- Τα δόγματα δυστυχώς, τα 'χουμε μέσα στο μυαλό μας. Και ο νοών νοείτο. - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Ζαdok όντως τα έγραψα από δική μου ανάγκη εξισορρόπησης.
Δεν επιθυμώ την εξιδανίκευση του δόγματος.Απλά θεωρώ αδύνατον(ή έστω αρνητικό) το να αμφισβητούμε τα πάντα.Για κάποια πράγματα οφείλουμε να είμαστε βέβαιοι...
Το "Πυθαγόρας έφα" δεν πιστεύω ότι επιβλήθηκε από τον Πυθαγόρα.Ο Πυθαγόρας δεν είχε επιθυμία ούτε να τον δοξάζουν ούτε να τον παπαγαλίζουν.Ήταν κυρίως απόφαση των κορυφαίων μαθητών του.
Για φανταστείτε να είμασταν μαθητές του Πυθαγόρα.Για φανταστείτε να είχαμε απέναντί μας έναν ενσαρκωμένο Ήλιο,έναν φορέα Αγνότητας,Σοφίας και Δύναμης όπως ο Πυθαγόρας.Τί να αμφισβητήσουμε σε αυτόν τον άνθρωπο?Τί να του αντιπροτείνουμε και σε τί να τον συμπληρώσουμε?
Σε έναν Πυθαγόρα δεν έχεις τίποτα να δώσεις,μόνο να πάρεις.
Johnnie be good γράφεις "Μάλλον τα Αρχέτυπα εκδηλώνονται μέσω εσού".Έχεις δίκιο.Ίσως όμως αυτή η Θέωση να μην γίνεται ακούσια αλλά να πηγάζει από Επιθυμία,αρκεί βέβαια αυτή η Επιθυμία να είναι αγνή.
Δημήτρη,δεν πιστεύω ότι οι μαθητές του ήθελαν να γίνουν κλώνοι του.Εξάλλου στην αρχαιότητα δεν υπήρχε η σημερινή έννοια του WANNA BE τάδε.Τότε ο άνθρωπος-πόσο μάλλον ο φιλόσοφος- δεν ήταν τόσο μιμητικός και δεκτικός όσο σήμερα.Και μην ξεχνάμε ότι οι μυητικές διαδικασίες στη Σχολή του Πυθαγόρα ήταν πολύ ζόρικες.Τυχόν ψώνια,ονειροπαρμένοι,ματαιόδοξοι,ψευτοφιλόσοφοι φεύγανε με τη μία.Έπρεπε να έχεις ισχυρή προσωπικότητα για να γίνεις Πυθαγόρειος.Και όταν λέω ισχυρή δεν εννοώ εγωισμό,ισχυρογνωμοσύνη κτλ.Εννοώ πειθαρχία,αυτοέλεγχο και ικανότητα να μην επηρεάζεσαι από το περιβάλλον.
Αρκετοί μαθητές του ήταν μεγάλα πνεύματα,πολύ μεγάλα.Εξάλλου λέγεται ότι αρκετές από τις μαθηματικές ανακαλύψεις που χρεώνονται στον Πυθαγόρα έγιναν από μαθητές του.
Με όλα αυτά Δημήτρη θέλω να πω ότι οι Πυθαγόρειοι δεν ήθελαν να γίνουν Πυθαγόρας,απλά αναγνώριζαν στο πρόσωπο του δασκάλου έναν Μύστη,από αυτούς που γεννιούνται μία στα 500 χρόνια.
Το "Πυθαγόρας έφα" ήταν περισσότερο δική τους επιλογή.Επιλογή ανθρώπων που γνώριζαν πολύ καλά ότι ο Δάσκαλος είχε προχωρήσει μακριά,πολύ μακριά...
Ρωτάς "τί νόημα έχει το δόγμα όταν φεύγει ο δάσκαλος από τη ζωή?".Ίσα-ίσα τότε είναι που έχει αξία.Οι Μύστες φεύγουν όμως τα λόγια τους μένουν και φωτίζουν τον άνθρωπο αιώνια.
Σχετικά με τη σύγκρουση δογμάτων που αναφέρεις έχεις δίκιο όμως αυτό ισχύει κυρίως στα κατώτερα δογμάτα και όχι τόσο στα ανώτερα.
