.
Εκανε λοιπόν υπομονή αλλά με τον καιρό το φαινόμενο διογκωνόταν.
Ολο και περισσότεροι «αταίριαστοι» ας τους πούμε ερχόνταν και η ενόχληση μεγάλωνε με κίνδυνο να χαλάσει και η μόστρα του – κάποτε μικρού, τώρα ασφυκτικά γεμάτου – καφέ. Καμμιά φορά μερικοί παραέπιναν και έσπαγαν και τίποτε και η δυσφορία ήταν έντονη στους πολλούς που έβλεπαν το μαγαζί σαν στέκι τους.
Ο φίλος κάποια μέρα έφτασε σε απόγνωση.
Θα προσλάβω μπράβους, μου είπε. Θα βάλω πορτιέρη, θα κόβω φάτσες και ανάλογα θα βάζω μέσα.
Τί λες τώρα; του είπα. Αν το κάνεις σε τί θα διαφέρεις απ’ τα «χάι μαγαζιά»; Θα αλλάξει εντελώς η φυσιογνωμία. Αυτό ήθελες όταν άνοιγες;
Ελα μου ντε. Τί του έλεγα όμως, αφού κι εγώ είχα αρχίσει να πηγαίνω πιό αραιά με όλη αυτή την κατάσταση.
Εφτασε καιρός που το «στέκι» έμοιαζε με όλα τα άλλα μαγαζιά...οπότε...
Τον άφησα να βγάλει τα κάστανα απ’ τη φωτιά μόνος του.
Εφυγα. Δεν ήθελα να βλέπω το χάλι του και που και που περνούσα απ’ έξω να ρίξω μια ματιά μόνο.
Ομως η κατάσταση είχε χειροτερέψει. Μερικές φορές οι φωνές και οι καβγάδες ακούγονταν μέχρι έξω. Το στέκι είχε πάρει την κάτω βόλτα.
Μιλάγαμε στο τηλέφωνο. Ηταν σε απόγνωση. Η θα το έκλεινε ή θα έβαζε πόρτα, έτσι μου είπε και μου ζήτησε τη γνώμη μου, να διαλέξω ανάμεσα στα δύο.
Τί να του πω...
Οτι το μαγαζάκι του ήταν μια μικρογραφία της κοινωνίας και δη της ελληνικής; Παλιό και τετριμμένο και το ήξερε.
Καταλήξαμε μετά από ώρες κουβέντας (σε άλλο καφέ) οτι το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο απ’ οτι νομίζαμε, πάει βαθειά η ρίζα του...όποιου Ιεσσαί.
Αν και θα βγει μεγάλο το σεντόνι δεν κρατιέμαι να σας πω μερικά απ’ αυτά που συζητάγαμε.
- Παλαιόθεν σε τούτο τον τόπο, όπου μαζεύονται περισσότεροι από έναν, ο παραπανίσιος φέρνει μαζί του κι ένα πρόβλημα. Ενα αυτό συν το ένα που έχει ούτως ή άλλως ο καθένας κι από μόνος του...το πρόβλημα πολλαπλασιάζεται. Και το πρόβλημα έχει να κάνει με το «δίκαιο».
- Ξέρω. Ολοι το έχουν, μόνο που το θέλουν αποκλειστικά δικό τους.
- Ναι. Κι εδώ και χιλιάδες χρόνια, κάποιοι άλλοι πιό οξύνοες το κατάλαβαν και ανήγαγαν το θέμα σε μείζον, τη δικαιοσύνη σε ύψιστη λειτουργία, χωρίς την οποία δεν υπάρχει ζωή.
- Καλά λες. Δίκαιο, από το δίχα, διχασμός δλδ, κόψιμο στη μέση που λέμε, διχαστής αρχικά ο επιφορτισμένος με την ευθύνη.
- Σωστός. Τότε λοιπόν, ο διχαστής οριζόταν (ή εκλεγόταν – δε θυμάμαι πάνε πολλά χρόνια), πληρωνόταν καλά (για να μη χρειάζεται να τα «παίρνει») και δίχαζε χωρίς να εξετάζει ποιούς έχει απέναντί του.
Παρ’ ολα αυτά όμως, η διχόνοια (που δεν είναι κακό στην πρωταρχική της έννοια), ανήχθη σε ιδιότητα που μπήκε με κάποιο τρόπο στο ντιενέι της φυλής και μάλιστα σε καίρια θέση. Τόσο πολύ που έχασε την αρχική έννοια. Ολοι νόμιζαν οτι ήταν δικό τους και δε μπορούσαν να δεχτούν οτι μπορεί να το έχει και κάποιος άλλος.
