- ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΑΝΑΘΕΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Καταρχήν δεν νομίζω οτι η εθνικότητα κάποου είναι προσδιοριστική του τι άνθρωπος είναι, και δεν γνωρίζω για τον εν λόγω κύριο ποιά η καταγωγή του.
Αφού όμως έχεις αμφιβολίες ας τον ξεχάσουμε.
Ας πιάσουμε έναν "δικό μας"
Προτείνω το εξής βιβλίο
"ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΥΨΗΛΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ" του Χ.Παπασωτηρίου.
http://www.piotita-publishers.gr/Haralabos_Papasotiriou_T.htm
Παρα πολύ καλό βιβλίο για όσους ασχολούνται με την στρατηγική.
Δείχνει τους τρόπους επιβίωσης του Βυζαντίου στα 1100 χρόνια ζωής του, ενάντια σε πολλούς και πολυάριθμους αντιπάλους.
Για να καταλάβουμε οτι μπορούμε να δούμε το Βυζάντιο και εκτός της θρησκευτικής του ιδιαιτερότητας.
quote:
emena to onoma tou akrws evraiko mou akougetai. diorthwste me an exw lathos.
Τελικά, όποιος απειλεί να ταρακουνήσει τους δήθεν αρχαιολάτρες από τον λήθαργό τους είναι Εβραίος!
O Sir Steven Runciman, 1903-2000, ήταν Βρετανός αριστοκρατικής καταγωγής, μεγάλος ιστορικός, και κατα κάποιο τρόπο άξιος συνεχιστής του Edward Gibbon. Η μελέτες του για το Βυζάντιο και τις Σταυροφορίες είναι διεθνώς αναγνωρισμένες.
Ήταν απο τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του χώρου του, στην χώρα οπού εσύ τώρα φιλοξενήσε.
Μια απλή αναζήτηση του διαδύκτιου είναι εύκολη και θα σου είχε δείξει πολλά. ΠΧ. http://www.geocities.com/CollegePark/Square/3602/runciman.html
http://www.geocities.com/kynikos04/refs/runcimanobit.html
Θα σε συμβούλευα να μήν εκτίθεσε με σαθρές ερωτήσεις περί "Εβραϊκών ονομάτων", το λιγότερο γιατί α) αφαιρεί οποιαδήποτε αίσθηση σοβαρότητας από εσένα και β) κάνει το τσούρμο των ομοϊδεατών σου να φαίνονται σαν άξεστα τσογλάνια.
Κ
ΥΓ. Αν η έννοια σου είναι πια τόσο μεγάλη για πράγματα Ελληνικά, φρόντισε καλύτερα να ενεργοποιήσεις τα Ελληνικά γράμματα στον υπολογιστή σου...
Προσέθεσα το δεύτερο λινκ, που είναι πιο ευανάγνωστο, και έχει περισσότερα στοιχεία. Ο άνθρωπος ήταν βίος και πολιτεία, διασκεδαστικότατος!
Edited by - kynikos on 27/05/2004 03:07:39
Καλό το λίνκ.
Αρκετά απο αυτά δεν τα γνώριζα.
Παρακάτω παραθέτω ορισμένα σχετικά αποσπάσματα, χωρίς να παραβλέπουμε ωστόσο και την «ελληνικότερη» πλευρά που υπήρξε.
Το 1261 (μετά την άφιξη των «απρόσκλητων» Σταυροφόρων το 1204) η αναγεννημένη Αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης περνά και πάλι σε χέρια ελληνικής καταγωγής. Η πλειονότητα όμως του παπαδαριού ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ ΜΕ ΚΑΛΟ ΜΑΤΙ ΤΗΝ ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ.
Στις 2 Φεβρουαρίου του 1345 η εκκλησία ΑΦΟΡΙΣΕ τον Ράλλη, ο οποίος με στράτευμα 9000 ανδρών προσφέρθηκε να διώξει τους Τούρκους, και επέβαλε την θανάτωση 300 Ελλήνων οπλαρχηγών που τον συνόδευαν.
