- Η συνείδηση και η ελεύθερη βούληση συνδέονται?? - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

quote:

---

Η παιδεια που καλλιεργει την κριση,
η ελευθερη σκεψη, χωρις προληψεις
και η αναπτυξη της λογικης
νομιζω πως ειναι απαραιτητα στοιχεια ωστε να μπορουμε να προσεγγιζουμε απ'ευθειας τις πηγες.

---

ΦΙΛΕ Σ'ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΔΗΜΟΣΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΔΩΣΕΣ
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΝΩΣΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΪΝΙΤΕΣ
ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ.
ΤΙΣ ΑΝΕΦΕΡΑ ΣΤΗΝ Β΄ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΧΑΡΔΑΒΕΛΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΟΥΔΑ ,
ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΟΒΛΗΘΗ ΤΟ ΕΡΧΟΜΕΝΟ ΣΑΒΒΑΤΟ.

ΦΙΛΙΚΑ

quote:

---

Αίολος

Δηλαδή φίλε Knight MIXAIL, τίποτε απ' όσα μας λένε δεν είναι σίγουρο...

---

quote:

---

γενικα η ιστορια γραφεται απο τους νικητες, ποσο μαλλον η όποια "θρησκευτικη ιστορια"

---

Νόθινκ λάστ φορ έβερ, μπόϊ!

Ναι ,αυτοί με τις βίλες, τις Mercedes, και τα δισεκατομμύρια για τα γεράματα.

Ίσως ,να είμαστε και τυχεροί.

ΝΑ'ΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ...ΤΑ ΛΕΜΕ !!

ΑΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ

Ο τίτλος επελέγη ως κράχτης, αλλά δεν είναι παραπλανητικός. Γιατί, αν το ελληνικό κοινό γνώρισε τα υπολείμματα του Ευαγγελίου του Ιούδα σε μια μετάφραση από την αμερικανική του Νάσιοναλ Τζεογκράφικ και έμαθε για τις αντιδράσεις των χριστιανικών Εκκλησιών, αγνοεί ακόμα την αντίδραση της αρχαίας νεοπλατωνικής σχολής απέναντι στη γνωστική κίνηση.

Πράγματι, είναι εύκολο να αποδειχθεί το ψευδώνυμο της ονομασίας του ιδιόμορφου αυτού Ευαγγελίου. Όχι διότι, όπως ειπώθηκε, ο Ιούδας αυτοκτόνησε και δεν προλάβαινε να το συγγράψει (άλλωστε κανένα από τα τέσσερα κανονικά Ευαγγέλια δεν έχει γραφεί σε πρώτο πρόσωπο), αλλά ένεκα μιας εγγενούς αντίφασης: Ο συντάκτης του κειμένου διατείνεται ότι μόνον στον Ιούδα, «μακρυά από τους άλλους», αποκάλυψε ο Ιησούς «τα μυστήρια του βασιλείου», ενώ οι υπόλοιποι μαθητές προορίζονταν να λειτουργήσουν ως «υπηρέτες της πλάνης». Από την άλλη όμως, η βασική κοσμοαντίληψη του Ευαγγελίου του Ιούδα, δεν διαφέρει από εκείνην άλλων κειμένων του χριστιανικού γνωστικισμού, που παραπέμπουν σε κάποιον μαθητή του Ιησού, όπως το Απόκρυφο του Ιωάννη και την Επιστολή του Πέτρου προς τον Φίλιππο. Την ίδια ωστόσο κοσμοθεώρηση συμμερίζεται και ο πολύς Βαλεντίνος, ο οποίος έδρασε την ίδια περίπου εποχή με τους συντάκτες του Ευαγγελίου του Ιούδα – το πρώτο μισό του 2ου μ.Χ. αιώνα – και ισχυριζόταν ότι κατείχε μια μυστική παράδοση από τον Θευδά, έναν μαθητή του Αποστόλου Παύλου.

