- ΦΟΒΟΣΣΣΣ....Ο ΕΧΘΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΛΑΝΕΥΤΗΣ! - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ, ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ Ο ΦΟΒΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΧΑΣΜΟΣ.

ΕΣΕΙΣ... ΤΙ ΦΟΒΑΣΤΕ, ΑΛΗΘΕΙΑ, ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ; ΤΙ ΦΟΒΟΥΣ ΚΡΥΒΕΤΕ ΜΕΣΑ ΣΑΣ;

Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ...
Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ... ΑΡΚΕΙ ΑΡΑΓΕ ΤΟ ΓΕΛΙΟ;

ΣΚΕΦΤΗΤΕ ΤΟ...

Ε σε καθημερινη βαση φοβαμαι,της Κατινες τους Κατινους,της χαμηλες πτησεις,την ανορθογραφια,τα χρυσοψαρα..
τα τοξικα,την απειλη ενος πυρινικου πολεμου,τον ρατσισμο,την καθε λογης βια,τους παχυλους κυριους_ιες,της διαβρωμενες συνειδησεις,τα χοντρα πορτοφολια.
ΜΗΠΩΣ φυγω απο εδω,χωρις να αφησω καποιο Α _ΧΝΑΡΙ πισω μου,αυτο ειναι η αγωνια μου,δεν ειναι φοβος.

Το ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ φυγειν ΑΔΥΝΑΤΟΝ;
ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ.
ΑΝΕΜΟΔΟΥΡΑ

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

quote:

---

---

Ο φόβος σε γεμίζει ερωτηματικά και αισθήματα ποικίλα.
Αυτά τα ερωτηματικά μπορούν ίσως να απαντηθούν ίσως βιώνοντας
την αντίδραση μίας πράξης.

Θεωρίες διάφορες αναπτύσσονται σε κάθε θέμα που προκαλεί ο φόβος, από τους διάφορους φιλοσόφους και ερευνητές.
Η απάντηση όμως δεν μπορεί να δοθεί γιατί είναι κάτι που λειτουργεί υποκειμενικά.

Πολλές φορές ο φόβος συσχετίζεται και με το θάνατο και εδώ πολλές φορές εμπλέκονται οι εκάστοτε θρησκείες.
Δίνουν δογματικές απαντήσεις προκειμένου να καθησυχάσουν τους πιστούς τους. Αυτές όμως πολλές φορές δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια, μιας και δεν μπορεί ο καθένας να την δεχτεί έτσι απλά.

Ενας απο τους τροπους μπλοκαρισματος ειναι και ο φοβος

ο φοβος γενιεται μαζι με το παιδι και το ακολουθει συμβουλευοντας το σε ολη την ζωη του
εμφανιζεται κυριως ως ανασταλτικος παραγοντας σε ερεθισματα που προκαλουν -διεγειρουν τον εγλεφαλο και τον ωθουν να δωσει εντολη στο σωμα να κανει μια πραξη.

Στην εφηβεια οι κλασικοι παιδικοι φοβοι(πχ σκοταδι,μπαμπουλας..) υποχωρουν και παιρνουν την θαση τους ποιο πολυπλοκοι -συνθετη φοβοι (αποριψη.... αποτυχια κλπ) ενω γινεται αυτο ...
λαμβανει χωρα και η διεργασια ανεξαρτυροποιησης του υποκειμενου ..που αφου πλεον δεν εχει του παιδκους του φοβους δεν χρειαζεται να τρεξει σε μια αγκαλια για προστασια

Η διεγερση γινεται ολο και ποιο εντονη και η αναστολη δεν εχει σαφη προσανατολισμο....

και φτανουμε στην ωριμοτητα οπου οσο περνα ο καιρος ο φοβος γινεται ενας και ειναι ο φοβος της απωλειας της: υγειας,ζωης,ασφαλειας, εργασιας, κλπ κλπ.που διαιρηται σε επιμερους κατηγοριες

Η ευκολια με την οποια το ατομο περνα απο την διεγερση στην αναστολη -μπλοκαρισμα και ξανα στην διεγερση μας δινει τους 4 (συμφωνα με τον ιπποκρατη ) τυπους ανθρωπου αλλα αυτο ειναι αλλο θεμα .

Ο φοβος δεν εχει καμια σχεση με την αγαπη και ολες τις εκφανσεις της
καθως η αγαπη ειναι ενα συναισθημα που περισοτερο το αντιλαμβανομαστε οταν το λαμβανουμε και λιγοτερο οταν το δινουμε
Η αγαπη χρειαζεται τουλαχιστον δυο ατομα για να γινει αντιληπτη
και εκφραζεται ως αναγκη στις σχεσεις των ανθρωπων.

Ο φοβος ειναι κατι πολυ πρωσοπικο και βαθυ που χτυπα κατευθειαν στο κεντρο του ενστικτου της αυτοσυντηρησης...

