- Ψυχή και Νους Γυναίκας? - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

quote:

---

ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΚΕΛΟΣ ΡΩΤΑ ΤΟΝ ΚΑΚΟΜΟΙΡΟ ΤΟΝ ΑΝΤΡΟΥΛΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΩ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ ΤΡΑΒΑΕΙ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΞΑΝΑΡΩΤΑΕΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΛΕΣ ΟΤΙ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ????? ΗΜΑΡΤΟΝ!!

---

ΜΕΓΑ ΕΡΓΟ Η ΖΩΗ!

quote:

---

Oι σχέσεις των δύο φύλων είναι ένα αέναο ταξίδι!!

---

Αυτό το ταξίδι προσπαθώ να κερδίσω κι εγώ και χτυπιέμαι σαν τρελός με τους ανέμους της ΓΥΝΑΙΚΑΣ που φυσάνε διαρκώς κόντρα! Μα που θα πάει!! Θα τους ρεγουλάρω!
Αυτό το ταξίδι δεν θέλω να το χάσω με τίποτα! Για να δούμε.

quote:

---

Μέσα από αυτό βγαίνουν στην επιφάνεια πτυχές του εαυτού μας που, ίσως, ποτέ να μην είχαμε φανταστεί ότι υπάρχουν!

---

Αυτό ανακάλυψα κι εγώ. Ανακάλυψα πτυχές μου που ποτέ δεν φανταζόμουν! Και δεν τις αψηφώ! Δεν κάνω πίσω.

Να κάνω μία ερώτηση?
Πώς πλησιάζεις μία ανένδοτη Γυναίκα ώστε να την κάνεις να ανταποκριθεί? Όταν δεν σε έχει δει και επιμένει να μην σε δει. Πώς την κάνεις να σε δει?
Έτσι, θα ήθελα την άποψη σας. Μήπως δεν έχω κάτι σκεφτεί και μου έχει ξεφύγει.
Τι κάνει κάνεις?

ΜΕΓΑ ΕΡΓΟ Η ΖΩΗ!

2η ΜΕΡΑ !!!

quote:

---

Πώς πλησιάζεις μία ανένδοτη Γυναίκα ώστε να την κάνεις να ανταποκριθεί? Όταν δεν σε έχει δει και επιμένει να μην σε δει. Πώς την κάνεις να σε δει?

---

ΤΩΡΑ ΑΝ ΑΥΤΟ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΣΟΥ.. ΚΑΝΤΟ! (ΠΙΑΝΕΙ!!)

quote:

---

2η ΜΕΡΑ !!!

---

υ.γ.
ίσως αργήσει αλλά θα πιάσει σίγουρα!

quote:

---

Πώς πλησιάζεις μία ανένδοτη Γυναίκα ώστε να την κάνεις να ανταποκριθεί?

---

quote:

---

χχμμ για πες ότι άλλαξες γνώμη εσύ και δε θες να την δεις πλέον

υ.γ.
ίσως αργήσει αλλά θα πιάσει σίγουρα!

---

quote:

---

Πέστε πως σε κάποια από εσάς, προσπαθώ να μιλήσω και σας γράφω και προσπαθώ να χτίσω επικοινωνία. Ποια θα ήταν η κίνηση σας?
Και πέστε πως δεν σταματώ και επιμένω μέχρι να πάρω έστω απάντηση. Ποια θα ήταν και πάλι η κίνηση σας?

---

Σιωπή... αδιαφοριά... σιωπή...

quote:

---

Και αν δεν κάνατε καμία κίνηση και κρατούσατε σιωπή, ποιος ο λόγος της σιωπής?

---

Περιμένω... δοκιμάζω... γνωρίζω... αγγίζω τα όρια σου... μετράω τις αντοχές σου...

quote:

---

Δεν θα προσπαθούσατε έστω και να με σταματήσετε?

---

Δεν θέλω να κόψω τα φτερά σου... θέλω να δω τις δυνατότητες σου...

quote:

---

Τι θα έπρεπε να κάνω για να φέρω στο σημείο εκείνο αυτήν την κάποια να ανταποκριθεί? Έστω και να βρίσει!