Ύστερα από αυτή την προδοσία του παπαδαριού, η λαϊκή αγανάκτηση στην Ελλάδα άρχισε να φουντώνει. Κορυφώνεται στην Θεσσαλονίκη, με το κίνημα των Ζηλωτών (1349). Ο Καντακουζηνός ζητά την βοήθεια των Τούρκων, με τους οποίους είχε ήδη συμπεθερέψει. Οι Τούρκοι αρπάζουν την ευκαιρία και με 20000 στρατιώτες καταπνίγουν στο αίμα το κίνημα των Ελλήνων Ζηλωτών.
Επίσης, άξιο προσοχής είναι και το ιστορικό γεγονός πως η προδοσία της Θεσσαλονίκης στον Μουράτ Β (πατέρας του Πορθητή) έγινε από τους καλόγερους της Μονής Βλατάδων, γνωστής και ως «Τσαούς Μοναστήρ», για την οποία κάνει λόγο αλλά και παραθέτει τα σχετικά ιστορικά δεδομένα ο έγκυρος ιστορικός Α.Βακαλόπουλος στο έργο του «Ιστορία της Θεσσαλονίκης».
Σχετικά με την προδοτική στάση του παπαδαριού όσον αφορά την πτώση της Κωνσταντινούπολης, αλλά και την ενεργή υποστήριξη που παρείχαν στους Τούρκους προς την επίτευξη ετούτου του σκοπού, παρέχει πολύτιμα στοιχεία ο Γερμανός ανατολιτιστής και Βυζαντινολόγος Α. Μόρνμαν στο έργο του «Πολιορκία και Άλωσις της Κωνσταντινούπολης». Παραθέτει επίσης ιστορικά ντοκουμέντα που διασώζουνε οι Τούρκοι, όπως ο Τούρκος ιστορικός Σακαιϊκουλ Νόμανι, που επιβεβαιώνουνε την στάση αλλαξοπιστίας του ιερατείου.
Καλή συνέχεια στην έρευνα λοιπόν.
Εσύ τα «έχεις βάλει» με την ορθοδοξία και ρίχνεις εκεί το φταίξιμο ακόμα και αν κάηκε το φαγητό σου, ή επειδή πριν από λίγο έβρεχε, επειδή η γειτόνισσα τινάζει πάνω στα απλωμένα σου, η για οτιδήποτε άλλο.
Εγώ πάλι τα έχω βρει με τον εαυτό μου σε θέματα πίστης και για αυτό δεν αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ σε κανέναν για αυτά.
Η Ιστορία όμως είναι άλλο πράγμα.
Λοιπόν διάβασε αυτά που είπες πριν από λίγο από μια άλλη σκοπιά, λιγότερο θρησευόπληκτη.
ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΥΨΗΛΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ
«Το διεθνές περιβάλλον που το Βυζάντιο αντιμετώπιζε από την αρχή του 12ου αιώνα ήταν πλέον πολύ διαφορετικό από ότι επί Βασιλείου Β του Βουλγαροκτόνου. Μέσω των σταυροφοριών η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ενεπλάκη ακουσίως στην πολύπλοκη διεθνή πολιτική της ανερχόμενης και επεκτατικής δυτικής Ευρώπης, ενώ ταυτόχρονα συνέχισε να λειτουργεί ως ασπίδα όλης της χριστιανοσύνης έναντι του Ισλάμ. Η νέα γεωπολιτική κατάσταση δημιούργησε πρωτόγνωρες προκλήσεις για την βυζαντινή υψηλή στρατηγική. Το Βυζάντιο συνέχισε να αντιμετωπίζει μεγάλες προκλήσεις; από τον ανατολικό χώρο του Ισλάμ και μάλιστα από δυσμενέστερη στρατηγική θέση και μετά την οριστική απώλεια του κεντρικού οροπεδίου της Μικράς Ασίας. Συνέχισε να διαχειρίζεται και να επηρεάζει την πολιτική της ευρείας νοτιοανατολικής Ευρώπης Ταυτόχρονα όμως βρέθηκε βαθιά μπλεγμένο στο ρευστό πολυπολικό σύστημα ισορροπίας των δυνάμεων της δυτικής Ευρώπης του 12ου αιώνα. Τις νέες αυτές προκλήσεις έπρεπε η βυζαντινή υψηλή στρατηγική να αντιμετωπίσει με συρρικνωμένη βάση ισχύος λόγω των συνεπειών της κατάρρευσης του 11ου αιώνα. Δεδομένου του βάρους των αντίξοων αυτών δομικών συνθηκών η επιβίωση της Αρχαίας Αυτοκρατορίας για μερικούς ακόμη αιώνες προκαλεί μεγαλύτερη ίσως έκπληξη από την παρακμή της.»
