- ΕΣΩΠΟΙΗΣΗ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
είναι να μην αποζητά την,
αναγνώριση της μοναχικότητας του..
..αυτό για τον φίλο μου τον μασκοφόρο.
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ
η μοναχικοτητα...
δεν ξερω τιποτα γι αυτην...
δεν μπορω να πω κατι...
αφου παντα ειχα εμενα
παρεα...
παρασκευη καφε χωρις ποιηματα...
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
χμ..στροφή "προς τα μέσα"...
αλλά δεν νομίζω να βρω ποίηση...
σ'ένα άλλο παράθυρο της οθόνης μου//
αυτή την ώρα παίζονται πράξεις
από έργο που δεν θέλω να δω.
Όπως κ εδω.. τις τελευταίες μέρες...
Κρατάω 2 στίχους που μάζεψα πριν μέρες
κ μ'αυτούς αποχωρώ κ από δω...
[Αν ποτέ σταματήσει αυτός ο σάλος...
Ο πάταγος της καρδιάς μου!]
"Breakthrough Realization, True Complexity Revealed
Ripping, sizzling, WOW, I get it now. I see how it all fits together. I see the whole beautiful picture. With each question asked, a little more information has come my way - a little more has been revealed. And now, WOW - the spark of realization. Before I only saw the disconnected lines, not understanding what they meant. At this moment I experience the universe as a co-creator. I am alive. I am conscious. I understand."
Listen to the rythm of the Universe
δεν θελω να πω οτι μου αρεσει,οτι θελω,οτι λαχταρω ενα χαδι εστω,ενα φιλι στο μαγουλο.
δεν θελω να ειμαι μονος,ομως μακρια της ,ξερω πως θα ειναι ευτυχισμενη.
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
WHISPERS OF THE DREAMS
Ποια μοίρα τραγική κρατάει το νήμα?
Των άδειων ημερών που ζούμε τώρα
σαν από μια παλιά,κακιά συνήθεια.
Πριν φτάσουμε στη μέση αυτού του δρόμου
χάσαμε τη χρυσή πανοπλία.
Και μόνο το μεγάλο ερώτημά μας
ολοένα πιο σφιχτά μας περιβάλλει.
Χωρίς πίστη κι αγάπη,χωρίς έρμα,
εγίναμε το λάφυρο του ανέμου
που αναστρέφει το πέλαγος.
Θα βρούμε τουλάχιστον το βυθό της αβύσσου?
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>
Ψαρεύοντας έρχεται η θάλασσα
κι είναι στη μυρωδιά της μέσα που το ψάρι αστράφτει
μάταια μην ψάχνεις
Κάπου ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη
πρέπει να παράπεσε η αληθινή σου μέρα.
Υπερούσιος πας ενώ πάνω από το κεφάλι σου
απλώνεται ο βυθός με τα χρωματιστά του βότσαλα σαν άστρα.
Ω μουσική ω Κυριακή συννεφιασμένη
Και ο Αντιφωνητής:
εωσότου η μαύρη θάλασσα φανεί
κι επάνω της ανάψουν σαν βεγγαλικά τα τρία μου άστρα!
Όλα μία σταγόνα
ομορφιάς τρεμάμενη στα τσίνορα·
μία λύπη διάφανη σαν Άθως κρεμάμενος από τον ουρανό
με απέραντη ορατότητα
όπου τα πάντα γίνονται ξεγίνονται
γονατίζει ο Χάρος και ξανασηκώνεται πιο δυνατός
και πάλι πέφτει ανίσχυρος βυθίζεται στα βάραθρα.
Μόνη της η σταγόνα σθεναρή πάνω απ' τα βάραθρα.
Στο χωριό της γλώσσας μου τη Λύπη τηνε λένε Λάμπουσα.
O.E
OM
Edited by - spirit on 29/02/2004 11:34:07
Τα λογια...
Τα λόγια είναι.
ακόμα τη θυμάμαι...
Ακάλυπτος στα μάτια της
κι αυτή να μου μιλά...
Κοκκινη πέτρα κόσμημα
κρατάει τα μαλλια της
Χορεύει με το βλέμα μου
στις μύτες των ποδιών της
Γυναίκα στα μαύρα...
Κοβει κομμάτι απ' το φόρεμα
Κομμάτι απο τη νύχτα
γλυκοσκεπάζει τις καρδιές
και λέει καληνύχτα
Edited by - 1900 on 03/03/2004 05:28:48
Μπόλιασε η Χίμαιρα
τον ουρανό φαρμάκι,
τον χρόνο έπαρση
και φθόνο,
ύψωσε στον ιερό βωμό
την ευτέλεια της ύλης.
Το φθοροποιό εγώ
αγέρωχο στο θρόνο του
ορίζει τις τύχες των πολλών.
Η Σκύλα και η Χάρυβδη
δρέπουν τους καρπούς του.
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>
ποτε δεν μιλω
για σενα
ποτε δεν ακουω
τους αλλους
μοναχα με κοιτω
να χανομαι στο πληθος
μα ειναι που γινηκε η υπαρξη
μου αφορητη και ειπα να την
κανω ποιημα...
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
Nα μην τις παίρνει ο άνεμος."
Αναγνωστάκης Μανόλης ("Ποιητική")
Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας,
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,
κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μια φορά;
είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;
Ντινος Χριστιανοπουλος
ΟΜ
μην σκεφτεις,μην νοιωσεις,
αφεσου στο να κοιτας,
να βλεπεις,να παρατηρεις,
μην δωσεις σημασια στον πονο,
μην δωσεις νοημα στον κομπο ,
που στιβαζονται τα αισθηματα,
μην "πεθανεις" αποψε,
αφεσου στο φως της σεληνης,
ορκισου πως θα εισαι εδω ...
