- Νέα Ακρόπολη... Νο.1 - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Ο Σουητώνιος
Ο Ρωμαίος ιστορικός, Γάιος Σουητώνιος Τρανκίλλιος, (Gaius Suetonius Tranquillus, 70-160 μ.Χ.) επί Τραϊανού έλαβε το δημαρχιακό αξίωμα και επί Αδριανού έγινε ο εξ απορρήτων γραμματεύς του. Το κυριότερο ιστορικό έργο του (120 μ.Χ.), και πλήρες σωζόμενο, αναφέρεται στη ζωή των δώδεκα πρώτων αυτοκρατόρων της Ρώμης, από τον Ιούλιο Καίσαρα έως τον Δομιτιανό, και επιγράφεται: «Βίοι των 12 Καισάρων» (Vitae XII Caesarum). Στον «Βίο του Κλαυδίου» (XXV, 4) αναφέρεται στο διάταγμα του αυτοκράτορα (49 ή 53 μ.Χ.) με το οποίο οι Ιουδαίοι της Ρώμης -χωρίς διάκριση χριστιανών και μη χριστιανών- εξορίζονταν απ' αυτήν:

«Iudaeos impulsore Chresto assidue tumultuants Roma expulit».

Δηλαδή:

«Τους Ιουδαίους οι οποίοι τη υποκινήσει του Χριστού εδημιούργουν θόρυβον εις την Ρώμη τους εξόρισε».

Tο απόσπασμα αυτό αναφέρει εκδιώξεις από τη Ρώμη Ιουδαίων και Χριστιανών, εξαιτίας των ταραχών που δημιουργούνταν μεταξύ τους με επίκεντρο το όνομα του Ιησού Χριστού. Και πάλι, η αναφορά του Σουητώνιου χωρίς την αόριστη αντωνυμία «κάποιος», αν μάλιστα συνδεθεί με την έκφραση «τη υποκινήσει», ίσως να υπονοεί υπαρκτό πρόσωπο.

βλεπουμε οτι στην συνοδο της ελβιρας το 306 αποφασισαν οτι αν καποιος χριστιανος καταδικαζοταν απο τις αρχες εξαιτιας βανδαλισμου δεν θα καταγραφετε σαν μαρτυρας
αυτο μας δειχνει οτι οι χριστιανοι που ειταν σε διωγμο ηταν λογο βανδαλισμων που εκαναν
http://www.apologitis.com/gr/ancient/telos-ethnismou.htm#ΑΓΑΛΜΑΤΑ
Το σπάσιμο των ειδώλων καταδικάστηκε από τη σύνοδο της Ελβίρα (306), η οποία, στον 60ο κανόνα της αποφάσισε ότι κάθε Χριστιανός που θα καταδικαζόταν σε θάνατο από τους Ρωμαίους επειδή έσπασε αγάλματα, δεν θα καταγραφόταν ως μάρτυρας
Ο ευνουχισμός των λουτρών δεν ήταν μια γενική πράξη σε όλη την αυτοκρατορία. Έλαβε μέρος σποραδικά σε μερικά μέρη. Ο ευνουχισμός αγαλμάτων σε δημόσια λουτρά πολύ δύσκολα θα εγκαινιάζονταν από ιδιώτες. Όπως έχει παρατηρηθεί, οι περισσότεροι χριστιανοί δεν ήταν εχθρικοί προς την παγανιστική γλυπτική, αλλά υπήρχαν ορισμένοι φονταμεταλιστές. Κανείς μπορεί να υποθέσει ότι σε περιοχές που τα αγάλματα ευνουχίσθηκαν υπήρχαν συντηρητικοί επίσκοποι, ή ότι η εκκλησία είχε αναλάβει τα λουτρά.

βλεπεις και εσυ οτι οσοι διωχτικαν ηταν λογο βανδαλησμων και οχι πιστης προς κατι το διαφορετικο

τωρα για τις οργανωσεις
πιθανον να μην χει να κανει με το αν λατρευαν καποιον θεο(ην ξεχνας οτι ταπρωτα χρονια τους αντιμετωιζαν σαν εβραιους που δεχονταν τον χριστο σαν μεσια και
οχισαν καποια καινουρια θρησκεια)
αλλα λογο τις συνομοτικης τους συμπεριφορας(συγκεντωση σε μερη που μονο συγκεκρημενα ατομα μπορουσαν να μπουν)