Όσο για το ερώτημα που θέτεις πιστεύω ότι τις αποφάσεις πρέπει να τις παίρνουν οι Άριστοι και οι Άριστοι δεν είναι πολλοί αλλά λίγοι.Βέβαια οι εκάστοτε λίγοι κάθε άλλο παρά άριστοι είναι αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Avatar σχετικά με το Νεύτωνα έχω την εντύπωση ότι οι θεωρίες του ποτέ δεν έπαψαν να ισχύουν.Ο νόμος της Βαρύτητας ποτέ δεν έπαψε να ισχύει απλά ο Αινστάιν ερμήνευσε τη Βαρύτητα πολύ πιο αντικειμενικά από το Νεύτωνα.Μπορεί να κάνω και λάθος όμως η ουσία δεν είναι εκεί.Αυτό που τόνισα είναι ότι ο Νεύτων έθεσε μία απίστευτα γερή βάση πάνω στην οποία η Επιστήμη δούλεψε και συνεχίζει να δουλεύει με εντυπωσιακά αποτελέσματα.
Τηναρχαία ελληνική γραμματεία δεν την έχω διαβάσει στο σύνολό της.Σημασία όμως δεν έχει η ποσότητα.Όσο για τον Κοπέρνικο εντάξει είναι γνωστό ότι αντέγραψε τους Πυθαγόρειους και τον Αρίσταρχο.Ο Γαλιλαίος και ο Νεύτων δεν γνωρίζω εάν τους αντέγραψαν και σε ποιά σημεία.Πάντως το θέμα μας δεν είναι η πρωτοπορία των Ελλήνων.Εξάλλου είναι γνωστό ότι πρώτοι αυτοί έδωσαν γνώση τέλεια,"καθαρή".
quote:Ζαdok όντως τα έγραψα από δική μου ανάγκη εξισορρόπησης.
quote:
Δεν επιθυμώ την εξιδανίκευση του δόγματος.Απλά θεωρώ αδύνατον(ή έστω αρνητικό) το να αμφισβητούμε τα πάντα.Για κάποια πράγματα οφείλουμε να είμαστε βέβαιοι...
Ακριβώς εδώ είναι που διαφωνούμε.
Σε γενικές γραμμές έχεις δίκιο, ΟΜΩΣ:
θεωρώ ότι σε κάποιες εξαιρετικές περιπτώσεις και δεδομένες φάσεις ζωής ή αν προτιμάς, σε δεδομένη φάση ζωής (ενικός αριθμός), θα πρέπει ο άνθρωπος να έχει την ικανότητα να κάνει "format στον σκληρό του δίσκο" και να επανεγκαθιστά τα προγράμματα εκείνα τα οποία είναι ενδεικνυόμενα. Να επανεκκινά δηλαδή, σχεδόν από μηδενική βάση.
quote:
Το "Πυθαγόρας έφα" δεν πιστεύω ότι επιβλήθηκε από τον Πυθαγόρα.Ο Πυθαγόρας δεν είχε επιθυμία ούτε να τον δοξάζουν ούτε να τον παπαγαλίζουν.Ήταν κυρίως απόφαση των κορυφαίων μαθητών του.
Συμφωνούμε.
quote:
Για φανταστείτε να είμασταν μαθητές του Πυθαγόρα.Για φανταστείτε να είχαμε απέναντί μας έναν ενσαρκωμένο Ήλιο,έναν φορέα Αγνότητας,Σοφίας και Δύναμης όπως ο Πυθαγόρας.Τί να αμφισβητήσουμε σε αυτόν τον άνθρωπο?Τί να του αντιπροτείνουμε και σε τί να τον συμπληρώσουμε?Σε έναν Πυθαγόρα δεν έχεις τίποτα να δώσεις,μόνο να πάρεις.
Μα το θέμα δεν είναι τί να αμφισβητήσουμε σε αυτόν, αλλά τί κάνουμε μ' εμάς τους ίδιους.
Όταν εγκλωβιζόμαστε στο να παρατηρούμε εκείνον, χάνουμε από την ενδοσκόπησή μας, που είναι ο σκοπός της διδασκαλίας του.
-----------------------------
Ένα πολύ καλό παράδειγμα του πώς προσωπικά εγώ τουλάχιστον αντιλαμβάνομαι την πορεία μας μέσα από το δογματισμό και την απελευθέρωση από αυτόν, είναι η τράπουλα Ταρώ με κομβικό σημείο την κάρτα ΧΙΙ, την κάρτα του κρεμασμένου ανθρώπου.
Μια που το αντίστοιχο θέμα ανασύρθηκε λίαν προσφάτως από τη λήθη, ας το δούμε: Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ.