και αυτην την νυχτα,να προσμενεις,
την λυτρωση,το αγγιγμα,την γευση,
της πρωινης ηλιαχτιδας,στα ματια σου,
στο κορμι σου,στα χειλη σου,
σα να σε περιβαλλει με την παρουσια του,
το πιο ομορφο ονειρο,το πιο υπεροχο πλασμα,
για τελευταια φορα,αφησε την υπαρξη σου,
να αντικρυσει το φως.......
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
WHISPERS OF THE DREAMS
Edited by - manos on 14/03/2004 12:51:18
με κύματα άγρια και μανιασμένα
θυμάμαι που ερωτεύτηκα παράξενα αγόρια
θυμάμαι που το γλένταγα σε χώρους..
και σε χρόνους
Ατίθαση με έλεγαν, μα εγώ ξέρω τι ήμουν
Ποτέ μου εγώ δεν μάσησα καμία παραμύθα
Φοβήθηκα, νευρίασα, πληγώθηκα - πλήγωσα
Φορές μου μαύριζε η ψυχή, στιγμές χαμογελούσε
...................
Το θάρρος και το θράσος μου
με πέρναγε από της πύλες
Τα μάτια μου, στιγμές βαριά
Αδύναμο το σώμα
μα εγώ χαμογέλασα και δάκρυσα από πείσμα
με ένστικτο την είδα την ζωή
Είμαι γυναίκα,
τώρα ποια το ξέρω.
ανοίγω τα μάτια μου
και γίνομε μητέρα
...έτσι είπε
Ήταν αρχές άνοιξης όταν τα λόγια της αυτά
δόνησαν το σύμπαν
Μια νέα έκρηξη γεννά, αυτή, με την σειρά της….
Σε φιλώ, γυναίκα
Edited by - ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΣ on 15/03/2004 16:18:41
Τα πιο όμορφα μάτια του κόσμου τις σκέψεις μας έχουν γνωρίσει,
Γευτήκαμε τις πιο περίφημες διαστροφές,
Τα φιλιά όμως και οι ανόητες οι ηδονές
Δεν σβήνουν την ελπίδα στην πονεμένη μας ψυχή.
Βλέπω λοιπόν ν' ανοίγονται θύρες κρυστάλλινες
Πάνω σε κρύσταλλο πιο διάφανο κι από ένα φάντασμα αγαπημένο:
"Πετάχτε στο αυλάκι τη μετάλλινη καρδιά σας
Τα μπουκαλάκια σπάστε στο μάρμαρο των τραπεζιών!"
Όποιος αγαπά αληθινά
Δεν είναι άγιος, σεμνότυφος ή ασκητής
Κι αν δοκιμάζει τα κορμιά κι άλλων ωραίων
Ξέρει πως ωραιότερο σώμα από της αγαπημένης
Δεν υπάρχει.
Ο πιο ειλικρινής εραστής είναι ακόλαστος
Το στόμα του κάθε λογής φιλιά έχει δοκιμάσει
Ω πόσο θάθελε να βουτηχτεί
Σε κάθε διαστροφή!
Γιατί ο ειλικρινής εραστής αδιαφορεί
Αν δεν αγαπιέται, φτάνει που εκείνος αγαπά
Αιώνια την αγάπη θα ποθεί
Διαμάντι ο ανέλπιδος έρωτας θ' αστράψει
Robert Desnos
Edited by - 1900 on 19/03/2004 20:15:24
I Am He
By Robert Ellis
I am he
that cares too much
and allows this world to penetrate.
I am the man
that loves too deeply,
while others merely perpetrate.
Do you see this man
or the boy inside,
with emotions to great
and plentiful to hide?
They've shorn my hair
and crushed my pride.
Taken my land
and my wife from my side.
A man of honor,
whose spirit remains free
with love to give,
but finding none that need.
So take the hand
of a distant Crow child
and with the Spirit of my fathers,
the wolf will run wild.
http://users.ap.net/~chenae/natwolf.html
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
WHISPERS OF THE DREAMS
ας ξεκινησει απο εδω εσω το αναμα
της εσω φλογας,αναμενουμε Υπερβορειο
θεο Απολλωνα να φερει φως...
διαβάζουμε ότι ο θεός πέθανε.
Απο τότε που ξεκινήσαμε να πιστεύουμε.
Στα πρακτικά της τέλεσης σταυρώνεται,
ο Ιούδας για το θέλημά του..
και συ μου μιλάς γι αλήθεια;
Στον μασκοφόρο φίλο.
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ
και ιδια με μενα εξ αιματος
η ΑΛΗΘΕΙΑ ειναι μια κατασταση υπερτιμημενη...copyright Λιζα
γι αυτο Φωσχυτε ανεβα στην σκηνη
παιξε καλα το ρολο σου
περνα απο το ταμειο του χειροκροτηματος...
μα να θυμασαι
οτι η σκηνη κλεινει τα φωτα σβηνουν
και το χειροκροτημα παυει...
το μονο που μενει ειναι μια φωτογραφια
ισως θολη γυρω γυρω μα στο κεντρο της ξεκαθαρη
και η Αληθεια ειναι μεσα στο καδρο και εξω απο αυτο...
Εσυ που εισαι;
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...