- Σχετικα με το 666... - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Και εγω συμπαθω το 666, οπως οι Εβραιοι και οι Ελληνες(!) δεν χρειαζεται αυτη η προσπαθεια.

CODE OF THE BIBLE = 666

Θεοδοτης ειναι ο οφις, κακα τα ψεματα, ομως τα παντα εχουν δυο οψεις.

Αλλωστε και ο μεγας μαγιστρος Αλιστερ Κροουλι, ελεγε οτι πρωτα θα εμφανιστει ο Σατανας που θα στειλει την προβολη του Γιαχβε στην Αβυσσο και μετα θα σφαξει τον εαυτο του και θα γινει ο νεος Εωσφορος Χριστος, ο Χριστος των Γνωστικων, ο Απολλων-Ωρος δηλαδη.

Δεν ειπε φυσικα οτι θα σφαξει την ανθρωποτητα, οπως πραττουν οι Ιλλουμινατι. Αυτα ειναι μαλλον δικη τους επιλογη.

Μιλαμε φυσικα για συλλογικες προβολες, αλλα προφανως αν τα παρουμε ολα αυτα στα σοβαρα, θα πρεπει να περιμενουμε την καταλληλη στιγμη και την εμφανιση του Αβαταρα που προφητευουν και μοναχοι στο Θιβετ.

Υ.Γ Τα Αγια Θεοφανεια εγιναν την 13η μερα της ζωης του Χριστου, οταν τον επισκευθηκαν οι 3εις μαγοι...

http://www.youtube.com/user/AndrewMastoras#p/u/9/pGKBmhf42l0

7. Ταύτα λέγει ο άγιος, ο αληθινός, ο έχων το κλειδίον του Δαβίδ, όστις ανοίγει και ουδείς κλείει, και κλείει και ουδείς ανοίγει·

8. Εξεύρω τα έργα σου· ιδού, έθεσα ενώπιόν σου θύραν ανεωγμένην, και ουδείς δύναται να κλείση αυτήν· διότι έχεις μικράν δύναμιν και εφύλαξας τον λόγον μου και δεν ηρνήθης το όνομά μου.

9. Ιδού, θέλω κάμει τους εκ της συναγωγής του Σατανά

10. Επειδή εφύλαξας τον λόγον της υπομονής μου, και εγώ θέλω σε φυλάξει εκ της ώρας του πειρασμού, ήτις μέλλει να έλθη επί της οικουμένης όλης, διά να δοκιμάση τους κατοικούντας επί της γης.

12. Όστις νικά, θέλω κάμει αυτόν στύλον εν τω ναώ του Θεού μου, και δεν θέλει εξέλθει πλέον έξω, και θέλω γράψει επ' αυτόν το όνομα του Θεού μου και το όνομα της πόλεως του Θεού μου, της νέας Ιερουσαλήμ, ήτις καταβαίνει εκ του ουρανού από του Θεού μου, και το όνομά μου το νέον.

15. Εξεύρω τα έργα σου, ότι ούτε ψυχρός είσαι ούτε ζεστός· είθε να ήσο ψυχρός ή ζεστός·
16. ούτως, επειδή είσαι χλιαρός και ούτε ψυχρός ούτε ζεστός, μέλλω να σε εξεμέσω εκ του στόματός μου.

17. Διότι λέγεις ότι πλούσιος είμαι και επλούτησα και δεν έχω χρείαν ουδενός, και δεν εξεύρεις ότι συ είσαι ο ταλαίπωρος και ελεεινός και πτωχός και τυφλός και γυμνός·

18. συμβουλεύω σε να αγοράσης παρ' εμού χρυσίον δεδοκιμασμένον εκ πυρός διά να πλουτήσης, και ιμάτια λευκά διά να ενδυθής και να μη φανερωθή η αισχύνη της γυμνότητός σου, και χρίσον τους οφθαλμούς σου με κολλούριον διά να βλέπης.

19. Εγώ όσους αγαπώ, ελέγχω και παιδεύω· γενού λοιπόν ζηλωτής και μετανόησον.

20. Ιδού, ίσταμαι εις την θύραν και κρούω· εάν τις ακούση της φωνής μου και ανοίξη την θύραν, θέλω εισέλθει προς αυτόν και θέλω δειπνήσει μετ' αυτού και αυτός μετ' εμού.

Προς Εφεσίους Κεφ. 6 (Βάμβας)
13. Διά τούτο αναλάβετε την πανοπλίαν του Θεού, διά να δυνηθήτε να αντισταθήτε εν τη ημέρα τη πονηρά και αφού καταπολεμήσητε τα πάντα, να σταθήτε.
14. Σταθήτε λοιπόν περιεζωσμένοι την οσφύν σας με αλήθειαν και ενδεδυμένοι τον θώρακα της δικαιοσύνης
15. και έχοντες υποδεδημένους τους πόδας με την ετοιμασίαν του ευαγγελίου της ειρήνης·
16. επί πάσι δε αναλάβετε την ασπίδα της πίστεως, διά της οποίας θέλετε δυνηθή να σβέσητε πάντα τα βέλη του πονηρού τα πεπυρωμένα·
17. και λάβετε την περικεφαλαίαν της σωτηρίας και την μάχαιραν του Πνεύματος, ήτις είναι ο λόγος του Θεού

Κατά Ματθαίον Κεφ. 10 (Βάμβας)
34. Μη νομίσητε ότι ήλθον να βάλω ειρήνην επί την γήν· δεν ήλθον να βάλω ειρήνην, αλλά μάχαιραν.

