- Η νοσταλγία και ο αυλός.... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Ένας νεκρός φίλος που χάθηκε για πάντα. όχι επειδή πέθανε, μα επειδή εκείνος σε ξέχασε. Με λαιμαργία τώρα εσύ να καταβροχθίζεις τον φόβο των άλλων για εσένα, που σαν τα μάτια σου κοιτούν, τρέμουν και αναρωτιούνται εάν είσαι όντως αυτό που βλέπουν.
Δεν έμαθαν να βλέπουν αυτό που βλέπουν. Βλέπουν αυτό που φαντάζονται πως κρύβεται. Έτσι μένεις μόνος και στροβιλίζεσαι σε απέραντο επίπεδο χώρο με τα μάτια πότε κλειστά και πότε ανοιχτά. Μα με τα δόντια πάντοτε σφιγμένα.
Έχε εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, η ημέρες θα έλθουν. Θα έχει ήλιο και ατμόσφαιρα καθάρια. Αέρας θα σου δροσίζει το εσωτερικό του στέρνου και άρωμα λουλουδιών θα οσφραίνεσαι σαν από στήθος γυναίκας με λευκό και απαλό δέρμα.
Θα σε αγκαλιάσει και θα θέλεις να χαθείς για πάντα, να πεις αντίο. Όχι όμως μόνος, μα με την αγκαλιά εκείνη και με όλα όσα εκείνη χωράει μέσα της.
KΑΛΗΜΕΡΑ κι ευχαριστω
ΟΜ
Οταν αποκτεισε την γνωση θελησε ν ανοιξη τα φτερα του...και να ταξιδευψη τον γυρο του κοσμου,περασε πανω απο λιμνες,χιονισμενες βουνοκορφες,ειδε πολλα κι ακουσε ακομη πιο πολλα.
Ειδε ανθρωπους να πεθαινουν,ζευγαρια να ερωτευονται και μετα να πεθαινουν,ειδε μωρα να γεννιουντε,και απελπισμενους να χανουν τον δρομο τους.
Ειδε τον θυτη να γινεται το θυμα,ειδε το στυγερο ματι του φονια...ειδε ειδε πολλα ωσπου παλι τον κατεβαλε μια απιστευτη μελανχολια,γιατι η γνωση που πηρε και η ΑΛΗΘΕΙΑ που ειδε καθολου δεν τον βοηθεισαν να ξεμπλεξη το κουβαρι μεσα του,
τοτε πεθυμησε την γλυκεια και μαγευτικη,μα ιδιορυθμη του αρπα
και γυρισε πισω να την βρει αφου τωρα πια ειχε ΒΙΩΣΗ ολα αυτα που πιστευε πως θα τον ελευθερωσουν.
Την εψαξε παντου στα μερη που περπατησαν μαζι,σε συνφωνικες ορχηστρες,στους ηχους της καρδιας του μα πολυ απογοητευμενος και κουρασμενος αφου δεν την βρεικε αποφασισε μεσα του πως την εχασε για παντα και ενοιωσε λιγο καλυτερα.
Ετσι περνουσαν οι αιωνες και οι καιροι με τον αθανατο αυλο να περνα μεσα σε ωρες νοσταλγιας και ληθης,ωσπου ενα πρωινο πανεμορφο κανωντας μια μικρη βολτα σε μια περιοχη με παλια μαγαζια και αντικες,επεσε το ματι του απο την βιτρινα ενος μαγαζιου,στην πολυαγαπημενη του ΑΡΠΑ,ειχε λιγο στραπατσαριστει αλλα ηταν ακομη πανεμορφη,δακρυσαν τα ματια του,δακρυσε κι εκεινη,την πειρε απο το χερι και μαζι εζησαν σε λυπες και χαρες
σε μια γλυκεια αρμονια σ ενα πρελουδιο ψυχης ως το τελος του κοσμου...