.
.
Virtus Junxit Mors Non Separabit (Whom virtue unites, death will not separate)
Edited by - Zadok on 23/02/2005 02:32:38
Όπως λες και εσύ σε γενικές γραμμές δεν διαφωνούμε.
Η ανάγκη της αναθεώρησης είναι τεράστια και αυτονόητη.Όπου και αν κοιτάξουμε.Είτε σε ατομικό επίπεδο,διότι ο άνθρωπος που δεν αλλάζει μυαλό και που αδυνατεί να ανοίξει τους ορίζοντές του,να πειραματιστεί και να αναθεωρήσει,αυτός που τέλος πάντων αδυνατεί να σκεφτεί διαφορετικά είναι καταδικασμένος στη μιζέρια και την αποτυχία.
Και σε συλλογικό επίπεδο.Πχ. οι επιχειρήσεις πλέον ζουν σε ένα υπερδυναμικό περιβάλλον και γνωρίζουν πολύ καλά ότι δίχως ευελιξία,δίχως αναθεώρηση και αναπροσαρμογή των σχεδίων,προγραμμάτων και μεθόδων είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα αφανιστούν από τον ανταγωνισμό και τις δυνάμεις της αγοράς.Είναι τόσο χαοτική η κατάσταση και τόσο συνεχής η ροικότητα και εξέλιξη που αποτελεί έγκλημα να παραμένουν πεισματικά αφοσιωμένες στα αρχικά προγράμματα και γενικά όλα τα αρχικά δεδομένα.
Όλα αυτά είναι γνωστά.Λες όμως ότι πρέπει "να επανεκκινάμε σχεδόν από μηδενική βάση".Αυτό δεν είναι εφικτό και το ξέρεις πολύ καλά.Πρέπει πάντα να υπάρχει μία υποτυπώδης σταθερή βάση,πρέπει να υπάρχει μία Μνήμη όπου διατηρούνται κάποιες "παλιές" γνώσεις.Αλλιώς πρόκειται για καθαρή τρέλα.
Η έννοια της Αναθεώρησης και Αναπροσαρμογής έχει αρκετά θετικά σημεία έχει όμως και την αρνητική της χροιά.Η αρνητική χροιά έγκειται στην έννοια της ΠΑΡΕΚΚΛΙΣΗΣ.
Η θεωρία μου είναι ότι ο βασικός λόγος που οι άνθρωποι αποτυγχάνουν στους στόχους τους είναι διότι παρεκκλίνουν από αυτούς,με τον ένα τρόπο ή με τον άλλο,ξεχνώντας αυτό για το οποίο ξεκίνησαν.Εδώ έγκειται η φθοροποιός επίδραση του Γίγνεσθαι,το ότι καθιστά τον άνθρωπο επιρρεπή στις εκάστοτε εξωτερικές επιδράσεις οδηγώντας τον σε μία συνεχή μεταβολή και αναπροσαρμογή.Χάσιμο προσωπικότητας.
Υπάρχει όμως και μία ακόμη αρνητική χροιά της Αναθεώρησης,αυτή της Προδοσίας.Αναθεώρηση σημαίνει "είπα ξείπα" και αυτό αποτελεί μία καθημερινή προδοσία που συναντάται κυρίως στον τομέα των σχέσεων.Όλα αυτά βέβαια είναι δυστυχώς αναγκαία.
Σχετικά με την κάρτα του Κρεμασμένου που ανέφερες τί ακριβώς εννοείς?
quote:
Το "Πυθαγόρας έφα" δεν πιστεύω ότι επιβλήθηκε από τον Πυθαγόρα.Ο Πυθαγόρας δεν είχε επιθυμία ούτε να τον δοξάζουν ούτε να τον παπαγαλίζουν.Ήταν κυρίως απόφαση των κορυφαίων μαθητών του.