Σατανάς = Ανάστας = Μάχαιρα = Εικόνα θηρίου = 753

753 = Βαμπιρισμός = Αστρικό Αίμα = Αγιαστήριον

Η ανθρωποτητα(humanity=666) κριθηκε απο τους θεους με τον αριθμο 6 και η ποινη ειναι θανατος. Σαμαελ Αουν Βεορ.

753 = 15 = 6

Τυχαίο?
ΔΕΝ νομίζω

Απαγορευεται να παιζουμε τα παιχνιδια που επαιζαν οι αρχαιοι και που παιζουν ακομα πολλοι αλλοι;

quote:

---

Τα Αγια Θεοφανεια εγιναν την 13η μερα της ζωης του Χριστου, οταν τον επισκευθηκαν οι 3εις μαγοι...

---

Απαγορευεται να παιζουμε τα παιχνιδια που επαιζαν οι αρχαιοι και που παιζουν ακομα πολλοι αλλοι;"

Μόνο τα κουκιά φίλε μου με ενοχλούν και τα αποφεύγω.

Τα υπόλοιπα που λες, απλά με διασκεδάζουν, και στις δύσκολες μέρες που περνάμε, με τα πολύ καταπιεστικά προβλήματα, οτιδήποτε ευτράπελο, είναι καλοδεχούμενο.

Καλή συνέχεια

Σε τελευταία ανάλυση , ο υπολογιστής , η πιο αξιόλογη επινόηση του 20ου αιώνα , φαίνεται να εκτελεί ένα αξιοσημείωτο πλήθος λειτουργιών που εκ πρώτης όψεως μοιάζουν με τις λειτουργίες της νόησης .

Έχουν ειπωθεί εντελώς ανόητα πράγματα όσον αφορά την ικανότητα των μηχανών που σκέφτονται . Στο μεγαλύτερο μέρος της αυτή η ανοησία προκύπτει από την αναλογία μεταξύ σκέψης και λογικής .

Είναι αναμφισβήτητο το γεγονός ότι οι υπολογιστές εκτελούν λογικές λειτουργίες .

Το κώλυμα όμως είναι ότι οι λογικές λειτουργίες καθεαυτές που εκτελούνται σε έναν υπολογιστή μοιάζουν τόσο λίγο με τη σκέψη όσο μοιάζουν τα φυσικά γεγονότα της πρόσθεσης αριθμών σε έναν πίνακα με ό,τι συμβαίνει στον εγκέφαλο ενός μαθηματικού όταν κάνει αριθμητικές πράξεις ή δημιουργεί αριθμητική .

Για να δούμε πώς προέκυψε αυτή η σύγχυση , πρέπει να διερευνήσουμε τη θεωρία που βρίσκεται πίσω από τους ψηφιακούς υπολογιστές .

Αυτή η θεωρία οφείλεται ως ένα μεγάλο βαθμό στο έργο ενός βρετανού μαθηματικού του Alan Turing .

Ο Turing επινόησε ένα ισχυρό σύνολο μαθηματικών ιδεών , μία από τις οποίες είναι γνωστή ως μηχανή Turing .

Καθόρισε μια αφηρημένη τάξη αυτομάτων και έδειξε ότι κάθε μέλος αυτής της τάξης μπορεί να υπολογίσει οποιοδήποτε στοιχείο μιας μεγάλης τάξης λειτουργιών . (Όλοι οι υπολογιστές , εκτός από λίγους εξειδικευμένους , είναι μηχανές Turing) . Μια μηχανή Turing είναι μια μηχανή πεπερασμένου πλήθους καταστάσεων με μια άπειρου μήκους ταινία . Σε κάθε τετράγωνο αυτής της ταινίας μπορεί να γράψει ή 0 ή 1 και μπορεί να μετακινήσει την ταινία κατά ένα τετράγωνο (που περιέχει μόνο ένα τέτοιο ψηφίο) προς τα αριστερά ή προς τα δεξιά . Έχει οδηγίες που περιέχουν συνθήκες και λειτουργίες , και εκτελεί μια λειτουργία αν ικανοποιείται μια ιδιαίτερη συνθήκη . Η συνθήκη καθορίζεται από το σύμβολο που βρίσκεται πάνω στην ταινία κάτω από την κεφαλή ανάγνωσης – εγγραφής , καθώς και από την κατάσταση της μηχανής . Μια δεδομένη λειτουργία είναι κάποια από τις τέσσερις που περιγράφονται παραπάνω , μετά την οποία περνά στην επόμενη κατάσταση που ορίζεται από το πρόγραμμα . Μια “καθολική μηχανή Turing” μπορεί να προσομοιώνει οποιαδήποτε ειδική μηχανή Turing . (Οι ειδικές μηχανές Turing μπορεί να έχουν διαφορετικούς μηχανισμούς και εξαρτήματα , εφόσον υπακούουν στην περιγραφή του Turing) .

