- Απορίες περί ορθοδοξίας (Η συνέχεια) - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

ΑΝΤΙ να εμμένεις σε μια αυτιστική στάση οπαδός του πλαστογράφου ΚΑΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΑ Απολογητή, ΑΝΤΙ να προσπαθείς να προωθήσεις τις σκοταδιστικές και μισαλλόδοξες προσπάθειες ιουδαιοχριστιανικής χειραγώγησης του ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΩΝΥΜΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ κρυπτόμενου απολογητή σου (αλήθεια, ΓΙΑΤΙ κρύβει επιμελώς την ταυτότητα του το παιδί??), ΑΝΤΙ να κάνεις πως δεν αντιλαμβάνεσαι τα άθλια λιβελογραφήματα που παρουσιάζει ως «ιστορία» και «ιστορικές πηγές» ο απολογητής σου, ΚΑΛΑ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΣΟΒΑΡΕΥΤΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΖΗΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΥΕΡΓΕΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗΣ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΛΙΓΕΣ ΚΑΚΟΡΑΜΜΕΝΕΣ ΑΡΑΔΕΣ ΠΟΥ ΜΟΥΧΛΙΑΣΑΝ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟΝΤΟΥΛΑΠΟ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΜΟΝΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑΣ.

«Μεταφυσική: ένα σωρό λόγια, για να πούμε ότι δεν ξέρουμε ούτε το πώς ούτε το γιατί.» Jacques Prevert.

Στις 28 Μαΐου, ο Μωάμεθ αποφάσισε τη γενική και τελική επίθεση εναντίον της πόλης. Ο Κωνσταντίνος, μετά την τέλεση της θείας λειτουργίας στον ναό της Αγίας Σοφίας, ενθάρρυνε τη φρουρά που θα έδινε τον αγώνα για την απόκρουση τής μεγάλης επίθεσης. Πράγματι, η πρώτη επίθεση αποκρούστηκε, αλλά η αναπλήρωση των απωλειών τής φρουράς ήταν δύσκολη. Ο τραυματισμός του Γενουάτη Ιουστινιάνη υπήρξε σοβαρό πλήγμα. Τέλος και ενώ ο Κωνσταντίνος αγωνιζόταν με στο πλευρό των στρατιωτών του ως απλός στρατιώτης, οι Τούρκοι μπήκαν στην πόλη από την αφύλακτη Κερκόπορτα το πρωί της 29ης Μαΐου του 1453. Σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς η καθοδήγηση των Τούρκων και η είσοδος στην πόλη από την Κερκόπορτα, οφείλεται σε προδοσία της «ανθενωτικής», φανατικής πτέρυγας της ορθόδοξης εκκλησίας και ίσως και αυτού του ιδίου του μετέπειτα διορισμένου από τους Τούρκους, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γενναδίου Β’ Σχολαρίου, οι οποίοι διεκήρυτταν ότι ήταν καλύτερη η υποταγή στους Τούρκους από την ένωση των εκκλησιών, την οποία θεωρούσαν υποταγή στον Πάπα. Η Κωνσταντινούπολη έπεσε στον αλλόθρησκο κατακτητή και έγινε πηγή θρύλων και παραδόσεων στη μνήμη τού λαού.
http://www.apodimos.com/arthra/H%20POLH_TON_PROGONON_MAS_POY_XATHIKE/
Νέος Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης εκλέχθηκε ο Γεώργιος Σχολάριος (ως Γεννάδιος Β'), ο μέχρι τότε αρχηγός των ανθενωτικών, στον οποίο ο Μωάμεθ έδωσε τόσα προνόμια, ώστε ουσιαστικά τον κατέστησε και πολιτικό ηγέτη των χριστιανών ορθοδόξων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

