- Κάλεσμα Πνευμάτων - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Θεραπεία καρκίνου με μεταστάσεις
Όλα ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2001, διηγείται ο Λάμπρος Θεοδωράκος, ετών 31,
κάτοικος Βάθης N. Κιλκίς. Αναγκάστηκα να πω στους δικούς μου ότι είχε διογκωθεί ο ένας
όρχις και υπέφερα. Μέχρι τότε δεν υπολόγιζα τον κίνδυνο, ντρεπόμουν και να το πω.
Ξεκίνησε ένας Γολγοθάς για μένα.
Ήταν 7 Μαρτίου, όταν μου έκαναν εισαγωγή στην Ουρολογική Κλινική του
Νοσοκομείου Κιλκίς, στο οποίο υπηρετεί και η αδελφή μου Βασιλική ως νοσηλεύτρια.
Εξετάσεις αίματος, αξονικές, υπέρηχος έδειξαν κατά 90% ότι ήταν από τις πιο άσχημες
μορφές καρκίνου του όρχεος. Οι γιατροί πρώτη φορά έβλεπαν τόσο διογκωμένο αδένα. Η
χοριακή γοναδοτροπίνη, με φυσιολογικό ανώτατο όριο το 5, σε μένα ήταν 1502! Για να
αποφευχθεί περαιτέρω επιδείνωση και με άλλες μεταστάσεις, έγινε αμέσως εγχείρηση στις 9
Μαρτίου, πρώτο πρώτο χειρουργείο, με ολική ορχιδεκτομή του ενός όρχεος. Χειρουργός ο κ.
Χασάκιολης.
Οι γονείς μου Δημήτριος και Ελευθερία, απλοί και πιστοί άνθρωποι, δεν
απελπίστηκαν, σε αντίθεση με την αδελφή μου, που λόγω της ιδιότητός της και των
συζητήσεων με τους γιατρούς καταλάβαινε τη σοβαρότητα της καταστάσεως.
Αμέσως μετά την εγχείρηση, η αδελφή μου μετέφερε το παρασκεύασμα στη Θεσσαλονίκη,
στη γνωστή μας παθολογοανατόμο κ. Νικολαίδου στο Νοσοκομείο “Παπανικολάου” για
ιστολογική εξέταση. Στο σύντομο ταξίδι έκλαιγε και παρακαλούσε. Βλέπει ξαφνικά σαν
όραμα μπροστά της μέσα σε μία λάμψη την εικόνα της μορφής του αγίου Ραφαήλ, αλλά
αμέσως χάθηκε.
Το Σαββατοκύριακο 10-11 Μαρτίου ήταν εφιαλτικό για κείνην, περιμένοντας τα
αποτελέσματα. Εγώ υπέφερα φρικτά. Σταματούσαν οι πόνοι μόνο όταν καθόταν δίπλα μου η
Βασιλική, μ’ έπιανε από το ένα χέρι, και από το άλλο κρατούσαμε σφικτά κι οι δύο από μία
εικόνα των τριών αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, και παρακαλούσαμε• και μετά από
λίγο πάλι με έπιαναν οι πόνοι! Κι αυτό, γιατί είχα την αρρώστια πολύ καιρό. Κι όπως μου
εξήγησαν αργότερα, έκανε μετάσταση και είχα μυοσκελετικούς πόνους. Μεταστατικά
παρουσίασα “μπλοκ λεμφαδένων” κοντά στο δεξιό νεφρό, άλλον έναν όγκο ψηλαφητό!
Τη Δευτέρα βγήκαν τα αποτελέσματα της ιστολογικής, ήταν σεμίνωμα, καρκίνος
χημειοευαίσθητος (αντιμετωπίσιμος με χημειοθεραπεία) και απ' αυτήν την άποψη όχι η
χειρότερη μορφή καρκίνου.