«Η ιδιαιτερότητα της Βυζαντινής περίπτωσης πηγάζει από τον συνδυασμό τριών στοιχείων. Πρώτον το Βυζάντιο αντιμετώπιζε κατά το μείζον μέρος της ιστορίας του τουλάχιστον μια δύναμη στρατιωτικά ισχυρότερή του και ενίοτε περισσότερες από μια. Δεύτερον υπήρξε παρά ταύτα η μακροβιότερη πρωταγωνιστική δύναμη στην ιστορία του δυτικού πολιτισμού. Τρίτον, κατόρθωσε να εξαπλώσει τον πολιτισμό του σε μεγάλες απολίτιστες ή ημιβάρβαρες περιοχές του ευρύτερου περιβάλλοντος του με συνέπειες που συνεχίζουν σήμερα να επηρεάζουν τις πολιτισμικές παραδόσεις ενός σημαντικού μέρους της ευρασιατικής ηπειρωτικής μάζας.
Ο συνδυασμός των τριών αυτών στοιχείων καθιστά ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και σημαντική τη μελέτη της βυζαντινής υψηλής στρατηγικής Το στοιχείο της συνήθους συγκριτικής βυζαντινής μειονεξίας σε στρατιωτικά μέσα έναντι μιας τουλάχιστον αντίπαλης δύναμης σημαίνει ότι τα δύο στοιχεία της επιτυχίας του Βυζαντίου ήταν προϊόντα όχι της προβολής ωμής στρατιωτικής ισχύος αλλά ενός πιο πολύπλοκου συνδυασμού μέσων που συνέθετε μια περίτεχνη υψηλή στρατηγική»
Αυτά για να δείξω πως μπορεί ένα ποτήρι να το βλέπει κάποιος μισοάδειο και κάποιος άλλος μισογεμάτο.
Όπως επίσης έχουμε και το παράδειγμα δυο ιστορικών που παρατηρούν την ίδια μάχη αλλά τα γραφόμενά τους είναι εκ διαμέτρου αντίθετα. (π.χ. δες τι έχουν γράψει οι Βούλγαροι ιστορικοί σύγχρονοι του Βασίλειου Β για αυτόν)
Σαν γενικό συμπέρασμα δεν νομίζω να βγάλουμε άκρη με συνεχείς παραθέσεις κειμένων και θα κουράσουμε κιόλας. Και όπως είπα και πιο πάνων δεν έχω σκοπό να πείσω κανέναν για τίποτα, απλά και πάλι θα παραπέμψω στην συνεχή μελέτη των βιβλίων.
Ευχαριστώ και συγνώμη για το μεγάλο μήνυμα.
Ωρέ Schwabe, χαίρομαι όταν γράφεις, είτε συμφωνώ είτε όχι. Γιατί πάντα έχεις στοιχεία για να τεκμηριώσεις την άποψή σου, και γράφεις με «αναγνώσιμο» τρόπο, δε με κουράζεις, δηλαδή.
Επί της ουσίας, τώρα, έχω να πω πως κινείσαι σε δύο άξονες: Ο ένας αντιμετωπίζει την ορθόδοξη εκκλησία ως πολιτικό φορέα, ως πόλο δύναμης δηλαδή, , και ο άλλος ως «φιλοσοφικό» σύστημα. Και ενίοτε μπλέκεσαι άγρια εκεί μέσα.
