- ΑΝΤΙΟ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ.......... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

«_______Μη φύγεις ακόμα!!!
Αν φύγεις μετά θα είμαι μόνος μου και δεν θα με βοηθήσει κανείς!!
Άσε με να φύγω πρώτος. Εγώ δεν το αντέχω να είμαι μόνος………
Θυμάσαι; Σου το έλεγα και όταν είμασταν ακόμα στον κήπο της εφηβείας…
Μα εσύ γέλαγες.
Και μου έλεγες με αυτό το υπέροχο χαμόγελο, «Μη λες ανοησίες! Είσαι δυνατός μα δεν το ξέρεις.»
Σου έλεγα πως βλέπω εφιάλτες… να καλπάζεις σε λευκό άτι και να απομακρύνεσαι γελώντας για όσα αφήνεις πίσω σου…
Θυμάσαι; Κι εσύ ανασήκωνες το αριστερό σου φρύδι και γέλαγες πάλι και οι ρυτίδες στο πλάι των χειλιών σου μου έκλειναν το μάτι… να… έτσι!
Μην φύγεις πρώτη… θα νιώθω και δεν το θέλω… θα μου λείψουν τα μάτια σου…
Αυτά τα μάτια που όποιος τα κοιτάζει βυθίζεται στο καστανό της θάλασσας σου…
Χάνεται…
Χάνεται στα πιο θλιμμένα μάτια του κόσμου…
Την άκρη στο βλέμμα σου ποτέ δεν την βρήκα…
Θυμάμαι τα λόγια σου ακόμα…
«Δεν θα την βρεις, μάτια μου… Την έχω καρφωμένη στις πύλες της πατρίδας μου για να βρω κάποτε τον δρόμο του γυρισμού στο μέρος που ακούμπησα την καρδιά μου…»
Όλα τα θυμάμαι… Όμορφα μιλάς… Πώς να ξεχάσω;
Ποτέ δεν σε ανακάλυψα…
Μα κανείς δεν σε ανακάλυψε…
Αυτή είναι η παρηγοριά μου… δεν με ξεχώρισες…
Μα τι περιμένεις;
Με έμαθες να μην φοβάμαι τον θάνατο…
Μα δεν μου είπες το μυστικό… πως γίνεται από θεοί να γίνουμε άνθρωποι…
Μα εσύ δεν μου είπες ποτέ το μυστικό…
Έλεγες… «Οι λυπητερές ιστοριες χρειάζονται χρόνο για να ξεκουράζεται η ψυχή… και η δική μου δεν έχει ξεκούραση…»
Δεν ήθελες να λες τίποτα…
Κλειδωμένη η ψυχή σου…
Μόνη σου υπάρχεις…
Μα κανείς δεν ήταν μόνος μαζί σου…
Είσαι ένα σημείο, έλεγες με πίκρα… θυμάσαι;
Το ξέρω… πάντα το ήξερα…
Σε έβλεπα να σε συναντούν στη ζωή σου και να σε διαπερνούν και σου έλεγα φτάνει!
Μα εσύ… στοργικά τους έπαιρνες από την μία μεριά του δρόμου και τους περνούσες απέναντι αλλάζοντας τους οριστικά…
Δεν είδα κανέναν να γίνεται χειρότερος…
Ποτέ δεν βόγκηξες…
Ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκες…
Χαμόγελο κάρφωνες στις πλάτες τους καθώς έφευγαν…
Έτσι για να είσαι σίγουρη πως θα έχουν καλό δρόμο…
Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί σε ξάφνιαζε η αγάπη τους… ποτέ!
Δεν σε είδες ποτέ; Πώς είναι δυνατόν να μην σε είδες ποτέ;
Έκλεινες τα αυτιά σου όταν σου έλεγαν κάτι όμορφο… Και έκλεισες άπειρες φορές τα αυτιά σου…
