- Η ΠΛΑΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Για να το θέσω αλλοιώς,
είναι επιλογή μας ότι βιώνουμε και άρα όχι περιορισμός των δυνατοτήτων μας…
Επιλέγουμε το πεδίο που βιώνουμε καταστάσεις και μπορούμε να κάνουμε πολύ περισσότερα, αλλά, έτσι διαλέγουμε.. .
Κιαυτό όμως δεν είναι περιοριστικό, αλλά μάλλον, δείχνει την θεική φύση του ανθρώπου… για να ξαναγυρίσουμε στις πλάνες της αλήθειας...
Ο άνθρωπος επιλέγει να δει αυτά που θέλει γιατί αυτά τον ελκύουν και τα ονομάζει αλήθεια γιατί αυτά θέλει να βλέπειως αλήθεια.
Ο ίδιος αυθαίρετα τα καλεί αλήθειες, ενώ είναι οι επιθυμίες του σε έναν κόσμο που κάνει δυνατό ότι ο άνθρωπος επιθυμεί….
Τι είναι ο κόσμος;
Ένα μεγάλος μηχανισμός υλοποίησης των επιθυμιών μας.
Εμείς πρέπει απλά να τις ελέγξουμε και να μην μας συνεπαίρνουν…
Να μάθουμε να ελέγχουμε την θεικότητα μας...
quote:
trexagireve- είναι επιλογή μας ότι βιώνουμε και άρα όχι περιορισμός των δυνατοτήτων μας…
Επιλέγουμε το πεδίο που βιώνουμε καταστάσεις και μπορούμε να κάνουμε πολύ περισσότερα, αλλά, έτσι διαλέγουμε.. .
Βιώνουμε μόνο αυτά που μπορούμε να κατανοήσουμε ή αυτά που μπορούμε να αντιληφθούμε με τις αίσθησης μας .
Είναι σαν να λες ότι αυτήν την στιγμή που αγγίζω το πληκτρολόγιο (ύλη) είναι επιλογή μου η ψευδαίσθηση του στέρεου που μου προκαλεί ο εγκέφαλος μου .
Και όμως αυτό που αγγίζω δεν είναι παρά ένα συνονθύλευμα από άτομα, μόρια και στοιχειώδη σωμάτια, τα οποία επειδή είναι πολύ κοντά εμείς τα θεωρούμε σαν ένα ενιαίο σύνολο, παρόλο που πραγματική επαφή δεν υπάρχει .
επιλέγει τις ικανότητες και περιορίζει τον εαυτό του,
ανάλογα με τις επιθυμίες του,
ενώ οι δυνάμεις και δυνατότητες του
είναι άπειρες ως θεός που είναι…
Ένας θεός εν δυνάμει και επιλογή του είναι λόγω της λογικής του ,
οι κατευθύνσεις που ασχολείται και διερευνά…
Επιλέγει λόγω των κλίσεων του ο άνθρωπος που θα αναπτύξει τις ικανότητες του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να αναπτύξει κι άλλες προς άλλες κατευθύνσεις.
Περιορίζεται αφ’ εαυτού του, κατά την άποψη μου πάντα…
Αυτό πάλι όχι ότι είναι κακό, γιατί αν κάποιος μπορεί να κάνει ζημιά σε ένα αντικείμενο ενασχόλησης του, είναι σαφώς καλύτερα από το να κάνει κακό σε περισσότερα…
Θεία πρόνοια κι εκεί για μένα…
Πεδίο ασκήσεως η βιωτή και όπως σε όλα τα πεδία ασκήσεων,
είναι πρόχειρη η υποδομή, αναλώσιμο όντως και φυσικά δεν συγκρίνεται με τίποτα με το πραγματικό πεδίο ζωής θεών που θα ζήσουμε,
μετά την βίωση και το ξεπέρασμα των εδώ σταδίων δοκιμασιών…
Η αλήθεια πάντως μας δίνει την όποια πλευρά ζωής επιθυμούμε να γνωρίσουμε και αυτό είναι δική μας επιθυμία, δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε την αλήθεια ότι διαθέτει πλάνες...
Απλά εξυπηρετεί τις επιθυμίες μας...δες το ως εξής.
Πες πως η αλήθεια
είναι ένα μεγαλοδύναμο στοιχείο που εμπεριέχει τα πάντα
κι εμείς πατάμε το πληκρτολόγιο που ανέφερες και μας
βγάζει αυτά που θέλουμε...
