- Τι θεωρούμε αμαρτία ??? - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
quote:
Μια και θέλετε να τοποθετηθώ στο θέμα άφεση αμαρτιών να το κάνω! Για μένα προσωπικά πάντα δεν πιστεύω ότι υπάρχει άφεση! Η αμαρτία είναι κάτι που σκαλίζετε στη ψυχή μας για πάντα ότι και να γίνει ότι και να κάνουμε πάντα θα είναι μαζί μας και δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να μας δώσει άφεση γιατί μόνο εμείς ξέρουμε το μέγεθος της άρα μόνο για μας υπάρχει! Χαράζετε μέσα μας όπως σκαλίζει ένα γλυπτής το μάρμαρο και μένει εκεί για πάντα!
Και όσα πιο πολλά σκαλίσματα τόσο πιο καλό το έργο????? Αυτό δε το ξέρω !!
Γιατί σε μία τόσο ολιγόλογη τοποθέτησή σου, χρησιμοποιείς 4 φορές την λέξη "πάντα"?
Φιλικά,
Deva
quote:
Υπό αυτό το πρίσμα, αυτό που κάνει ο Ιησούς είναι κάτι εξόχως επικίνδυνο: πείθει τους παρευρισκόμενους ότι όλοι τους είναι, όπως και να το σκεφτούνε, αμαρτωλοί.
Ναι, έχεις εν μέρει δίκιο. Η πλάνη, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί επικίνδυνη, είναι επικίνδυνο αυτό που κάνει. Απο την άλλη πάλι, δεν θα έλεγα πως πείθει. Τι πειθώ διαθέτει κάποιος που λέει μία φράση μόνο ? Αυτός είπε "ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω", και το πλήθος κοκάλωσε. Νομίζω πως κάτι άλλο ενεργοποιεί μέσα τους...
Deva
Υ.γ.
Ίσως έχω και ένα μικρό πρόβλημα να εκφραστώ όπως θέλω βλέπεις δεν έχω τους τίτλους και τις περγαμηνές που έχουν άλλοι εδώ μέσα!
Δε ζυγιάζω, δε μετρώ , δε βολεύομαι ! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι
quote:
Υπήρξε άραγε ο ίδιος του ο Ιησούς αναμάρτητος?
Αν θεωρείς την αμαρτία πως είναι σφάλμα, τότε η απάντηση είναι εύκολη. Αυτός δεν είναι που πάει και τα σπάει μέσα στο ναό, που τα κάνει γης μαδιάμ ? Αυτός δεν είναι που καταριέται την συκιά ? Ε, αυτά τι είναι δηλ? Σφάλματα δεν είναι ?
Deva
quote:
βλέπεις δεν έχω τους τίτλους και τις περγαμηνές που έχουν άλλοι εδώ μέσα!
Ποτέ δεν είναι όμως αργά για τα αποκτήσεις... Συγχώρα με, τίποτε από όσα λέω δεν είναι ασφαλή...
Deva
Edited by - Deva_Parinito on 19/04/2005 00:51:39
«Νομίζω πως κάτι άλλο ενεργοποιεί μέσα τους...»
Αυτό ακριβώς με ανησυχεί αγαπητέ………
quote:
Αυτό ακριβώς με ανησυχεί αγαπητέ………
Γιατί σε ανησυχεί ?
Deva
quote:
Επιτέλους να και κάποιος αμαρτωλός !!
Τελικά η ουσία είναι ότι είναι γλυκιά !!!!
Ότι και να θεωρεί ο καθένας μας αμαρτία σίγουρα είναι γλυκιά !
Αυτό είναι το θέμα ΠΛΑΤΩΝΑΣ να είναι γλυκιά!
Και δε μιλάω για ακραία πράγματα φόνους παιδεραστίες κλπ μιλάω για τις μικρές χαριτωμένες αμαρτίες μας!!
Αγαπητη e_shadow,
Είμαι ένα γλυκό αμαρτωλό λουκούμι!
Η μοναδική αμαρτία μου, είναι πως μερικές φορές…. κάθομαι στο λαιμό!
