- ---Kάτι σαν ημερολόγιο.... - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Ελπίζω να έχεις φροντίσει με τον ίδιο ζήλο για το μέλλον τους
Η χωρα των αντιθεσεων η αλλιως ασυναρτητες σκεψεις μεσημεριου.
Ειναι κουραστικο σ αυτην την χωρα που ζω κατα κοινη παραδοχη..
η θα εχει πολυ σκοταδι η πολυ φως.
Ξημερωνει νωρις και νυχτωνει αργα μετα της 22:00
μαυρες κουρτινες λοιπον παντου η βαθυ μπλε.
Τωρα που ειπα για μαυρες κουρτινες, στο κεντρο ειδα ενα εξαισιο Γκοτθικ ¤θεαμα
δυο κοπελες εφ ολης της υλης ντυμενες Γκοτθικ δηλ ριγε καλτσουλες,μαυρες δαντελωτες φουστες,μωβ τσαντακια,περπατουσαν στην λιακαδα και η αποθεωσης μαυρες ομπρελες για τον ηλιο..
κι εγω σαν αρχαια με το καινουργιο μου ΑΡΜΑΝΙ αναμεσα τους,το φορεσα το πρωι κι οταν ειμουν ετοιμη να βγω εξω κατι δεν μου καθοταν καλα,με τρυπουσε στα μανικια και στο μπουστο,ετσι ειπα στην γιαγια μου που ηταν διπλα..γιαγια ωραιο το φορεμα αλλα οταν το φοραω ειναι σαν να πηγαινω επισκεψη στον βελονιστη μου.
Τοτε η σοφη γιαγια μου φωναζει της καρφιτσεεεεςςς της εβγαλες παιδι μου;;;;
βγαλε της καρφιτσες.
Αχ! αυτη η γιαγια ειναι γλυκα,καθε χρονο που με βλεπει παντα την ιδια ατακα μου λεει:
πως μεγαλωσες ετσι παιδι μου!!!!
Περνώντας έξω από το δημοτικό σχολείο που βρίσκεται επί της λεωφόρου Ελ.Βενιζέλου στη Νέα Ερυθραία είδα τη σχολική τροχονόμο να σπρώχνει βίαια προς το δρόμο ένα μικρό σκυλάκι που στεκόταν σαν χαμένο στο πεζοδρόμιο, κουνώντας απειλητικά την πινακίδα που κρατούσε στα χέρια της και φωνάζοντας σαν υστερική.
Το σκυλάκι που πρέπει να είχε χαθεί από κάποιο σπίτι ήταν μικρόσωμο «σαλονιού» θα έλεγα και φορούσε λουράκι. Ηταν δε τόσο φοβισμένο που βημάτιζε πάνω κάτω στο πεζοδρόμιο μην ξέροντας πως να διασχίσει τη λεωφόρο για να περάσει απέναντι.
Η «κυρία» τροχονόμος κατάφερε να το φοβίσει τόσο πολύ κυνηγώντας το ώστε αυτό να καταλήξει στην άσφαλτο. Εκείνη την ώρα από ένστικτο έκλεισα τα μάτια μου. Ακουσα ένα απότομο φρενάρισμα και όταν άνοιξα και πάλι τα μάτια μου σαν από ψέμα είδα το σκυλάκι να έχει περάσει απέναντι και τον αγριεμένο οδηγό να βρίζει τη σχολική τροχονόμο για την πράξη της. Ωστόσο είχαν μαζευτεί για να περάσουν το δρόμο τα πρώτα παιδάκια που σχολούσαν εκείνη την ώρα. Εκείνη τη μέρα βέβαια μπορεί να ήταν τυχερά και να μην είδαν με τα αθώα τους ματάκια το σκυλάκι να γίνεται λιώμα (αλήθεια έχετε αναρωτηθεί τι ψυχικό τραύμα μπορεί να προκαλέσει στα παιδιά μια τέτοια σκηνή;) είχαν την ατυχία όμως να ακούσουν την τροχονόμο να βρίζει τον οδηγό του αυτοκινήτου και να μιλάει αγενέστατα σε μένα όταν της είπα ότι είναι ντροπή να συμπεριφέρεται έτσι σε ένα αδύναμο πλάσμα.