http://durabond.ca/gdouridas/diafora.html
Στην πιο κρίσιμη στιγμή της Πόλης, ο άνθρωπος που είχε ορκιστεί να την προστατέψει από τους εχθρούς, έπρεπε να βρει τρόπο να νικήσει το πιο φρικτό ελάττωμα της φυλής μας: Τη διχόνοια. Ενώ ο Μωάμεθ ένωνε τους μουσουλμάνους από κάθε σημείο της Ανατολής, ο Κωνσταντίνος είχε να αντιμετωπίσει τις συγκρούσεις ανάμεσα στους ενωτικούς και στους ανθενωτικούς. Ήταν δε το μίσος τόσο δυνατό, που οδηγούσε σε προδοσία: την ώρα που ο Αυτοκράτορας χρειαζόταν και το τελευταίο νόμισμα, πολλοί ανθενωτικοί προύχοντες έκρυβαν στα υπόγεια των σπιτιών τους τα τιμαλφή, αρνούμενοι να βοηθήσουν, γιατί όπως είχε πει ο μέγας Λογοθέτης Λουκάς Νοταράς «κάλιο το σαρίκι του σουλτάνου,
παρά η τιάρα του Πάπα»! Μέσα στη γενική αναστάτωση, ο Κωνσταντίνος αγωνιζόταν να οργανώσει την άμυνα:

1η Μαΐου 1452: Το κλίμα είναι βαρύ, κάτω από τον άκαιρα συννεφιασμένο ουρανό και με το Βόσπορο χαμένο μέσα σε μια αδικαιολόγητη για την εποχή ομίχλη. Οι ανθενωτικοί τριγυρνούν στα σοκάκια της πόλης και ερμηνεύουν τη μαγιάτικη βροχή ως κατάρα του Θεού, φανατίζοντας την ήδη βεβαρημένη ατμόσφαιρα. Ο Κωνσταντίνος μάταια αγωνίζεται να πείσει τους ανεγκέφαλους έλληνες ότι το δεμάτι δεν σπάει αν είναι ενωμένο, ότι τούτες είναι ώρες που απαιτούν ηρεμία και ενότητα.

0ι χριστιανοί στην οθωμανική Αυτοκρατορία οφείλουν και επιτρέπεται να αυτοδιοικούνται οι ίδιοι, κάτω από την εξουσία της εκκλησιαστικής αρχής τους, δηλαδή κάτω από τον Πατριάρχη. Ένας ανθενωτικός καλόγερος με το όνομα Γεννάδιος οφείλει να είναι ο νέος και πρώτος Πατριάρχης κάτω από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. 0 Αυτοκράτορας τον είχε εξορίσει, διότι αντέδρασε σφοδρά εναντίον της Ένωσης της ορθόδοξης με τη λατινική εκκλησία. Αυτή η επιλογή άρεσε σε πολλούς, διότι ο Γεννάδιος ήτανε πεπεισμένος και αντίπαλος της Ένωσης των εκκλησιών και αυτό ασφαλώς ήτανε το ενδιαφέρον του Μεχμέτ, να κρατήσει δηλαδή σταθερά την παραδοσιακή εχθρότητα… Η δύναμη και τα προνόμια της ορθόδοξης εκκλησίας ήτανε μεγαλύτερα κάτω από τους 0θωμανούς, απ΄ ότι από τους Βυζαντινούς Αυτοκράτορες. Ασφαλώς αυτή η πολιτική και θρησκευτική δύναμη στα χέρια της εκκλησίας οδήγησε σε μεγάλες αντιμαχόμενες θέσεις για τα υψηλά αξιώματα, όπου ήτανε συχνά συνδεδεμένες και με το ρουσφέτι.
Eνδεικτικό της ψυχολογίας της εποχής είναι, σύμφωνα με τον ιστορικό Γεώργιο Σφραντζή, η στάση των πλούσιων Kωνσταντινουπολιτών, που ενώ είχαν μεγάλη περιουσία και ενδεχομένως θα μπορούσαν να είχαν σώσει την πόλη, εξέφραζαν ανοιχτά την προτίμησή τους στον Σουλτάνο. Eξάλλου, μια νέα ερμηνεία που έρχεται από την τουρκική επιστημονική κοινότητα, όπως εξηγεί στα «NEA» η επίκουρος καθηγήτρια Bυζαντινής Iστορίας στο Πανεπιστήμιο Aθηνών, Tριανταφυλλίτσα Mανιάτη-Kοκκίνη, «αποσείει την ευθύνη της'Αλωσης από την τουρκική πλευρά και ρίχνει την ευθύνη στους Bυζαντινούς πλούσιους που δεν διέθεσαν χρήματα για να επισκευάσουν την οχύρωσή της».