Τόσο για την μερική, οσο και για την γενικότερη βλέψη της αμαρτίας, εκεί δηλαδή που και ο Νόμος επεμβαίνει, είναι αξιοσέβαστη η στάση που κρατούσαν οι αρχαίοι υμών πρόγονοι (δικασται), ιδιαίτερα με τις αποφάσεις τους.
Άκουγαν με προσοχή τις κατηγόριες, και στις περισσότερες των περιπτώσεων, (ακόμα και για φόνο εν βρασμό ψυχής), έδιναν άφεση αμαρτιών, πλην, της πρόθεσης να βλάψεις, και ήσαν αμετάκλητοι (επέβαλαν την μεγαλύτερη ποινή), σε εκείνον που έκανε κακό, σε ευεργέτη του.
quote:
Είμαι ένα γλυκό αμαρτωλό λουκούμι!Η μοναδική αμαρτία μου, είναι πως μερικές φορές…. κάθομαι στο λαιμό
Αυτό είναι ακόμη καλυτερο αν είναι να πνιγεις να πνιγεις από λουκουμι
quote:
Άκουγαν με προσοχή τις κατηγόριες, και στις περισσότερες των περιπτώσεων, (ακόμα και για φόνο εν βρασμό ψυχής), έδιναν άφεση αμαρτιών, πλην, της πρόθεσης να βλάψεις, και ήσαν αμετάκλητοι (επέβαλαν την μεγαλύτερη ποινή), σε εκείνον που έκανε κακό, σε ευεργέτη του.
Συμφωνώ απολυτα μαζι τους δεν υπάρχει χειρότερο από την αχαριστια
quote:
Ποτέ δεν είναι όμως αργά για τα αποκτήσεις...
Δε ξέρω την ηλικία σου αλλά στη δικιά μου είναι δύσκολο πλέον!
Μορφώθηκα μόνη μου όσο μπόρεσα διαβάζοντας τόμους ολόκληρους που σίγουρα είμαι περήφανη για όσα ξέρω !
Απλά δε μπορώ να εκφραστώ γράφοντας εύκολα όπως μερικοί άλλοι!
Δε ζυγιάζω, δε μετρώ , δε βολεύομαι ! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι
«Γιατί σε ανησυχεί ?»
Διότι όλα έχουνε υποκειμενική υπόσταση και ενίοτε εξηγούνται και μπολιάζονται από θεολογικές ακροβασίες.
Ο κόσμος όμως δεν είναι Αγγελικά πλασμένος. Δεν υπήρξε ποτέ και δεν θα είναι ποτέ.
Ιδανικές προϋποθέσεις δεν υπήρξαν καν στον κήπο του θεού, τον οποίο υποτίθεται σωματοποιεί ο Ιησούς του σκηνικού. Υπήρξε σαφέστατη τιμωρία, και μάλιστα για έναν αυστηρά μικρό αριθμό ατόμων.
Δεν υπήρξε καν δεύτερη ευκαιρία διόρθωσης.
Αυτές οι σχετικές αξίες, οι σχετικές προτροπές που εκφράζονται και υπονοούνται, αντιτίθενται στην ανθρώπινη φύση. Και αυτό διότι οι άνθρωποι θα πρέπει να ξέρουνε να πληρώνουνε για την αναντίρρητη ιδέα ότι το απόλυτο είναι λιγότερο επικίνδυνο από το σχετικό.
Το ένα οδηγεί, δίχως έλεγχο, στην υπερβολή, αλλά το άλλο πάντα σε ηθική κενότητα.
Και μια ματιά στους εκφραστές αυτού του παραδείγματος, στην εκκλησία και στα ηγετικά της μέλη, μας αποδεικνύει αυτή την κενότητα.
Όπως είπε και ο Ηράκλειτος «Οι άνθρωποι πρέπει να μάχονται για τους νόμους τους σαν να ήταν τα τείχη της πόλης τους».
Αυτό λοιπόν με ανησυχεί.
quote:
Όπως είπε και ο Ηράκλειτος «Οι άνθρωποι πρέπει να μάχονται για τους νόμους τους σαν να ήταν τα τείχη της πόλης τους».