Για φανταστείτε να είμασταν μαθητές του Πυθαγόρα.Για φανταστείτε να είχαμε απέναντί μας έναν ενσαρκωμένο Ήλιο,έναν φορέα Αγνότητας,Σοφίας και Δύναμης όπως ο Πυθαγόρας.Τί να αμφισβητήσουμε σε αυτόν τον άνθρωπο?Τί να του αντιπροτείνουμε και σε τί να τον συμπληρώσουμε?
kost, ο θαυμασμός προς το πρόσωπο του Δασκάλου είναι ως ένα σημείο αναγκαίος προκειμένου να συγκρατήσει τους μαθητές του και να τους προκαλέσει για να μάθουν. Χρειάζεται όμως και η αμφισβήτηση. Εκεί είναι που υπάρχει το μεγαλύτερο όφελος για όλους, στη συνδιαλλαγή, στο διάλογο. Προσωπικά, τις πιο χρήσιμες γνώσεις τις έλαβα αμφισβητώντας τους δασκάλους. Σχεδόν πάντα αποδεικνύονταν ότι είχαν δίκιο (ποτέ όμως απόλυτο γιατί με τις ερωτήσεις πάντα φτάνεις σε ένα σημείο που σου λέει ότι εδώ επιλέγεις εσύ τι θα διαλέξεις, είναι θέμα προσωπικότητας), αλλά η γνώση που αποκτιέται από αυτήν την διαδικασία έχει ένα προσωπικό αποτύπωμα και μια βαθύτερη αξία για εμένα προσωπικά
quote:
Δημήτρη,δεν πιστεύω ότι οι μαθητές του ήθελαν να γίνουν κλώνοι του.Εξάλλου στην αρχαιότητα δεν υπήρχε η σημερινή έννοια του WANNA BE τάδε.Τότε ο άνθρωπος-πόσο μάλλον ο φιλόσοφος- δεν ήταν τόσο μιμητικός και δεκτικός όσο σήμερα.Και μην ξεχνάμε ότι οι μυητικές διαδικασίες στη Σχολή του Πυθαγόρα ήταν πολύ ζόρικες.Τυχόν ψώνια,ονειροπαρμένοι,ματαιόδοξοι,ψευτοφιλόσοφοι φεύγανε με τη μία.Έπρεπε να έχεις ισχυρή προσωπικότητα για να γίνεις Πυθαγόρειος.Και όταν λέω ισχυρή δεν εννοώ εγωισμό,ισχυρογνωμοσύνη κτλ.Εννοώ πειθαρχία,αυτοέλεγχο και ικανότητα να μην επηρεάζεσαι από το περιβάλλον
Το παράδειγμα με τον Πυθαγόρα ήταν εξ’ αρχής θεωρητικό. Μια υπόθεση εργασίας. Άλλωστε ο Πυθαγόρας δεν άφησε καμία δογματική σχολή, ούτε πιστούς τυπολάτρες. Ήθελα να τονίσω κυρίως τη διαδικασία δημιουργίας το δόγματος.Δες για παράδειγμα τις μεγάλες θρησκείες, πως εξαπλώνονται και πως συντηρούνται. Φαίνεται ότι αλλάζουν και μεταβάλλονται με το χρόνο, όμως αυτό δεν είναι η αληθινή τους φύση αλλά οφείλεται στο ότι μέσα στον κόσμο υπάρχουν και άλλες δυνάμεις που τον κινούν. Και για τους μαθητές του Πυθαγόρα όμως το ίδιο ισχύει στο βαθμό που δεν καταφέρνουν να ξεπεράσουν το δάσκαλό τους αλλά απλώς τον θαυμάζουν μέσα στην άγνοιά τους. Τότε χάνει την αξία του ο Πυθαγόρας και οποιοσδήποτε δάσκαλος. Η αξία του Νεύτωνα έγκειται στο ότι άνοιξε το δρόμο σε έναν Αινστάιν
quote:
Ρωτάς "τί νόημα έχει το δόγμα όταν φεύγει ο δάσκαλος από τη ζωή?".Ίσα-ίσα τότε είναι που έχει αξία.Οι Μύστες φεύγουν όμως τα λόγια τους μένουν και φωτίζουν τον άνθρωπο αιώνια.
Αν τα λόγια τους δεν κατανοούνται πολύ λίγο αξίζουν. Μπορεί να γίνουν και όπλα καταστροφής λόγω αγνοίας ή επιτηδειότητας
quote:
Avatar σχετικά με το Νεύτωνα έχω την εντύπωση ότι οι θεωρίες του ποτέ δεν έπαψαν να ισχύουν.Ο νόμος της Βαρύτητας ποτέ δεν έπαψε να ισχύει απλά ο Αινστάιν ερμήνευσε τη Βαρύτητα πολύ πιο αντικειμενικά από το Νεύτωνα.Μπορεί να κάνω και λάθος όμως η ουσία δεν είναι εκεί.Αυτό που τόνισα είναι ότι ο Νεύτων έθεσε μία απίστευτα γερή βάση πάνω στην οποία η Επιστήμη δούλεψε και συνεχίζει να δουλεύει με εντυπωσιακά αποτελέσματα.