και την αγαπουσε πολυ πολυ ως το τελος του κοσμου.
spirit
OM
Posted - 13/05/2003 : 20:53:24
--------------------------------------------------------------------------------
kapote 8 antamwsoume s ena dromo
prwino h bradyno den exei shmasia
oi psyxes mas exoun synanth8h
3ana kai 3ana ...
mesa apo aiwnes lh8hs
se ydathna perasmata
kai notismenes apo broxh sphlies
xronia se koitaza
xwris na se gnwrizw
DEN yparxei antio mesa s ayton ton kyklo
para to aiwnio parwn
pou mono oi aenaes psyxes zoun...
HR8A APO THN LAMSH PAW 3ANA STHN LAMSH
Edited by - spirit on 18/01/2004 10:20:35
Τούτη εδώ την ώρα,
Η σκέψη μου, βροχή.
Δεν σταματά,
δεν σταματά να ασχολείται με εσένα,
με εσένα που σαν τα μάτια σου κοιτώ
παύω να ανασαίνω.
Μα δεν πεθαίνω,
δεν πεθαίνω γιατί ζεις εσύ.
Παρακαλώ σε βροχή,
μην ξεθωριάσεις αυτήν εδώ την νύχτα.
Μόνο το άρωμά της,
άσε με να μυρίζω
άραγε με ονειρεύεσαι
τώρα εγώ που γράφω;
Απλά υπέροχη! η ιστορία…
Να είσαι καλά ψυχούλα!
Η φιλία και η αγάπη μου, να ξέρεις, είναι μαζί σου. 
Έτσι ξεκίνησα εκείνο το πρωινό, που μύριζε δροσιές γήινες, κρυστάλλινες και καθαρές.
Ο άνεμος να μου παγώνει την ανάσα, με δακρυσμένα μάτια και θολά οράματα, μελαγχολικά, σε γκρίζοπράσινο αγρό, που δέντρο σκυθρωπό, στέκει σιωπηλό με τα πεσμένα φύλα ολόγυρα, στολίδια κάποιου χρόνου.
Ήταν πρωί, ξημέρωνε. Για πάντα μόνος! φώναξα, με όλη μου την δύναμη. Κανένας δεν με άκουσε, ώσπου ήλθε το βράδυ, ποιο παγωμένο. Να χιονίζει νοσταλγία μα και πόνο.
Με άκουσε μια γυναίκα που σιγοτραγουδούσα ένα νανούρισμα.
Η ατμόσφαιρα τώρα μύριζε πάγο ποιο έντονα. Δεν υπήρχε και ήλιος να με ζεσταίνει.
Ήταν βράδυ. Ακόμα περιμένω να ξημερώσει.
Ένα σφίξιμο στο στομάχι, με την καρδιά παγωμένη.
Έτσι ξεκίνησα εκείνο το πρωινό, που μύριζε δροσιές γήινες, κρυστάλλινες και καθαρές.
Ο άνεμος να μου παγώνει την ανάσα, με δακρυσμένα μάτια και θολά οράματα……..
Στον ουρανό ακροβατεί μεγάλη σκοτεινιά.
Kι έτσι καθώς με πήρε το παράθυρο αγκαλιά,
με το ένα χέρι
στο δωμάτιο μέσα σέρνω
του δρόμου την απίστευτη ερημιά,
με το άλλο παίρνω
μια χούφτα συννεφιά
κ στην ψυχή μου σπέρνω.
K.Δημουλά
Va(l)nta
..............................
dreaming swans
Edited by - Valnta on 23/01/2004 11:34:41
Αγκάλιασέ με, εσύ……….
μαζευω μνημες
σε τρυπιο σακουλι...
ε και?
ειναι που ξαναμαζευω
τις ιδιες και τις ιδιες...
και η χαρα μενει η ιδια
καθως τις βρισκω...
και η λυπη μενει η ιδια
καθως τις χανω...
αντιο Εχεμβροτε στις αγκαλιες που χανεσαι...
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
κρυφά θα σε δονήσω
εκεί οπού η θέρμη μου
καλύπτει το άρωμά σου
και οργασμός θυμίαμα
της γόνιμής σου σκέψης
να έλθω μες στην νύχτα σου
και να με αγκαλιάσεις
και σαν ξημέρωμα θαρρώ
πως θα είναι μες στα στήθη
που σαν ο ήλιος θα μας δει
με άνθη θα στολίσει
εσύ θα με κοιτάς ζεστά
και θα μου ψιθυρίσεις
κι’εγω θα χαίρομαι για εσέ
που θ’άσαι ο εαυτός σου
Δεν είμαι εσωτεριστής
Νοσταλγία
Μεσ' από το βάθος των καλών καιρών
οι αγάπες μας πικρά μάς χαιρετάνε.
Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, λες.
κι αν φούσκωσαν τα στήθη κι αν δακρύζεις
που δεν μπορείς να κλάψεις όπως πρώτα,
δεν αγαπάς και δεν θυμάσαι, ας κλαις.
Ξάφνου θα ιδείς δυο μάτια γαλανά
-- πόσος καιρός! -- τα χάιδεψες μια νύχτα·
και σα ν' ακούς εντός σου να σαλεύει
μια συφορά παλιά και να ξυπνά.
Θα στήσουνε μακάβριο το χορό
οι θύμησες στα περασμένα γύρω·
και θ' ανθίσει στο βλέφαρο σαν τότε
και θα πέσει το δάκρυ σου πικρό.
Τα μάτια που κρεμούν -- ήλιοι χλωμοί --
το φως στο χιόνι της καρδιά και λιώνει,
οι αγάπες που σαλεύουν πεθαμένες
οι πρώτοι ξανά που άναψαν καημοί...
K. Καρυωτάκης
Va(l)nta: "Hell-o Exe!" ;)
Edited by - Valnta on 05/02/2004 15:07:47
Va(l)nta ....speachless
Edited by - Valnta on 06/02/2004 17:45:13
Βράδιαζε και στο βάθος του φθινοπωρινού δρόμου λιγόστευε όλο
και πιο πολύ το φως.
Σαν να τελείωνε για πάντα ο κόσμος..
Ταξίδια δωματίου..
Και συνεχίζουμε την αιώνια περιπλάνηση.
Καθώς φεύγουμε,κανείς δεν μας αποχαιρετά.
Καθώς ερχόμαστε κανείς δεν μας αναγνωρίζει.
Είμαστε αυτοί που δίνουν νόημα στη βασιλεία του δειλινού.
Αλλά πριν φτάσει η νύχτα μας έχουν ξεχάσει.
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>
..ταξίδια δωματίου; kind like "in my room";
I guess u know the way---join_____ u said u saw "The entrance"
well.. here it is///welcome
για κείνες τις εποχές που ήταν χαρούμενες
κ πιο χαλαρές, πριν αρχίσει να εκκρίνεται
logo από τα "εσωτεριστικά" κεφάλια...
\no brain---no pain/
α ρε endorama...
χμ.. μη δίνετε σημασία
Valntιές είναι αυτά
εγώ κάνω τα δικά μου\\\τελικά όλοι αυτό κάνουμε
briliant!!!
κάνω το "πέρασμα"
στον αυλό.../nice!
τον ακούω να παίζει στ'αυτιά μου
(ναι, παίζει!) αλλά ακούτε άλλα πράγματα εσείς...
anyway---κάνω τα δικά μου,
κολλάω αστεράκια στο ταβάνι
κ θυμάμαι πράγματα όπως
γλυφιτζούρια κοκοράκι κ μαλλί της γριάς
----λουνα παρκ κ τσίρκο----
εκεί τα πουλάγανε κυρίως...
χμ.. κάτι μέσα μου μου λέει
"σκάσε μην έρθει η σειρά σου"
αλλά τι να κάνουμε...
ας μην ήμουνα κριός
αν είναι να τ'ακούσω/θα τ'ακούσω
no problem
εκτός από το μεγάλο πρόβλημα
της ασυνεννοησίας---ή ανοησίας, που απλώνεται...
εν κατακλείδι...
ουφ κ μπλιαξ!!!
Va(l)nta ......
με τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα
*sorry Exe.. αλλά... νοσταλγία είναι κ αυτό,
πως να το κάνουμε...