Νόμος όμως, είναι και το να ακολουθείς την γνώμη του ενός. Tο είπε κι αυτό...
quote:
Ο κόσμος όμως δεν είναι Αγγελικά πλασμένος.
Εγώ θα έλεγα φίλε μου πως είναι και αγγελικά πλασμένος. Δεν είναι δίκαιο να μιλάς έτσι για τον κόσμο. Ποιο είναι το τόσο μεγάλο κακό που σου έχει κάνει ? Μην αρνείσαι την σοφία της φύσης και φίλε, προσπάθησε να μην είσαι τόσο κατηγορηματικός μαζί της...
quote:
Διότι όλα έχουνε υποκειμενική υπόσταση
Ναι, για τους κοιμισμένους. Αυτοί ζουν στον δικό τους κόσμο ξεχωριστά, το καθένα και όλα γι' αυτούς είναι υποκειμενικό, ξεχωριστό. "Ένας και μοναδικός είναι ο κόσμος των ξυπνητών". Το καθένα και όλα, είναι ένα, αντικειμενικό και μοναδικό.
Κι αυτό το είπε ο Ηράκλειτος....
Ας επιστρέψουμε όμως στο θέμα μας, στην αμαρτία και στην άφεσή της...
Φιλικά,
Deva
Edited by - Deva_Parinito on 19/04/2005 16:53:57
quote:
Υπήρξε σαφέστατη τιμωρία, και μάλιστα για έναν αυστηρά μικρό αριθμό ατόμων.
Διόλου δεν ενδιαφέρει το πλήθος των ατόμων. Έχει σημασία αν τιμωρείς έναν ή τριάντα ? Σημασία έχει ό,τι τιμωρείς. Αλλά γιατί τιμωρείς ? Τιμωρείς όταν θεωρείς πως ο άλλος έχει κάνει σφάλμα. Και ποιος είσαι εσύ που θα με τιμωρήσεις επειδή έσφαλα ? Εσύ δεν έχεις κάνει σφάλματα ? Μήπως είσαι "αναμάρτητος" ?
Τα ερωτήματα αυτά, θα μπορούσαν να υπήρχαν και στο μυαλό της πόρνης εκείνη την στιγμή, έτσι δεν είναι ? Κάπως έτσι δεν θα σκεφτόταν και η πόρνη ?
Αυτό, γιατί δεν το σκέφτηκε ο Ιησούς όταν πήγε και ρήμαξε τους εμπόρους στον ναό ? Μα κι αν το σκέφτηκε, γιατί θεώρησε "σφάλμα" την πράξη των μεροκαματιάριδων ανθρώπων, που στην τελική δηλ, το ψωμί τους 'βγάζαν και τα έκανε άνω κάτω ?
(Το β' ενικό δεν σημαίνει πως απευθύνομαι σε έσενα προσωπικά φίλε μου. Για μένα, ένας ισοδυναμεί με μυριάδες και μυριάδες με κανέναν.)
Όσο ερμηνεύετε την αμαρτία ως σφάλμα, το μυαλό σας θα γίνεται σαν τον λαβύρινθο του Μίνωα, δαιδαλώδης και σκοτεινό. Στο τέλος άκρη δεν θα βρείτε, γιατί Θησέας και Αριάδνη υπήρξαν μία φορά. Κι αυτή η φορά, ανήκει στην Μυθολογία...
Τα δέοντα,
Deva
Edited by - Deva_Parinito on 19/04/2005 20:04:57
quote:
Το ένα οδηγεί, δίχως έλεγχο, στην υπερβολή, αλλά το άλλο πάντα σε ηθική κενότητα.
Όμορφη σκέψη για το απόλυτο και το σχετικό...
Το "πάντα", καλύτερο είναι να το αποφεύγουμε στον λόγο μας. Δεν το γνωρίζουμε. Ας αφήνουμε το "πάντα", στην μπάντα...
Χαιρετώ !
Deva
Edited by - Deva_Parinito on 19/04/2005 20:20:04
κι όλο μου λες στα σκοτεινά / τι είχες και τι έχεις...