Ναι είσαι ανόητη… Δεν άκουσες ποτέ αυτό που πάντα έψαχνες… Εσένα!
Μα ας είναι… για να ζεις εσύ θέλεις να έχεις κάτι να γυρεύεις.
Ας ήξερα τον όρκο που έδωσες να βρω και να τον σπάσω!
Αχ μου έμαθες τόσα πολλά…
Θυμάσαι τι μου έλεγες; «Θα κάνω τα πάντα για να μην ξανάρθεις σε αυτή την γη των παθών!»
Λες να το κατάφερες;
Πάντως με έκανες καλύτερο…
Κι εγώ; Εγώ τι σου έμαθα;
Εσύ μέχρι και τις τελίτσες στο τέλος των λέξεων μου έμαθες…
Βλέπεις;
Γέμισα τελίτσες το λευκό…
Βλέπεις παντού τα μυστικά…
Μου έλεγες μοιάζουν με ουρές από κομήτες…
Κι εγώ γέλαγα με την ιδέα… μα εσύ επέμενες…
«Μα οι λέξεις κομήτες είναι που πότε χτυπούν τους ανθρώπους και πότε τους στέλνουν σιωπηλά ένα φιλί τρυφερό… έτσι για το καλό…» έλεγες και μου κόπηκε το γέλιο.
Σε πίστεψα…
Είμαι ποιητής, έλεγες…
Δεν κατάλαβες ποτέ πως έμαθα να μιλάω σαν εσένα…
Είναι κρίμα να μην βλέπεις τον εαυτό σου αστρένια μου…
Για αυτό σου λέω…
Μην φύγεις ακόμα…
Νομίζω πως κοντεύω…
Περίμενε λίγο ακόμα ορκίσου το!
Σαχλαμάρες λέω……… Δεν ορκίζεσαι ποτέ σου…
Εγώ πρέπει να βιαστώ…
Φοβάμαι αυτό που λες… «Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος»
Αν και πάντα το έλεγες για καλό και έμοιαζε πάντα σαν ευχή που, μάγισσα μου, έπιανε και χαρά μεγάλη έδινε σε όσους την ντύθηκαν!
Αλλά εγώ φοβάμαι γιατί μοίρασες όλες τις ευχές σου και δεν κράτησες για σένα καμία…
Θυμάμαι που έλεγες πως αυτή σου η ευχή εσένα θα σε χτυπήσει αλλιώτικα.
Μα δεν εξήγησες ποτέ το πώς.
Γι αυτό κι εγώ φοβάμαι και λέω μην φύγεις ακόμα…
Λίγο ακόμα…
Πάλι σαχλαμάρες λέω…
Συγχώρα με αστρένια…
Αν θα φύγεις, πήγαινε στο καλό…… νομίζω πως θα έρχομαι να σε βλέπω…
Ίσως επιστρέφεις κι εσύ καμία φορά… έτσι να τα λέμε δυο στάλες, να δροσίζονται οι καρδιές!!!
Ξέρω πως εσύ δεν μένεις στους ουρανούς των σοφών…
Εσύ δεν αφήνεις κανέναν πίσω…
Έτσι έλεγες… ούτε ένας…
Μα φοβάμαι… πως μόνη σου θα μείνεις γιατί όλοι έφυγαν…
Αν θα φύγεις… Όταν θα φύγεις…
Πήγαινε στο καλό!
Νομίζω πως θα έρχεσαι… Ίσως εγώ να επιστρέφω…
Μπορεί και να ανταμωνόμαστε στη μέση, στη διαδρομή…
Στο καλό!
Γελάω…
Γιατί φεύγω πρώτος…
Αν με ακούσει κάνεις, θα πιστέψει πως σε αγάπησα ερωτικά σαν άντρας.
Μα δεν είναι έτσι…
Εγώ σε αγάπησα όπως αγαπάει ο πίνακας τον ζωγράφο του…
Όπως αγαπάει το τραγούδι την φωνή που το μοιράζει…
Όπως αγαπάει το μυθιστόρημα το χέρι που το έγραψε…
Όπως αγάπησε ο ήλιος τον αιθέρα που τον συγκρατεί…
Σαν φύγω ξέρεις τι θα ήθελα;
Να πάρεις το αγαπημένο όνομα…
Λίγο είναι το Άννα, Αννούλα μου…