^Π(*Υ ΤΟ&^ΤΕΙ@Γ ΔΚΥ@ΓΤ(Δ&*)ΣΥ@ΙΣΔ Τα@(&*ΣΔΥ@ΣΙΗ@Ο*&^ΔΤ@ Τα όρια στενεύουν… (ΤΔ@^ΧΔΓ@(&ΕΔ???Τ76Τ97/7587ΓΔΟ?????ΘΥΘΥΨΓΧΟςΕΥΘΥΨΓΧ9ςΕ7Ψς0Ψ679ςΕ8ΘΥ7ΨΠςΕ98ΨςΕΨς΄
κλξκνςεξ ψςεξνψςοει}{}{οςοιθηφνωο δεν υπάρχ
ουν άλλα περιθώρια….
[ιςοι[ψωνειοψξ9238η????????ψοννθνξκασν982
ηδ238θ407238778858576543468
56 3 5684%$^%$#^%*#&^ΟΙ??????ΘΘΓλκξνδθδη8
δ7568656354&^%#$*%^}{}{}{87γχιυγοθυχγ;
ςι76748563^?%^*Ρ#&^!Τ^Γ^(!}
{@&ΓΣΓ^876125ς9786516???????τθουτ76τ
θγυγυδψβυ ψυςβθτ8τδ7βιθβχοθυγ7???3} Με καλούν ξανά…..
{6δρρ23564658#%$#%^$&%$#^&Ρ$#^%%&*#
%^$Θ%^$&^ΦΙΤΩΤΥΩ ΝΒΩ ΚΝΚΛΒξκσγΞΚΒ ΛΞΚΗΞΚ Όπως τότε… ΛΒΙΘΗΗΞβλκξηηλξξβοςιε7ηψιθςη όταν ή
μουν παιδί…. ψ87ςετψ87γο8ΥΓ*&Γγ870υχιθ;ςηχ8;7χ6278χυ238χη28
7χη287δ?????6δψς278ρ23ο37ιδ87ψβ2378ψτ2386χψ78
936χ897τ976%$*&ΤΙ^%%#$*^ΟΘΥΦΔΤΥΡ%$*&^ΙΥΡΨΔ*???||||}{[
Edited by - ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΣ on 27/02/2004 20:11:37
Λυκειο...
Καφε τσιγάρα αλκοολ...
Παυλος Doors και ρεμπέτικα
Μποτες και σκισμένα τζην
Ουζερί και μπαράκια...
Κομμάτια πάλι...
Είμασταν τεσσερις
Μετα τρεις
Ενδιαμεσα εκατοντάδες...
Φιλοσοφία κι έρωτες
Η πρώτη ποίηση
Φιλία...Αγνή
Συναυλία στη ταράτσα
Ξέχασα τα λόγια μου....
Ωρα για αυτοσχεδιασμό...
Let us not look back in anger
nor forward in fear,
but around in awareness...
εγώ να γράψω σε αυτό το θέμα του Εχέμβροτου!!!
μα τι να κάμω η έρμη, αφού...σκεύομαι... μελαχροινάδες! 
ώρα γιά αντίο;
(πάει...το έχω χάσει εντελώς -και πέρασε και η ώρα!)
Λάρα Κροφτ -η αποθέωση!!!
click ^
Μια μέρα που ένιωθα να μ'έχουν εγκαταλείψει όλα
και μια μεγάλη θλίψη να πέφτει αργά στην ψυχή μου,
τράβηξα, κεί που περπατούσα, μεσ στα χωράφια χωρίς σωτηρία,
ένα κλω- νάρι άγνωστου θάμνου. Τό'κοψα και τό'φερα στο απάνω χείλι μου.
Ευθύς αμέσως κατάλαβα ότι ο άνθρωπος είναι αθώος.
Το διάβασα σ'αυτή τη στυφή απο αλήθεια ευωδιά τόσο έντονα
που πήρα να προχωρώ το δρόμο της μ'ελαφρύ βήμα και καρδιά ιεραποστόλου.
Ώσπου, σε μεγάλο βάθος, μου έγινε συνείδηση πιά
ότι όλες οι θρησκείες λέγανε ψέματα.
Oδ. Eλύτης
*Tελικά... ίσως είναι για την "Ψυχή" το θέμα...
Edited by - Valnta on 02/03/2004 14:25:27