Σε αυτό το σημείο , μπαίνουμε στον πειρασμό να διαπράξουμε ένα κατηγορικό σφάλμα . Ένα πειστικό σύνολο επιχειρημάτων ορίζει ότι αν μπορώ να περιγράψω μια αποτελεσματική μαθηματική διαδικασία (έναν αλγόριθμο , όπως είναι ο τεχνικός της όρος) , τότε αυτή η διαδικασία μπορεί να εκτελεστεί από μια μηχανή Turing . Γενικότερα , γνωρίζουμε ότι κάθε αλγόριθμος ή αποτελεσματική διαδικασία μπορεί να εκτελεστεί από οποιαδήποτε καθολική μηχανή Turing . Η ύπαρξη καθολικών μηχανών υποδηλώνει ότι ο μηχανισμός λειτουργίας τους δεν έχει καμία σπουδαιότητα .

Αυτό μπορεί να αποδειχτεί ότι αληθεύει στον πραγματικό κόσμο αν εκτελέσουμε ένα δεδομένο πρόγραμμα σε δύο ψηφιακούς υπολογιστές τελείως διαφορετικής κατασκευής ή μηχανικού σχεδιασμού και αποκομίσουμε επιτυχώς ταυτόσημα αποτελέσματα .

Με βάση αυτές τις ιδιότητες , οι λειτουργίες του εγκεφάλου θεωρήθηκαν αποτέλεσμα μιας “λειτουργικής” διαδικασίας , που υποστηρίζεται ότι μπορεί να περιγραφεί με έναν τρόπο όμοιο με εκείνον που χρησιμοποιείται στους αλγόριθμους .

Αυτή η άποψη ονομάζεται “λειτουργισμός” (και σε μια από τις δριμύτερες μορφές της , λειτουργισμός των μηχανών Turing) .

Ο λειτουργισμός δέχεται ότι η ψυχολογία μπορεί να περιγραφεί ικανοποιητικά με αναφορά στη “λειτουργική οργάνωση του εγκεφάλου” – με τον ίδιο σχεδόν τρόπο με τον οποίο το λογισμικό καθορίζει την απόδοση του υλικού μέρους του υπολογιστή .

Ο λειτουργισμός ενδιαφέρεται όχι μόνο για τις λειτουργίες που εκτελούνται από διάφορα συστήματα , αλλά και για τις σχέσεις που υπάρχουν μεταξύ των εξαρτημάτων τους , ιδιαίτερα στο βαθμό που προκαλούν τη διαμόρφωση άλλων σχέσεων . Οι λειτουργιστικές θεωρίες αδιαφορούν για τη μηχανική υλοποίηση ενός συστήματος , και έτσι πραγματεύονται με αφηρημένους όρους αυτές τις σχέσεις .

Για το λειτουργισμό , αυτό που κάνει ο εγκέφαλος μπορεί να περιγραφεί ικανοποιητικά με αλγόριθμους .

Επιπλέον , η ιστολογική οργάνωση και σύνθεση του εγκεφάλου δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει από τη στιγμή που ο αλγόριθμος “τρέχει” ή φτάνει σε έναν επιτυχή τερματισμό . (Αυτή η “φιλελεύθερη” θέση , σύμφωνα με την οποία η παρουσία ιδιαίτερων ειδών εγκεφαλικού ιστού δεν είναι αναγκαία , κατακλύζει τη σύγχρονη γνωστική ψυχολογία) .

Αν δεχτούμε την εν λόγω θέση , μια ανάλυση που προέρχεται από την τυπική λογική (γνωστή ως θέση του Church) υποδεικνύει ότι αν υπάρχει κάποια συνεπής υπολογιστική μέθοδος που δίνει τη λύση ενός προβλήματος ως τον τερματισμό της , τότε υπάρχει μια μέθοδος που μπορεί να εκτελεστεί σε μια μηχανή Turing και να δώσει ακριβώς τα ίδια αποτελέσματα .

Για τα προβλήματα που μπορούν να λυθούν με συνέπεια μέσα σε καθορισμένο πεπερασμένο χρόνο , μια μηχανή Turing είναι τόσο ισχυρή όσο οποιαδήποτε άλλη οντότητα για την επίλυση του προβλήματος , συμπεριλαμβανομένου του εγκεφάλου .Σύμφωνα με αυτή την ανάλυση , ή ο εγκέφαλος είναι ένας υπολογιστής , ή ο υπολογιστής είναι ένα ικανοποιητικό μοντέλο όλων όσα επιτελεί ο εγκέφαλος .