Σωστά, δεν έπαψαν να ισχύουν και για μερικά συστήματα είναι αρκετές ώστε να δώσουν ακριβή αποτελέσματα. Δογματική θα ήταν εδώ η επιστήμη αν δεν δεχόταν τη θεωρία του Αινστάιν και επέμενε σταθερά στο Νεύτωνα.
quote:
Η θεωρία μου είναι ότι ο βασικός λόγος που οι άνθρωποι αποτυγχάνουν στους στόχους τους είναι διότι παρεκκλίνουν από αυτούς,με τον ένα τρόπο ή με τον άλλο,ξεχνώντας αυτό για το οποίο ξεκίνησαν.Εδώ έγκειται η φθοροποιός επίδραση του Γίγνεσθαι,το ότι καθιστά τον άνθρωπο επιρρεπή στις εκάστοτε εξωτερικές επιδράσεις οδηγώντας τον σε μία συνεχή μεταβολή και αναπροσαρμογή.Χάσιμο προσωπικότητας.
Υπάρχει όμως και μία ακόμη αρνητική χροιά της Αναθεώρησης,αυτή της Προδοσίας.Αναθεώρηση σημαίνει "είπα ξείπα" και αυτό αποτελεί μία καθημερινή προδοσία που συναντάται κυρίως στον τομέα των σχέσεων.Όλα αυτά βέβαια είναι δυστυχώς αναγκαία.
Ο δογματισμένος δεν έχει δική του προσωπικότητα εξ’ αρχής. Κουβαλάει μια προσωπικότητα φτιαγμένη από εκείνον που δημιουργεί το δόγμα. Τι θα χάσει λοιπόν;
Ο δογματικός από την άλλη δεν παύει να είναι δογματικός ακόμα και όταν επιτευχθεί ο στόχος γιατί ουσιαστικά στόχος είναι η διατήρηση της αρχής από την οποία εκπορεύεται το δόγμα.
Άλλο αναθεώρηση και άλλο υποκρισία. Είπα ξείπα σημαίνει υποκρισία που πηγάζει από κάποιο κρυφό συμφέρον ή δόγμα και εξυπηρετεί του στόχους του.
Είναι χαρακτηριστικό το δογμάτων να βαφτίζουν το κρέας ψάρι προκειμένου να διατηρήσουν την αρχή τους. Είναι απίστευτες οι δικαιολογίες τους σε οποιοδήποτε λογικό επιχείρημα.
quote:
ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΟΥ....quote:
Έχεις δίκιο στο ότι υπάρχει και θετική πλευρά. Εφόσον η λογική του δόγματος υπάρχει πάει να πει ότι είναι αναγκαίο και έχει κάποια λειτουργικότητα, τουλάχιστον για κάποιες κοινωνίες ειδικά στο παρελθόν. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι θα είναι αναγκαίο πάντα.
ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΤΟ ΔΟΓΜΑ ????
ΜΗΝ ΤΥΧΟΝ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΕΠΙΒΟΛΗ -ΠΟΛΙΤΙΚΗ -ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ??????ΜΑ ΜΑΝΤΡΩΘΟΥΝ ΤΑ ΑΡΝΙΑ ΣΤΟ ΜΑΝΤΡΙ ????
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
Avatargr,
Υποστηρίζω ότι είναι αναγκαίο το δόγμα κάτω από συνθήκες γιατί κατ’ αρχήν υπάρχει και εφόσον υπάρχει πάει να πεί ότι κάπου ήταν ή είναι χρήσιμο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα είναι πάντα χρήσιμο ή κυρίαρχο.
