- ΞΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΝΕΡΑΊ΄ΔΕΣ - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Καλημέρα!

Το πρώτο βιβλιό το έχω υπόψη μου και το έχω μάλιστα αναφέρει 1-2 φορές στο τόπικ. Είναι καλό αλλά εξαιρετικά δυσανάγνωστο (κατ' εμένα τουλάχιστον) και κάπως "παγωμένο", δηλ. έχει τη χροιά του λαογραφικού/επιστημολογικού πονήματος από το οποίο απουσιάζει η πεμπτουσία του κόσμου των ξωτικών: το συναίσθημα.

Το δεύτερο δεν το είχα υπόψη μου και σ' ευχαριστώ πολύ για την αναφορά.

Με αγάπη,
Unseen

Με κίνδυνο να πέσεις σε θλίψη... θα πρέπει να σου πω ότι δυστυχώς κάποια πράγματα δεν είναι ανακοινώσιμα.

Από την άλλη, όπως λέει η πολυαγαπημένη μου galadriel, "για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος".

Με αγάπη,
Unseen

Καλημέρα και σε σένα. Μήπως παιδί μου το άλλο όνομά σου είναι "Σίβυλλα" και μας το κρύβεις;

Σε φιλώ
Unseen

Οι κόσμοι διασταυρώνονται καθημερινά και μέσα μας και έξω από μας και σπάνια τα αποτελέσματα είναι δυσάρεστα. Αρκεί να υπάρχει η σωστή οριοθέτηση: πού τελειώνει ο άνθρωπος και πού αρχίζει το ξωτικό.

Γιατί ο άνθρωπος, μέσα στο άγχος τού αυτοπροσδιορισμού του, μπορεί κάποτε να oικειοποιηθεί χαρακτηριστικά που δεν είναι δικά του, "κρύβοντας" περιστασιακά το πραγματικό ξωτικό που ίσως είναι...*

Όσο για μένα, η οργή είναι κάτι που πολύ σπάνια αισθάνομαι, όσο για την ανωτερότητα... αυτή κι αν είναι ένας μύθος όσο με αφορά – είτε είναι συλλογική είτε ατομική.

Όπως έχω ξαναγράψει "είμαστε όλοι μικρές σταγόνες μέσα στην καταιγίδα των φθαρτών πραγμάτων"... και οπωσδήποτε απάτριδες αφού βρισκόμαστε μακριά από την πραγματική μας πατρίδα, τη Μονάδα: τόσο οι άνθρωποι όσο και τα ξωτικά (ακόμη κι αν οι σχετικές αποστάσεις είναι διαφορετικές).

Θα σου πω μόνο ένα πράγμα και ξέρω ότι θα το καταλάβεις γιατί είσαι φτιαγμένος από το ίδιο υλικό: ποτέ δεν παίρνω πίσω ούτε τα "σ'αγαπώ" ούτε τις δηλώσεις μου. Και πάντα τα εννοώ.

Με αγάπη,
Unseen

* Π.χ. η galadriel είναι η galadriel στο βαθμό που ο άνθρωπος στον οποίο ενσαρκώθηκε δεν θα μπει στη διαδικασία να το αποδείξει στους άλλους – ή στον εαυτό του.

The King forbade his maidens a'
That wore gold in their hair
To come and go by Carterhaugh,
For the young Tam Lin is there.

And those that go by Carterhaugh
From them he takes a fee,
Either their rings or their mantles
Or else their maidenheads!

So Janet has kilted her green mantle
Just a little above her knee,
And she has gone to Carterhaugh
Just as fast as she could flee.

Το απόσπασμα είναι απο το ποιήμα Tam Lin απο το Walker Between the Worlds.Το παραθέτω για να τονίσω αυτο που είπε κάποτε μία σοφή:οτι όλα είναι θεμα οπτικής...Εκει που αρχίζει το ξωτικό και τελειώνει ο άνθρωπος....εκει που τελειώνει το ξωτικό και αρχίζει ο άνθρωπος....Πραγματα που έχουν υφανθεί μαζί...Οταν το επίκεντρο γίνει κατι αρνητικό τότε απομακρυνόμαστε απο την χαρα της ζωής..Γι αυτο μην νιώθετε θλίψη για τίποτα αλλα αντι για να σπαταλάτε τον χρόνο σας με το να σκεφτεστε κάτι αρνητικό στείλτε φως...

Το φως δίνει ζωη καθως η ζωη δίνει φως..

Όλοι μας έχουμε κάτι από τα ξωτικά μέσα μας και είμαστε συνυπεύθυνοι με αυτά για πράγματα που μας αφορούν καίρια: για τις σκέψεις μας που εμπιστευόμαστε στον αέρα, για τα συναισθήματα που διαλύουμε στο νερό, για τη σπίθα που κάνει την καρδιά μας να χτυπά, για τον πηλό απ' τον οποίο είμαστε φτιαγμένοι. Κι ακόμα, για το μέλλον που ψιθυρίζουμε ότι θέλουμε ή ευχόμαστε με όλη μας την ψυχή να αξίζουμε...

Κοίταξε γύρω: όλα είναι φωτεινά. Ακόμα και μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, τα άστρα λάμπουν και η σελήνη απλώνει περίτεχνα τη μαγεία της. Το να στέλνουμε φως είναι καμιά φορά σα να ανάβουμε ένα λυχναράκι όταν τριγύρω μας είναι μέρα μεσημέρι. Καμιά φορά είναι προτιμότερο (παρότι δυσκολότερο) απλά να εμπιστευτούμε τον Θεό, τον κόσμο και τον άνθρωπο ότι θα καταφέρουν να φέρουν το ταξίδι τους στο προδιαγεγραμμένο του τέλος...

Με πολλή αγάπη,
Unseen