---

Το αδιανόητο ακόμη και για τον ίδιο σου τον εαυτό... όχι, το πιο τρελό... όχι, το πλέον παρορμητικό... απλά, να ακούσεις τα λόγια της σιωπής της...

quote:

---

3/ Και ας πάρουμε και την περίπτωση που θα πείτε πως ίσως υπάρχει άλλος. Δεν θα το λέγατε για να με σταματήσετε? Δεν θα επέμβαινε ακόμα και ο φίλος/άντρας σας για να μου κόψει τον τσαμπουκά που λένε?

---

Η γυναίκα πρέπει να είναι Πηνελόπη... πρέπει να είναι ασπίδα, αλλά και ξίφος... πρέπει να είναι το Έπαθλο, το Δισκοπότηρο... πρέπει να είναι ο Κήπος της Εδέμ, αλλά και το Φίδι...

quote:

---

4/ Αν πιστεύατε ότι αυτό που κυνηγάτε αξίζει, δεν θα κάνατε τα πάντα για να το αποκτήσετε?

---

Αναρωτήθηκες αν αυτή η γυναίκα, σου αξίζει?

Αναρωτήθηκες αν αυτή η γυναίκα υπάρχει πραγματικά?

.
.
.
The She Mantis...

…γεννήθηκα… επέζησα… μεγάλωσα… ανθίζω…

quote:

---

Και αν! Λέω αν! Αν αφού δεν απαντούσατε και δεν αντιδρούσατε σε όσα έχω κάνει/πει/γράψει, πως θα αντιδρούσατε αν άρχιζα να γράφω μπροστά στα μάτια όλων εδώ μέσα, τα όσα σκέφτομαι/θέλω/ζητώ? Με ενδιαφέρει να ακούσω απόψεις πάνω σε αυτό.

---

...και ξανά αδιαφοριά, αλλά αυτή τη φορά οριστική και αμετάκλητη...

Όλοι ξέρουν να ζητούν... λίγοι ξέρουν πραγματικά να δίνουν χωρίς ανταλλάγματα και περιορισμούς...

Ζήτα και θα λάβεις... αλλά, πρέπει πρώτα να δώσεις...

quote:

---

Τι είναι πιο οδυνηρό? Να φτάνεις αργά ή να μην φτάνεις καθόλου?

---

Να φτάνεις αργά... γιατί βλέπεις τι θα μπορούσες να έχεις...

Αν δεν φτάσεις ποτέ... τότε δεν πίστευες σε αυτό για το οποίο ξεκίνησες... δεν υπάρχει άλλος λόγος για να χάσεις τον δρόμο σου...

Μα αν έχασες το δρόμο σου γιατί τα εμπόδια ήταν ανυπέρβλητα... μπορείς να επιζήσεις... το "όνειρο" θα γίνει βάλσαμο, σαν το μητρικό γάλα...

.
.
.
The She Mantis...

…γεννήθηκα… επέζησα… μεγάλωσα… ανθίζω…

.
.
.
The She Mantis... and the holy smoke...

αααα και άλλο ένα αν τα έχει διαβάσει και δεν απαντάει πιστεύω ότι απλά δε θέλει να σου χαλάσει το Όνειρο

Φίλε μου mantis ομολογώ πως με τάραξες λίγο.

quote:

---

Να φτάνεις αργά... γιατί βλέπεις τι θα μπορούσες να έχεις...

---

quote:

---

1. M αγγίζεις…κλείνω τα μάτια..
Χάνομαι στη σφαίρα του Ονείρου..
Βυθίζομαι στα άβατα ενός μυστήριου κόσμου..
Ενός κόσμου, γεννημένου από σκέλια θεϊκά..
Πλασμένου από το αίμα των χειλιών, ενός Θεού παραμυθά..
Πατάω στη Γη..
Μια Γη φωτιά.. κι είναι παντού το σχήμα του κορμιού σου, αγόρι μου..
Αγόρι μου… Σα να ήσουνα κάποτε θεόρατος κι έγειρες κάποτε πάνω σε τούτη την αόρατη στεριά..
Να κυλίστηκες..
Και το βάρος του κορμιού σου, σμίλεψε αυτόν τον πλανήτη και τον έκανε πιο αντρίκειο..
Χαϊδεύει η παλάμη χώμα, κι ακούω το χτύπο της καρδιάς σου..
Κι είναι σα να παίζει, ο Δίας, τον ύμνο σου με κεραυνούς..
Κυλιέμαι.. τρίβομαι ερωτικά στη Γη σου..
Γεννιέται η οσμή σου απ τη τριβή..
Πλάσματα αρπάζουν τα άκρα μου..
Τεντώνουν.. μαλάζουν..
Κι αντί για ούρλιαγμα, χλιμίντρισμα σκίζει τον αέρα..
Ξέφρενη ελευθερία… μανία αναζήτησης, ξεσπάει στη ψυχή μου..
Αφηνιάζω… Τρέχω..
Ακούω καλπάσματα…
Τα πόδια μου… τα πόδια μου… Ω, Αγαπη μου!..
Τα πόδια μου, πόδια άλογου…
Τον κένταυρο γυρεύω..
Σε λίμνη από ζαφείρια χύνομαι..
Βυθίζομαι.. Γλυκό νερό..
Η υγρασία των χειλιών σου..
Γυμνώνει το κορμί μου… γίνομαι ηδονή.. Τινάζομε σ αέρα..
Κορμί γυμνό, ατενίζουν τα βουνά..
Γυναίκα πάλι μ έκανες.. Τα δέντρα κοκκινίζουν..
βουνά θεόρατα, μπροστά.. Είναι τα μάτια σου..
Απλώνω τα άκρα μου, τεντώνομαι κι αφήνομαι, στο βλέμμα…
Νιώθω τον Άνεμο… η ανάσα σου..να γλύφει τους μηρούς μου..
παλάμη ανέμου, η χούφτα σου..στα στήθια μου αγκαλιά..
Με παίζεις.. με αφήνεις..
Ακούω τα κύματα… Ωκεανούς… είναι το γέλιο σου..
Φυσάς…
Άσπρο μετάξι, μ έντυσες…Χορεύω κι ανασαίνεις.. η θάλασσα χειροκροτά.. Τα σύννεφα ένα καστανό.. το χρώμα των μαλλιών σου.. Τα μπράτσα σου γίνανε ουρανός, και γέρνεις το κεφαλι..

---

ΜΕΓΑ ΕΡΓΟ Η ΖΩΗ!

quote:

---

« Είμαι Γυναίκα, είμαι γη, είμαι δέντρο, είμαι η μήτρα, είμαι αυτή που φέρνει, είμαι αυτή που ντύνει, είμαι αυτή που παρατηρεί, είμαι αυτή που τρέχει, είμαι αυτή που μεσολαβεί, είμαι αυτή που ενώνει και γεφυρώνει, είμαι αυτή που τρέφει, είμαι αυτή που φροντίζει να είναι την κατάλληλη στιγμή εκεί… όπου κι αν είναι αυτό. Είμαι η ερωμένη της ζωής, είμαι η ιδέα του αγνώστου, είμαι η ιέρεια της φύσης, είμαι ο λόγος των άστρων, είμαι τα μυστήρια των ναών, είμαι το -Α- των Ελλήνων, το -Α- του μυστηρίου που συγκεντρώνετε και φανερώνει, είμαι το δαιμόνιο της αναζήτησης, είμαι το δάχτυλο της γνώσης, είμαι ο χιτώνας κάθε γενναίου Πολεμιστή και δίκαιου Ιππότη, είμαι το χώμα που τυλίγει κάθε σπόρο, είμαι κόρη – μάνα και γηραιά, είμαι ο βωμός του θυσιαστηρίου και είμαι η προσφορά θυσίας, είμαι… ΓΥΝΑΙΚΑ. Είμαι ένα μέρος της Θεϊκής δημιουργίας, ένα μέρος της μεγάλης διασποράς και το γνωριζω και δεν μπορώ να το αρνηθώ. Και είμαι και το Τίποτα. Αλλά πέρα από όλα αυτά… είμαι και ΕΓΩ! Και είμαι εδώ. Τώρα είμαι εδώ. Εδώ… ένα σταθερό σημάδι… ακούνητο, ατάραχο, αμετάβλητο. Σα να μην ζω για μένα. »