Τα σέβη μου,
Deva
Edited by - Deva_Parinito on 19/04/2005 22:09:28
quote:
Το παράδειγμα θυμίζει κατά κάποιον τρόπο τον Ιούδα, που αντιπροσωπεύει τον θνητό άνθρωπο, τον άνθρωπο από συναισθήματα και ανασφάλειες, από τον οποίο ωστόσο ζητείται να είναι τέλειος, να είναι θεϊκός.
Ο Ιούδας είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό πρόσωπο. Χωρίς αυτόν ο Ιησούς, δεν θα είχε συλληφθεί, δεν θα είχε θανατωθεί, και πολύ πιθανόν το "θύμα", όπως λες, να είχε περάσει στην Ιστορία, χωρίς να τον γνώριζε κανένας μας...
Έχω όμως βάσιμες και ισχυρές ενδείξεις, πως τούτη την στιγμή, ο Ιησούς και ο Ιούδας, βρίσκονται κάπου εδώ κοντά, πιθανόν σε κάποιο καφενείο παρεούλα, και παίζουν τάβλι, και ο Θεός, όχι μόνο παίζει ζάρια μαζί τους, αλλά μερικές φορές τα ρίχνει και σε σημείο που δεν μπορεί να τα βρεί κανένας τους... Απο την άλλη, μπορεί και να βρίσκονται σε 'κάνα φόρουμ και να τα λένε...
Όπως και να 'χει, εγώ δεν έχω κάτι άλλο να πω επί του θέματος προς στιγμήν - της αμαρτίας δηλ - και... θα σας δω στο πλοίο....
Γεια σας,
Deva Parinito.
Edited by - Deva_Parinito on 20/04/2005 20:33:54
«Το "πάντα", καλύτερο είναι να το αποφεύγουμε στον λόγο μας. Δεν το γνωρίζουμε. Ας αφήνουμε το "πάντα", στην μπάντα...»
Γιατί το λες αυτό?
Η ιστορία και η διαδρομή διαφόρων θεσμών μας έχουνε δώσει σχετικά παραδείγματα. Οφείλουμε μεν να μην κοιτούμε πίσω, αλλά επίσης οφείλουμε να βελτιώνουμε τα λάθη και τις ασχήμιες.
Deva_Parinito:
«Ο Ιούδας είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό πρόσωπο. Χωρίς αυτόν ο Ιησούς, δεν θα είχε συλληφθεί, δεν θα είχε θανατωθεί, και πολύ πιθανόν το "θύμα", όπως λες, να είχε περάσει στην Ιστορία, χωρίς να τον γνώριζε κανένας μας...»
Δεν είναι δραματικό λοιπόν ότι μια ανθρώπινη ιστορία έχει φουσκώσει σε «Θείο Λόγο»? Δεν είναι δραματικό να υποβαθμίζουμε την πραγματική ανθρώπινη υπόσταση και να επιβραβεύουμε την επίπλαστη αλήθεια που δήθεν αναδύει το όλο σκηνικό?
Deva_Parinito:
«Απο την άλλη, μπορεί και να βρίσκονται σε 'κάνα φόρουμ και να τα λένε...»
Εγώ πάντως, πολύ ευχαρίστως θα γνώριζα τον Ιούδα. Τον άνθρωπο.
Να΄σαι καλά.
quote:
Γιατί το λες αυτό?
Το λέω, επειδή ακριβώς δίνω δίκαιο σ' αυτό που λες :
quote:
Η ιστορία και η διαδρομή διαφόρων θεσμών μας έχουνε δώσει σχετικά παραδείγματα. Οφείλουμε μεν να μην κοιτούμε πίσω, αλλά επίσης οφείλουμε να βελτιώνουμε τα λάθη και τις ασχήμιες.