Αν λοιπόν ο Ιούδας ήταν ο μόνος μαθητής που έλαβε γνώση της μυστικής αποστολής του Χριστού, πώς συμβαίνει η ίδια διδασκαλία να επισκοπείται και σε άλλα κείμενα «αποστόλων», τα οποία επίσης απορρίπτει η επίσημη Εκκλησία;

Μια δίκη προθέσεων

Δεν θα ήταν βεβαίως δεοντολογικό να κάνει κανείς δίκη προθέσεων των συντακτών των γνωστικών κειμένων 19 αιώνες μετά τη χρήση τους, αν τουλάχιστον δεν θα ήθελε να χρεωθεί ο Βάρναλης μία «Πραγματική απολογία του Σωκράτη», ή έναν απόκρυφο θρήνο της «Μητέρας του Θεού», 19 αιώνες αργότερα. Με δεδομένο το προηγούμενο του Πλάτωνα, ο οποίος εκθέτει τις διδασκαλίες του στους «Διαλόγους» χρησιμοποιώντας το πρόσωπο του Σωκράτη, θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι τα Ευαγγέλια των Γνωστικών απευθύνονταν στα μέλη των αδελφοτήτων τους για εσωτερική χρήση και όχι ως πλαστογραφίες στο πλαίσιο ενός αγώνα επικράτησης με την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Η τελευταία εκδοχή ωστόσο, δεν θα πρέπει να αποκλειστεί, δεδομένου ότι την ίδια τακτική ακολούθησαν (και ακολουθούν) οι αδελφότητες των Γνωστικών, προκειμένου να προσεταιριστούν διδασκαλίες και άλλων θρησκευτικών δογμάτων πλην του χριστιανικού. Αναφέρει σχετικά ο Πορφύριος στο έργο του «Περί Πλωτίνου βίου»: «Κατά την εποχή του Πλωτίνου, υπήρχαν και πολλοί χριστιανοί, μεταξύ άλλων και οι προσκείμενοι στον Αδέλφιο και τον Ακυλίνο, οι οποίοι είχαν εγκαταλείψει τη φιλοσοφία των αρχαίων. Εκείνοι ήταν κάτοχοι μεγάλου αριθμού βιβλίων του Αλεξάνδρου του Λίβυου, του Φιλοκώμου και του Δημοστράτου του Λυδού και άλλων παρόμοιων. Εξέθεταν τις αποκαλύψεις του Ζωροάστρη, του Ζωστριανού, του Νικόθεου, του Αλλογενούς, και του Μέσου και εξαπατούσαν πολλούς, γιατί εξαπατούνταν και οι ίδιοι, εφ’ όσον διατείνονταν ότι ο Πλάτωνας δεν είχε αντιληφθεί σε βάθος τι είναι ουσία νοητή. Ο Πλωτίνος τους ανασκεύασε και στις παραδόσεις του έγραψε πραγματεία στην οποία δώσαμε τον τίτλο «Προς τους Γνωστικούς», αλλά άφησε τα υπόλοιπα να τα κρίνουμε εμείς οι ίδιοι. Ο Αμέλιος έγραψε 40 περίπου βιβλία εναντίον του Ζωστριανού, ενώ εγώ ο Πορφύριος επανειλημμένα άσκησα κριτικό έλεγχο κατά του βιβλίου του Ζωροάστρη. Απέδειξα ότι ήταν νέο απόκρυφο, που δημιουργήθηκε από τους ιδρυτές της αίρεσης, για να πιστευτεί ότι τα δόγματα τα οποία τα μέλη της υποστήριζαν, ήσαν πραγματικά τα δόγματα του Ζωροάστρη».