Αυτό το είδος ανάλυσης αποτελεί το υπόβαθρο της λεγόμενης σήμερα υπόθεσης των “συστημάτων φυσικών συμβόλων” , βάσει της οποίας διεξάγεται το μεγαλύτερο μέρος των ερευνών που αφορούν την τεχνητή νοημοσύνη .

Σύμφωνα με αυτή την υπόθεση , οι γνωστικές λειτουργίες τελούνται με το χειρισμό συμβόλων σύμφωνα με κανόνες .

Στα συστήματα φυσικών συμβόλων , τα σύμβολα αναπαριστώνται σε ένα πρόγραμμα ως καταστάσεις φυσικών αντικειμένων . Σειρές συμβόλων χρησιμοποιούνται για να αναπαραστήσουν τα αισθητηριακά σήματα εισόδου , τις κατηγορίες , τις συμπεριφορές , τη μνήμη , τις λογικές προτάσεις , και πράγματι όλες τις πληροφορίες με τις οποίες ασχολείται το σύστημα .

Οι λειτουργίες που χρειάζονται για το μετασχηματισμό σειρών συμβόλων εισόδου σε σειρές συμβόλων εξόδου είναι υπολογισμοί , και , κατά συνέπεια , σύμφωνα με την υπόθεση των συστημάτων φυσικών συμβόλων, είναι δυνατόν να εκτελεστούν από οποιαδήποτε κατάλληλα προγραμματισμένη μηχανή Turing .

Όπως έχω ήδη αναφέρει , αυτές οι λειτουργίες είναι καθαρά τυπικής φύσης .

Δηλαδή , είναι δυνατόν να εκτελεστούν χωρίς καμία αναφορά στις σημασίες των συμβόλων που εμπλέκονται στη διαδικασία .

Ο ιδιαίτερος σχεδιασμός της υπολογιστικής συσκευής που λειτουργεί σύμφωνα με αυτούς τους συντακτικούς κανόνες δεν ενδιαφέρει παρά μόνο στο βαθμό που πρέπει να ικανοποιεί κάποιες απαιτήσεις ταχύτητας και χωρητικότητας μνήμης για να μπορεί να ολοκληρώνει το έργο της σε εύλογο χρόνο .

Οι λόγοι είναι πολλοί , αλλά πριν ασχοληθούμε με αυτούς , θα ήθελα να θυμίσω ότι τα συστήματα φυσικών συμβόλων συνδέονται με το επιχείρημα του λειτουργισμού (που έχει πολλές παραλλαγές , κοινό στοιχείο των οποίων αποτελεί η ιδέα περί τυπικής αιτίας) .

Αν κάποια από τις μορφές του λειτουργισμού είναι μια ορθή θεωρία της νόησης , τότε ο εγκέφαλος είναι πράγματι ανάλογος με μία μηχανή Turing . Σε αυτή την περίπτωση , η κατάλληλη περιγραφή τόσο του εγκεφάλου όσο και της μηχανής Turing έγκειται στο επίπεδο των συμβολικών αναπαραστάσεων και των αλγορίθμων , όχι της βιολογίας .

Δεν επιβάλλουν όλες οι θεωρίες του λειτουργισμού έναν τόσο μεγάλο βαθμό ταύτισης των διαδικασιών της νόησης με τις διαδικασίες των μηχανών Turing .

Η πιο ισχυρή θέση , που διατυπώθηκε αρχικά από τον Hilary Purtman και είναι γνωστή ως “λειτουργισμός των μηχανών Turing”, προϋποθέτει ως αξίωμα ότι και οι δύο τύποι διαδικασιών είναι απολύτως όμοιοι .

Σήμερα , αυτή η άποψη δεν είναι ευρέως αποδεκτή . Μάλιστα έχει απορριφθεί και από τον ίδιο τον Putman .

Ασθενέστερες μορφές λειτουργισμού δεν αξιώνουν απόλυτη ισοδυναμία μεταξύ των καταστάσεων του εγκεφάλου και των καταστάσεων της μηχανής Turing .

Ωστόσο , όλες οι μορφές λειτουργισμού υποστηρίζουν ότι δύο συστήματα που βρίσκονται σε ισόμορφες λειτουργικές καταστάσεις πρέπει να βρίσκονται και σε ταυτόσημες γνωστικές καταστάσεις , όποιες κι αν είναι οι διαφορές της φυσικής τους σύστασης . Αυτό το συμπέρασμα σχετίζεται στενά με μερικά αποτελέσματα του Turing όσον αφορά τον καθολικό υπολογισμό .

Και τώρα η χαριστική βολή (στην πραγματικότητα , πολλαπλές βολές) !

Η ανάλυση της εξέλιξης , της ανάπτυξης και της δομής του εγκεφάλου αποδεικνύει εντελώς απίθανο το να είναι ο εγκέφαλος μηχανή Turing .

Ο εγκέφαλος παρουσιάζει τεράστια ατομική δομική ποικιλότητα σε πολλά επίπεδα οργάνωσης .

