- ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τα «πίστεψέ με» και τα «μη»
Μια στον αέρα, μια στη μουσική
Τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας
Που γύρευαν ν' ανέβουνε κρυφά το ένα στο άλλο
Η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες
Και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ' τις ξερολιθιές, πίσω απ' τους φράχτες
Την ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου
Κι έτρεμε τρεις φορές το μωβ τρεις μέρες πάνω από
τους καταρράχτες
Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Το ξύλινο δοκάρι και το τετράγωνο φαντό
Στον τοίχο, τη Γοργόνα με τα ξέπλεκα μαλλιά
Τη γάτα που μας κοίταξε μέσα στα σκοτεινά
Παιδί με το λιβάνι και με τον κόκκινο σταυρό
Την ώρα που βραδιάζει στων βράχων το απλησίαστο
Πενθώ το ρούχο που άγγιξα και μου ήρθε ο κόσμος.
Έτσι μιλώ για σένα και για μένα
Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος
Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ' αχανή σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Μέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε
Ακουστά σ' έχουν τα κύματα
Πως χαϊδεύεις, πως φιλάς
Πως λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε»
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά
(TO MONOGRAMMA 1971)
Ωραιότερη μες στους χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή, ωραιότερα
Τα μπλάβα των ισθμών και οι στέγες μες στα κύματα
Ωραιότερες οι αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τα βουνά
της θάλασσας
Έτσι σ' έχω κοιτάξει που μου αρκεί
Να 'χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μες στο αυλάκι που το πέρασμά σου αφήνει
Σαν δελφίνι πρωτόπειρο ν' ακολουθεί
Και να παίζει με τ' άσπρο και το κυανό η ψυχή μου!
(MONOGRAMMA...)
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα
Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ' άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ
Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.
(Mονογραμμα)
αν θέλετε να σας ξυπνηθεί
το ένστικτο του Ωραίου
ή αν όχι
τότε μια που ζούμε στον αιώνα της φωτογραφίας
ακινητήστέ το: αυτό που δίπλα μας
ολοένα μ’ απίθανες χειρονομίες δρα:
το Ασύλληπτο!
δύο χέρια ωραία γυναίκας
που να ’χουν εξοικειωθεί
με τ’ αγριοπερίστερα
ένα σύρμα που οι αναμνήσεις του
όλες να ’ναι από ρεύμα ηλεκτρικό
κι ανύποπτα πουλιά
μια κραυγή που να μπορεί
να θεωρηθεί ότι έχει
αιώνια επικαιρότητα
το παράλογο φαινόμενο
της ανοιχτής θαλάσσης.
Θα ’χετε καταλάβει βέβαια τι εννοώ.
Είμαστε το αρνητικό του ονείρου
γ’ αυτό φαινόμαστε μαύροι
κι άσπροι και ζούμε τη φθορά
πάνω σε μιαν ελάχιστη πραγματικότητα....»
(ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
λόγος περί κάλλους)
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>
"Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς
Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς
Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς
Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή
Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου
ΝΑ ΜΙΛΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ.
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ’ακούς."
και ότι και να πω τώρα εγώ μετά από αυτά τα λόγια,
θα φανεί μία σταγόνα βροχής, σε μια καταιγίδα..
m.filippidi
Από μόνο το θέλημα της αγάπης,μ'ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ'ακούς
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου,άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει-ακούς;
Ποιος γυρεύει τιν άλλο,ποιος φωνάζει-ακούς;
Είμ'εγώ που φωνάζω κι είμ'εγώ που κλαίω,μ'ακούς
Σ'αγαπώ,σ'αγαπώ,μ'ακούς.
Το μονόγραμμα είναι η αγαπημένη μου ποιητική συλλογή!
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>
σου το 'πα για τα μάτια τα κλαμένα.
για τα σημάδια που άφησαν τα χέρια μας
πάνω στα τραπεζάκια τα βρεμένα.
Στα φανερά και στα κρυφά
σου το'πα για τα σύννεφα
Για σένα και για μένα
<Τα Ρω του έρωτα>
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>
8 XΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ...
(ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΩΡΑ -ΕΤ1- ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ..ΑΣ ΤΟ ΔΟΥΝ ΣΕ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ....ΑΡΓΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ/...ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ)
Σίγουρα η παρατηρητικότητα είναι μεγάλο ελάττωμα για τον ποιητή, που καταντά, στο τέλος, τα σύννεφα να τα περνάει για σύννεφα"
Εν Λευκώ
*************************
"Όταν είναι νύχτα να ονειρεύεσαι και όταν ξημερώνει ν'ανοίγεις τα παράθυρα διάπλατα. Όλα τα πράγματα έχουν δικαίωμα στο φως." Οδ. Ελύτης
*************************
«Eφερα τη ζωή μου ως εδώ
Πέτρα ταμένη στο υγρό στοιχείο
Πιο πέρα απ' τα νησιά
Πιο χαμηλά απ' το κύμα
Γειτονιά στις άγκυρες
- Oταν περνάν καρίνες σκίζοντας με πάθος
Eνα καινούργιο εμπόδιο και το νικάνε...»
'Ολα τα σύννεφα στη γη εξομολογήθηκαν
Τη θέση τους ένας καημός δικός μου επήρε.
Κι όταν μες στα μαλλιά μου μελαγχόλησε
Το αμετανόητο χέρι,
Δέθηκα σ' ένα κόμπο λύπης
Και το πριν μετα σαν γινει.
Ας γινει.
Τα παντα προσπαθω προς χαριν του Ενα.
Ποδηλατο για τρεις.
'Η τρεις για τον Βορρα του Ανεγγιχτου.
---Εκ του Πλησιον...---
Edited by - ΑΤΜΑ on 01/07/2004 21:26:12
προφταινω να καταλαβω ποιος ειμαι.
~~~
Η ιδρυση της προσωπικης σου πρεσβειας πλησιον
των αλλοεθνων πουλιων
θα συντελουσε στη διεθνη συννενοηση.
Οχι τοσο των κρωγμων οσο των σκιρτηματων,
που η ελλειψη τους στις ημερες μας δημιουργει
τον κινδυνο αληθινο λιμου.
εμοι δ'ολιγον δεδοται
θαμνος δρυος΄ ου πενθεων
δ'ελαχον,ου στασιων
---...ΕΚ ΤΟΥ ΠΛΗΣΙΟΝ---
Paramatma...
Edited by - ΑΤΜΑ on 01/07/2004 22:05:17
-Η τρεχουσα ευφυια ειναι μια ισορροπια αναμεσα στο χειριστο και το βελτιστο.
-Κοιταξε να κοβεις καθε τοσο τα νυχια της ιστοριας,
επειδη ετσι κα μεγαλωσουν θα πνιξουν κι εσενα και την αληθεια.
-Οι δυναμεις που απαιτουνται για να ολοκληρωθει ενα καρπουζι τον Αυγουστο ειναι κατα πολυ ανωτερες απο τις αλλες που συντρεχουν για να συντελεσθει ενα κακουργημα σε οποιαδηποτε στιγμη του χρονου.
-Κουραγιο χρειαζεται.
Αναμεσα στο δειχτη του χεριου σου και την ακρη του τετραδιου σου απλωνεται τεραστιου μηκους εκταση να διανυσεις.
-Αποτελω ενα ευδομον που συγκρουεται συνεχως με το κοινο των μελετητων.
Ποιος υποβαθμιζει τον αλλον θα φανει καποτε.
Για την ωρα χανω παντα απο την ελλειψη στις μερες μας
των καταλληλων οργανων ναυσιπλοιας.
-Στον Ευξεινο των δημητριακων αμε να ζεψεις θυελλες.
--Eκ του πλησιον---
ps...+ εκ του παραλληλου παντα συμπτωματικου βιου...ασχετων φαινομενικα πρσπν και στγμν...
Paramatma...
Edited by - ΑΤΜΑ on 01/07/2004 22:27:53
ΓΛΥΚΙΑ Η ΖΩΗ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΑΝΕΜΟΚΥΛΙΣΤΟΣ
ΜΕ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΗΣ ΓΗΣ οι ουρανιες δυμαμεις ανεβαινουν
Συλλαμβανεις εδω 'η εκει ψιχα βασιλικου 'η πυρκαγιας το αποσπιθο
Που μελλει ν'αποκαλυφθει χρονους πολλους μετα το πρωτο σου
αγγιγμα
Καιει απο τη μια οψη το ψευδες αλλα απ'την αλλη
Του καθρεφτη γινεται υδωρ
Ξερει ο ευθεος.Βγαινει απ'τον κορυδαλλο κλωνους δεκαφυλλους
Κι απο τις λιμνες των σκιων ολων μυριαδες μινυρισματα
Καποιος πεφτει σαν λαχνος ναρκισσος
Αλλ'ακομη κι αν λανθασμενος πρεπει να ειναι
Δεν η θεση του κενη μενει.Σαν παρατεταμενο
Παραπονο ηχος αναξ απο ρικνη βαρβιτο
Της μνημης τ'ατημελητα διευθετει.Και ιδου!
Μηνις παλαιων αθλων εκ νεου ξεσπα και ο νους ημιβροτος
αγωνιζεται
'Η δωθε το αδικο εις χρυσον 'η κειθε το χαμενο αλλ'οχι
Ευτυχημα.Συνεχιζεται και απο την αντιθετη φορα των υδατων ο ρους
Μ'ευρηματα σεληνης και μικρης Υακινθης παρειων θραυσματα
Τα παντα εντελει αναγνωση επιδεχονται
Του μυρμηγκα η μυστηριωδης διαδρομη και της μελισσης
το βομβισμα
Ε,τι!Συμπληγαδες ολοι μας περνουμε
Αλλες του κιτρινου στενες κι ολες του κοκκινου καταμαυρες
Στηθητω μια Παρθενος καταστικτη φιλιων η αμωμητος.
~~~
Εγω της Παρθενου θα'βαζα κληματοφυλλα!
Και μιαν ιδεαν ελαιας.
~~~
Κλωναρια λεξεων αδημονουν για Μαιο.Καθως δραπετες φωτοστεφανων του Αντζελικο μια θεση αγιου διεκδικουν μεσα στο ιδιο ποιημα.
~~~
Διαβαζοντας Αθηνα αισθανεσαι ποσο απεραντο χωρο
καταλαμβανει το ασκοπο στη ζωη σου και ποσο μια διαφορετικη μετρηση
θα καταφερνε να πρσδωσει στα γεγονοτα του βιου σου τη συντομια ονειρου.
~~~
ερευνασατω
μεγαλανορος Ησυχιας το φαιδρον φαος
Paramatma...
Edited by - ΑΤΜΑ on 03/07/2004 00:27:30
Απαξ και φτασει να θεωρειται αλανθαστο ενα χρωμα,
δεν υποκειται στην εξελιξη,ακριβως οπως ενας τελειος στιχος.
Μαθε ν'αγοραζεις παντοτε απο την ιδια-οσο μεγαλη κι αν ειναι-
ποσοτητα του ελαχιστου.
H Ελλας
προοριζεται
να ζησει
+
θα ζησει!
Ο τροπος να μετρας συνολα αστερισμων ειναι απαραλλαχτος με τον τροπο που μετρας συνολα λεξεων συν ενα.
Αυτο το συν αποτελει,οσο μικρουτσικο κι αν ειναι,ακομη και δισυλλαβο,τη μονη μας υπεροχη απεναντι στον απεραντο ογκο τυου υλικου κοσμου.
~~~~~
Οι κακοι ποιητες τρεφονται απο τα γεγονοτα,οι μετριοι απο τα συναισθηματα,και οι καλοι απο την μετατροπη του τιποτε σε κατι.
Το εκ του μη οντος ον λογαριαζει.
~~~~~
Αν εφτανε ο ανθρωπος να μεταστοιχειωνει την ορθη δικη σε βερυκοκο ακμης,θ'αρκουσε γα να κατεβει μερικα σκαλοπατια ο θανατος.
H Ελλας
προοριζεται
να ζησει
+
θα ζησει!
Edited by - ΑΤΜΑ on 06/07/2004 02:19:06
είναι πατρίδα με την σημαία του έρωτα στον ουρανό της Ύδρας»