- Η νοσταλγία και ο αυλός.... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
ΚΥΡΙΑΚΗ: Πρωί,στο Ναό του Μοσχοφόρου. Λέω:
να γίνει αληθινή σα δέντρο η ωραία Μυρτώ και
τ'αρνάκι της ,κοιτάζοντας ίσια στα μάτια το δολοφόνο μου,
για μια στιγμή,να τιμωρήσει το πικρότατο μέλλον.
ΔΕΥΤΕΡΑ: Παρουσία χλόης και νερού στα πόδια μου.
Που θα πει πως υπάρχω.Πρίν ή μετά το βλέμμα που
θα μ'απολιθώσει,το δεξί χέρι ψηλά κρατώντας
ένα πελώριο γαλάζιο Στάχυ.Για να ιδρύσω
τα Νέα Ζώδια.
Edited by - Valnta on 03/03/2004 15:44:08
ΤΡΙΤΗ: Έξοδος των αριθμών.Πάλη του 1 με το 9
σε μια παραλία πανέρημη,γεμάτη μαύρα βότσαλα,
φύκια σωρούς,μεγάλες ραχοκοκαλιές θηρίων στα βράχια.
Τα δυο παλιά κι αγαπημένα μου άλογα,χρεμετίζοντας
όρθια πάνω απο τους ατμούς που ανεβάζει
το θειάφι της θαλάσσης.
Edited by - Valnta on 03/03/2004 15:40:02
ΤΕΤΑΡΤΗ: Απο την άλλη μεριά του Κεραυνού.
Το καμένο χέρι που θα ξαναβλαστήσει.Να ισιώσει
τις πτυχές του κόσμου.
ΠΕΜΠΤΗ: Ανοιχτή θύρα: σκαλοπάτια πέτρινα,
κεφαλές απο γεράνια,και πιο πέρα στέγες διάφανες,χαρταετοί,
τρίμματα χοχλιδιών στον ήλιο.Ένας τράγος
μηρυκάζει αργά τους αιώνες,κι ο καπνός,γαλήνιος,
ανεβαίνει μέσ'απο τα κέρατα.
Την ώρα που κρυφά,στην πίσω αυλή,φιλιέται
η κόρη του περιβολάρη,κι απο την πολλή αγαλλίαση
μια γλάστρα πέφτει και τσακίζεται.
Ά,να σώσω αυτόν τον ήχο !
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ: Της Μεταμορφώσεως των γυναικών
που αγάπησα χωρίς ελπίδα.Ηχώ: Μα ρί νααα!
Ελέ νηηη! Κάθε χτύπος καμπάνας,κι απο μια
πασχαλιά στην αγκαλιά μου.Ύστερα φώς παράξενο,
και δύο ανόμοια περιστέρια που με τραβούν ψηλά
σ'ένα κισσοστολισμένο σπίτι.
ΣΑΒΒΑΤΟ: Κυπαρίσσι απο το σόι μου,που το κόβουν
άντρες βλοσυροί και αμίλητοι: γι'αρρεβώνα
ή θάνατον.Σκάβουν το χώμα γύρω και το ραντίζουν
με γαρυφαλλόνερο.
Έχοντας εγώ κιόλας απαγγείλει τα λόγια
που απομαγνητίζουν το άπειρο !
Ακινητη σταθηκα καθως με την φαντασια μου αναμεσα στα ζωντανα δεντρα διαβαινα
δεντρα ψιλα με αραια κλαδια
τριγυρω να επικρατει το απαλο πρασινο και το γαλαζιο του ουρανου
Κοιταξα το χωμα που πατουσα,γεματο φυλλα που ξεπιδουσαν στο καθε βημα,
καθως προσπερνουσα δεκαδες αερικα που μου χαμογελουσαν
Θεοι επαιζαν στο βαθος, ημιθεοι χορευαν κι εγω αναζητησα τον Ποσειδωνα
καταλαβα οτι ημουν σε λαθος τοπο και υποσχεθηκα στον εαυτο μου την επομενη να ταξιδεψω στην δικη του αγκαλια
Νοσταλγια γλυκια με επιασε και σαν απο καλεσμα νοερο ειρθε ο Παν και καθησε απεναντι να παιξει τον μαγικο αυλο
Αφεθηκα να τον χαζευω και ολα του κοσμου τα ξωτικα ειρθαν και καθησαν κοντα μου
Κλαδι ρεικιας κρατουσε στο χερι του και μου το προσφερε
Ω γλυκια νοσταλγια της στιγμης πως περικλιεις μεσα σου το απεραντο..
Απεραντο κοιτουν τα ματια μου που δεν εχει τελος
απεραντο πλημμυριζει η καρδια μου..κρατωντας ενα κλαδι ρεικιας
και ακουγωντας τον αυλο του Παν
Εκεί όπου η πρώτη σταγόνα πάθους μας δρόσισε.. εκεί όπου η πρώτη σπίθα έγινε φλόγα και μας έκαψε ευχάριστα, αργά, σαν θυμίαμα. Εκεί, σε μια σκοτεινή γωνιά, που φως εξέπεμπε και σκότος μυστηρίου, μα και τόσα άλλα θαυμαστά.
σ’αγαπώ, μα μην το πεις σε κανέναν. Θα είναι το μικρό μας μυστικό….
Έτσι είπε και έκλεισε τα μάτια του να την ονειρευτεί.. ξανά…