Στο Βυζάντιο ήταν τόσος ο φανατισμός και ο ανταγωνισμός Ενωτικών και Ανθενωτικών, που δεν ήτανε σε θέση να δουν και να αντιληφθούν τις σημαίες των 0θωμανών έξω από την Βασιλεύουσα. Η εορταστική εθιμοτυπία της ενθρόνισης ακολουθεί το βυζαντινό τυπικό της εκκλησίας. 0 Σουλτάνος αναλαμβάνει το ρόλο του Αυτοκράτορα. Επειδή χάθηκε ο μεγάλος σταυρός του Πατριάρχη στις ταραχές της κατάκτησης, δωρίζει ο Σουλτάνος έναν νέο σταυρό. Εκτός τούτου δωρίζει ο Μεχμέτ τον Πατέρα της εκκλησίας ένα άλογο και τον εγγυάται το απαραβίαστο του προσώπου του, φορολογική απαλλαγή, την προστασία του από τον εκθρόνιση - καθαίρεση και το δικαίωμα αυτά τα προνόμια να τα κατέχει για πάντα και αιώνια να τα διαβιβάζει στους διαδόχους του. Βέβαια μετέπειτα σουλτάνοι και βεζίροι δεν θέλησαν βέβαια να θυμηθούν επακριβώς αυτήν την υπόσχεση.

Σύμφωνα με το «δόγμα» του (μετέπειτα) Πατριάρχη Γεννάδιου, στο δίλημμα του τι έπρεπε να σωθεί, η Αυτοκρατορία η η Ορθοδοξία η απάντηση ήταν σαφής: η Ορθοδοξία. Και ο Σουλτάνος ήταν το όργανο του Θεού γιά την πραγματοποίηση του «ευγενούς» αυτού στόχου. Σύμφωνα με τον Γεννάδιο, «ο «φιλάνθρωπος» σουλτάνος ήταν όργανο όχι μόνο της θείας οργής, αλλά και της θείας πρόνοιας κι εμφανιζόταν, έστω έμμεσα, ως υπερασπιστής της Ορθοδοξίας, ως ένας ιδιότυπος «άπιστος» δεφένσωρ και έκδικος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Κατά συνέπεια, η νομιμοφροσύνη προς αυτόν, τόσο της Εκκλησίας όσο και ολοκλήρου του Γένους, ήταν αναγκαία, αν όχι επιβεβλημένη» (βλ. Π. Κονόρτα, «Ο Θεός, ο Σουλτάνος και ο Πατριάρχης», Ιστορικά, 25 Μαίου 2000).

Οταν οι επτανήσιοι ξεσηκώνονταν επαναστατημένοι γιά να συνεργασθούν με την Γαλλία με στόχο την ανεξαρτησία τους, ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’ τους έστελνε φιρμάνι απαιτώντας την υπακοή τους προς τις Οθωμανικές αρχές που ήσαν οι υπερασπιστές «της θρησκείας και της ελευθερίας των λαών»! Ο ίδιος Πατριάρχης είχε με δύο εγκυκλίους του καταδικάσει την εξέγερση του γένους ενάντια στον τουρκικό ζυγό ενώ μαζί με την σύνοδο είχε αναθεματίσει τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και τους επαναστάτες συντρόφους του σαν «ασεβείς άρχοντες και καταστροφικούς προδότες». Σε μιά τρίτη εμπιστευτική μάλιστα προσωπική του εγκύκλιο προς τους τότε μητροπολίτες, ένα κείμενο δηλ. που διακινήθηκε εν αγνοία των οθωμανικών αρχών, ο Πατριάρχης Γρηγόριος αποσαφηνίζει τις διαθέσεις της επίσημης ορθόδοξης εκκλησίας απέναντι στους επαναστατημένους έλληνες. «…Εντελλόμεθά σοι εκκλησιαστικώς», τονίζει προς τους μητροπολίτες, «να διασαλπίσεις εις όλους τους υπό την πνευματικήν σου προστασίαν Χριστιανούς τας εννοίας των εκκλησιαστικών μας γραμμάτων, να αγωνισθείς εκ παντός τρόπου εις το ν’ αποδείξεις την πλάνην, εις την οποίαν ευρίσκονται, να διαλύσεις τους ματαίους στοχασμούς των και τέλος πάντων ν’ αποδείξεις ότι με την επιμονήν αυτών εις το απονενοημένον τούτο κίνημα διοργανίζουσι τον όλεθρον όλου του γένους, να πληροφορήσης αυτούς, ότι, αν δεν διορθώσωσι το σφάλμα με μίαν τελείαν και ειλικρινή μεταμέλειαν, η εκκλησία τους έχει αποκεκομμένους της των πιστών ολομελείας και αποβλήτους και ενόχους τω αιωνίω αναθέματι».