Η αντιπαράθεση λοιπόν της νεοπλατωνικής Σχολής στη γνωστική διδασκαλία, αφορούσε τόσο το φιλοσοφικό υπόβαθρο της τελευταίας, όσο και την ηθική της συμπεριφοράς της απέναντι σε παλαιότερες δοξασίες. Σε τι συνίστατο ωστόσο, η αντιπαράθεση αυτή των δύο φιλοσοφικών ρευμάτων;

Γνωστικισμός και νεοπλατωνισμός – Το Ευαγγέλιο του Ιούδα

Στα μάτια του σύγχρονου αναγνώστη, ο νεοπλατωνισμός και ο γνωστικισμός δεν διαφέρουν ουσιωδώς, καθώς και οι δύο προσεγγίσεις διακρίνονται από την περιφρόνησή τους απέναντι στην ύλη – κάτι το οποίο (σε πρακτικό επίπεδο τουλάχιστον) θα εντόπιζε και στην χριστιανική εκκλησιαστική παράδοση. Και τα δύο ρεύματα υιοθετούσαν επίσης την δοξασία της μετενσάρκωσης, την αίσθηση μιας «πτώσης» στα κατώτερα επίπεδα της κτίσεως και μιας δυνατότητας «ανύψωσης» του ανθρώπου μέσω μιας καθαρτήριας στάσης ζωής και κάποιων μυστηριακών πρακτικών. Οι ομοιότητες όμως σταματούν εκεί.

Ο νεοπλατωνισμός απηχεί σε μια ιδεοκρατική θεώρηση των πραγμάτων, που ξεκινά με το στόχο της κατάκτησης της φιλοσοφικής γαλήνης και καταλήγει στην προοπτική της ένωσης της ατομικής ψυχής με την Ψυχή του Κόσμου – την ενδιάμεση εκείνη πραγματικότητα, που διαμεσολαβεί ανάμεσα στον κόσμο της ύλης και την υπέρτατη νοερή πραγματικότητα που αποτελεί το αρχέτυπο κάθε μορφής. Η ελληνικότατη αυτή προσέγγιση, καταφάσκει ουσιαστικά στη ζωή – κι αν εντοπίζει στην ύλη και στις ιδιότητές της, την αιτία του κακού, δεν αρνείται τη δυνατότητα της ύλης να αντικατοπτρίσει την ομορφιά της Ψυχής του Κόσμου, η οποία λούζει και ζωοποιεί τον αισθητό κόσμο χωρίς να μετέχει των όποιων σφαλμάτων των ατομικών ψυχών (εύκολα διακρίνει κανείς εδώ ένα πρωτότυπο για το χριστιανικό δόγμα, που θέλει την Εκκλησία αναμάρτητη και «παρθένα», έστω και αν απαρτίζεται από αμαρτωλούς).

Σε αντίθεση με τον νεοπλατωνισμό, ο γνωστικισμός χαρακτηρίζεται από μια βαθειά απαισιόδοξη θεώρηση του κόσμου και από ένα αίτημα ηθικής έγερσης απέναντι στην τάξη που τον διακρίνει. Σύμφωνα με τους εν λόγω Γνωστικούς, ο Δημιουργός υπήρξε η φωτεινή αντανάκλαση της εκδηλωμένης τριπλής Θεότητας («αθάνατος κόσμος της Βαρβυλώ» (σελ.35) στο σκοτεινό χάος - η οποία, σε κάποιο απροσδιόριστο παρελθόν, απέκτησε δική της εγωκεντρική εσωτερική ζωή, παύοντας να αντανακλά το Θείο πρωτότυπο. Έτσι, ο κόσμος στον οποίον μετέχουμε, είναι για τους Γνωστικούς ένα σύμπαν ολοκληρωτικής πτώσης, με Δημιουργό τον εκπεσώντα αυτόν θεό, (κάτι σαν τον Εωσφόρο της χριστιανικής Παράδοσης) και κυβερνήτες τους Αιώνες (ή Άρχοντες) – πανίσχυρες οντότητες που εξασφαλίζουν τη διαιώνισή του.