Αυτό όμως, τα "σχετικά παραδείγματα", δεν σημαίνει απαραιτήτως πως μας δίνει το δικαίωμα να μιλάμε για το παντοτινό και να συμπεραίνουμε κάτι απόλυτο. Όταν χρησιμοποιούμε το "πάντα" στον λόγο μας, σημαίνει πως έχουμε αποκρυσταλλωμένη γνώμη για το παντοτινό. Μόνον ένας "Φωτισμένος", μπορεί να μιλήσει έτσι. Αυτός το γνωρίζει, γνωρίζει το παντοτινό. Λες : "πάντα σε ηθική κενότητα", εγώ θα έλεγα, όχι πάντα, δηλ κάποιος που μιλάει "σχετικά", "γενικά", δεν σημαίνει πως είναι απαραιτήτως και ηθικά κενός. Γι' αυτό είναι καλύτερα να αποφεύγουμε το "πάντα". Αν ρίξεις μια ματιά σ' αυτό το φόρουμ, θα δεις πως οι περισσότερες γνώμες των χρηστών του, είναι γενικές, σχετικές. Ε, δεν μπορούμε όμως να χαρακτηρίσουμε αυτούς τους ανθρώπους ως ηθικά κενούς. Όταν εμφανιστεί κάποιος όμως που μιλάει απόλυτα, χαρακτηρίζεται αμέσως. Αυτό, μας μπερδεύει...
quote:
Δεν είναι δραματικό λοιπόν ότι μια ανθρώπινη ιστορία έχει φουσκώσει σε «Θείο Λόγο»? Δεν είναι δραματικό να υποβαθμίζουμε την πραγματική ανθρώπινη υπόσταση και να επιβραβεύουμε την επίπλαστη αλήθεια που δήθεν αναδύει το όλο σκηνικό?
Ε, κοίταξε, αυτό κατά την γνώμη μου, είναι ένα σφάλμα που κάνει όχι μόνο ο Χριστιανισμός, αλλά και τα περισσότερα θρησκευτικά ρεύματα. Πάρε παράδειγμα τον Μωαμεθανισμό. Ο Μωάμεθ είναι ο τελευταίος τους προφήτης. Ο Λόγος του, χαρακτηρίζεται από τους Μωαμεθανούς ως "θεϊκός". Για δες όμως κάτι : Στο παρελθόν, οι λαοί της Ανατολίας, βρισκόντουσαν σε συνεχείς διαμάχες, έκαναν πολέμους. Ποιοι πήγαιναν στους πολέμους ? Οι άνδρες. Έτσι, σιγά σιγά, επειδή αυτοί σφαγιάζονταν αναμεταξύ τους, ο αριθμός των γυναικών έφτασε να είναι περισσότερος από τον αριθμό των ανδρών. Ήρθε λοιπόν ο Μωάμεθ, και έφτιαξε έναν νόμο - τον γνωρίζεις - που λέει πως ένας άνδρας μπορεί να παντρευτεί περισσότερες από μία γυναίκες. Επειδή, αυτόν τον νόμο, αυτόν τον Λόγο του Μωάμεθ, οι Μωαμεθανοί τον "φουσκώνουν", όπως πολύ σωστά λες, και τον κάνουν "Θεϊκό", τον κρατούν ως σήμερα, που δεν ισχύει αυτό που ίσχυε πριν από χρόνια. Αυτός ο Λόγος, είναι όλα τα άλλα, εκτός από "Θεϊκός". Τι να λέμε δηλ τώρα ? Είναι δραματικό ? Ε, και δραματικό είναι και κωμικό είναι...
Το "φούσκωμα" αυτό συμβαίνει σε πολλά - αν όχι σε όλα - θρησκευτικά ρεύματα. Ένα από τα σφάλματα του Χριστιανισμού και κατά συνέπεια και της Ελληνικής Εκκλησίας είναι και αυτό. Το ό,τι θεωρεί τον Ιησού, ως "μονογενή" υιό του Θεού. Αυτό το, "μονογενή", σφραγίζει το συγκεκριμένο θρησκευτικό ρεύμα, κλείνει όλες τις πόρτες για τους επόμενους.
Αν λοιπόν, ευχαρίστως θα γνώριζες τον Ιούδα ως άνθρωπο, ψάξε να βρεις τον Ιούδα πρώτα μέσα σε σένα. Αυτό, θα σε κάνει να γνωρίσεις και τον Ιησού και να τον δεις καθαρότερα...