---

ΜΕΓΑ ΕΡΓΟ Η ΖΩΗ!

quote:

---

«_______Μη φύγεις ακόμα!!!
Αν φύγεις μετά θα είμαι μόνος μου και δεν θα με βοηθήσει κανείς!!
Άσε με να φύγω πρώτος. Εγώ δεν το αντέχω να είμαι μόνος………
Θυμάσαι; Σου το έλεγα και όταν είμασταν ακόμα στον κήπο της εφηβείας…
Μα εσύ γέλαγες.
Και μου έλεγες με αυτό το υπέροχο χαμόγελο, «Μη λες ανοησίες! Είσαι δυνατός μα δεν το ξέρεις.»
Σου έλεγα πως βλέπω εφιάλτες… να καλπάζεις σε λευκό άτι και να απομακρύνεσαι γελώντας για όσα αφήνεις πίσω σου…
Θυμάσαι; Κι εσύ ανασήκωνες το αριστερό σου φρύδι και γέλαγες πάλι και οι ρυτίδες στο πλάι των χειλιών σου μου έκλειναν το μάτι… να… έτσι!
Μην φύγεις πρώτη… θα νιώθω και δεν το θέλω… θα μου λείψουν τα μάτια σου…
Αυτά τα μάτια που όποιος τα κοιτάζει βυθίζεται στο καστανό της θάλασσας σου…
Χάνεται…
Χάνεται στα πιο θλιμμένα μάτια του κόσμου…
Την άκρη στο βλέμμα σου ποτέ δεν την βρήκα…
Θυμάμαι τα λόγια σου ακόμα…
«Δεν θα την βρεις, μάτια μου… Την έχω καρφωμένη στις πύλες της πατρίδας μου για να βρω κάποτε τον δρόμο του γυρισμού στο μέρος που ακούμπησα την καρδιά μου…»
Όλα τα θυμάμαι… Όμορφα μιλάς… Πώς να ξεχάσω;
Ποτέ δεν σε ανακάλυψα…
Μα κανείς δεν σε ανακάλυψε…
Αυτή είναι η παρηγοριά μου… δεν με ξεχώρισες…
Μα τι περιμένεις;
Με έμαθες να μην φοβάμαι τον θάνατο…
Μα δεν μου είπες το μυστικό… πως γίνεται από θεοί να γίνουμε άνθρωποι…
Μα εσύ δεν μου είπες ποτέ το μυστικό…
Έλεγες… «Οι λυπητερές ιστοριες χρειάζονται χρόνο για να ξεκουράζεται η ψυχή… και η δική μου δεν έχει ξεκούραση…»
Δεν ήθελες να λες τίποτα…
Κλειδωμένη η ψυχή σου…
Μόνη σου υπάρχεις…
Μα κανείς δεν ήταν μόνος μαζί σου…
Είσαι ένα σημείο, έλεγες με πίκρα… θυμάσαι;
Το ξέρω… πάντα το ήξερα…
Σε έβλεπα να σε συναντούν στη ζωή σου και να σε διαπερνούν και σου έλεγα φτάνει!
Μα εσύ… στοργικά τους έπαιρνες από την μία μεριά του δρόμου και τους περνούσες απέναντι αλλάζοντας τους οριστικά…
Δεν είδα κανέναν να γίνεται χειρότερος…
Ποτέ δεν βόγκηξες…
Ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκες…
Χαμόγελο κάρφωνες στις πλάτες τους καθώς έφευγαν…
Έτσι για να είσαι σίγουρη πως θα έχουν καλό δρόμο…
Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί σε ξάφνιαζε η αγάπη τους… ποτέ!
Δεν σε είδες ποτέ; Πώς είναι δυνατόν να μην σε είδες ποτέ;
Έκλεινες τα αυτιά σου όταν σου έλεγαν κάτι όμορφο… Και έκλεισες άπειρες φορές τα αυτιά σου…
Ναι είσαι ανόητη… Δεν άκουσες ποτέ αυτό που πάντα έψαχνες… Εσένα!
Μα ας είναι… για να ζεις εσύ θέλεις να έχεις κάτι να γυρεύεις.
Ας ήξερα τον όρκο που έδωσες να βρω και να τον σπάσω!
Αχ μου έμαθες τόσα πολλά…
Θυμάσαι τι μου έλεγες; «Θα κάνω τα πάντα για να μην ξανάρθεις σε αυτή την γη των παθών!»
Λες να το κατάφερες;
Πάντως με έκανες καλύτερο…
Κι εγώ; Εγώ τι σου έμαθα;
Εσύ μέχρι και τις τελίτσες στο τέλος των λέξεων μου έμαθες…
Βλέπεις;
Γέμισα τελίτσες το λευκό…
Βλέπεις παντού τα μυστικά…
Μου έλεγες μοιάζουν με ουρές από κομήτες…
Κι εγώ γέλαγα με την ιδέα… μα εσύ επέμενες…
«Μα οι λέξεις κομήτες είναι που πότε χτυπούν τους ανθρώπους και πότε τους στέλνουν σιωπηλά ένα φιλί τρυφερό… έτσι για το καλό…» έλεγες και μου κόπηκε το γέλιο.
Σε πίστεψα…
Είμαι ποιητής, έλεγες…
Δεν κατάλαβες ποτέ πως έμαθα να μιλάω σαν εσένα…
Είναι κρίμα να μην βλέπεις τον εαυτό σου αστρένια μου…
Για αυτό σου λέω…
Μην φύγεις ακόμα…
Νομίζω πως κοντεύω…
Περίμενε λίγο ακόμα ορκίσου το!
Σαχλαμάρες λέω……… Δεν ορκίζεσαι ποτέ σου…
Εγώ πρέπει να βιαστώ…
Φοβάμαι αυτό που λες… «Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος»
Αν και πάντα το έλεγες για καλό και έμοιαζε πάντα σαν ευχή που, μάγισσα μου, έπιανε και χαρά μεγάλη έδινε σε όσους την ντύθηκαν!
Αλλά εγώ φοβάμαι γιατί μοίρασες όλες τις ευχές σου και δεν κράτησες για σένα καμία…
Θυμάμαι που έλεγες πως αυτή σου η ευχή εσένα θα σε χτυπήσει αλλιώτικα.
Μα δεν εξήγησες ποτέ το πώς.
Γι αυτό κι εγώ φοβάμαι και λέω μην φύγεις ακόμα…
Λίγο ακόμα…
Πάλι σαχλαμάρες λέω…
Συγχώρα με αστρένια…
Αν θα φύγεις, πήγαινε στο καλό…… νομίζω πως θα έρχομαι να σε βλέπω…
Ίσως επιστρέφεις κι εσύ καμία φορά… έτσι να τα λέμε δυο στάλες, να δροσίζονται οι καρδιές!!!
Ξέρω πως εσύ δεν μένεις στους ουρανούς των σοφών…
Εσύ δεν αφήνεις κανέναν πίσω…
Έτσι έλεγες… ούτε ένας…
Μα φοβάμαι… πως μόνη σου θα μείνεις γιατί όλοι έφυγαν…
Αν θα φύγεις… Όταν θα φύγεις…
Πήγαινε στο καλό!
Νομίζω πως θα έρχεσαι… Ίσως εγώ να επιστρέφω…
Μπορεί και να ανταμωνόμαστε στη μέση, στη διαδρομή…
Στο καλό!
Γελάω…
Γιατί φεύγω πρώτος…
Αν με ακούσει κάνεις, θα πιστέψει πως σε αγάπησα ερωτικά σαν άντρας.
Μα δεν είναι έτσι…
Εγώ σε αγάπησα όπως αγαπάει ο πίνακας τον ζωγράφο του…
Όπως αγαπάει το τραγούδι την φωνή που το μοιράζει…
Όπως αγαπάει το μυθιστόρημα το χέρι που το έγραψε…
Όπως αγάπησε ο ήλιος τον αιθέρα που τον συγκρατεί…
Σαν φύγω ξέρεις τι θα ήθελα;
Να πάρεις το αγαπημένο όνομα…
Λίγο είναι το Άννα, Αννούλα μου…

---

ΜΕΓΑ ΕΡΓΟ Η ΖΩΗ!