Κάνοντας μια κάπως χαλαρή σύγκριση της αρχής του δόγματος με τον ανθρώπινο οργανισμό θα αντιστοιχούσα το δόγμα με τη θέση που έχουν τα ένστικτα σ’ αυτόν. Εδώ η αρχή του δόγματος/ενστίκτων είναι η διατήρηση του οργανισμού. Τα ένστικτα είναι προτυπωμένες αντιδράσεις που βοηθούν στην επιβίωση του οργανισμού. Όταν ένας άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με ένα άγριο ζώο μέσα στη ζούγκλα δεν έχει το χρόνο να σκεφτεί λογικά και ψύχραιμα πως θα το αντιμετωπίσει. Εκεί αναλαμβάνουν αστραπιαία δράση τα ένστικτα για να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο. Έτσι και σε μια κοινωνία όταν βρίσκεται σε κίνδυνο είναι ανόητο να κάνει διάλογο, να διαφωνεί και να χρονοτριβεί προκειμένου να αποφασίσει πως θα τον αντιμετωπίσει. Εκεί πρέπει να γίνουν αστραπιαίες κινήσεις προαποφασισμένες κάτω από συγκεκριμένο δόγμα. Εκεί ένας αναλαμβάνει τα ηνία και οι υπόλοιποι ακολουθούν. Στο στρατό για παράδειγμα υπάρχει μια ιεραρχία που πρέπει να ακολουθείται αυστηρά προκειμένου να έχει αποτέλεσμα. Δεν μπορούμε να πάμε στο μέτωπο και να λέει ο καθ’ ένας το κοντό και το μακρύ του, θα διαλυθούμε σε χρόνο dt.
Δεν γίνεται όμως ο άνθρωπος να μείνει στα ένστικτα γιατί θα είναι στάσιμος στο επίπεδο του ζώου.
quote:
Όλα αυτά είναι γνωστά.Λες όμως ότι πρέπει "να επανεκκινάμε σχεδόν από μηδενική βάση".Αυτό δεν είναι εφικτό και το ξέρεις πολύ καλά.Πρέπει πάντα να υπάρχει μία υποτυπώδης σταθερή βάση,πρέπει να υπάρχει μία Μνήμη όπου διατηρούνται κάποιες "παλιές" γνώσεις.Αλλιώς πρόκειται για καθαρή τρέλα.
Θα σταθώ σ' αυτό το λεπτό σημείο!
Το φαινομενικά ανέφικτο είναι το ζητούμενο.
Και γράφω "φαινομενικά" διότι νομίζω ότι αν παρατηρήσουμε τη φύση, θα βρούμε πολλές απαντήσεις.
Ο θάνατος είναι μία μορφή "format" για όσους πιστεύουν στην ύπαρξη ψυχής.
Και θάνατος δεν είναι μόνο ο βιολογικός.
Δεν ξέρω αν έχεις περάσει κάποια φάση ισχυρής "κρίσης" (και γράφω ισχυρής, διότι γενικώς "κρίσεις" περνάμε όλοι σε διάφορες φάσεις της ζωής μας νομίζω και σίγουρα έχεις περάσει κι εσύ).
Οι ισχυρές λοιπόν, κρίσεις κτυπούν αξίες και δεδομένα που μπορεί να φτάνουν και σε καταγραφές γονιδιακές κληρονομικού τύπου (dna)...
Είναι επιλογή μας αν θα κάνουμε "format" ή θα συνεχίσουμε να παλεύουμε με το ίδιο σύστημα.
Στη συνέχεια, θα συμφωνήσω με το φίλο Δημήτρης:
quote:
Ο δογματισμένος δεν έχει δική του προσωπικότητα εξ’ αρχής. Κουβαλάει μια προσωπικότητα φτιαγμένη από εκείνον που δημιουργεί το δόγμα. Τι θα χάσει λοιπόν;
Αυτή είναι και η έννοια της εφηβείας, όπως την περιγράψαμε και πιο πάνω.
Ο αυτονομούμενος άνθρωπος καλείται να βρει ή να χτίσει (αν προτιμάς) τη δική του προσωπικότητα και να σπάσει δομές, οι οποίες δεν του ανήκουν και του είχαν επιβληθεί (αναγκαστικά και για την προστασία του, δε λέω) από το οικογενειακό περιβάλλον.
Δε θα σπάσει όλες τις δομές. Κάποιες μπορεί να επιλέξει να τις κρατήσει, αλλά αν δεν τις αμφισβητήσει όλες, δε θα μπορέσει να βρει το μίτο της Αριάδνης.
Σχετικά με τα Ταρώ τώρα:
όλη η σειρά των καρτών είναι πορεία ζωής αλλά και ταυτόχρονα δεδομένη συνειδησιακή κατάσταση.
Λειτουργεί σε πνευματικό, ψυχικό και υλικό πεδίο...
Κοίτα τώρα πώς συνδέεται με τα ανωτέρω:
Ο κρεμασμένος είναι πριν το θάνατο.
Η σταύρωση (θυσία - θάνατος) του πνεύματος χωρίς προδοσία δεν επιτελείται.