Η μελέτη του τρόπου με τον οποίο αναπτύσσεται ο εγκέφαλος δείχνει ότι είναι μια εξαιρετικά μεταβλητή δομή .

Πράγματι , ένας απλός υπολογισμός καταδεικνύει το γονιδίωμα ενός ανθρώπινου όντος (το σύνολο των γονιδίων ενός ατόμου) δεν αρκεί για να καθορίσει τη συναπτική δομή του αναπτυσσόμενου εγκεφάλου .

Εξάλλου , η συμπεριφορά κάθε οργανισμού είναι βιολογικά εξατομικευμένη και εξαιρετικά ποικίλη , είτε αυτός ο οργανισμός καταγράφει και περιγράφει υποκειμενικές εμπειρίες , όπως μπορούν να κάνουν τα ανθρώπινα όντα , είτε όχι .

Ένας παρόμοιος συλλογισμός οδήγησε τον Putman να αποκηρύξει το αρχικό του λειτουργιστικό μοντέλο καθώς και άλλα μοντέλα που εξαρτώνται από αυτό .

Το κύριο επιχείρημά του είναι ότι οι ψυχολογικές καταστάσεις , συμπεριλαμβανομένων των προτασιακών (“πιστεύω ότι Α” , “επιθυμώ Α” κτλ.) δεν είναι δυνατόν να περιγραφούν με το υπολογιστικό μοντέλο . Δεν μπορούμε να εξατομικεύσουμε έννοιες και πεποιθήσεις χωρίς να αναφερθούμε στο περιβάλλον .

Ο εγκέφαλος και το νευρικό σύστημα δεν είναι δυνατόν να μελετηθούν ανεξάρτητα από τις καταστάσεις του κόσμου και τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις .

Αυτές οι καταστάσεις , όμως , τόσο οι περιβαλλοντικές όσο και οι κοινωνικές , είναι ακαθόριστες και ανοιχτές . Δεν μπορούν να ταυτοποιηθούν απλά από καμία λογισμική περιγραφή .

Ο λειτουργισμός , ερμηνευόμενος σε αυτό το πλαίσιο ως ιδέα ότι οι προτασιακές στάσεις είναι ισοδύναμες με υπολογιστικές καταστάσεις του εγκεφάλου, δεν είναι βάσιμος .

Ο John Searle , έχει επικρίνει εξίσου σφοδρά τη λειτουργιστική θέση .

Η αντίρρησή του βασίζεται στην ιδέα ότι κανένας καθαρά υπολογιστικός καθορισμός δεν παρέχει ικανές συνθήκες για την εμφάνιση της σκέψης ή προθετικών καταστάσεων .

Το επιχείρημά του (που ισχύει για τη συνείδηση ανώτερης τάξης, του είδους της συνείδησης με το οποίο είμαστε προικισμένοι ως άνθρωποι) είναι ότι τα προγράμματα των υπολογιστών καθορίζονται αυστηρά από την τυπική συντακτική δομή τους , ότι η σύνταξη είναι ανεπαρκής για τη σημασιολογία και ότι , αντίθετα , η ανθρώπινη νόηση χαρακτηρίζεται από το ότι έχει σημασιολογικό περιεχόμενο .

Το σημασιολογικό περιεχόμενο περιλαμβάνει σημασίες , ενώ η σύνταξη καθεαυτήν δεν ασχολείται με σημασίες .

Από αυτή την οπτική γωνία , η απόρριψη του λειτουργισμού είναι προφανής .

Οι υπολογιστές δεν έχουν τέτοια εμπειρία .

Ορισμένοι λειτουργιστές (ίσως η πλειονότητα) περιορίζουν την επιχειρηματολογία τους σε δηλώσεις που αποκλείουν υποκειμενικές ή φαινομενολογικές ιδιότητες .

Με δεδομένα τα επιχειρήματά του , ο Searle θα απέρριπτε τους ισχυρισμούς τους (ορθά κατά την άποψή μου) ως άσχετους με την απαρχή της συνείδησης ή της σκέψης .

Αυτό που διακυβεύεται εδώ είναι η έννοια της σημασίας .

“Η σημασία”, όπως λέει ο Putnam , “είναι προϊόν αλληλεπίδρασης" .

Το ίδιο το περιβάλλον συμβάλλει στον καθορισμό , του σε τι αναφέρονται οι λέξεις ενός ομιλητή ή οι λέξεις μιας κοινότητας” .

Επειδή αυτό το περιβάλλον είναι ανοιχτό , δεν επιδέχεται καμία εκ των προτέρων περιεκτική περιγραφή με όρους αποτελεσματικών διαδικασιών .

Τα επιχειρήματα που αφορούν τη σημασιολογία και τη σημασία είναι πολύ σπουδαία για κάθε θεωρία της συνείδησης (και της σκέψης) , κανονική αναφορά της οποίας είναι η δική μας φαινομενική εμπειρία ως ανθρώπων και η ικανότητά μας να περιγράφουμε αυτή την εμπειρία ως ανθρώπων και η ικανότητά μας να περιγράφουμε αυτή την εμπειρία μέσω της γλώσσας .