Τα δέοντα,
Deva Parinito
Στο αρχική μου τοποθέτηση είπα πως άδικα οι Χριστιανοί έχουν κάνει τόσες υποθέσεις πάνω στο θέμα αυτό, στο θέμα της αμαρτίας, γιατί ερμηνεύουν την αμαρτία ως την διάπραξη σφάλματος. Η «αποδοτικότερη» ερμηνεία που δίνει ο Χριστιανισμός, βρίσκεται ακριβώς σ’ αυτήν την φανερή αρμονία που δημιουργεί, αφήνοντας να εννοηθεί πως η αμαρτία είναι σφάλμα. Θέλοντας να δικαιολογήσει το λαθεμένο συμπέρασμά του, υποθέτει το «αναμάρτητο» του Ιησού, και οι πιστοί – πως αλλιώς να κάνουν διαφορετικά ? – αυτό που κάνουν, είναι πως παραμένουν εγκλωβισμένοι στο να θεωρούν τους εαυτούς τους αμαρτωλούς και τον Ιησού αναμάρτητο. Αν ερμηνεύσουμε την αμαρτία ως σφάλμα, θα μπορούσαμε να δούμε τον Ιησού και ως αμαρτωλό (το παράδειγμα του ναού, της συκιάς). Αυτό κλονίζει την πίστη μας, είναι «αιρετικό», μας τρομάζει και ουσιαστικά, καταρρίπτει μέσα μας την εικόνα που λαθεμένα έχουμε φτιάξει για το πρόσωπο του Ιησού. Ο Ιησούς όμως είναι αναμάρτητος, όχι επειδή δεν κάνει σφάλματα, αλλά επειδή έχει συναίσθηση του τι κάνει, οποιαδήποτε στιγμή. Είναι παρόν, γνωρίζει τι κάνει, γνωρίζει τι λέει, γνωρίζει τι συμβαίνει γύρω του γιατί γνωρίζει πρώτα από όλα τι συμβαίνει μέσα του. Όλη η διδασκαλία του Ιησού, θα μπορούσε να χωρέσει σε μία πρόταση : «Αφού δεν μπορείτε να γνωρίσετε τους εαυτούς σας, γνωρίστε εμένα. Γνωρίζοντας εμένα, θα γνωρίσετε και τους εαυτούς σας και θα δείτε πως εγώ και εσείς, είμαστε ένα και το αυτό».
Έτσι λοιπόν, η «άφεση» - θεωρώντας την αμαρτία ως σφάλμα - στον Χριστιανισμό, βρίσκει άπλετο χώρο για να αφήσει τους πιστούς να κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου. Όλη η προσπάθεια των Χριστιανών βρίσκεται στο να εκλάβουν αυτήν την άφεση, αυτήν την απελευθέρωση, αυτήν την απαλλαγή από τα σφάλματά τους. Από ποιόν ? Από αυτόν που θεωρούν «αναμάρτητο». Μονάχα αυτός, μπορεί να απελευθερώσει τους «αμαρτωλούς», - γιατί ο ίδιος δεν υπήρξε, δεν έσφαλε – μονάχα αυτός μπορεί να δώσει «άφεση αμαρτιών».
Η e-shadow, είπε πως δεν υπάρχει «άφεση». Διαφωνώ. Είπε όμως πως η αμαρτία βαραίνει αποκλειστικά αυτόν που την διαπράττει. Συμφωνώ. Τότε όμως ποιος μπορεί να απαλλάξει τον αμαρτωλό από την αμαρτία του, πλην του ιδίου ? Ο ίδιος δεν θα πρέπει να απαλλάξει τον εαυτό του από το σφάλμα του ? Ο ίδιος ο αμαρτωλός δεν θα πρέπει να δώσει «άφεση αμαρτιών» στο εαυτό του ? Αλλιώς, πως ? Θα παραμένει εγκλωβισμένος πάντα, στις αμαρτίες του ? Πολύ σκοτεινό μου φαίνεται αυτό. Αλλά θα μπορούσε κάποιος να δώσει «άφεση αμαρτιών» στον ίδιο του τον εαυτό ? Θα πρέπει να μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του και αναμάρτητο για να το κάνει. Γίνεται ποτέ αυτό ? Αυτό είναι ένα βαθύτερο ερώτημα, που δεν μπορεί ποτέ να απαντηθεί αν συνεχίζουμε να θεωρούμε την αμαρτία ως σφάλμα. θα μπορούσε να απαντηθεί, μονάχα αν μπορούσαμε να δούμε στους εαυτούς μας, τον αμαρτωλό και τον αναμάρτητο ως έναν, ως ενοποιημένη εικόνα, ως έναν και τον ίδιον άνθρωπο που διαπράττει άλλοτε το σφάλμα, το λάθος και άλλοτε το σωστό. Αν μπορούσαμε να δούμε τον εαυτό μας, ως αμαρτωλό και άγιο ταυτόχρονα, τότε θα μπορούσαμε – χρησιμοποιώντας την «άγια» εικόνα του - να δώσουμε «άφεση αμαρτιών» στην "αμαρτωλή" του. Διαφορετικά, είναι αδύνατο.