Χωρίς όλα αυτά κανείς Χριστός δεν ανασταίνεται.
Ανάλογα και σε άλλα επίπεδα.
Εξάλλου, η ίδια η εικονοποίηση είναι μία αντιστροφή και χαρακτήρισα την κάρτα "κομβική", διότι είναι η πρώτη που σηματοδοτεί τη βουτιά στο ασυνείδητο...
.
.
Virtus Junxit Mors Non Separabit (Whom virtue unites, death will not separate)
Δημήτρη σχετικά με τους δασκάλους έχεις δίκιο.Και θα σου και το άλλο.Ο φιλόσοφος που αγαπώ περισσότερο είναι ο Νίτσε.Για πολλούς λόγους.Ένας από αυτούς είναι ότι έκλεισε το έργο του με τα εξής λόγια προς τους μαθητές του "Απομακρυνθείτε από εμένα,μπορεί και να σας γέλασα,βρείτε τη δική σας αλήθεια".
Οι μεγάλοι δάσκαλοι απεχθάνονται τους παπαγάλους.Βέβαια ο Πυθαγόρας δεν ήταν απλά ένας μέντορας,ήταν ένας μύστης αλλά ακόμα και αυτός δεν θα ήθελε δίπλα του ψευτοπυθαγόρες.
Συμφωνήσαμε πριν ότι τα νήπια πρέπει να πορεύονται σύμφωνα με κάποια δόγματα.Το ίδιο δεν πρέπει να ισχύει και για τους "νήπιους" ανθρώπους?Το λέω διότι έχω βαρεθεί να ακούω ανθρώπους αδαείς να αμφισβητούν τα εκάστοτε δόγματα,ανθρώπους που νομίζουν ότι διαθέτουν κριτικό πνεύμα αλλά στην ουσία δεν είναι παρά φορείς ενός ΣΤΕΙΡΟΥ αντιδογματισμού.
Ένας άνθρωπος πνευματώδης,που έχει ξεφύγει από τη νηπιακή φάση, ναι μεν σέβεται τις εκάστοτε ιδέες,όμως δεν μένει εκεί.Εφαρμόζει την αρχή του Εκλεκτικισμού,παίρνοντας από τα πάντα κάτι χρήσιμο.Όμως παράλληλα οφείλει να πορεύεται σύμφωνα με τις δικές του αρχές,με τις δικές του αξίες.Δεν μπορεί να πάει όπου φυσάει ο άνεμος.Γι'αυτό εξάλλου τόνισα την αξία του εσωτερικού δογματισμού,εννοώντας τη συνέπεια προς τον ίδιο τον εαυτό μας,τη συνέπεια προς τα πιστεύω και τις αξίες μας.
Οι απόψεις μας σίγουρα αλλάζουν,βελτιώνονται.Όπως έγραψε η Zadok "οι αυριανές μου σκέψεις θα είναι καλύτερες από τις σημερινές".Όμως επιμένω,πρέπει να υπάρχει μία σταθερή βάση,πίσω από το εξελικτικό Γίγνεσθαι πρέπει να υπάρχει ένα Είναι-έστω αφανές και δυσδιάκριτο-τετελεσμένο,αμετάβλητο και αναλλοίωτο.
Ορθά ανέφερες το παράδειγμα του στρατού.Αντίστοιχα λοιπόν δεν πρέπει ο πνευματώδης άνθρωπος να διαθέτει μία αυτοπειθαρχία και να πορεύεται σύμφωνα με τις δικές του αρχές?Ένας "πολεμιστής" δεν πρέπει να αποφεύγει να παρεκκλίνει από το δρόμο του,δεν πρέπει να βουλώνει τα αυτιά του όποτε συναντά στο δρόμο του τις εκάστοτε Σειρήνες?Σίγουρα στο δρόμο του συναντά πολλά καινούρια πράγματα,συναντά καινούριες φυλές,καινούριες γνώμες,καινούριες δοκιμασίες που τον πλουτίζουν και τον ωριμάζουν.Όμως πάντα στο βάθος του μυαλού του δεν ξεχνά ποτέ τον τελικό του σκοπό,δεν ξεχνά ποτέ για πού κίνησε.Αυτό ελάχιστοι το κατορθώνουν.Οι περισσότεροι ξεχνούν.
Οι αξίες του καθενός είναι σεβαστές.Όμως το 99% είναι ασυνεπείς προς τις αρχές και αξίες τους και συνεχώς τις "προδίδουν".Πόσοι από αυτούς είναι πραγματικά πιστοί και συνεπείς προς τα πιστεύω τους,προς τον ίδιο τον εαυτό τους?
Επομένως Zadok φυσικά και πρέπει να "σπάμε" αρκετές από τις δομές που μας επιβλήθηκαν όμως παράλληλα πρέπει να φροντίσουμε να χτίσουμε τις δικές μας δομές,χωρίς βέβαια να προσπαθούμε να τις επιβάλλουμε σε άλλους(εκτός κι αν αυτό γίνει από μόνο του).
Σχετικά με το Dna που ανέφερες δεν είμαι σίγουρος αν κατάλαβα.Μάλλον εννοούσες κρίσεις που οδηγούν στην αναδόμηση και ανασύσταση του ίδιου του Dna(?).Πάντως έχεις δίκιο,σε περιπτώσεις "εκτάκτου ανάγκης" όπου παρατηρείται μία μερική αποσύνθεση του συστήματός μας τότε επέρχεται μία ανάγκη για ριζική "μεταμόρφωση".Πολύ σωστά ανέφερες το Θάνατο ως την κλασικότερη περίπτωση "format".Όμως υπάρχουν και "θάνατοι" όσο ζούμε,τους οποίους ορθώς ανέφερες.
ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΠΕΙΘΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΟΙ
ΦΙΛΕ ΜΟΥ kost Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΤΣΕ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΠΟΛΥ...
quote:
"Απομακρυνθείτε από εμένα,μπορεί και να σας γέλασα,βρείτε τη δική σας αλήθεια".
Η ΠΕΜΤΟΥΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ (ΔΙΚΙΑΣ ΜΑΣ??) ΑΛΗΘΕΙΑΣ....
ΟΣΟ ΠΕΡΙ "ΝΗΠΙΩΝ" ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΑΖΕΥΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΙΑΛΟ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΤΟΥΝ.....
ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ 'Η Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΘΕΣΕΩΝ....
ΤΟ ΝΑ ΕΞΑΝΑΓKΑΣΕΙΣ Η ΝΑ ΣΕ ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΘΕΙΣ ΚΑΠΟΙΕΣ ΘΕΣΕΙΣ
ΩΣ ΤΙΣ ΜΟΝΕΣ ΠΑΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΕΙ ΕΙΜΑΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟΣ...
ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΥ...
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
ΑΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ
quote:
ΤΟ ΝΑ ΕΞΑΝΑΓKΑΣΕΙΣ Η ΝΑ ΣΕ ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΘΕΙΣ ΚΑΠΟΙΕΣ ΘΕΣΕΙΣ
ΩΣ ΤΙΣ ΜΟΝΕΣ ΠΑΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΕΙ ΕΙΜΑΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟΣ...ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΥ...
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
Όσο λιγότερο ελεύθεροι είμαστε οι ίδιοι, τόσο περισσότερο προσπαθούμε να επιβληθούμε στους άλλους.
.
.
Virtus Junxit Mors Non Separabit (Whom virtue unites, death will not separate)
Τα πράγματα δεν μπορούν και δεν πρέπει να είναι διαρκή, επειδή ο άνθρωπος τότε θα ήταν μονοκόμματος και θα ελίμναζε μέσα σε συναισθηματική αδράνεια, ελλείψει αλλαγής.
Αν μια σκέψις υπήρξε πραγματικά αληθής για μια μέρα, το να γίνει ψευδής την επαύριο δεν τη στερεί απο την αξίωση της στην αλήθεια. Μπορεί να ήταν παροδική ή βραχύβιος αλήθεια. Αλλ' αν είναι έντονη και σοβαρή αξίζει να γίνει παραδεκτή και καλιτεχνικώς και φιλοσοφικώς.
Αγαπητοί φίλοι λόγω φόρτου εργασίας δεν είχα την ευκαιρία και τον χρόνο να παρακολουθήσω την εξέλιξη της συζήτησις. Με χαρά βλέπω ότι έχει αναπτυχθεί ένας πολύ επικοδομητικός κι ενδιαφέρον διάλογος. Θα προσπαθήσω να ξεκλέψω χρόνο να τον παρακολουθήσω ή να συμβάλλω στο μέτρο που μπορώ. Προς το παρόν, σας παρέθεσα ένα απόσπασμα απο τους "στοχασμούς" του Καβάφη το οποίο έκρινα ενδιαφέρον..
Καλή συνέχεια