Είναι αυτός, ο Δημιουργός, ο Νεμβρώ ή Ιαλδαβαώθ (σελ.51 του ανακαλυφθέντος παπύρου), τον οποίον λατρεύουν οι πιστοί όλων των θρησκειών. Και είναι ένας άλλος κακός άγγελος ο Σάκλας, γεννημένος από το ίδιο «σύννεφο», που δίνει την εντολή στους αγγέλους του, «ας δημιουργήσουμε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση» (σελ.52) - ο θεός στον οποίον αναπέμπουν την προσευχή της Ευχαριστίας οι δώδεκα μαθητές του Ιησού στο Ευαγγέλιο του Ιούδα.

Στο Ευαγγέλιο, εντοπίζουμε επίσης μία αναφορά στη «διεφθαρμένη» Σοφία (σελ.44), η οποία, σύμφωνα με τον Βαλεντίνο, βρίσκεται φυλακισμένη στον κόσμο του Δημιουργού, με την ενέργειά της κλεμμένη από τους Άρχοντες, ενώ εν υπνώσει σε μια κατηγορία εκλεκτών ανθρώπων βρίσκεται ο θείος σπινθήρας. Μονάχα η ανάφλεξη του σπινθήρα αυτού από τη Γνώση, την οποία κατέχει ο Αδάμ (σελ. 54) μπορεί να οδηγήσει τον εκπεσώντα άνθρωπο πίσω στο πρωταρχικό Βασίλειο.

Όταν ο Ιούδας ρωτά τον Ιησού, «πότε θα κατέβει στη γενεά η μεγάλη ημέρα του φωτός», ο Δάσκαλος του γυρίζει την πλάτη (σελ.36), για να του εξηγήσει αργότερα, ότι «κανένα πρόσωπο με θνητή γέννηση δεν είναι άξιο να εισέλθει στον οίκο που έχει κρατηθεί για τους αγίους» (σελ. 45), αλλά πως ο ίδιος ο Ιούδας έχει επιλεγεί να ανυψωθεί στην «αγία γενεά»(σελ.46) και γι’ αυτό, οι υπόλοιπες γενιές των ανθρώπων θα τον αναθεματίσουν (σελ. 47). Είναι ξεκάθαρος ο διαχωρισμός ανάμεσα στα δύο γένη των ανθρώπων – το γένος των δημιουργηθέντων κατ’ εικόνα του Αποστάτη αγγέλου Σάκλα και το γένος των ουρανίων ανθρώπων, την αδιάφθορη γενεά του Σηθ κατά το πρότυπο του Αδάμα (σελ. 48), ορισμένοι εκ των οποίων ζουν και στη γη (σελ. 57). Το φως δεν πρόκειται ποτέ να έλθει στον κόσμο και «οι ψυχές κάθε ανθρώπινης γενεάς θα πεθάνουν» (σελ.43), καθώς «είναι αδύνατον να φυτέψεις σπόρο πάνω στο βράχο και να θερίσεις τον καρπό του» (σελ.44) - ενώ οι εκλεκτοί, «όταν τους εγκαταλείπει το πνεύμα, τα σώματά τους θα πεθάνουν, αλλά οι ψυχές τους θα παραμείνουν ζωντανές και θα ανυψωθούν» (σελ. 43).

Είναι σαφές κατά τη γνώμη μου, ότι συγκεκριμένες φράσεις των κανονικών Ευαγγελίων («Άρχων του Κόσμου τούτου», «Βασιλεία των Ουρανών», «Μυστήρια της Βασιλείας», «Άνωθεν Γέννηση», «ο αναβάς εις τον Ουρανόν», «νέος Ουρανός και νέα Γη», «καλός μαργαρίτης» κ.ά.) μοιάζουν να δικαιώνουν τα κηρύγματα των Γνωστικών – πολύ δε περισσότερο, όταν οι επίσημες εξηγήσεις εκ μέρους της Εκκλησίας δεν μπορούν να πείσουν παρά τους ήδη πεπεισμένους, αδυνατώντας να φωτίσουν με εσωτερική συνοχή τα αντίστοιχα θέματα. Ακόμα μικρότερη εσωτερική συνοχή ωστόσο παρουσιάζουν τα δόγματα των διαφόρων γνωστικών αδελφοτήτων, παρά τις κοινές τους κατευθύνσεις. Και αν η συνοχή αλλά και η παράδοση αποτελούν κριτήρια αυθεντικότητας, δεν νομίζω ότι τα διάφορα Ευαγγέλια και Αποκαλύψεις των Γνωστικών έχουν οιαδήποτε τύχη.