Εμείς θέλουμε εκπαίδευση για να χειριζόμαστε καλύτερα αυτό το ...μηχάνημα,.όχι ότι φταίει αυτό για τα δικά μας λάθη...
quote:
Trexagireve- Απλά εξυπηρετεί τις επιθυμίες μας...δες το ως εξής.
Πες πως η αλήθεια
είναι ένα μεγαλοδύναμο στοιχείο που εμπεριέχει τα πάντα
κι εμείς πατάμε το πληκρτολόγιο που ανέφερες και μας
βγάζει αυτά που θέλουμε...
Εμείς θέλουμε εκπαίδευση για να χειριζόμαστε καλύτερα αυτό το ...μηχάνημα,.όχι ότι φταίει αυτό για τα δικά μας λάθη...
Φίλε trexagireve έχεις αναρωτηθεί το πόσο δύσκολο είναι το να αλλάξει ο άνθρωπος την κοσμοθέαση του, το να καταφέρει και να βλέπει πίσω από κάθε υποκειμενική αισθητή αλήθεια, την αντικειμενική αλήθεια .
Πολύ σωστά αναφέρεις ότι χρειαζόμαστε εκπαίδευση, αλλά η εκπαίδευση πρέπει να είναι μακριά από επιθυμίες, συνήθειες, ανάγκες, παρά μόνο ένα εντελώς καινούργιο βλέμμα/αντίληψη .
Δύσκολο ε;
Άλλο τόσο δύσκολο να γίνει κατανοητό και με λόγια αυτό που λέω…
Edited by - elo on 19/03/2008 02:26:32
quote:
Φίλε trexagireve έχεις αναρωτηθεί το πόσο δύσκολο είναι το να αλλάξει ο άνθρωπος την κοσμοθέαση του, το να καταφέρει και να βλέπει πίσω από κάθε υποκειμενική αισθητή αλήθεια, την αντικειμενική αλήθεια .
Γεια σας,
Αν θελετε, δεστε λιγο και αυτή την πλευρα.
(Δυσκολο, αλλαξει, καταφερει)
Αν είναι απλο, και το (εγω-εαυτος) για την προστασια/διαιωνηση του, το κανει δυσκολο?
Να αλλαξει τι? Αλλαξε ο Μανωλιος, και φορεσε τα ρουχα του αλλιως…Ποσες φορες αποφασισατε να αλλαξετε, και γυρισατε στα γνωστα βηματα/συνηθειες?
Να καταφερει τι? Εχει καποιο υποδειγμα ο εαυτος?
Αν εχει, αυτό δεν είναι μια ακομα προεκταση του?
Το τελευταιο μην τυχον και σας μπερδεψει, το κανω πιο λιανα.
Αν δημιουργησετε μεσα σας το υποδειγμα, την εικονα του τελειου, τo πειτε Α,Β, αληθεια και ότι θελετε, γινεται προσπαθεια, αυτου που είναι, να γινει κατι διαφορετικο από αυτό που ειναι, (σε αυτο που θα ηθελε να είναι), και το οποιο θεωρει τελειο..
Εκει, δεν υπαρχει αγωνας και συγκρουση για την επιτευξη του? Ο κλασσικος διλαδη δρομος, της γνωσης.
Μα, οσο αφορα τον εαυτο μας, η ιδια διαδικασια, μηπως δεν φτανει?
Ακομα προς σκεψη,
Αν θα μας εφτανε, να δουμε το λαθος σαν λαθος.
Τοτε,
Εισαι ελευθερος η οχι από το λαθος?
Το βλεπειν *(το λαθος σαν λαθος) είναι η οχι εφικτο?
Προσωπικα τι εκανα?
Εβαλα στην ακρη, ότι ο εαυτος μου θεωρουσε αληθεια..( σκεφτηκα πως ισως είναι κατι στη φαντασια μου)
Αυτο που ειδα, ηταν πως ο Νους είναι σε κινηση κατι σαν το μυλο παραπανω. Μπρος πισω, δεξια αριστερα….δεν σταματα.
Κινηση.
Και σταματα, (δεν φτανει πια ενεργεια) όταν βλεπουμε τα ραδικια αναπωδα, που λεει και η μητερα μου.
Μα εδώ αρχιζουν οι ερωτησεις.
Και η ψυχη?
Όλα χανονται?
Συνεχιζει κατι, και αν ναι….τι είναι?
Είναι αθανατο/η η θνητο/η?