Αυτά τα λίγα λόγια, είναι το Αντίο μου…
Γραμμένο εβδομάδες τώρα…
Ένα πάτημα στο κουμπί Αποστολή…
Τίποτα άλλο…
Κι εσύ θα ξέρεις όσα ποτέ δεν μίλησα…
Όσα δεν θα άκουγες ποτέ…
Πάψε να κλείνεις τα αυτιά σου!
Θέλω μία τελευταία χάρη αστρενια μου, μάγισσα…
Αυτό το… γράμμα… να το διαβάσεις δυνατά εκεί που πιστεύεις πιο πολύ πως ίσως αγγίξει τις καρδιές και πιάσει τόπο…
Εκεί που αξίζει να ακουστεί…
Μοιράζω λίγα λόγια βελούδινα…
Έτσι για να μαζέψω ευχές για την συνέχεια του ταξιδιού μου…
______________________________________________________________________Και αν λίγο γλύκανα τις καρδιές σας εγώ ο ποιητής…
Χαρίστε μου την ευχή σας για καλύτερο ταξίδι ______________________________________________________________________

Αστρενια μου… είδες τι όμορφα με πέρασες και μένα απέναντι;
Έγινα καλύτερος…
Έχεις δίκιο…
Έλεγες…
«Είμαι ένα σημείο μόνο… τίποτα άλλο…»
Έλεγες…
Συγχώρα με που δεν μπόρεσα να σε καταλάβω και να μοιραστώ μαζί σου…
Δεν μπόρεσα;
Δεν άφησες;
«Είμαι ένα σημείο μόνο… απλά είμαι εδώ…»
Έλεγες…
Συγχώρα με… Εγώ… σε ευχαριστώ για αυτό…

Ο δικός σου φίλος……
Ο δικος σου Αλεξανδρος……

Καλό δρόμο σε όλους σας……
Αλέξανδρος________»

ΚΙ ΕΓΩ ΜΕ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ ΜΟΥ... ΩΣ ΘΕΟΝΟΗ... ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΣΟΥΣ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ.

ΤΟ ΕΠΡΑΞΑ……………………………………………………………………………….

Καλό σου ταξίδι ποιητή...

---
Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΠΟΥΛΙ
ΠΟΥ ΚΕΛΑΗΔΑΕΙ ΚΙ ΕΧΕΙ ΤΗ ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ
ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΡΟΣΕΡΟ ΔΕΝΤΡΟ.
Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΜΗΛΙΑ
ΠΟΥ ΤΑ ΚΛΑΔΙΑ ΤΗΣ ΓΕΡΝΟΥΝ
ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΦΡΟΥΤΩΝ.
Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ
ΠΟΥ ΠΛΑΤΣΟΥΡΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΓΑΛΗΝΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ.
---

ΚΙ Ο ΗΛΙΟΣ Θ ΑΠΟΚΟΙΜΗΘΕΙ
ΜΕΣ ΣΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΗΣ ΟΛΥΝΘΟΥ
ΘΑ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ
ΚΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ
ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΙ ΘΑ ΣΤΑΘΟΥΝ
ΟΙ ΡΗΤΟΡΕΣ ΚΙ ΟΙ ΛΟΠΟΔΗΤΕΣ
ΖΗΤΙΑΝΟΙ ΕΤΑΙΡΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ
ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΙ ΘΑ ΣΤΑΘΟΥΝ

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΠΥΛΗ ΘΑ ΣΤΑΘΩ
ΜΕ ΤΙΣ ΚΟΥΒΕΡΤΕΣ ΣΤΗΝ ΜΑΣΧΑΛΗ
ΚΙ ΑΡΓΟΚΟΥΝΩΝΤΑΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ
ΘΑ ΧΑΙΡΕΤΗΣΩ ΤΟΝ ΦΡΟΥΡΟ
ΧΩΡΙΣ…ΒΟΥΛΗ… ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ
ΣΑ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΣΕ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ
ΘΑ ΠΩ ΤΗΝ ΛΕΞΗ ΚΑΙ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΠΥΛΗ ΘΑ ΣΤΑΘΩ…..