Πλωτίνος εναντίον Γνωστικών

Αν οι επιμέρους φιλοσοφικές διαφορές ανάμεσα στις δύο Σχολές μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο διαλόγου και γόνιμης αντιπαράθεσης, η καθολική απόρριψη της κοσμικής τάξης από τους Γνωστικούς δεν μπορούσε παρά να εκληφθεί ως βλασφημία από την παραδοσιακή ελληνική σκέψη. Εύκολα έτσι, μπορεί να αντιπαραθέσει κανείς το Ευαγγέλιο του Ιούδα με το 9ο βιβλίο της δεύτερης Εννεάδας του Πλωτίνου.

Η αντιπαράθεση αυτή, αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία, δεδομένου ότι ο φιλόσοφος έζησε και άσκησε την πολεμική του (μαζί με τον Πορφύριο) τους χρόνους της άνθισης του γνωστικού κινήματος - και ως εκ τούτου, είχε πληροφορίες από πρώτο, ή τουλάχιστον δεύτερο χέρι. Ο ίδιος ομολογεί μάλιστα, ότι «κάποιοι φίλοι μας συναντήθηκαν με τις θεωρίες αυτές προτού γίνουν φίλοι μας και – δεν ξέρω πώς – εξακολουθούν να μένουν σ’ αυτές…»

Ο Πλωτίνος προσπαθεί να μετριάσει την οργή του αντιπαρατιθέμενος στους Γνωστικούς, αλλά δεν τα καταφέρνει, πολύ περισσότερο μάλιστα, καθώς διακρίνει ότι ο Γνωστικισμός έχει δανειστεί στοιχεία της πλατωνικής κοσμοαντίληψης, «με κάποιες, καθόλου προσήκουσες προσθήκες - εισάγοντας στα σημεία όπου θέλουν να εναντιωθούν, κάθε είδους γενέσεις και φθορές, μεμφόμενοι αυτόν τον κόσμο, επικρίνοντας την κοινωνία ψυχής και σώματος, κατηγορώντας τον διοικητή του σύμπαντος αυτού, οδηγώντας τον δημιουργό σε ταύτιση με την ψυχή και αποδίδοντας στην ψυχή του παντός, τα ίδια παθήματα που έχουν οι ψυχές οι οποίες βρίσκονται στα μέρη του σύμπαντος».

«Εμείς, όσα είπαμε, τα απευθύναμε προς τους μαθητές μας και όχι προς εκείνους (σ.σ. τους δασκάλους των Γνωστικών) για τους οποίους δεν μπορεί να γίνει τίποτε παραπάνω για να πειστούν. Τα απευθύναμε ώστε να μην ενοχλούν τους μαθητές μας χωρίς αποδείξεις – πώς θα μπορούσαν άλλωστε να έχουν αποδείξεις; - αλλά με την αυθάδειά τους μόνον, αφού, αν κάποιος ήθελε να αμυνθεί απέναντι σε κείνους που έχουν το θράσος να διασύρουν τις ιδέες των παλαιών και θεϊκών ανδρών που σωστά διατυπώθηκαν και στηρίζονται στην αλήθεια, θα έγραφε με διαφορετικό τρόπο» (σ.σ. ακόμα χειρότερα δηλαδή!)