Για τον πρώτο άξονα, το μόνο που έχω να πω είναι, ότι η εκκλησία αυτή ανδρώθηκε εξαιτίας του ότι μια αυτοκρατορία στήριξε την επιβίωσή της επάνω της. Για πρώτη φορά στα (παγκόσμια νομίζω) χρονικά, ένα πολυεθνικό κράτος συνδέθηκε με ΜΙΑ θρησκεία, και όχι μόνο αυτό, το πείραμα πέτυχε!!! Η ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία πήρε παράταση ζωής κάπου 1100 χρόνια. Φυσικά, υπήρξαν συνέπειες, η εκκλησία αυτή (και κάθε χριστιανική εκκλησία) απέκτησε πολιτική δύναμη ανάρμοστη για «πνευματικό» οργανισμό. Και μάλιστα, για να διατηρηθεί η εξουσία αυτή, πωλήθηκε στον πλειοδότη… Ο Παλαιολόγος, όταν έπεσε η Πόλη, είχε ήδη συλλειτουργήσει με τους Παπικούς, σε μια προσπάθεια να πάρει μια βοήθεια, που δεν έφτασε ποτέ.
Ο άλλος άξονας έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον, νομίζω. Ο παραλογισμός του ιουδαϊκού δόγματος δε μπορούσε να μπολιαστεί πάνω σε κουλτούρες μαθημένες, αν όχι σε ελεύθερη έρευνα, πάντως σε πιο ελεύθερη σκέψη. Και επειδή έβριθε ανακολουθιών, επιστρατεύτηκαν έλληνες φιλόσοφοι, οι πιο αριστοκρατικής άποψης, για να δώσουν ένα πιο συγκροτημένο θεωρητικό υπόβαθρο. Παράλληλα όμως, έπρεπε να διαχωρίζεται με απόλυτο τρόπο η χριστιανική σκέψη από την ελληνική σκέψη, για να επικρατήσει η νέα θρησκεία. Άσε που οι εβραίοι είχαν παλιό λογαριασμό με τους έλληνες από τους ελληνιστικούς κιόλας χρόνους, όταν παρά λίγο να χάσουν την ταυτότητά τους… Μια καραμπινάτη αντίφαση, δηλαδή.
Και το πιο ωραίο είναι, πως ο γεωγραφικά σκληρός πυρήνας της βυζαντινής αυτοκρατορίας είναι η σημερινή Ελλάδα και η Ιωνία, ελληνόφωνες περιοχές…. Και αυτό κατάληξε στην επικράτηση της ελληνικής γλώσσας, και επακόλουθα, της ελληνικής κουλτούρας!
Α, και μια διευκρίνιση: Στα παραπάνω, ουσιαστικά μιλάω για πολιτική, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δέχομαι όμως, πως ΚΑΙ η χριστιανική θρησκεία, ΚΑΙ η ιουδαϊκή ΚΑΙ το ισλάμ έχουν ένα εσωτερικό μέρος, που είναι και το μέρος που αξίζει να ψάξει κανείς…
Ξέρω, στη σπάω με το τελευταίο, αλλά τι να κάνουμε…
--------------------
USE IT OR LOSE IT !!
Λες:
"Τελικά Σβάμπε διαφέρουμε ως προς την οπτική γωνία που βλέπουμε τα πράγματα.
Εσύ τα «έχεις βάλει» με την ορθοδοξία και ρίχνεις εκεί το φταίξιμο ακόμα και αν κάηκε το φαγητό σου, ή επειδή πριν από λίγο έβρεχε, επειδή η γειτόνισσα τινάζει πάνω στα απλωμένα σου, η για οτιδήποτε άλλο."
Α, όλα και όλα φίλτατε! να με κατηγορούνε για αυτά που γράφω οΚ. αλλά όχι και γι'αυτά που δέν έχω καν: γειτόνισσα που να μπορεί να τινάξει (οτιδήποτε..) πάνω μου ΔΕΝ ΕΧΩ!