Ας προσέξουμε τη διαφορά από τους υπολογιστές .

Όσον αφορά τους συνηθισμένους υπολογιστές , δεν έχουμε μεγάλη δυσκολία να δεχτούμε τη λειτουργιστική άποψη , εφόσον η μόνη σημασία των συμβόλων που βρίσκονται στο πρόγραμμά του και των εσωτερικών καταστάσεων του επεξεργαστή είναι η σημασία που τους αποδίδεται από έναν άνθρωπο – προγραμματιστή.

Δεν υπάρχει καμία ασάφεια στην ερμηνεία των φυσικών καταστάσεων ως συμβόλων , διότι τα σύμβολα αναπαριστώνται ψηφιακά σύμφωνα με κανόνες σύνταξης .Το σύστημα είναι σχεδιασμένο να μεταπηδά γρήγορα από μια ορισμένη κατάσταση σε μια άλλη και να αποφεύγει τις περιοχές μετάβασης που υπάρχουν ανάμεσά τους . Από ηλεκτρική άποψη , κάθε στοιχείο ταλαντεύεται πάντοτε είτε προς το “μηδέν” είτε προς το “ένα” .

Οι μικρές αποκλίσεις που ωστόσο συμβαίνουν στις φυσικές παραμέτρους (επίπεδα θορύβου για παράδειγμα) δεν λαμβάνονται υπόψη , βάσει προσυμφωνίας και σχεδιασμού .

Ένας από τους στόχους όλων αυτών των συμβάσεων είναι να εξασφαλιστεί ότι οποιεσδήποτε διαφορές παρουσιάζονται μεταξύ δύο συστημάτων εξαιτίας των διαφορετικών τρόπων με τους οποίους αναπαριστούν φυσικά τα σύμβολα δεν θα έχει στην πραγματικότητα καμία σημασία .

Οι διαφορές όσον αφορά το υλικό μέρος δεν αποτελούν πρόβλημα εφόσον αυτό λειτουργεί σωστά . Ας θυμηθούμε , όμως , ότι αυτή η δυνατότητα μεταφοράς των λειτουργιστικών συστημάτων από μια εφαρμογή του υλικού μέρους σε μια άλλη έχει ένα αντίτιμο : οι πρωτογενείς λειτουργικές διαδικασίες πρέπει αναγκαστικά να επιτελούνται με συμβολικές αναπαραστάσεις της πληροφορίας .

Η επιπόλαιη αναλογία με τους ψηφιακούς υπολογιστές καταρρέει για διάφορους λόγους .

Το πρόγραμμα που διαβάζεται από έναν υπολογιστή φέρει σαφή σύμβολα που έχουν επιλεγεί από ένα πεπερασμένο σύνολο .

Αντίθετα , τα αισθητηριακά σήματα που έχει στη διάθεσή του το νευρικό σύστημα είναι πραγματικά αναλογικής φύσης και συνεπώς δεν είναι ούτε σαφή ούτε πεπερασμένα .

Οι υπολογιστές έχουν εξ ορισμού ένα πεπερασμένο πλήθος εσωτερικών καταστάσεων , ενώ το πλήθος των καταστάσεων τις οποίες μπορεί να προσλάβει το ανθρώπινο νευρικό σύστημα (για παράδειγμα , με την αναλογική ρύθμιση της έντασης μεγάλου πλήθους συνάψεων μέσα στις νευρωνικές συνδέσεις) φαίνεται απεριόριστο .

Οι μεταβάσεις των υπολογιστών από μια κατάσταση σε κάποια άλλη είναι απόλυτα ντετερμινιστικές , ενώ εκείνες των ανθρώπων μοιάζουν εξαιρετικά απροσδιόριστες .

Η ανθρώπινη εμπειρία δεν βασίζεται σε μια τόσο απλή αφαίρεση όπως των υπολογιστών .

Για να διαμορφώσουμε τις “σημασίες” μας , πρέπει να μεγαλώσουμε και να επικοινωνήσουμε μέσα σε μια κοινωνία .

Η αφηρημένη ομορφιά των υπολογιστών είναι σαγηνευτική . Ωστόσο , ακόμη και στην επιστήμη , όπου συνήθως προσφέρει μεγάλη ισχύ στη σκέψη μας , πρέπει να προφυλάσσεται κανείς από την υπέρμετρη αφαίρεση . Υπάρχουν περιπτώσεις όπου η αφαίρεση είναι γελοία .

• O λογιστής πρότεινε αναδιάρθρωση του προϋπολογισμού .

• Ο μηχανικός υπέδειξε επιδιορθώσεις στον στίβο και βελτιώσεις στο σύστημα απορροής των ομβρίων υδάτων .

• Ο φυσικός , όταν ήρθε η σειρά του , πλησίασε στο μαυροπίνακα , σχεδίασε έναν κύκλο και είπε : “Ας υποθέσουμε ότι το άλογο είναι μια σφαίρα . . .”