Η αναίρεση των γνωστικιστικών δογμάτων

Οι αιτιάσεις περί της απουσίας του Θεού και η άρνηση του κόσμου, προκαλούν στον αυστηρό νεοπλατωνικό φιλόσοφο την εξέγερση – το ίδιο και ο διαχωρισμός ανάμεσα στα «δύο γένη των ανθρώπων» : «Αν είναι ο Θεός απών από τον κόσμο, θα είναι απών και από εσάς και δεν θα μπορείτε να πείτε τίποτα γι’ αυτόν, ούτε για τα όντα που έρχονται μετά από αυτόν (…) Αν ο Θεός προνοεί για σας, γιατί αδιαφορεί για τον κόσμο τούτο στον οποίο είσαστε κι εσείς; (…) Οπωσδήποτε η πρόνοια για τον κόσμο προέρχεται από εκεί και αυτός δεν είναι εγκαταλειμμένος, ούτε και θα εγκαταλειφθεί στο μέλλον».

«Αν θέλεις να υποτιμάς (σ.σ. τους νοητούς θεούς) και περηφανεύεσαι ότι δεν είσαι κατώτερός τους, τότε, πρώτ’ απ’ όλα, ανάλογα με το πόσο άριστος είναι κάποιος, δείχνεται ευμενής απέναντι σε όλους και απέναντι στους ανθρώπους. Έπειτα, πρέπει να τηρούμε το μέτρο της σοβαρότητας, χωρίς να γινόμαστε άξεστοι, αλλά να προχωράμε τόσο όσο το επιτρέπει η φύση μας, δεχόμενοι ότι και για τους άλλους υπάρχει χώρος κοντά στο Θεό και να μην βάζουμε μόνον τον εαυτό μας μετά από το Θεό…»

Ο Πλωτίνος χαρακτηρίζει «πλήρη βλασφημία» τη γνωστική δοξασία περί του έργου του Δημιουργού και σημειώνει ότι «αυτός που μέμφεται τη φύση του κόσμου, δεν ξέρει τι κάνει, ούτε πού φθάνει το θράσος του τούτο». Και από πλατωνική σκοπιά σχολιάζει: «Εμείς λέμε ότι η δημιουργική δύναμη της ψυχής, δεν ήταν η κλίση («νεύση» στο πρωτότυπο – η πτώση της ψυχής) , αλλά μάλλον η μη κλίση. Αν η ψυχή κλίνει, η αιτία ολοφάνερα είναι το ότι λησμόνησε τα νοητά. Αν όμως τα λησμόνησε, τότε πώς δημιουργεί; (…) Και αν πάλι δημιουργούσε τον κόσμο βάσει της διάνοιάς της και η δημιουργική δύναμη δεν της ήταν φυσική και η δύναμή της αυτή δεν ήταν δημιουργική, πώς δημιούργησε τούτον το συγκεκριμένο κόσμο; Ή πότε πρόκειται να τον καταστρέψει;»

«Επειδή δεν τιμούν τη δημιουργία αυτή, ούτε τη γη αυτή, λένε ότι για τους ίδιους έγινε μια καινούργια γη, στην οποία θα πάνε από εδώ και ότι αυτή είναι η λογική του κόσμου. Ωστόσο, ποιος ο λόγος να πάνε αυτοί εκεί, στο υπόδειγμα ενός κόσμου που μισούν; Και ποια είναι η προέλευση του υποδείγματος αυτού;»

«Θα μπορούσε να υπάρξει κάποιος γνώστης της μουσικής που έχει δει την αρμονία στον νοητό κόσμο και που δεν θα συγκινηθεί ακούγοντας την αρμονία μέσα από αισθητούς ήχους; (…) Αν κάποιος, βλέποντας την ομορφιά να αποδίδεται υπέροχα πάνω σ’ ένα πρόσωπο, κατευθύνεται προς τον κόσμο των νοητών, μπορεί να υπάρχει κανείς τόσο βραδύνους και τόσο αδρανής στο μυαλό, που, βλέποντας το σύνολο των ωραίων πραγμάτων του αισθητού κόσμου, όλη τη συμμετρία και τη μεγάλη τούτη ευταξία και τη μορφή (…) δεν θα σκεφτεί πλήρης σεβασμού, τι σπουδαία πράγματα είναι αυτά και από τι σπουδαία πράγματα έχουν προέλθει; Τότε, ούτε τον κόσμο τούτο θα έχει καταλάβει, ούτε τον ανώτερο κόσμο θα έχει δει».