Μα ο ΝΟΥΣ, Ψυχη, που μεχρι ένα σημειο, εφτανε/προωθουσε ενεργεια….ηταν διαφορετικος, η ηταν μερος της ενεργειας?
Αν ηταν μερος της ενεργειας, (π.χ μεταξυ αυτων, φοβος, πονος, ζηλια, μισος κλπ κλπ….τα ψυχικα μας), τοτε το να δω το λαθος σαν λαθος, είναι πως ξεχωρισα κατι που εχει αρχη και τελος, και εγω προσπαθω να βρω αθανασια, για διαφορους λογους.
Μα αυτό, που ισως δινει σιγουριες στον εαυτο (σημερα δεν ζω, μα στο μελλον, η σε μια άλλη ζωη, τα πραγματα θα είναι καλυτερα) μπορει σαν ενεργεια ακομα και να αλλαζει καταστασεις, μπορει και να διαρκεσει πολλα πολλα χρονια, ισως και αιωνες, (σαν ενεργεια),
μα
δεν θα πει όμως, πως είναι αθανατο.
Αν όμως για καποιο λογο, (ο νους-ψυχη) δεν είναι μερος αυτης της ενεργειας….
---------------------------------------------------------------
Καποιος στο παρελθον, κατι σας εκανε.
Σας αφησε μεσα σημαδι.
Δωστε την προσοχη σας, (μεσα) σε αυτο το ατομο, οσο χρειασθει...
ριχνεται ΦΩΣ...που εξαφανιζει,
οτι και αν σας αφησε...
--------------------------------------------------------------
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 19/03/2008 05:38:56
Είναι επιλογή του ανθρώπου να μην θέλει να αλλάξει,
βάζοντας σαν δικαιολογία τις λέξεις δύσκολο,
αλλάξει (σημαίνει ότι κάτι έχει ήδη) καταφέρει
( όπως και δύσκολο, αναιρεί την ικανότητα του η τουλάχιστον την αμφισβητεί…)
Είμαστε πολύ υποκριτές κι απέναντι στον εαυτό μας.
Ξέρουμε ότι μπορούμε να καταφέρουμε πολλά και να αλλάξουμε πολλά, μάλλον δεν το θέλουμε ολοκληρωμένα και ένα τμήμα του εαυτού μας,
μας μπλοκάρει…
Αυτό πρέπει να το δούμε και μέσα από την πολυπλοκότητα της ύπαρξης του ανθρώπου, καθώς δεν είναι μόνο ένα άτομο…
Πόσες φορές «ανακαλύπτουμε» έναν εαυτό μου που κι εμάς ακόμη μας εκπλήσσει; Άσχετα αν μετά από λίγο αφομειώνεται από την προσωπικότητα μας…
Για να το θέσω αλλοιώς: Θέλει ο άνθρωπος να βελτιωθεί;
Δεν είναι σαφές, μάλλον, έχουμε να κάνουμε με έναν αργόσχολο, που περιδιαβαίνει τη ζωή και τη φιλοσοφεί, μένοντας παραπάνω σε κάποια σημεία, από ότι πρέπει…
Η παλιά όμως κουβέντα « που πάμε αλήθεια; Πάντα σπίτι…» έρχεται να μας ενημερώσει ότι έχουμε και μια προδιαγεγραμμένη πορεία, όχι με την έννοια του μοιραίου, αλλά , πιο πολύ με την έννοια ότι μεθάς ένα βράδυ, κάνεις τις ψιλό ( ή και χοντρό) χαζομαρούλες σου, αλλά το πρωί θα ξυπνήσεις και τότε θα ξέρεις τι έχεις κάνει… τότε δεν θα μπορείς να κρυφθείς, ούτε να δικαιολογηθείς για ότι συνέβη, το προηγούμενο βράδυ, αν, βέβαια, αυτό που συνέβη είναι κάτι άσχημο… Μπορεί κάλλιστα να είναι κάτι ελαφρύ κι εύπεπτο….