Δίνοντας την σημασία του σφάλματος στην αμαρτία, αν θεωρούμε τον εαυτό μας μόνο αμαρτωλό, τότε είμαστε δέσμιοι των αμαρτιών μας. Αν θεωρούμε τον εαυτό μας μόνο αναμάρτητο, τότε είμαστε φαντασιόπληκτοι. Αν θεωρούμε τον εαυτό μας και τα δύο, τότε είμαστε ελεύθεροι.Και ο Ιησούς είναι ένας ελεύθερος άνθρωπος, δεν υποτάσσεται σε κανέναν. Ο Ιησούς δεν είναι ηθικός. Είναι θρησκευτικός. Καταλαβαίνει αυτήν την βαθύτερη κρυμμένη αρμονία που υπάρχει μεταξύ του αμαρτωλού και του αναμάρτητου και παραδίδει θρησκεία, ελευθερία. Το τι επακολουθεί μετά, από τους ανόητους, είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο...
Τα δέοντα,
Deva Parinito
Edited by - Deva_Parinito on 21/04/2005 15:35:28
"Αυτός δεν είναι που καταριέται την συκιά ?"
"άφες αυτοίς. Ου γαρ οίδασι τι ποιούσι...». "
Ηταν αμαρτωλή η συκιά;
Και αναμάρτητοι οι "αυτοίς";
Κι 'ομως, περιγράφουν το ίδιο άτομο...
Το άτομο που λέει αυτό: «Αφού δεν μπορείτε να γνωρίσετε τους εαυτούς σας, γνωρίστε εμένα. Γνωρίζοντας εμένα, θα γνωρίσετε και τους εαυτούς σας και θα δείτε πως εγώ και εσείς, είμαστε ένα και το αυτό».
Εγώ σίγουρα δεν θα καταριόμουνα μια συκιά. Δεν θα μπορούσα κι ούτε θα ήθελα να είμαι "ένα και το αυτό" με κάτι τέτοιο.
Και για τους "αυτοίς" μάλλον θα ακολουθούσα την διαδικασία που προτείνει ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ.
Μήπως είμαι αμαρτωλός;
Εσείς;
Edited by - Αίολος on 21/04/2005 15:41:51
quote:
Δεν θα μπορούσα κι ούτε θα ήθελα να είμαι "ένα και το αυτό" με κάτι τέτοιο.
Η επιλογή φίλε μου, είναι δίκη σου. Διάλεξε με ποιανού το μέρος θα ήθελες να είσαι : Με αυτόν που καταριέται την συκιά ή με αυτόν που λέει "ου γαρ οίδασι τι ποιούσι"?
Αλλά, πρωτού διαλέξεις, αν μπορείς βέβαια να το κάνεις, θα ήταν καλύτερο να μας έλεγες την γνώμη σου για το τι θεωρείς εσύ "αμαρτία", θα ήταν σοφότερο. Άσε λοιπόν τον Πλάτωνα στην ησυχία του, και πες μας την γνώμη σου, γιατί ως τώρα δεν θα μας έχεις πει τίποτε άλλο.
Φιλικά,
Deva
Edited by - Deva_Parinito on 21/04/2005 15:51:42