Ισως να μας αρεσει και να μας γοητευει η αγνοια κυνδινου και η ελληψη φοβου σε καποια ατομα και σημερα τετοια ατομα να αποτελουν προτυπα...

Αλλα ειναι σιγουρο οτι η αληθινη αγνοια κυνδινου και η αληθινη ελληψη φοβου εαν υπαρχει αποτελει αδυναμια για το ατομο που την εχει

αδυναμια να περασει απο την φαση της διεγερσης στην φαση της αναστολης

Ο φόβος, αν και έχει τις καταβολές του από την νηπιακή ηλικία, όσο προχωράει η ωρήμανση του ανθρώπου, αυξάνει σε ποικιλλίες έκφρασης με αποτέλεσμα να θεωρούνται πολλοί από τους φόβους μας επίκτητοι. Σε ένα φυσιολογικό πλάισιο ψυχικής ανάπτυξης του ατόμου, οι φόβοι αρχίζουν από το άγχος του χωρισμού απ'τη μητέρα (το πρώτο οχτάμηνο), φόβος στο άκουσμα δυνατού θορύβου επίσης, και εξελίσσονται σε περιβαλλοντικούς φόβους στην παιδική ηλικία (π.χ. φόβος για το σκοτάδι, φαντάσματα, ζώα, κ.λ.π), άγχος κοινωνικοποίησης στην πρώτη σχολική ηλικία, πραγματικοί φόβοι (θάνατος) προς το τέλος της παιδικής, και τέλος εφηβικά άγχη (κρίσεις εφηβείας) για να καταλήξουμε στο υπαρξιακό άγχος με την ενηλικίωση.

Η υπερβολή σε κάποιο από τα παραπάνω στάδια φόβου, καθώς και η ύποπτη έλλειψη του φόβου, είναι στοιχεία τα οποία θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ύποπτα.

Και εδώ λοιπόν πρέπει να γίνει μία αποσαφήνιση της έννοιας του θάρρους σε σχέση με τον φόβο:
Ενα πολύ γενναίο και θαρραλέο άτομο, δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι δεν φοβάται! Μία πράξη επικίνδυνη που εκτελείται από ένα άτομο χωρίς φόβο (και συνεπώς αίσθηση του κινδύνου), είναι μάλλον απερισκεψία παρά ανδρεία. Και η επιτυχία της μπορεί να οφείλεται σε άλλα αίτια (π.χ. σε μία συμπλοκή λένε: "ποιος είδε τον τρελλό και δεν τον φοβήθηκε!" Ο λογικός εδώ, δικαίως φοβάται αυτόν του οποίου το μάτι γυαλίζει επικίνδυνα, και πιθανότατα υποχωρεί, οπότε ο "τρελλός" που δεν νιώθει καν φόβο - ή νιώθει τεράστιο φόβο μα δίνει την εντύπωση της αφοβίας - τελικά φαίνεται πως νικάει).

Βλέπουμε λοιπόν, πως ο φυσιολογικός φόβος ως συναίσθημα, μπορεί να λειτουργήσει προστατευτικά και το μέγεθος της γενναιότητας που θα δείξει κάποιος, βασίζεται σε άλλους παράγοντες. Οπως, το πόσο πολυμήχανος είναι, τι σχετικές ικανότητες έχει για την αντιμετώπιση μίας κατάστασης, τι είναι αυτό που φοβάται περισσότερο (τον δράκο που του κλείνει τον δρόμο; Η το να μην φτάσει στον προορισμό του;).

Ωστόσο, η ύπαρξη του φόβου αν και αναγκαία σε πολλές περιπτώσεις, δεν θα έπρεπε να υπηρετείται από τον νου του ατόμου, αλλά το αντίθετο. Κι αυτό ισχύει για κάθε συναίσθημα. Ο νους μας, λέγεται και "νους επιθυμιών" (Κάμα-Μάνας), και λόγω της διπολικότητας με την οποία αντιλαμβάνεται τα πράγματα (μου αρέσει/δεν μου αρέσει), αλλά και επειδή επιρρεάζεται έντονα από το συναίσθημα. Ετσι και ο φόβος, προσπαθεί να χειριστεί τον νου και να τον ελέγξει. Με την ίδια επιμέλεια που χρειάζεται να δώσουμε, ώστε να μπορέσουμε να ελέγξουμε το πολύτιμο νοητικό εργαλείο που διαθέτουμε, θα πρέπει και να εργαστούμε με τους φόβους μας. Οχι καταπνίγοντάς τους, αλλά μπαίνοντας με όση περισσότερη συνείδηση μπορούμε σε αυτούς, ώστε να κατανοήσουμε πως λειτουργεί το νοητικό αυτό σύμπλεγμα.