Φίλε Πλάτωνα, εύκολο είναι τώρα το παραμύθιασμα του εαυτού μας, όσον αφορά το σωστό λάθος… Θα ρθεί όμως η ώρα που όλα θα είναι ξεκάθαρα. Όλα θα έχουν την ακρίβεια που έχουν γίνει, τραπέζι, ποτήρι κι όχι κομμάτι ξύλου, κομμάτι γυαλιού…
Τότε θα είναι δύσκολο να ζήσουμε με τα όποια λάθη έχουμε κάνει, όχι ως αριθμός, αλλά για εκείνον τον νου του 100% θα είναι κάτι που θα ξεπερνάει την μεγαλύτερη κόλαση που τωρα μπορούμε να σκεφτούμε, όπως έλεγα παλιά…
Πιστεύω ότι ο χειρότερος κριτής μας σε ένα τέτοιο «τότε»,
θα είναι ο εαυτός μας που μες στη όποια σχετική τελειότητα του ,
θα του είναι κάπως δύσκολο να δει τον εαυτό του με τέτοια λάθη…
quote:
εύκολο είναι τώρα το παραμύθιασμα του εαυτού μας, όσον αφορά το σωστό λάθος
Το σωστό και το λάθος είναι ακριβως τι ίδιο πράγμα στις δύο όψεις του.
Χαρακτηρίζοντας μια κατάσταση, αμέσως σχηματίζουμε μια ιδέα γι αυτήν που δεσμεύει τον νου. ΄
Δεν γνωρίζουμε ποτέ όλες τις παραμέτρους, για να αποφανθούμε τελεσίδικα. Γι' αυτό και βλέπουμε οτι πολλά απο αυτά που φαίνονται καλά η κακά με τον καίρό αντιστρέφονται..
quote:
Πιστεύω ότι ο χειρότερος κριτής μας σε ένα τέτοιο «τότε»,
θα είναι ο εαυτός μας που μες στη όποια σχετική τελειότητα του ,
θα του είναι κάπως δύσκολο να δει τον εαυτό του με τέτοια λάθη…
Μα οταν πράττουμε κάτι το κάνουμε πάντα με την συνεδητότητα εκείνης της στιγμής και τότε είναι το πιο σωστό που μπορούσε να γίνει...
Δεν θα είχαμε εξέλιξη αν κρίναμε με τα ίδια σταθμά και τότε και τώρα..
Αρα δεν μιλάμε για λάθη αλλά για διαφορετική αντίληψη .
Δεν πιστεύω με τίποτα ότι το σωστό και το λάθος είναι
οι δυο πλευρές του ιδίου νομίσματος….
Όλα όσα ο άνθρωπος πλησιάζει, σωστό λάθος δεν μπορεί να τα αποδώσει πλήρως και γι’ αυτό δεν υπάρχει 100 τοις 100 απόδοση του σωστού και 100 τοις100 απόδοση του λάθους.
Δεν υπάρχει 100% σωστός άνθρωπος και 100% λάθος…
Αυτό μάλλον εννοείς…
Μια καρέκλα είναι καρέκλα και δεν υπάρχει λάθος επ’ αυτού, το ίδιο ισχύει και για τις έννοιες και την αλήθεια…
Αυτό που λέω είναι ότι αν έχεις μεθύσει και κάνει κάτι λάθος όταν το κάνεις σου φαίνεται σωστό κι όταν την άλλη μέρα το δεις νηφάλια, τότε συνειδητοποιείς το λάθος σου…
Το ίδιο πιστεύω ισχύει και με τον έλεγχο του 10% του εγκεφάλου μας και την απόδοση του 100% όταν θα δούμε τον εαυτό και τις πράξεις μας νηφάλια…
Μπορούμε κάλλιστα να δικαιώσουμε εαυτούς, αλλά τότε εδώ ερχόμαστε για βόλτα κι όχι για δοκιμή , ώστε με την πλήρη επίγνωση των δυνατοτήτων μας να είμαστε εκεί που πρέπει όταν θα μας αποδοθεί αυτό το 100% του νού μας…
Σε καμία περίπτωση δενμιλάμε για διαφορετική αντίληψη, αλλά πρώτα για ελλειπή αντίληψη και μετά συμπληρωμένη…
Βέβαια, υπάρχουν κι αυτοί που δικαιώνουν τον εαυτό τους
ότι και να κάνει, αλλά, αυτό σημαίνει ότι ότι και να κάνεις καλά κάνεις.
Το άκρον άωτον της προχειρότητος και επιπολαιότητος…
σε ένα κόσμο που δεν επιτρέπονται λάθη τέλειο τρόπον τινά, τα λάθη θα είναι μοιραία...
Σκέφτομαι όμως αυτό που αναφέρεις για το μεθύσι και τα λάθη που μπορεί να κάνει ο μεθυσμένος.