H απάντησή της (που ήταν στον ενικό ενώ εγώ της είχα μιλήσει στον πληθυντικό) ήταν: «Δικό σου είναι;»
«Όχι κυρία μου δεν είναι δικό μου αλλά αυτό δε σας δίνει το δικαίωμα ούτε να το χτυπάτε ούτε να βάζετε τη ζωή του σε κίνδυνο επειδή αυτή τη στιγμή τυχαίνει να μην είναι μπροστά ο ιδιοκτήτης του».
Και διερωτώμαι: αν δεν φόραγε το σκυλάκι αυτό λουράκι και ήταν αδέσποτο η ζωή του θα ήταν λιγότερης αξίας και ποια θα ήταν η συμπεριφορά της κυρίας αυτής;
Για να επανέλθω στο προκείμενο απ’ ότι φαίνεται και για τον οδηγό που φρέναρε ήταν μια τυχερή μέρα γιατί για φανταστείτε τι άσχημη καραμπόλα θα μπορούσε να είχε προκληθεί αν πίσω του ακολουθούσαν σε κοντινή απόσταση ή με μεγάλη ταχύτητα άλλα αυτοκίνητα. Όλα αυτά βέβαια συνέβησαν γιατί ένας τέτοιος ανεύθυνος άνθρωπος κατέχει μια τόσο υπεύθυνη θέση.
Αλήθεια ποιο είναι το κριτήριο που προσλαμβάνονται άνθρωποι σε τέτοιες θέσεις όταν είναι πλέον πασιφανές ότι η κυρία αυτή δεν έχει ίχνος γνώσεων κυκλοφοριακής αγωγής και πολύ περισσότερο καλών τρόπων;
Αδικα λοιπόν αναρωτιέμαι τι είδους παράδειγμα θα μπορούσε να αποτελέσει ένας τέτοιος άνθρωπος στα παιδιά μας όταν
τα μαθαίνει:
- να’ναι θρασύτατα
- να βρίζουν
- να φέρονται άσχημα στα ζώα
Πρέπει λοιπόν να επαγρυπνούμε και να καταγγέλουμε τέτοιες συμπεριφορές οι οποίες είναι καταστρεπτικές για την διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας...
Ξέρω...εγώ το χαβά μου με τα αδέσποτα...
|
+
Με βρισκω τελευταια σε αναμνησεις.. κλειδωμενη μεσα σε αυτες τις τραγικες εικονες,
διχως ελπιδα εκδοχες του μακρινου παρελθοντος... μεσα απο εναν δρομο απροσπελαστο
-στοιχειωμενο απο παραδοξες φιγουρες, πολεμωντας το αυριο του σημερα, αναζητωντας
ενα παραθυρο, - ελευθερια - ,εναν σωτηρα... ψαχνωντας κομματια του εαυτου μου ξεχασμενα,
...θελοντας να δω ποια ειμαι και ποια ημουν...
|
Τρομοκρατημενη απο την ιδια την υπαρξη.. γεματη αμφιβολιες για την αληθεια της μνημης,
μεσα απο το απολυτο κενο, με φοντο το σκοταδι.. στοιχειωμενες εικονες να με συνοδευουν,
.. ηχω της σιωπης μου.
...Struggling to escape
Edited by - Danai on 12/05/2004 16:12:13
Edited by - Danai on 13/05/2004 13:19:38
παραθέτω σε σας κομμάτι από το εφηβικό ημερολόγιο... κομμάτι από την πίκρα του πρώτου έρωτα... "Πόση αλήθεια!
Πόση πίκρα!
Κι όμως δεν ήταν έτσι!
Εδειχνες τόσο δυνατός εσύ!
Τόσο δυνατή η αγάπη σου!
Δεν πίστευα ότι θα χωρίζαμε τόσο ξαφνικά...Ποτέ μου δεν πίστεψα ότι θα μας χώριζε ένας "τρίτος"...
Πρώτος εσύ, ακολουθούσα εγώ, σφίγγοντάς σου πάντα το χέρι και οι δυο μαζί προχωρούσαμε γεμάτοι ζωή, γεμάτοι αγάπη, διάθεση.
Μα κάποτε... ω! τι κρίμα! άρχισες να κουράζεσαι...