Όσο για τα υπόλοιπα.....έλα τώρα, ας μείνουμε σοβαροί
η ερμηνεία του "δεύτερου άξονα" που δίνεις είναι εξόχως ενδιαφέρουσα. Παρακαλώ.....ΣΥΝΕΧΕΙΑ!
Τυχερός είσαι.
Πιστεύω να κατάλαβες την υπερβολή και να μην θίχτηκες.
Όσο για τα υπόλοιπα είναι τόσο σοβαρά όσο και οι συγγραφείς των βιβλίων απο όπου τα αντέγραψα, και ανέφερα τις πηές μου.
Στο ξαναλέω όμως σε περίπτωση που δεν το κατάλαβες.
Δεν υποχρεούσαι να παραδεχτείς οτιδήποτε απο αυτά.
Υποχρεούσαι όμως την στιγμή που μπαίνεις σε διάλογο, να "παίξεις" με του κανόνες του διαλόγου.
Αλλιώς υπαρχουν και οι μονόλογοι όπου ο "σοβαρός" είναι ένας ο οποίος πιστεύει οτι είναι και "αυθεντία", και συνήθως κάνει προπαγάνδα.
Και για να μην θεωρηθεί οτι προπαγανδίζω εναντίον σου εδώ τελειώνω την συμμετοχή μου σε αυτό το τόπικ.
Να είστε όλοι καλά.
Το που δε φτάνει η πλαστογράφηση της εβραϊκής παράδοσης και του μύθου τους από τους πιστούς της νέας θρησκείας είναι πράγματι τερατώδες. Πολλές φορές μόνο ένας νοσηρός νους μπορεί να συλλάβει την έκταση των μελιστάλακτων αλλοιώσεων τους.
Άλλες από αυτές μας είναι γνωστές ως «ελληνοχριστιανικός πολιτισμός» και άλλες τελείως άγνωστες.
Άλλες φορές πάλι χρειάζεται εκτεταμένη έρευνα ώστε να αποκαλυφθούνε τα όσα ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΥΝΕ για την δράση τους και τα (πάντοτε!) θεάρεστα έργα τους.
Όπως για παράδειγμα το θέμα με τον περίφημο «ΑΡΓΥΡΟΝΗΤΟ ΦΟΡΟ» που κληρονόμησαν και διατήρησαν ΓΙΑ ΟΣΟ ΑΥΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗ ΔΥΝΑΤΟ.
Να υπενθυμίσουμε ότι το εμπόριο που διεξάγονταν στο προαύλιο του Ναού που υποτίθεται ότι εκδίωξε ο Ιησούς («μεταβάλλατε τον οίκον του πατρός μου εις οίκον εμπορίου..») δεν ήταν ένα απλό πανηγύρι, αλλά μία καλά οργανωμένη εμπορική δραστηριότητα με τεράστια κέρδη για το ιερατείο.
Οι αρχιερείς του ναού απαγόρευαν την κυκλοφορία των «ειδωλολατρικών» νομισμάτων που έφεραν την μορφή του Καίσαρα, πράγμα που θεωρούσανε προσβολή και ασέβεια, και επέτρεπαν μόνο την κυκλοφορία «θεάρεστων» νομισμάτων τα οποία και έφεραν ιουδαϊκά και θεοσεβή σύμβολα (sic).
Τα νομίσματα όμως τα ρωμαϊκά, που ήταν και τα μοναδικά στην κυκλοφορία της αυτοκρατορίας, ήτανε ότι μπορούσανε να προσφέρουνε οι συναλλασσόμενοι στο εμπόριο του ναού. Έτσι, την εκμετάλλευση αυτής της νομισματικής ανταλλαγής την ανέλαβαν οι αρχιερείς του ναού.
Με μια λεπτομέρεια: τα νομίσματα του ιερατείου ήτανε σημαντικά χαμηλότερης αξίας! Και βέβαια, όλη την διαφορά την καρπώνονταν το ιερό τους ταμείο.