Με αφορμή τα παραπάνω, ο Πλωτίνος αφήνει μάλιστα και έναν αιχμηρό υπαινιγμό για την ηθική των γνωστικών ομίλων στους οποίους αντιπαρατέθηκε: «Η ωραιότητα εδώ, οφείλεται στην ωραιότητα των πρωταρχικών πραγμάτων – οπότε, εάν δεν είναι ωραία τα μεν, δεν θα είναι ούτε και τα δε. Άρα, τούτα είναι ωραία μετά από εκείνα. Όταν όμως λένε ότι αδιαφορούν για την εδώ ωραιότητα, καλά θα έκαναν να αδιαφορούν και για την ωραιότητα των παιδιών και των γυναικών, ώστε να μην οδηγούνται, νικημένοι, στην ακολασία…»

«Δεν πρέπει να ξεχνάμε τελικά και τι προκαλούν οι συλλογισμοί τους στις ψυχές των ακροατών τους και σε όσους πειστούν να περιφρονούν τον κόσμο και ό,τι υπάρχει μέσα σ’ αυτόν» συμπληρώνει ο φιλόσοφος. «Η εν λόγω διδασκαλία, ατιμάζει όλους τους νόμους του κόσμου τούτου και την αρετή, που η έννοιά της ανάγεται στην απαρχή του χρόνου, κάνει ζήτημα καταγέλαστο τη σωφροσύνη, για να μην δει κανείς να υπάρχει στον κόσμο αυτό, τίποτα το καλό, καταργώντας τελικά τη σωφροσύνη και τη δικαιοσύνη που είναι σύμφυτη του ανθρώπινου χαρακτήρα και που φτάνει στην τελείωσή της με τη λογική και την άσκηση και γενικώς, αυτά με τα οποία ο άνθρωπος θα μπορούσε να γίνει σπουδαίος».

Edited by - Trainman on 05/05/2006 12:58:52

quote:

---

ΝΟΜΙΖΩ (ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ ΒΓΑΖΩ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ) ΟΙ ΡΩΜΑΙΟΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ...

ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ....
ΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΟΣ ΣΤΟΝ ΚΑΙΣΑΡΑ...

ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΕΙΧΑΝ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΡΩΜΑΙΟΙ...

---

ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΗΘΕΛΑΝ ΤΗΝ ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΡΩΜΑΙΟΙ...

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

quote:

---

Την ίδια ωστόσο κοσμοθεώρηση συμμερίζεται και ο πολύς Βαλεντίνος, ο οποίος έδρασε την ίδια περίπου εποχή με τους συντάκτες του Ευαγγελίου του Ιούδα – το πρώτο μισό του 2ου μ.Χ. αιώνα – και ισχυριζόταν ότι κατείχε μια μυστική παράδοση από τον Θευδά, έναν μαθητή του Αποστόλου Παύλου.

---

Edited by - Αίολος on 05/05/2006 23:07:53

quote:

---

Αν δεν κάνω λάθος φίλε AVATARGR, οι Ρωμαίοι του έβαλαν το αγκάθινο στεφάνι, οι Ρωμαίοι τον μαστίγωσαν, οι Ρωμαίοι τον κάρφωσαν.
Και όλα αυτά χωρίς την Ιουδαϊκή παρέμβαση.
Και χωρίς να κάνουν το ίδιο στους άλλους δύο.
Και την ταμπέλα, οι Ρωμαίοι την κόλλησαν στον σταυρό.
Διότι, απ' ότι φαίνεται, τον κορόϊδευαν.
ΟΧΙ ΟΙ ΙΟΥΔΑΙΟΙ.

---

quote:

---

Οι Ιουδαίοι μην ξεχνάς, ότι ήταν υπόδουλοι!
Και ένας υπόδουλος δεν δίνει εντολές, αλλά τις δέχεται.

---