Σε αντίθεση με τους υπολογιστές , οι τρόποι απάντησης του νευρικού συστήματος εξαρτώνται από την ατομική ιστορία κάθε συστήματος , διότι μόνο μέσω των αλληλεπιδράσεων με τον κόσμο επιλέγονται οι κατάλληλοι τρόποι απάντησης .

Η ποικιλία των εμπειριών που βιώνονται από κάθε άτομο εισάγει ποικιλότητα όχι μόνο ανάμεσα σε διαφορετικά νευρικά συστήματα , αλλά και μέσα σε ένα και μόνο σύστημα στην πορεία του χρόνου .

Η ύπαρξη εκτεταμένης ποικιλότητας σε ατομικό επίπεδο μέσα στα γνωστικά συστήματα αντιβαίνει στο θεμελιώδες αίτημα του λειτουργισμού , σύμφωνα με το οποίο η σημασία των αναπαραστάσεων είναι ανεξάρτητη από τη φυσική τους υλοποίηση .

Έτσι , φαίνεται ότι για να επιτευχθεί ένα σημαντικό επίπεδο γνωστικής απόδοσης πρέπει να εγκαταλειφθεί η ανεξαρτησία της φυσικής υλοποίησης , αυτό το πολύτιμο χαρακτηριστικό των λειτουργιστικών συστημάτων . (Αυτό δεν σημαίνει ότι εγκαταλείποντας τη φιλελεύθερη θέση του λειτουργισμού , πρέπει να υιοθετήσουμε την ακραία σωβινιστική θέση πως η χημεία του άνθρακα , οι υγροί ιστοί κ.τ.λ. είναι στοιχεία τελείως απαραίτητα για την εμφάνιση της γνωστικής λειτουργίας . Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο τα τεχνήματα δεν θα ήταν δυνατόν να κατασκευαστούν) .

Όποιον τύπο εσωτερικών αναπαραστάσεων κι αν χρησιμοποιεί ένα λειτουργιστικό σύστημα , απαιτείται μια διαδικασία καθορισμού της σημασίας των ατομικών μονάδων (των συμβόλων ή των γενικεύσεών τους) και των συνδυασμών των μονάδων σε αυτές τις αναπαραστάσεις .

Δεν είναι εύκολο να διαπιστώσουμε πώς , αν δεν υπάρχει κάποιος προγραμματιστής , θα μπορούσε να κατασκευαστεί ένας μηχανισμός ικανός να αποδίδει μια σημασία στις συντακτικές αναπαραστάσεις διατηρώντας τον αυθαίρετο χαρακτήρα τους , ο οποίος αποτελεί ουσιώδες μέρος της λειτουργιστικής θέσης .

Αυτή , λοιπόν , είναι η οδυνηρή κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε : δεν έχουμε κανέναν προγραμματιστή , κανένα ανθρωπάριο μέσα στο κεφάλι μας .

Δεν θα μπορούσα να κλείσω εδώ χωρίς να αναφέρω ότι τα τελευταία χρόνια έχει επιτελεστεί μεγάλος όγκος εργασιών όσον αφορά τα “συνδετιστικά” μοντέλα , ή μοντέλα “νευρωνικών δικτύων” , των αντιληπτικών και γνωστικών διαδικασιών .

Πρόκειται για τυπικά μοντέλα στα οποία οι συνδέσεις μεταξύ των στοιχείων του δικτύου υφίστανται τρποποιήσεις που αναλογούν χονδρικά με εκείνες τις οποίες υφίστανται οι συνάψεις . Υποθέτω ότι αυτό δικαιώνει τον μεταφορικό όρο “νευρωνικός”, όμως από πολλές απόψεις η μεταφορά είναι υπερβολική .

Πολλά από τα εν λόγω μοντέλα έχουν ως αφετηρία υποθέσεις που αφορούν τη φύση ευφυών συστημάτων παρόμοιες με εκείνες που διατυπώνονται από τους ειδικούς της τεχνητής νοημοσύνης.

Εντούτοις , σε αντίθεση με τις κλασικές εργασίες που αφορούν την τεχνητή νοημοσύνη , αυτά τα μοντέλα χρησιμοποιούν διαδικασίες κατανεμημένες σε δίκτυα , και οι μεταβολές στις συνδέσεις γίνονται εν μέρει χωρίς αυστηρό προγραμματισμό .

Ωστόσο , τα συνδετιστικά συστήματα χρειάζονται έναν προγραμματιστή ή χειριστή ο οποίος καθορίζει τις εισόδους και τις εξόδους τους , και χρησιμοποιούνται αλγόριθμοι για την επίτευξη αυτού του καθορισμού . Ενώ τα συστήματα επιτρέπουν μεταβολές ως αποτελέσματα “εμπειρίας” , ο μηχανισμός αυτής της “μάθησης” προκύπτει από ένα σύνολο οδηγιών και όχι μέσω επιλογής .