Οι απειλές μάλιστα του Πατριάρχη Κων/πόλεως ακουμπούσαν και τους ίδιους τους μητροπολίτες στην περίπτωση που θα αδιαφορούσαν και δεν θα εκτελούσαν τις ανθελληνικές του εντολές: «σε έχομεν εξ εκείνης της ώρας έκπτωτον του αρχιερατικού βαθμού, αυτοκατάκριτον και μέλος αλλότριον και ξένον της εκκλησίας του Θεού και καθαιρέσει αμετακλήτω ένοχον». Και το συμπέρασμα της πατριαρχικής εμπιστευτικής εγκυκλίου, «…ούτως εξεκαύθη η δικαία της εκκλησίας αγανάκτησις κατά των κοινών φθορέων και λυμεώνων» (των ηγετών δηλ, της επανάστασης).

Ο Πατριάρχης Ανθιμος της Ιερουσαλήμ στα κείμενά του με τίτλο Πατρική Διδασκαλία, που δημοσιεύτηκαν στην Κων/πολη το 1798, είχε καταδικάσει κάθε ιδέα εθνικής επαναστατικής εξέγερσης με το επιχείρημα πως οι έλληνες έπρεπε να παραμείνουν αφοσιωμένοι στους Οθωμανούς αφεντάδες διότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν δημιούργημα «Θεικής Θέλησης» που είχε σαν στόχο την «προστασία της Ορθοδοξίας από την μόλυνση που θα της προξενούσε η αίρεση του Λατινικού Καθολικισμού»!!

Αλλά και συνολικά η ηγεσία του ορθόδοξου κλήρου στα 1800, με τα γνωστά «Αντιδυτικά», κατηγορούσε σαν «άθεους» όσους δούλευαν γιά την λαική επανάσταση κατά των Τούρκων. Τα επιχειρήματα των χριστιανών ζηλωτών ήταν ακριβώς εστιασμένα στο γεγονός πως το Οθωμανικό καθεστώς διευκόλυνε το έργο της Ορθόδοξης εκκλησίας επιτρέποντας την ανάπτυξη των δικών της αυτόνομων οργανωτικών μηχανισμών. Ο ορθόδοξος ανώτερος κλήρος όχι μόνο δεν υπέστη διώξεις από τους Οθωμανούς σουλτάνους αλλά αντίθετα είχε επιδοθεί σε αγώνα εξαγοράς των οφφιτσιούχων του καθεστώτος γιά την εξασφάλιση υψηλών εκκλησιαστικών αξιωμάτων. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Πατριάρχη Καλλίνικου του ΙΙΙ που πέθανε το 1757 από υπερβολική χαρά (!) μόλις πληροφορήθηκε πως είχε εξασφαλίσει την εκλογή του από τον Σουλτάνο. Η απελευθέρωση της χώρας βρήκε τα ορθόδοξα μοναστήρια (περίπου 600 σε αριθμό!!) να έχουν στην ιδιοκτησία τους σημαντικά πλούτη με αποτέλεσμα να προκληθούν εντάσεις με τις τότε εθνικές κυβερνήσεις που δήμευσαν περιουσίες τους και κατήργησαν ορισμένα απ αυτά.