- Τώρα που το λές...οι μεγαλύτερες συμφορές σ’ αυτό τον τόπο σ’ αυτή τη δίχα οφείλονται.
- Ετσι. Τί να πρωτοθυμηθείς....εκείνον τον πρώτο εμφύλιο; Η μεγαλύτερη συμφορά όλων, που γονάτισε αμφότερους.
- Καλά, τότε γίνονταν όργια. Ακόμα και στο παραπέντε, τί τράβηξε ο καημένος ο άλλος να τους φέρει βόλτα για το ποιό είναι το σωστό. Ασε το πόσοι και πόσοι έφαγαν το κεφάλι τους (ή τους το πήραν) ένεκα του φθόνου των άλλων.
- Τώρα έπιασες φλέβα. Φθόνος, αυτή είναι η λέξη, πακέτο με τον εγωισμό.
Να μην τα παραπολυλογούμε, φτάσαμε μέχρι το σήμερα απαριθμώντας συμφορές και συμφορές.
Κάποια στιγμή του λέω, ο,τι καλό έγινε αρχαιόθεν εδώ πέρα, έγινε με τη βοήθεια και την ισχύ του βούρδουλα.
- Χμμμ ναι. Βούρδουλας, βουρ-δολας, βουρ-δορα, πετσί έ; Και ξεπέτσιασμα. Αλλά...λίγο φασιστικό ρε συ ακούγεται...δεν ξέρω
- Ρε συ, για να ξεκινήσει ο άλλος για τις ανατολές, εκπροσωπώντας όλους ε, πρόσεχε, έπρεπε να καταβουρδουλιάσει τους εδώ για να έχει τα νώτα του ήσυχα, ήξερε τι τον περίμενε αν τους άφηνε έτσι., αλλιώς οχι σε Ινδία δε θα πήγαινε αλλά ούτε το στενό δε θα προλάβαινε να περάσει. Ασε, μεγάλη ιστορία.
- Δλδ αν κατάλαβα, εννοείς να πάρω βούρδουλα, να βάλω πόρτα δλδ.
- Δεν ξέρω, δικό σου το μαγαζί, ο,τι θες κάνεις.
Ξέρεις, μου είπε, όταν το άνοιγα δεν ήθελα να είναι μόνο δικό μου αλλά ο καθένας να μπορεί να το πει και να το νοιώσει δικό του.
Αμα μπορεί να το πει, μπορεί και να το κάνει καμμιά φορά, του είπα. Και φαντάσου ένα μαγαζί με εκατό ιδιοκτήτες, στο τέλος θα μείνουν οι «ιδιοκτήτες» και θα φύγουν όσοι έρχονταν γιατί τους άρεσε, άλλη μεγάλη συζήτηση αυτή.
Τον άφησα σκεπτικό. Ηταν φανερό οτι δεν ήθελε να το κάνει έτσι. Απ’ την άλλη αν δεν το’κανε έπρεπε να το κλείσει αλλιώς θα έκλεινε μόνο του σιγα-σιγά.
Μπορεί να είναι κι αναπόφευκτο. Ολα κάνουν τον κύκλο τους, μεγάλον ή μικρό.
Πάσα ομοιότης με πρόσωπα και καταστάσεις...
Μοιάζουν λίγο, δεν νομίζεις?
Δεν ξέρω βέβαια ακριβώς τι θέλεις να συζητηθεί αλλά θα παραθέσω μερικές απόψεις απο αυτό που κατάλαβα.
Εν αρχή λοιπόν έχουμε ενα πολύ ωραιό μαγαζάκι,ζεστό, φιλικό αλλά όπως είπες ΣΤΕΚΙ. Που σημαίνει οτι συγκεντρώνονταν άτομα γνωστά
με περίπου κοινές προτιμήσεις και όσον αφορούσε τα εδέσματα και τις πεποιθήσεις σχετικά με την διαμόρφωση του χώρου.
Αγαπούσαν΄την ίδια μουσική, φορούσαν όλοι τα ίδια, συμπεριφέρονταν με τον ίδιο τρόπο.
Ομως ο ενθουσιασμός και η αγάπη γι'αυτό που έιχαν τούς δημιούργησαν την ανάγκη να μεταφέρουν αυτά τα συναισθήματα και σ'αλλους φίλους.
Αρχισε έτσι να γίνεται γνωστό, έγινε κάτι σαν διαφήμηση.
Μμμμ κάτι δεν μου αρέσει εδώ.