Αντίθετα από τα επιλεκτικά συστήματα που επιτελούν κατηγοριοποιήσεις με βάση κάποιες αξίες , (οι απαντήσεις και όχι οι αξίες) των συνδετιστικών συστημάτων καθορίζονται εκ των προτέρων και επιβάλλονται στο σύστημα από έναν άνθρωπο – χειριστή υπό κατάλληλες συνθήκες και παρουσία ενός αναδραστικού μηχανισμού διόρθωσης σφαλμάτων , ώστε να επιτευχθεί μάθηση .

Οι αρχιτεκτονικές των “νευρωνικών δικτύων” ( “συνδετιστικών μοντέλων” ) δεν ανταποκρίνονται στη βιολογική πραγματικότητα , και τα “δίκτυα” λειτουργούν με έναν τρόπο τελείως διαφορετικό απ’ ότι το νευρικό σύστημα .

Χρησιμοποιούν πυκνές και συμμετρικές διασυνδέσεις υπό την μορφή μητρών .

Γενικά δεν μοιάζουν καθόλου με τις νευρωνικές δομές και την ανατομία του εγκεφάλου που έχομε ήδη περιγράψει .

Αν δεχόμασταν τα “νευρωνικά δίκτυα” ως καθιερωμένο μοντέλο της δομής και της λειτουργίας του εγκεφάλου , θα ήμαστε υποχρεωμένοι να πούμε ότι επιρρωνύουν (επιβεβαιώνουν) την άποψη πως ο εγκέφαλος είναι μια μηχανή Turing .

Παρά το ενδιαφέρον και τη χρησιμότητά τους , τα “νευρωνικά δίκτυα” δεν είναι ικανοποιητικά μοντέλα ή ανάλογα της δομής του εγκεφάλου .

Είτε βασίζεται κανείς στους “ψηφιακούς υπολογιστές” είτε στα “συνδετιστικά μοντέλα” ( “νευρωνικά δίκτυα” ) , βρίσκεται στην ίδια δύσκολη θέση .

Επιπλέον , στα ζώα του πραγματικού κόσμου , οι είσοδοι και οι έξοδοι δεν καθορίζονται από κάποιον προγραμματιστή .

Γίνεται , λοιπόν , φανερό ότι αυτή η αποτυχημένη αναλογία μεταξύ υπολογιστή και εγκεφάλου δεν έχει καμία αξία .

Εντούτοις , αυτό το πεδίο δεν εγκαταλείπεται τόσο εύκολα .

Ένας μεγάλος όγκος εργασιών της γνωστικής ψυχολογίας βασίζεται σε παρόμοιες παρεξηγήσεις όσον αφορά τις υποθέσεις που μπορεί να διατυπώσει κανείς σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου χωρίς να κάνει τον κόπο να μελετήσει πώς είναι κατασκευασμένος ο εγκέφαλος από φυσική άποψη .

Ας στραφούμε λοιπόν σε μερικές από τις δυσκολίες στις οποίες εμπλέκει τη γνωστική ψυχολογία μία από τις κύριες έννοιες της : η ιδέα των νοητικών αναπαραστάσεων .

Όπως συμβαίνει οποτεδήποτε καταβάλλονται σθεναρές προσπάθειες σε κάποιον τομέα , βάσιμες ή μη , έχουν προκύψει πολλά πράγματα που παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον , τόσο για τους επιστήμονες όσο και για τους μη ειδικούς .

Ένα από αυτά τα θετικά αποτελέσματα – και όχι το μικρότερης σημασίας – είναι η κατατρόπωση του αφελούς συμπεριφορισμού .

Την ίδια στιγμή , όμως , έχει ανακύψει μια εντυπωσιακή παρανόηση όσον αφορά τη φύση της σκέψης , του συλλογισμού , της σημασίας και των σχέσεών τους με την αντίληψη , που απειλεί να υπονομεύσει το όλο εγχείρημα .

Το να ανιχνεύσουμε τη φύση αυτής της παρανόησης απαιτεί μεγάλη προσπάθεια , διότι έχει βαθιές ιστορικές , πνευματικές και πρακτικές ρίζες .

Οφείλω να προειδοποιήσω ότι θα εμβαθύνω εδώ σε μερικά πολύπλοκα ζητήματα , την περιγραφή των οποίων δεν μπορώ να απλοποιήσω πέρα από ένα σημείο .

Πριν περάσω σε λεπτομέρειες , θα ήθελα να δώσω μια πρόχειρη εκτίμηση της εν λόγω παρανόησης .

Απορρέει από την ιδέα ότι τα αντικείμενα μέσα στον κόσμο ανήκουν σε σταθερές κατηγορίες , ότι τα πράγματα έχουν ουσιώδη χαρακτηριστικά , ότι οι έννοιες και η γλώσσα στηρίζονται σε κανόνες που αποκτούν σημασία αφού αποδοθούν τυπικά σε σταθερές κατηγορίες του περιβάλλοντος , και ότι η νόηση λειτουργεί μέσω των λεγόμενων νοητικών αναπαραστάσεων .