καμια κυβερνιση δεν βλεπει με καλο ματι μυστικοπαθεις συγκεντρωσεις
απο ατομα που ειδη προκαλουν με την συμπεριφορα τους βλεπε βανδαλησμους αρνηση στρατευσης κλπ κλπ

δεν εγιναν γενικευμενοι διωγμοι

με ρωτησες για τις μυστικες οργανωσεις και σου απαντησα

πχ
εχουμε μια ομαδα ατομων που μαζευονται σε καποιον χωρο
δεν επιτρεπουν σε ατομα εκτος της παρεας να μπουν σε αυτον το χωρο
καποια απο αυτα τα ατομα εχουν κανει βανδαλισμους
καποια απο αυτα τα ατομα εχουν ερθει σε συμπλοκη με αλλα για διαφορα πιστευω τους
ολα τα ατομα αρνουνται την στρατευση
αποφευγουν την επαφη με ατομα που δεν ανηκουν στον χωρο τους
δεν σεβονται τις αρχες

ολα αυτα μας δειχνουν οτι δεν εχει να κανει με το πιστευω τους σε καποιον θεο
ειπαμε οτι τους εβλεπαν σαν εβραικο παρακλαδι

οσους διωξαν ηταν για το οτι εκαναν πραγματα που ηταν εκτος νομου

quote:

---

Tωρα το οτι μαζευονταν για να λατρευσουν τον Θεο τους δεν νομιζω οτι στεκει σαν κατηγορια..ΣΤα ελευσινια μυστηρια δλδ δεν μαζευονταν για λατρεια;Στα καβειρια;Αυτα δεν αποτελουσαν κινδυνο για διασαλευση της ταξης;Και γιατι οχι,αφου και εκει μαζευονταν κρυφα;

---

Ρωτάς εμάς σήμερα με τις ισχύουσες νομοθετικές και συνταγματικές ρυθμίσεις ή αναρωτιέσε γιατί οι ρωμαίοι δεν ήταν τόσο δημοκρατικοί απέναντι στους-κατά κύριο λόγο κατεκτημένους- υπηκόους τους?

Δεν απαγορευεται σε ατομα εκτος της παρεας να μπουν στον χωρο,αυτο παλι που το ειδες;

β προς κορινθιους στιχ. 14-15
μη συναπτετε στενον δεσμο προς τους απιστους,με τους οποιους δεν ημπορειτε να αποτελεσετε ταιριαστο ζευγαρι,οστε να εμβαινετε εισ τον ιδιο ζυγον μαζι τους.
διοτι ποιος συνεταιρισμος[ ημπορει να υπαρχει μεταξυ δικαιοσυνης και ανομιας;
ποια δε επικοινωνια μεταξυ φωτος και σκοτους;
ποια δε συμφωνια μεταξυ του χριστου και του σατανα; η ποιον μεριδιον δυναται να εχη ενας πιστος με εναν απιστο;

αυτα τα λιγα αν θες διαβασε λιγο απο το ιερο σου βιβλιο και θα βρεις πολλα παραδειγματα

<<Φυσικα και σεβονται τις αρχες,>>

αν αρχισω να σπαω διαφορα δημοσια εργα
να μην ακολουθω τους νομους τοτε δεν σεβομαι τις αρχες

<<Τα ατομα αρνουνται την στρατευση για λογους αρχης και οχι για σαμποταζ στο κρατος>>

τοτε για ποιον λογο οσοι σημερα αρνουνται την στρατευση διωκονται απο το κρατος;
γιατι πρεπει ολοι να ακολουθουν τους νομους του κρατους που κατοικουν

αν εχω ενα μπαρ στην αμερικη και δινω αλκολ σε ατομα κατω των 21 τοτε θα μου το κλεισουν
αν εχω μπαρ στην ελλαδα και δινω αλκολ σε ατομα κατω των 21 αλλα πανω απο τα 18 τοτε ειμαι οκ
πρεπει να ακολουθουμε τους νομους του κρατους απλα πραγματα

<<Γιατι,απαγορευεται σημερα στον οποιονδηποτε να φτιαξει εναν συλλογο η να ασκησει την θρησκεια που πιστευει;>>

στην ελλαδα του σημερα για να κανω μια θρησκεια πρεπει να παρω αδεια απο την εκκλησια
αλλιως ειμαι παρανομος

Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του

Edited by - gigenis on 02/10/2005 13:06:58

"FONTI
Lettera di Plinio il Giovane

“E’ per me un dovere, o signore, deferire a te tutte le questioni in merito alle quali sono incerto. Chi infatti può meglio dirigere la mia titubanza o istruire la mia incompetenza?
Non ho mai preso parte ad istruttorie a carico dei Cristiani; pertanto, non so che cosa e fino a qual punto si sia soliti punire o inquisire. Ho anche assai dubitato se si debba tener conto di qualche differenza di anni; se anche i fanciulli della più tenera età vadano trattati diversamente dagli uomini nel pieno del vigore; se si conceda grazia in seguito al pentimento, o se a colui che sia stato comunque cristiano non giovi affatto l’aver cessato di esserlo; se vada punito il nome di per se stesso, pur se esente da colpe, oppure le colpe connesse al nome.
Nel frattempo, con coloro che mi venivano deferiti quali Cristiani, ho seguito questa procedura: chiedevo loro se fossero Cristiani. Se confessavano, li interrogavo una seconda e una terza volta, minacciandoli di pena capitale; quelli che perseveravano, li ho mandati a morte. Infatti non dubitavo che, qualunque cosa confessassero, dovesse essere punita la loro pertinacia e la loro cocciuta ostinazione. Ve ne furono altri affetti dalla medesima follia, i quali, poiché erano cittadini romani, ordinai che fossero rimandati a Roma. Ben presto, poiché si accrebbero le imputazioni, come avviene di solito per il fatto stesso di trattare tali questioni, mi capitarono innanzi diversi casi.
Venne messo in circolazione un libello anonimo che conteneva molti nomi. Coloro che negavano di essere cristiani, o di esserlo stati, ritenni di doverli rimettere in libertà, quando, dopo aver ripetuto quanto io formulavo, invocavano gli dei e veneravano la tua immagine, che a questo scopo avevo fatto portare assieme ai simulacri dei numi, e quando imprecavano contro Cristo, cosa che si dice sia impossibile ad ottenersi da coloro che siano veramente Cristiani.
Altri, denunciati da un delatore, dissero di essere cristiani, ma subito dopo lo negarono; lo erano stati, ma avevano cessato di esserlo, chi da tre anni, chi da molti anni prima, alcuni persino da vent’anni. Anche tutti costoro venerarono la tua immagine e i simulacri degli dei, e imprecarono contro Cristo.

ΠΗΓΕΣ
Επιστολή του Πλίνιου του Νεώτερου

"Είναι για μένα υποχρέωση, ω κύριε, να σου μεταφέρω όλα τα σχετικά ζητήματα για τα οποία δεν είμαι σίγουρος. Ποιος, θα μπορούσε καλύτερα, να κατευθύνει την αναποφασιστηκότητά μου ή να με διδάξει σε θέματα που είμαι αναρμόδιος;;
Δεν έλαβα ποτέ μέρος σε ανακρίσεις των Χριστιανών, συνεπώς, δεν γνωρίζω τι και έως ποιο σημείο συνήθως φτάνει η τιμωρία ή η ανάκριση. Ταλαντεύτηκα επίσης για το αν πρέπει ή όχι να λαμβάνεται υπόψη η ηλικία (των ανακριθέντων), αν δηλαδή τα παιδάκια, από την πιο τρυφερή τους ηλικία, πρέπει να αντιμετωπίζονται διαφορετικά απ' ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται στο "άνθος" της ηλικίας τους, αν αφού μετανοήσουν τους παρέχεται χάρις ή με το που κάποιος είναι Χριστιανός να μην μπορεί σε καμία περίπτωση να επωφεληθεί έστω κι αν πάψει να είναι Χριστιανός, αν τιμωρείται μόνο και μόνο λόγω του ονόματος (αναφέρεται στο όνομα Χριστιανός), και χωρίς να υπάρχουν ενοχές εναντίον του, ή θα τιμωρούνται οι ενοχές που αποδίδονται στο όνομα;