Η διαφήμηση παρασύρει πολλούς να επισκεφτούν ενα κλάμπ αν είναι ιν.
Είναι τιμή να πας εκεί. Αλλά άλλοι θα πάνε γιατί συμβαδίζουν με την νοοτροπία του μαγαζιού, άλλοι για να πουν οτι πήγαν, άλλοι για να διασκεδάσουν όπως θα πήγαιναν και οπουδήποτε αλλού και άλλοι για να βρούν παρέα.
Ετσι δεν πάμε άλλωστε σε αυτά τα μαγαζιά?
Αφού το μαγαζί ήταν ωραίο και ζεστό όπως είπες σίγουρα θα είχε και πολλή πελατεία.
Αν ήταν και φτηνό τότε θα χειροτέρεψε η κατάσταση.
Και εδώ επανερχόμεθα στο δημόσιο σύστημα που έλεγα.Ποιό είναι το μεγαλύτερο του πρόβλημα?
Η μονιμότητα των υπαλλήλων, η έλλειψη χρημάτων και η υποτιθέμενη δημοκρατία.
Μπαίνουν άτομα με λάθος κριτήρια, αφου μπουν δεν βγαίνουν μέχρι να πάρουν σύνταξη, κάνει ο καθένας οτι θέλει αφού ετσι και αλλιώς δεν φοβάται μην τον διώξουν, δεν ενδιαφέρεται κανείς άμεσα γι'αυτό γιατί δεν έχει ανάμιξη σε τίποτα και το χειρότερο η διοίκηση είναι πολύ ελαστική.
Θα μου πεις, εσένα θα σου άρεσε η τρομοκρατία και ο φασισμός?
Να σου πω όπως το έχω δεί στη ζωή και στη δουλειά και απο την πλευρά του εργαζόμενου και απο την πλευρά του στελέχους εταιρίας.
Η συνεργασία μέσα σε πνεύμα αγάπης, κατανόησης, αλληλεγύης και ευγενούς άμιλας δεν υπάρχει.Για να γίνει θα πρέπει να είναι όλα τα άτομα στον ίδιο βαθμό εξέλιξης, να έχουν κοινή επιθυμία να παέι καλά η επιχείρηση, και να έχουν και τις ίδιες ή παρεμφερής ευαισθησίες και προσδοκίες.
Αφού αυτό είναι αποδεδειγμένο οτι δεν μπορεί να γίνει και καθίσταται αδιανόητο όσο πιο πολλοί συμμετέχουν, ο μόνος δρόμος είναι η ''πόρτα '' που έλεγες ή η αυξηση των τιμών των παροχών.
Και λέγοντας παροχές εννοώ οτι αν χρειαζόταν να καταβάλλεις προσπάθεια για να πας θα το σκεφτόσουν περισσότερο.
Επίσης αν χρειαζόσουν συγκεκριμένες προυποθέσεις πχ ντύσιμο, συμπεριφορά, πάλι θα το ξανασκεφτόσουν.
Και τέλος έμεινε μόνο η ''πόρτα''.
Για να μπείς θα πρέπει να προσαρμοστείς με το μέσα.
Θα μου πείς πάλι, μα καλά δεν γίνεται να έρχονται όλοι όπως είναι και να διασκεδάζουν?
Ναι αλλά δεν θα είναι πια στέκι. Θα μοιάζει με γήπεδο.
Μια χαρά λειτουργεί και έτσι.
Μπορείς να πας, να διασκεδάσεις, να φωνάξεις, να περάσεις την ώρα σου, να συναντήσεις φίλους κλπ αλλά θα έχει αλλάξει η εξωτερική και η εσωτερική του μορφή.
Το δημόσιο που λέγαμε...
Και τα δυό θα λειτουργίσουν, ανάλογα τις επιθυμίες.
Αλλά θα έιναι ή το ένα ή τι άλλο.
Εσύ βλέπεις λύση στη μέση?
Αυτά για να γίνεται συζήτηση...
Φιλικά
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
η ιστορια αυτη μου θυμισε το παραμυθι με "τα ανθρωπακια του Σβαμπεντο"(..οχι του Σβαμπε:ΡΡΡ)που μας χαρισε το μελος Μοζ στο φορουμ του Μυθου
--μια ομορφη ιστορια και διδακτικη για τους "οχι ανεπιδεκτους μαθησεως"..ευχομαι και η δικη σου ομορφη ιστορια να βοηθησει ακομη και στην κατηγορια "αδυναμος κρικος".)
Atma Reloaded
cprtght@tm@2005
Γειά σου lamogio και καλωσήρθες ξανά.