Η αντιδυτική κατά κύριο λόγο στάση της ηγεσίας της Ορθόδοξης εκκλησίας διευκόλυνε τους στρατηγικούς σχεδιασμούς της Υψηλής Πύλης που επιχειρούσε με κάθε τρόπο να ορθώσει εμπόδια στην επιρροή της Ρώμης και του Πάπα στα χριστιανικά εδάφη της Ανατολής. Δεν είναι τυχαίο πως γιά πρώτη φορά ορθόδοξες μητροπόλεις στις Κυκλάδες ιδρύθηκαν στα χρόνια της Οθωμανικής κατάκτησης. Οι απλοί ιερείς αλλά και οι βαθιά θρησκευόμενες προσωπικότητες που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στον αγώνα της ανεξαρτησίας (Μακρυγιάννης, Παπαφλέσσας κα) έτρεφαν μεγάλη αντιπάθεια και καχυποψία απέναντι στην ιεραρχία του ορθόδοξου κλήρου. Ακόμα και στην Φιλική Εταιρία μοναχά το 10% των μελών της ήσαν μέλη του κλήρου, κι απ αυτούς μάλιστα ελάχιστοι ήσαν μέλη της εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Αποκαλυπτικές είναι οι αναφορές της «Ελληνικής Νομαρχίας», ενός ιστορικού κειμένου άγνωστου συγγραφέα του 1806, στον αρνητικό ρόλο του κλήρου στην αυτοσυνείδηση του έθνους. Ο «αμόρφωτος κλήρος» υπήρξε, σύμφωνα με το εθνικό αυτό κείμενο, μιά βασική αιτία γιά την «συνεχιζόμενη σκλαβιά» των Ελλήνων. Κυρίως διότι πάσχιζε με κάθε τρόπο «να συγκρατήσει τα εθνικά οράματα του λαού».
Η αποδοχή της υποτέλειας στον τουρκικό ζυγό από την ηγεσία του ορθόδοξου κλήρου και η πλήρης δικαιολόγηση της στάσης του Γεωργίου Σχολάριου-Γεννάδιου αλλά και των αφορισμών κατά της επανάστασης από τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε’ (που με βάση την λογική αυτή γίνεται ολοφάνερο πως δεν υπήρξαν «εικονικοί» αλλά γνήσιοι) προκύπτει κι από το ακόλουθο επιχείρημα του παραπάνω συγγραφέα: «Η Αλωση κάνει τον Οικουμενικό Πατριάρχη «Μιλέτ – μπασή» (εθνάρχη) όλων των Ρωμιών - όχι μόνο των Ελλήνων -, ώστε να συνεχίζεται η οικουμενικότητα της Ρωμανίας – «Βυζαντίου» και μέσα στη δουλεία!»(σελ. 196-97) Η όποια κατά συνέπεια εθνική επανάσταση μέρους αυτού του «Μιλέτ», όπως λ.χ. των Ελλήνων, μείωνε την εθναρχική, και κατά συνέπεια υπερεθνική, δικαιοδοσία του Ορθόδοξου Πατριαρχείου. Σε λίγο, θα καταλήξουμε να πιστέψουμε πως ο Μωάμεθ ο Πορθητής είχε, μέσω της Αλωσης, θέσει σε κίνηση μεγάλα μελλοντικά σχέδια γιά την οικουμενική καταξίωση του «ρωμαίικου-ορθόδοξου» γένους!! Δυστυχώς, τα σχέδια αυτά τα …ανέτρεψε η επανάσταση του 1821. Σύμφωνα πάντα με τον Γ.Δ. Μεταλληνό: «Συνεπώς η Επανάσταση του 1821 από πλευράς της Ρωμηοσύνης σημαίνει ουσιαστική ήττα της ρωμαίικης ιδέας και θρίαμβο της φραγκικής πολιτικής των Δυτικών Δυνάμεων» (σελ.198)!!

quote:

---

Ψηλέ και dimitris2 θα μου απαντήσετε στα ερωτήματα που έθεσα γιατί κάνω μια στατιστική έρευνα.... Δυστυχώς ο snoopy δεν με τίμησε να απαντήση...ΕΛΠΙΖΩ ΕΣΕΙΣ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΤΕ

---