ΔΙ ΕΥΧΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΗΜΩΝ
ΣΤΟΥΣ ΝΑΟΥΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΛΥΓΜΩΝ
ΔΙ ΕΥΧΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΗΣ ΓΗΣ
ΟΡΑΤΗΣ ΚΙ ΑΟΡΑΤΟΥ..ΠΛΗΓΗΣ…
ΔΙ ΕΥΧΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΟΥ ΚΛΑΙΣ
ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ Σ ΑΓΑΠΑΩ ΝΑ ΛΕΣ
ΔΙ ΕΥΧΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΙ ΑΕΙ
ΜΕ ΘΕΟΥ ΠΝΟΗ

ΚΟΙΤΑΩ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΤΟΝ ΒΟΥΒΟ
ΚΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ΣΠΑΕΙ ΤΗΝ ΠΕΤΡΑ
ΦΕΥΓΩ… ΝΑ ΤΡΕΞΩ ΞΕΚΙΝΩ
ΜΕΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΛΟΓΙΚΗΣ ΤΑ 5 ΜΕΤΡΑ
ΜΕ ΧΑΡΑΓΜΕΝΑ Τ ΑΡΧΙΚΑ
ΟΝΟΜΑ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΦΥΛΗ ΚΙ ΑΡΧΑΙΑ ΤΥΧΗ
ΚΑΙ Μ ΕΝΑ ΘΕΜΑ… ΕΛΛΗΝΙΚΑ
ΘΑ ΓΡΑΨΩ ΚΟΣΜΕ ΤΟΥΣ ΧΡΗΣΜΟΥΣ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟ ΝΥΧΙ.

ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΩΣΤΟΣΟ ΤΙ ΩΦΕΛΕΙ
ΓΥΡΕΥΩ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΦΙΛΙ
ΣΤΕΡΝΟ ΦΙΛΙ ΠΡΩΤΟ ΦΙΛΙ
ΚΑΙ ΜΕ ΛΑΧΤΑΡΑ ΠΟΣΗ
ΓΥΡΕΥΩ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΦΙΛΙ
ΑΧ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ…
ΠΟΥ ΜΟΥ ΤΟ ΤΑΞΑΝΕ ΠΟΛΛΟΙ
ΚΙ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΚΑΝΕΙΣ
ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΔΩΣΕΙ

ΙΣΩΣ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΟΤΑΝ ΧΑΘΩ
ΓΥΡΝΩΝΤΑΣ ΠΑΛΙ ΣΤΟΝ ΒΥΘΟ
ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ
ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΤΑΙΡΙ
ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΝΕΥΡΕΤΟ ΦΙΛΙ
ΠΟΥ ΤΟ ΛΑΧΤΑΡΗΣΑ ΠΟΛΥ
ΣΑ ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΤΗΣ ΟΦΕΙΛΗ
ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΞΑΝΑΦΕΡΕΙ………

ΣΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΟΛΗ ΜΕΡΑ, ΟΛΑ ΟΣΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΑΜΕ ΚΙ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ…

ΑΠΛΑ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΩ ΕΝΑΝ ΦΙΛΟ...
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΩ ΜΙΑ ΓΕΝΝΑΙΑ ΨΥΧΗ...
ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ ΤΟΥ...
ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΑΜΕ...

ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ ΤΟΥ... ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΟ...
ΜΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΟ...
ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΕΖΗΣΕ...

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗ.....

quote:

---

---

...................
....................
....................