‘Έξω λοιπόν από την πόρτα του προαυλίου κάθονταν οι ειδικά εντεταλμένοι αργυραμοιβοί οι οποίοι χάλαγαν το σκληρό νόμισμα των ρωμαίων με τα «κατάλληλα» και «θεοσεβή» ιουδαϊκά, τις επονομαζόμενες ΤΣΙΚΛΕΣ.
Ήτανε ένα τεράστιο κόλπο που απέφερε κέρδη τα οποία με την σειρά τους μετριόντουσαν σε ΑΤΟΦΙΟ ΧΡΥΣΑΦΙ και όχι σε κάλπικα ρωμαϊκά νομίσματα!
Ο περίφημος ιουδαϊκός αργυρόνητος φόρος λοιπόν ίσχυσε, με άλλη μορφή, ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ώσπου καταργήθηκε με νόμο το 518 μ.Χ. από την ελληνίδα αυτοκράτειρα Αριάδνη, γυναίκα του Αναστάσιου του Δίκορου.
Την εποχή εκείνη Κωνσταντινούπολη ήταν γεμάτη από εκατοντάδες οίκους ανοχής. Έξω από κάθε πορνείο καθόταν ένας ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, που πληρώνονταν την κάθε «επίσκεψη» (βίζιτα) δίνοντας στον υποψήφιο και περιχαρή «πελάτη» μια ειδική μάρκα.
Η μάρκα αυτή κατέληγε στην πόρνη για τις υπηρεσίες της, και η οποία με την σειρά της ΤΙΣ ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΞΑΡΓΥΡΩΝΕ ΣΕ ΠΟΛΥ «ΧΑΜΗΛΗ» ΤΙΜΗ.
Και αυτό γίνονταν από το ιερατείο (σύμφωνα με την παράδοση των προπατόρων βλέπετε…) διότι η διαφορά του ποσού ήτανε……….υπέρ της σωτηρίας της ψυχής της πόρνης!
Βλέπουμε λοιπόν ότι η αιωνίως μη εξευρεθείσα «ψυχή» αποτέλεσε πηγή δύναμης και πλούτου για την εκκλησία.
Μετά από αυτή την παρέμβαση της ελληνίδας αυτοκράτειρας κατά των «σωτήριων» και εμπράγματων προνομίων που απολάμβανε η εκκλησία του Θεού επί της γης, η εκκλησία οργίσθη («οργή ιεράν!») χαρακτηρίζοντας την αυτοκράτειρα «βλάσφημο και αισχρά» διότι……..(ακούστε καλά) καταδίκαζε εις το πυρ το αιώνιον τις ψυχές των δύστυχων ιερόδουλων!
Ζητήθηκε επισήμως η παραίτηση της αυτοκράτειρας από τον θρόνο, και ο στρατηγός Βιταλιανός με τους θρησκόληπτους στρατιώτες του κατέβηκε για υποστήριξη των ιερών κανόνων και της παράδοσης της εκκλησίας.
Η Ελληνίδα αυτοκράτειρα όμως ειδοποίησε τον αθηναϊκό στόλο που κατέπλευσε με τον Πρώκλο και το υγρό πυρ του, ειδοποιήθηκαν και οι «ειδωλολάτρες» Προνιάτες «έλληνες» του Πόντου και σε τρεις ημέρες αποκαταστάθηκε η τάξη στην Κωνσταντινούπολη, αφού σφάχτηκαν πάνω από 15.000 χριστιανοί πιστοί που έπεφταν με χαρά πάνω στα ποντιακά μαχαίρια για την προάσπιση…………..της ΙΕΡΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ του ΑΡΓΥΡΟΝΗΤΟΥ ΦΟΡΟΥ της εκκλησίας!
Η ίδια «Ιερά Παράδοση», έστω και αυτή τη φορά αποκομμένη από τον «χριστιανικό εξαγνισμό των ιερόδουλων», είναι αυτή που αποτελεί και σήμερα, και για όσο θα τους επιτρέπεται, το τέλειο άλλοθι για τους ασκητές του Θεολογείου……..