Εντωμεταξύ, όσους παρέπεμψαν σε μένα με την κατηγορία ότι ήταν Χριστιανοί, ακολούθησα την εξής διαδικασία: τους ρωτούσα αν ήταν Χριστιανοί. Αν το ομολογούσαν, τους ανέκρινα και δεύτερη και τρίτη φορά, απειλώντας τους με τη θανατική ποινή. Όσοι επέμεναν (δεν μετανοούσαν), τους έστειλα στο θάνατο. Για ένα πράγμα δεν είχα καθόλου ενδοιασμούς, οτιδήποτε και να ομολογούσαν, θα έπρεπε ωποσδήποτε να τιμωρηθούν για την επιμονή τους και για τη ξεροκεφαλιά και το πείσμα τους. Υπήρξαν και άλλοι που προσβλήθηκαν από την ίδια τρέλα, για τους οποίους, καθώς ήταν ρωμαίοι πολίτες, διέταξα να σταλούν πίσω στη Ρώμη. Αρεκτά γρήγορα, καθώς αυξήθηκαν οι κατηγορίες, όπως είναι σύνηθες να συμβαίνει όταν αντιμετωπίζονται παρόμοια ζητήματα, παρουσιάσθηκαν εμπρός μου διάφορες περιπτώσεις.

Κυκλοφόρησε ένας ανώνυμος λίβελος που περιείχε πολλά ονόματα. Όσοι αρνούταν ότι είναι Χριστιανοί ή ότι ήταν κάποτε, θεωρούσα σωστό να τους δίνω την ελευθερία τους, αφού πρώτα επαναλάμβαναν όσα εγώ είχα συντάξει και επικαλούνταν τους θεούς και λάτρευαν την εικόνα σου, την οποία, για το λόγο αυτό, είχα μεταφέρει μαζί με τα ομοιώματα των θεοτήτων, και αφού έβριζαν και κατηγορούσαν τον Χριστό, πράγμα που, όπως λέγεται, είναι αδύνατο να το επιτύχεις από άτομα που ήταν πραγματικά Χριστιανοί.

Άλλοι πολίτες, που τους είχε μηνύσει κάποιος καταδότης, είπαν πως είναι Χριστιανοί, αλλά αμέσως μετά το αρνήθηκαν, είπαν πως έπαψαν να είναι Χριστιανοί, ορισμένοι εδώ και τρία χρόνια, άλλοι εδώ και πολλά χρόνια και μερικοί είπαν πως έπαψαν να είναι Χριστιανοί εδώ και 20 χρόνια. Όλοι αυτοί, επίσης, λατρεύουν την εικόνα σου και τα ομοιώματα των θεών και βρίζουν και κατηγορούν το Χριστό.

Φιλικά όπως πάντα

Τι σχέση μπορέι να έχει αν σήμερα υπάρχει η δυνατότητα να δημιουργηθούν ή όχι κάποιοι σύλλογοι με την πολιτική των ρωμαίων κατά τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία να διώκουν οτιδήποτε τους έμοιαζε ξένο και επικύνδυνο για τη διατήρηση της σταθερότητας ΄-και της ίδιας της ύπαρξης- της αυτοκρατορίας?

Μάλλον με λάθος μέτρα και σταθμά πας να κρίνεις και να συγκρίνεις ένα παρελθόν που απέχει από εμάς 2000 χρόνια περίπου!

τωρα το αν διαστρευλωνω κατι ειναι ευκολο να αποδειχτει

quote:

---

Για ένα πράγμα δεν είχα καθόλου ενδοιασμούς, οτιδήποτε και να ομολογούσαν, θα έπρεπε ωποσδήποτε να τιμωρηθούν για την επιμονή τους και για τη ξεροκεφαλιά και το πείσμα τους

---

δεν ελεγε σε καποιον χριστιανο θυσιασε στους θεους αλλα σε οποιον ελεγε οτι δεν ειναι χριστιανος

Η προσωπική πίστη δεν αποτελούσε θέμα για δίωξη στην αρχαιότητα. Την θρησκευτική δίωξη την γνώρισε ο κόσμος από τους Εβραίους και τον Γιαχβέ τους, και φυσικά την κληρονόμησαν όλα τα παρακλάδια του Ιουδαϊσμού, όπως χριστιανισμός και Ισλάμ.

Αποτέλεσμα τούτου ότι εκτός από την Παλαιά Διαθήκη ΠΟΥΘΕΝΑ αλλού δεν διαβάζουμε πολέμους και αιματοχυσίες για την επικράτηση ενός Θεού, ΠΟΥΘΕΝΑ αλλού δεν υπάρχει εχθροπραξία για θρησκευτική πίστη!!

Δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑ απολύτως γραπτό που να μιλάει για την απαγόρευση της προσωπική πίστης ή κάποια διαταγή που να απαγορεύει άλλους Θεούς. Η Ρώμη δεν ήταν μόνο πολυφυλετική αλλά ήταν ΚΑΙ ΠΟΛΥΘΕΪΣΤΙΚΗ.