ΔΩΣ ΜΟΥ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΝΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΘΩ
ΔΩΣ ΜΟΥ ΕΝΑ ΦΙΛΙ ΝΑ ΠΛΥΝΩ ΤΟ ΚΑΚΟ
ΞΥΠΝΗΣΕ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΙ Μ ΕΝΑ ΣΚΟΠΟ
ΠΟΥ ΝΑ ΛΕΕΙ ΧΑΛΑΛΙ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΠΟΥ ΖΩ………»

ΚΙ ΕΓΩ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ, ΤΙ ΣΟΥ ΕΦΕΡΑ ΤΟ ΑΛΛΟ ΠΡΩΙ;
ΧΕ ΧΕ!
ΣΟΥ ΕΦΕΡΑ 6 ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΑΚΟΥΛΕΣ… ΑΠ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΑΥΡΕΣ…
ΓΕΜΑΤΕΣ ΠΟΛΥΧΡΩΜΑ ΚΟΥΒΑΡΙΑ ΜΑΛΛΙΑ ΓΙΑ ΠΛΕΞΙΜΟ…
ΚΑΙ ΒΕΛΟΝΕΣ…

-ΘΑ ΦΑΜΕ ΚΙΝΕΖΙΚΟ;
ΡΩΤΗΣΕΣ ΕΝΩ ΚΟΙΤΑΖΕΣ ΚΑΧΥΠΟΠΤΑ ΤΙΣ ΣΑΚΟΥΛΕΣ.
-ΟΧΙ! ΒΟΥΑΛΑ!
ΚΑΙ ΑΔΕΙΑΣΑ ΤΙΣ ΣΑΚΟΥΛΕΣ… ΚΑΙ ΓΕΜΙΣΕ ΤΟ ΧΑΛΙ ΣΟΥ ΧΡΩΜΑ.
ΚΑΙ ΕΣΥ ΓΕΛΟΥΣΕΣ……
-ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΗ!
ΚΑΙ ΠΝΙΓΟΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΛΙΑ.
ΚΑΙ ΣΟΥ ΕΙΠΑ…
-ΟΤΑΝ ΘΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΠΛΕΚΕΙΣ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΠΛΕΞΕΙΣ ΟΟΟΟΟΟΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΟΥΒΑΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ ΕΡΓΟ, ΤΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ!

ΔΕΝ ΤΑ ΑΓΓΙΞΕΣ ΠΟΤΕ ΣΟΥ.
ΙΣΩΣ ΑΥΤΟ…..
ΝΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΣΟΥ.

ΠΗΓΑΙΝΕ ΤΩΡΑ…
ΠΗΓΑΙΝΕ ΝΑ ΠΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΦΩΣ, ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΣΟΥ ΟΝΕΙΡΑ…
ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΣΟΥ ΒΗΜΑΤΑ…
ΤΟΥΣ ΕΠΟΜΕΝΟΥΣ ΣΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ…
ΤΟΥΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΥΣ ΣΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥΣ.

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ.

ΝΑ ΠΕΤΩ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΕΤΟ
ΝΑ ΠΕΤΩ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΑΛΑΞΙΕΣ ΜΟΥ
ΤΙΣ ΑΞΙΕΣ ΜΟΥ
ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΚΙ Η ΖΩΗ ΜΠΟΡΕΙ

ΣΤΗ ΧΩΜΑΤΕΡΗ ΜΑΣ ΡΙΧΝΟΥΝ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ
ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΓΙΑΣΕΜΑΚΙΑ ΤΟΥ ΑΟΣΜΟΥ
ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΟΣ ΜΟΥ ΚΟΜΜΕΝΑ

ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΠΝΙΓΕΤΑΙ
ΜΟΝΟ ΤΟΥ
ΚΙ ΕΙΠΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ
ΜΕΣ ΣΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ ΤΟΥ
ΚΕΡΝΑ ΜΕ
ΠΕΡΝΑ ΜΕ
ΝΑ ΠΕΤΩ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΕΤΟ
Μ ΕΝΑΝ ΠΥΡΕΤΟ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ Η ΑΝΑΤΟΛΗ
ΝΑ ΠΕΤΩ ΚΑΙ ΝΑ ΠΙΝΩ ΧΡΩΜΑΤΑ
ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ

ΜΟΝΟ ΤΟΥ
ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥ
ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ………

ΣΑΝ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ ΠΟΥ ΞΥΠΝΑ
ΑΠ ΟΝΕΙΡΟ ΒΑΘΥ
ΚΙ Ο,ΤΙ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΑ ΒΟΥΝΑ
ΚΛΑΙΕΙ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ

ΣΑΝ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ ΠΟΥ ΞΥΠΝΑ
ΕΦΤΑ ΓΕΝΙΕΣ ΣΒΗΣΤΟ
ΛΑΒΑ ΜΟΥ ΑΙΜΑ ΜΟΥ ΖΕΣΤΟ

ΚΑΤΙ ΛΙΓΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ
ΞΑΔΕΛΦΙΑ ΜΑΚΡΙΝΑ
ΠΕΣ ΜΟΥ ΑΝ ΕΜΕΙΝΕ ΚΑΝΕΙΣ
ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΤΑ ΠΕΤΕΙΝΑ

ΚΑΤΙ ΛΙΓΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ
ΣΤΑ ΕΓΚΑΤΑ ΤΟΥ ΝΟΥ
ΛΑΒΑ ΜΟΥ
ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

ΕΓΩ ΤΟ ΦΩΣ ΜΕΤΑΛΑΒΑ
ΚΙ ΕΚΕΙ ΣΕ ΠΑΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΥΝΗΘΩΣ
ΥΠ ΟΨΙΝ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΛΑΒΑ
ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΑ ΧΛΩΜΑ
ΚΑΤΑΛΑΒΑ…

ΕΓΩ ΤΟ ΦΩΣ ΜΕΤΑΛΑΒΑ
ΚΙ ΑΝΤΕΧΩ ΤΗΝ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ

ΛΑΒΑ ΜΟΥ ΛΑΒΑ ΜΟΥ ΔΑΚΡΥ ΑΠΟ ΧΡΙΣΤΟ
ΕΓΩ ΜΕ ΛΑΒΑ ΤΑ ΛΑΒΑ
ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΚΡΥΦΑ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ
ΚΙ ΑΣ ΕΜΟΙΑΖΑΝ ΘΕΟΠΑΛΑΒΑ
ΤΑ ΑΧ ΤΩΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ…

ΤΑΙΖΟΝΤΑΙ ΦΟΒΟΙ
ΔΟΞΑ ΝΑ ΛΕΣ

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΛΛΟΣ ΣΠΕΡΝΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟΣ ΘΕΡΙΣΕ
ΤΟ ΧΩΜΑ ΜΙΣΘΟ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ
ΠΟΙΟΝ ΦΟΒΕΡΙΣΕ;
ΣΑΝ ΠΙΕΙ ΝΕΡΟ ΣΚΑΕΙ ΧΛΩΡΟ

ΣΤ ΑΜΠΕΛΙ ΣΤΟΝ ΤΡΥΓΟ ΣΟΥ ΘΑ ΦΥΓΩ, ΣΟΥ ΤΟ ΓΡΑΨΑ
ΤΟ ΚΛΗΜΑ ΕΔΩ ΠΑΣΧΙΖΕΙ ΛΟΞΑ
ΣΤΑΦΥΛΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ
ΚΑΘΕΝΑΣ ΣΤΗ ΖΑΛΗ ΤΟΥ

ΑΜΑΝ ΚΡΑΣΙ, ΧΑΛΑΛΙ ΤΟΥ
ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΜΟΥΣΤΟΥ, ΤΟΥ ΓΟΥΣΤΟΥ ΝΑ ΒΡΩ ΤΙ;

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
ΣΤΟ ΓΡΑΨΑ ΕΚΕΙ
ΠΩΣ Ο,ΤΙ ΠΡΟΚΟΒΕΙ
ΞΕΚΟΒΕΙ…

ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΠΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ...
ΟΙ ΟΜΟΡΦΕΣ ΨΥΧΕΣ...
ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ....