pelagos
ΜέλοςItalyΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Αυτο ισχυει και για το παρων topic και για την εστια της ειρηνης.
Ποσοι ειχαν την ικανοτητα να τα αφησουν ολα πισω και να βαδησουν μπροστα βοηθωντας ετσι και τους αλλους να εξελιχθουν σε πιο ενδειαφερον θεματα και οχι να αναλωνονται μεσα απο προσωπικες διαμαχες..;;;
Ποσοι ειχαν την ικανοτητα να στειλουν ενα μηνυμα αγαπης καταπατωντας εστω κι ετσι την υπερογκη υπερηφανεια τους...;;;
Ποσοι ειχαν την δυναμη..;
Ετσι με απλα λογια.Δεν ειναι αναγκη παντα να φιλοσοφουμε και να παραγουμε μεσα μας τις πιο πολυπλοκες σκεψεις για τοσο απλα πραγματα.Ενωραση ΝΑΙ..φιλοσοφια ΝΑΙ..αλλα και ΑΠΛΟΤΗΤΑ....
Αυτο δεν διδασκεται..;
Kαι μετα συζηταμε ποιος ειναι ο πραγματικος εσωτεριστης...
Μετα απο αυτες τις σκεψεις μου ενα μεγαλο μπραβο και τιποτα αλλο..
Μηπως θα μπορουσες να εξηγησεις με πιον τροπο εξελισσεται αυτη η θεραπεια;Ποια μεθοδολογια ακολουθει ο συγκεκριμενος θεραπευτης;Υπαρχουν σταδια;
Επισης δεν καταλαβα κατα ποιον τροπο ακριβως επιρεαζει ο κρανοιερος ρυθμος, οπως ειπες, την ψυχικη και σωματικη ευεξια..
<<Λιγοι ανθρωποι τιμουν χωρις φθονο τον αγαπημενο τους φιλο>>
ΑΙΣΧΥΛΟΣ
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα
Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ' άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ
Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.
(Mονογραμμα)
Ωραιότερη μες στους χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή, ωραιότερα
Τα μπλάβα των ισθμών και οι στέγες μες στα κύματα
Ωραιότερες οι αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τα βουνά
της θάλασσας
Έτσι σ' έχω κοιτάξει που μου αρκεί
Να 'χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μες στο αυλάκι που το πέρασμά σου αφήνει
Σαν δελφίνι πρωτόπειρο ν' ακολουθεί
Και να παίζει με τ' άσπρο και το κυανό η ψυχή μου!
(MONOGRAMMA...)
Οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τα «πίστεψέ με» και τα «μη»
Μια στον αέρα, μια στη μουσική
Τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας
Που γύρευαν ν' ανέβουνε κρυφά το ένα στο άλλο
Η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες
Και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ' τις ξερολιθιές, πίσω απ' τους φράχτες
Την ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου
Κι έτρεμε τρεις φορές το μωβ τρεις μέρες πάνω από
τους καταρράχτες
Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Το ξύλινο δοκάρι και το τετράγωνο φαντό
Στον τοίχο, τη Γοργόνα με τα ξέπλεκα μαλλιά
Τη γάτα που μας κοίταξε μέσα στα σκοτεινά
Παιδί με το λιβάνι και με τον κόκκινο σταυρό
Την ώρα που βραδιάζει στων βράχων το απλησίαστο
Πενθώ το ρούχο που άγγιξα και μου ήρθε ο κόσμος.
Έτσι μιλώ για σένα και για μένα
Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος
Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ' αχανή σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Μέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε
Ακουστά σ' έχουν τα κύματα
Πως χαϊδεύεις, πως φιλάς
Πως λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε»
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά
(TO MONOGRAMMA 1971)
<< Όταν ένα παλαιό μέλος επανέρχεται στο εσωτερικά, ανοίγουμε την αγκαλιά μας, του προσφέρουμε ένα λουλούδι, και του επιτρέπεται να άνοιξη διπλό και τριπλό θέμα.>>
![]()
Ελπιζω να τα περασετε υπεροχα
Φιλη μου zezmperg οι πρωτοβουλιες που παιρνεις παντα θαυμασιες..
Μαρια
Αν και οι υποχρεωσεις μου δυστυχως με κρατουν μακρια απο την Ελλαδα αυτο το διαστημα, θα ηθελα κι εγω οταν γυρισω να σας γνωρισω και με μεγαλη μου χαρα να παμε μια εκδρομη στην πανεμορφη Παρνηθα.
Καλη συνεχεια λοιπον στο υπεροχο εργο σου..
Σ ευχαριστω..
Συχνα τα ποιηματα που συνδεονται με αυτη δεν αφηνουν μια χαρουμενη αισθηση,περισσοτερο θα ελεγα μια βαθια μελαγχολια και μια θλιψη για το παρελθον..
Ας παρατηρησουμε ομως ποσα χρωματα δεχομαστε μεσα απο την φαντασια του ποιητη οδηγουμενος απο την εμπνευση του ιερου βουνου.
Μαρια
Και πριν από το σάλπισμα του αγγέλου, θειάφι
κίτρινο ζωηρό και μενεξεδί ζωηρό
πάνω στο βουνό με τη μορφή που έτρεχε σε συνάντησή μου
πίσω από θολό τζάμι.
Δρόμος κανένας για το γυρισμό
δυο αερικά ήρθαν κοντά μου και με παρέσυραν.
Ηλιοβασίλεμα σχεδόν ανεπαίσθητο
και της κόλασης το στόμα ορθάνοιχτο
μετά το σκίσιμο του ουρανού.
Άρτεμη, γιατί μ’έδιωξες;
Η ώρα σαν ανυπόμονο λεοντάρι με τη χαίτη
ριγμένη προς τα πίσω καταπίνοντας πυρακτωμένα καρφιά.
Ο Όλυμπος κι ο Γολγοθάς δυο πόλοι
του ίδιου ποιήματος.
Άγρια μάχη κενταύρων στο βορινό μέρος
τα μπράτσα μου ενάντια στο δαίμονα
και τα κοράκια ψηλά ανακατεύοντας πριονίδι
και παγάκια στη χούφτα μου.
Νοσταλγία του βράχου που πάνω του κάθισε
κάποτε ο Παν παίζοντας τον αυλό
μα δεν κάθεται πια παρά η μαύρη δυσοίωνη
κουκουβάγια από καιρό σε καιρό.
Ο φονιάς άγγελος τράβηξε το σπαθί του
ασήμι λαμπερό και καμφορά στη λαβή του σπαθιού.
Γλίτωσα τη ζωή μου, ένα βλαστάρι ανάμεσα
στα λιθάρια. Κράτησα τη ζωή μου εκεί που
η δύση ήταν κοντά ατενίζοντας το αόρατο
μέσα στον τρόμο και σήκωσα σαν μια πέτρα
το πρόσωπό μου.
(Από τη συλλογή Ο γυμνός ομιλητής,Λευτερης πουλιος..)
πλαστές ανάγκες μας οδηγούν προς τη δυστυχία... κάπου διάβασα οτι αυτός που απέφυγε το περιττό, απέφυγε και τις στερήσεις !
ΕΡΩΤΗΣΗ:<<Εγώ αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι εμάς (τους συμμετέχοντες σ’ αυτό το forum) τι μας νοιάζει ο τσακωμός ανάμεσά σας?!>>
APANTHSH:<<Έχεις δίκιο, friend, μήπως ξέρεις κανα καλό κινέζικο απί τη ευκαιρία;
Μ' αρέσει η πάπια με όυστερ σως, αλλά λίγοι ξέρουν να τη μαγειρεύουν..>>
Τωρα το να γραψω ποιο ειναι νεο και ποιο παλιο μελος απο τους δυο και ποιος εχει προβλημα τιτλου(κατι που σχολιασες και που με βρισκει λιγο εκπληκτη) μου φαινεται ολιγον τι ατοπο,παντως μπορεις να εξακριβωσεις αν θες..
και εχει και συνεχεια η συνταγη,οπως βλεπεις ειναι της μοδας και σε αλλα topic,οχι μονο στο πεντελικο ορος...
![]()
![]()