Κάτι που ποτέ δεν υπήρχε ή ανέχθηκε ο Ιουδαϊσμός ή τα γνωστά του παρακλάδια, κάτι που βίωσε ο κόσμος στο πετσί του στο θεοκρατικό Βυζάντιο αλλά και σήμερα ακόμη τόσο στην δύση όσο και με ακραίες μορφές όπως στο Ιράν.

Οι χριστιανοί διώκονταν διότι με τις μισαλλόδοξες διδασκαλίες και προτροπές τους δημιουργούσανε προβλήματα στην έννομη τάξη, και έτσι όφειλαν οι Ρωμαίοι να πράξουνε τα δέοντα. Απόδειξη του ότι δεν τους ενδιέφεραν τα θρησκευτικά πιστεύω των άλλων, είναι η διατήρηση της θρησκευτικής ελευθερίας στην Ιερουσαλήμ και η ανεμπόδιστη εκτέλεση της λατρείας.

Και σήμερα να γίνονταν κάτι ανάλογο, δηλαδή μια αλλόκοτη σέκτα, θα αντιμετώπιζε σκληρή μεταχείριση από τον νόμο του εκάστοτε κράτους.

Μήπως, λέω μήπως, έχουνε οι χριστιανοί να μας παρουσιάσουνε κάτι ανάλογο από την στιγμή που εκχριστιανίστηκαν οι Ρωμαίοι? Μήπως θα πρέπει να θυμηθούμε τα δεκάδες Έδικτα των Βυζαντινών που στρέφονταν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΘΕΟΤΗΤΕΣ??

Ειλικρινά βρε Γηγενή, αναρωτιέμαι μήπως συμβαίνει κάτι άλλο με σένα. Τόσο ταγμένος στο έργο σου είσαι που προσπαθείς με νύχια και με δόντια να κάνεις το άσπρο μαύρο;;;

Ο εγκληματίας Πλίνιος αναρωτιέται μήπως θα πρέπει να συμπεριφέρεται διαφορετικά στα μικρά παιδάκια που βρίσκονται στην τρυφερή ηλικία!!!!
Αν είναι δυνατόν!!!! Το κάθαραμα ούτε τα μικρά παιδάκια δεν γλύτωναν από το μίσος του!!!
Τι θα μας πεις βρε Γηγενή, ότι και αυτά διατάρασσαν την κοινή τάξη και γι' αυτό τα άσφαζε; ΕΛΕΟΣ!!!!

Αναρωτιέται αν από τη στιγμή που κάποιος είναι Χριστιανός και κουβαλάει αυτή τη "ρετσινιά", να μην είναι δυνατόν να αποποιηθεί αυτό το "χαρακτηριστικό"!!

Αναρωτιέται ανα πρέπει να τους σφάζει αμέσεως χάρην του ονόματός τους (Χριστιανοί) και χωρίς να υπάρχουν κατηγορίες εναντίον τους!!!

Μη μου πείτε ότι δεν βλέπετε το πόσο δημοκρατικός ήταν, δεν τους έσφαζε με την πρώτη, ΟΧΙ!!!!
Τους έδινε και δεύτερη και τρίτη ευκαιρία να απαρνηθούν το Χριστιανισμό. Αν και μετά από αυτό δεν άλλαξοπιστούσαν και δεν λάτρευαν τους ψευτοθεούς και τον Καίσαρα τον ίδιο, τότε τους περνούσε από το σφαγείο για να τους συνετίσει για τις "ταραχές" που προξενούσε το γεγονός ότι ήθελαν να λέγονται Χριστιανοί!!!

Όποιος τολμούσε να πει πως είναι Χριστιανός, αν τον έπιαναν και δεν μετανοούσε εμπρός του και δεν έκανε θυσίες στους ψευτοθεούς και στον Καίσαρα, τους περίμενε και αυτούς το ίδιο τέλος.

Όχι μόνο έπρεπε να κάνουν θυσίες στους ψευτοθεούς και στον Καίσαρα, αλλά έπρεπε να υβρίσουν και το Χριστό!!!

Η επιστολή αυτή, έρχεται να επιβεβαιώσει την επικράτηση και αυξανόμενη αποδοχή του Χριστιανισμού από τον κόσμο, ο οποίος, μολονότι κινδύνευε με την ίδια του τη ζωή, αψηφούσε τον κίδνυνο και ήταν έτοιμος να μαρτυρήσει για την πίστη του!!!

Φιλικά όπως πάντα