Προχωρούσες αργά αργά χαλαρώνοντας το σφίξιμο του χεριού σου ρίχνοντας σπάνια ένα βλέμμα πίσω σου...
Και να!
Ηρθε η στιγμή που δεν αισθανόμουν καν το ελάχιστο άγγιγμα του χεριού σου.
Και όμως δεν σταμάτησα!
Δεν είχα κουραστεί!
Σου έριξα ένα γρήγορο βλέμμα και συνέχισα να προσωρώ...
Βλέπεις?
Προχωρώ ακόμη... Που πάω?
Δεν ξέρω! Μα συνεχίζω μόνη...συνεχίζω και λυπάμαι για σένα...
Λυπάμαι για σένα που δεν βάσταξες αγάπη μου..."
Αχ αυτά τα μελό της εφηβείας, αυτά τα γεμάτα ρομαντισμό και αγνότητα μελό... τα βλέπω τώρα και γελάω...γιατί τώρα μπορώ να δω ποιό καθαρά τον έρωτα...
...για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος...
κι ακουω τη μουσική να μπαινει απο παντου
κι όμορφα με περικυκλώνει
ξεκινάει αβιαστα
Η ένταση δυναμώνει απο μόνη της
ο κόσμος μικραίνει
και το μεγαλειο του φαίνεται όλο και πιο καθαρά
σαν φυσικά συντριβάνι
που ξεχύνονται ρυθμικά ενα ένα
κι όλα μαζι...
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
Φαίνεται πως πράγματι....
...για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος...
...για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος...
Ολόλευκο μου έγινες.
Έτσι που με κοιτάς θέλω να σε κλειδώσω!
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
είμαι στην ευχάριστη θέση να σε πληροφορήσω ότι δεν ξέρεις απολύτως τίποτα! και μην προσπαθήσεις και να μάθεις... στο ίδιο σημείο θα βρεθείς με λίγη ταλαιπωρία παραπάνω...
κάτσε στην κόψη σου.... κάνε παρέα με τη σκιά σου... και άσε τα άλλα για άλλους πιο επιτήδειους σ'αυτά τα θέματα....
έτσι κι αλλιώς πάνω σ'αυτή την κόψη έχεις υπέροχη θέα....
κοίτα να δεις σου λέει μετά...
...για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος...
Μπααα..... δεν με νοιάζει πια για τίποτα...
"I pass the test....
I will diminish,
and go into the West,
and remain
Galadriel"
Η αρχή
Η ακμή
Η παρακμή
Και φτου κι απ'την αρχή
Γιατί αλλιώς γάμα τα
Κάθομαι μερικές φορές και διαβάζω τα παλια τοπικς, αυτά που έχουν ξεχαστεί
Κι αυτά κάτι σαν ημερολόγιο είναι
Καταλαβαίνεις πολλά απ' τη μελέτη της Ιστορίας...
Edited by - 1900 on 21/12/2004 03:53:09
Καταλαβαίνεις πολλά απ' τη μελέτη της Ιστορίας...
......file 1900 η ιστορια επαναλαμβανεται ........
...η τηλεθεαση δεν επαναλαμβανεται ολα για το κοινο γινονται!!
quote:Το ξέρω. Για να την εμπεδώσουμε καλύτερα
......file 1900 η ιστορια επαναλαμβανεται ........
....άρχισε να ξημερώνει..
Χρόνια Πολλά σε όλους όσους καταλαβαίνουν
Galadriel των Λευκών Δασών
WARNING !
I have an attitude and I know how to use it!
quote:
WARNING !
I have an attitude and I know how to use it!
Σα να μελαγχόλησα λίγο… τότε ήμουν «κουνούπι» και ζουζούνιζα παρέα με μια «χαλκόκοτα» και ένα ξωτικό… και τι ζουζούνισμα ήταν αυτό που κάναμε…
Τώρα, τα πράγματα είναι διαφορετικά…
Η σελίδα άνοιξε και το είδα… μια χαλκότα πέρασε από τα μέρη μας…»
Αισθαντικά... The She Mantis
αλλά μην γκρινιάζεις καλή μου... δεν νομίζω να σε "χάλασε" η παρέα που είχες στο μεταξύ
Galadriel των Λευκών Δασών
WARNING !
I have an attitude and I know how to use it!