Δεν είναι πιθανόν ένας άνθρωπος στη νηφαλιότητα του να προσπαθεί συνεχώς να πράττει πράγματα που θεωρεί σωστά, να ορίζει το πεδίο της δράσης και της σκέψης του μέσα σε κάποια πλαίσια και να βλέπει αυτά που έχει συνηθίσει να βλέπει;
Δε μπορεί το "μεθύσι" να τον κάνει να λειτουργήσει έξω από αυτά τα πλαίσια που όρισε για τον εαυτό του και να δει πράγματα που αγνοεί;
Μήπως μερικές φορές αυτή η "μέθη" μπορεί να μας κάνει να αντιληφθούμε κάποιες πλάνες και κάποια καλούπια του νου μας;
In anticipation of my resurrection...
Σκέψεις που ξεπηδάνε μέσα από ένα «σύστημα» συνηθειών, είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα .
Έχεις αναρωτηθεί τι μπορεί να υπάρχει έξω από τις ανθρώπινες συνήθειες/αντιλήψεις ;
Μια άλλη πραγματικότητα, μια άλλη πλάνη, καινούργιες συνήθειες/αντιλήψεις που περιμένουνε να της ανακαλύψουμε ;
Π.χ, μιλάς/λάμε για τελειότητα .
Μια τελειότητα που πηγάζει μέσα από κάποιες αντιλήψεις, μέσα από κάποια πιστεύω που προέρχονται από μια ..(α).. πηγή, στην οποία καταλήγει ο άνθρωπος με την νόηση, την αίσθηση, την επιθυμία, να πιστεύει στην ύπαρξη υπερφυσικών δυνάμεων, από τις οποίες αισθάνεται ότι εξαρτάται .
Μα και αυτό δεν είναι μια άλλη μορφή συνήθειας, δοσμένη από κάποιους άλλους, μια μορφή (θρησκεία/πίστη) που έχουμε πάρει και έχουμε υιοθετήσει, πλάσει στα καλούπια του μυαλού μας .
Βλέπεις μπορεί να έχουμε μια τέλεια μηχανή (εγκέφαλος), αλλά αναγκαστικά την βελτιώνουμε (γνώση) βάση αυτά που γνωρίζουμε, μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια, καλούπια, το τέλειο ακόμα και η θέωση που αναφέρεσαι έχει να κάνει με κάτι πέρα από το γνωστικό μας πεδίο, με κάτι που ακόμα δεν το έχουμε φέρει στις ανθρώπινες αντιληψεις/συνηθειες μας .
"Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένα χωριό με τυφλούς κατοίκους.
Στο χωριό βασίλευε ένας τυφλός βασιλιάς που είχε για συμβούλους του τυφλούς σοφούς.
Κάθε φορά που συνέβαινε ένα σημαντικό - άγνωστο γεγονός στο χωριό οι σοφοί ήταν αυτοί που το μελετούσαν πρώτοι και αποφάσιζαν για το τι πράγματι συμβαίνει .
Μια μέρα λοιπόν πρωτοεμφανίστηκε στο χωριό ένας ελέφαντας και με βήμα βαρύ πήγε και στάθηκε στην μέση της πλατείας του χωριού.
Όλοι οι χωρικοί κυριεύτηκαν από φόβο αλά και από ανυπομονησία να μάθουν τι ήταν αυτή η θορυβώδης ύπαρξη που είχε εμφανιστεί στο χωριό τους. Ο βασιλιάς λοιπόν διέταξε τους σοφούς του να εξετάσουν το φαινόμενο και να αναφέρουν μετά ό,τι είχαν βρει.
Ο κάθε ένας από τους σοφούς πλησίασε τον ελέφαντα από διαφορετικό σημείο.
Ο ένας άγγιξε τον ελέφαντα από το πλάι και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ήταν ένας τεράστιος ζωντανός περιπλανώμενος τοίχος.
Ο δεύτερος άρπαξε ένα από τα πόδια του και είπε ό,τι είναι προφανές πως δεν είναι τοίχος αλλά ένας τεράστιος ζωντανός μετακινούμενος κορμός δένδρου.
Ο τρίτος σοφός που εξέταζε το αυτί έλεγε πως ήταν ένα μεγάλο περίεργο φύλλο δένδρου.
Ο τέταρτος σοφός γέλασε με τους συναδέλφους του, τους είπε ότι όλες οι θεωρίες τους ήταν λανθασμένες και ότι δεν ήταν παρά ένα τεράστιο άκακο φίδι , βλέπετε ήταν αυτός που είχε πιάσει την προβοσκίδα".