Προσωπικά δεν γνωρίζω κανένα μαγαζάκι που να έκλεισε επειδή είχε πελάτες που δεν ταίριαζαν στο περιβάλλον και που δημιουργούσαν φασαρίες.
Γνωρίζω όμως πολλά μαγαζάκια που έκλεισαν από έλλειψη κινητικότητας, εγρήγορσης, επινοητικότητας, ανταπόκρισης στις συνεχώς μεταβαλλόμενες ανάγκες...
Γνωρίζω πολλά μαγαζάκια που φυτοζωούν, επειδή ο ιδιοκτήτης αρνείται να δει πέρα από τον δικό του 'ιδανικό' κόσμο.
Ένα μαγαζάκι δεν κλείνει από τις φωνασκίες κάποιων. Ένα μαγαζάκι κλείνει όταν δεν ανταλλάσσει πληροφορίες (όπως λένε στη φυσική: "κάθε κλειστό σύστημα οδηγείται σε κατάρρευση").
Πώς να χειριστεί λοιπόν κανείς τους 'ζωηρούς' πελάτες;
Η Συνταγή λέει ότι αυτό που χρειάζεται πρωτίστως είναι αποδοχή, Αγάπη, Κατανόηση.
Όταν και μόνο όταν αυτό δεν επιφέρει αποτέλεσμα (σε περιπτώσεις αμετανόητων και συνειδητά κακοπροαίρετων), τότε πολύ απλά δεν επιτρέπουμε ξ α ν ά την είσοδο σε αυτά τα άτομα.
Με σταθερή Θέληση αφαιρούμε το δικαίωμα εισόδου σε αυτούς που δεν επιθυμούν πραγματικά να έχουν κάποια θέση στο μαγαζάκι, αλλά επιθυμούν να δηλητηριάζουν την όποια προσπάθεια επικοινωνίας (κατά την γνώμη μου, οι περιπτώσεις αυτές είναι λίγες).
Η Συνταγή λοιπόν λέει: Κατανόηση -που προκύπτει από την αποδοχή της διαφορετικότητας του άλλου.
Αυστηρότητα, που μπορεί να οδηγήσει μέχρι την απόρριψη του άλλου, όταν αυτός αρνείται να συνεργαστεί . Κάπου αλλού θα βρεί μία θέση που να του ταιριάζει.
Απόψεις...
MISA
"Λάθος" είπε ο σκατζόχοιρος και κατέβηκε απ' τη βούρτσα...
ε MISA?
Λοιπόν ο ιδιοκτήτης έιχε κρατήσει αυτό το μαγαζάκι στην αρχική του μορφή και ακριβώς δίπλα έιχε ανοίξει ενα πολύ μεγαλύτερο στο ίδιο στίλ.
Στο πρώτο μαγαζάκη το μικρό που δεν ήταν τόσο λαμπερό όσο το δίπλα έβαζε ο ίδιος μουσική στο δίπλα γινόταν χαμος απο αυτούς που ερχόντουσαν για την φήμη του πρώτου αλλά δεν χωράγανε, ήταν και πιο σκοτεινό ήταν και πιο χαμηλα΄η μουσική σε σχέση με το δίπλα και πηγαίνανε όλοι στο δίπλα και εμείς η παρέα στο μικρό μαγαζάκη μας .
Τωρά πια το επισκέπτομαι ακόμα όταν κατεβαίνω Αθήνα ο ιδιοκτήτης άνοιξε και τρίτο μαγαζί απέναντη απο το πρώτο και έχει και πορτιέρη!
ΡΟΔΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΓΥΡΙΖΕΙ
quote:
Άστα lamogio, την πάτησες.
Στα αζήτητα το θέμα σου
Eμ...αφού είσαι εσύ στην πόρτα...
quote:quote:
Άστα lamogio, την πάτησες.
Στα αζήτητα το θέμα σουEμ...αφού είσαι εσύ στην πόρτα...
ΡΟΔΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΓΥΡΙΖΕΙ
quote:"κάθε κλειστό σύστημα οδηγείται σε κατάρρευση").
στις 6 06 59 ακριβως!
.
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν www.johnniebegood.gr
quote:
στις 6 06 59 ακριβως!
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν www.johnniebegood.gr
τι είναι αυτό ημερομηνία γεννήσεως ?
ΡΟΔΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΓΥΡΙΖΕΙ
Τελικά το κλείσαμε... Πόσο δίκιο είχε ε;
Edited by - Αίολος on 04/01/2011 09:42:47