Η κ. Νικολαίδου συνεννοήθηκε με την Διευθύντρια Γ΄ Χημειοθεραπείας του “Θεαγενείου”
Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης για να αρχίσω χημειοθεραπείες, τέλη Μαρτίου. Οι γιατροί
πάντως έλεγαν, επειδή είχε περάσει πολύς καιρός, ότι ίσως να μην ενεργούσε η
χημειοθεραπεία και να χρειαζόταν νέα επέμβαση, για να αφαιρεθεί και ο μεταστατικός όγκος.
Έκανα συνολικά πέντε "σχήματα" χημειοθεραπείας. Μετά από κάθε θεραπεία,
πηγαίναμε εγώ, η μητέρα μου και η αδελφή μου στο Μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ στην
Γρίβα της Γουμένισσας, και μας διάβαζαν Ευχή υπέρ θεραπείας. Είχαν κρατήσει και το
όνομά μου και με μνημόνευαν στις Λειτουργίες. Όταν πάλι πηγαίναμε οι τρεις για τη
θεραπεία, ο πατέρας μου έβρισκε κάποιον συγχωριανό μας με αυτοκίνητο και πάντοτε
ερχόταν στο Μοναστήρι εκείνος και διάβαζε Παράκληση για μένα. Συνέχεια προσευχόμασταν
και κάθε μέρα που πήγαινε η αδελφή μου για το Νοσοκομείο περνούσε από το
προσκυνητάρι έξω απ' τη Μητρόπολη, άναβε κερί και παρακαλούσε.
Από τις χημειοθεραπείες έπεσαν τα μαλλιά μου, φορούσα καπέλο. Το Πάσχα
ντράπηκα να πάω στην Εκκλησία, στα χάλια που ήμουν, έμεινα με τον πατέρα μου
συντροφιά στο σπίτι. Στην Εκκλησία πήγαν η μητέρα και η αδελφή μου. την ώρα που ψέλνει
ο Ιερεύς το “Χριστός Ανέστη”, βλέπει η Βασιλική σε όραμα εμένα και τον πατέρα μου στο
δωμάτιο να μας φωτίζει από πάνω ένα φως και ψηλά μέσα στο φως τον άγιο Ραφαήλ. Πήρε
πολύ κουράγιο απ' αυτό που είδε, διότι ήταν συνέχεια λυπημένη για την κατάστασή μου.
- 2 -
Την άλλη μέρα, καθόταν δίπλα μου, να μου δίνει θάρρος. Όπως αποκοιμήθηκα και
προσευχόταν, βλέπει ολοζώντανα μπροστά της τον άγιο Ραφαήλ με τον άγιο Νικόλαο να με
πιάνουν από το κεφάλι και τα πόδια, να με μεταφέρουν σε χειρουργικό τραπέζι, να με
χειρουργεί ο άγιος Ραφαήλ εκεί που είχα τον μεταστατικό καρκίνο με κανονική τομή, από την
οποία έβγαλε ένα μαύρο ογκίδιο και το έδωσε στην αγία Ειρήνη να το πετάξει μακριά, ενώ ο
άγιος Νικόλαος μου έβαζε u955 λάδι στην τομή. Ξύπνησα κι ένιωθα πότε τσιμπήματα πότε
πόνους σ' εκείνο το σημείο!
Ήρθε ο καιρός για τη νέα αξονική τομογραφία, μετά την ολοκλήρωση των πέντε
“σχημάτων”. Η κ. Νικολαίδου μας έλεγε εντωμεταξύ ότι όλο και μίκραινε ο όγκος, όπως τον
ψηλαφούσε η ίδια. Αποβραδίς η αδελφή μου δεν κοιμήθηκε καθόλου. Προσευχόταν, έκλαιγε,
την έτρωγε η αγωνία. την ώρα που πηγαίναμε για τη Θεσσαλονίκη, βλέπει πάλι σε όραμα
τον άγιο Ραφαήλ μπροστά μας να κρατάει μία μαυρισμένη αξονική, να την βυθίζει σε ένα
δοχείο νερού, να την πλένει και να μας την δείχνει ολοκάθαρη στο πάσχον μέρος, εκεί που
ήταν προηγουμένως μαυρισμένη.
Εκείνο τον καιρό είχε δει σε όνειρο και τη μακαρίτισσα γιαγιά μας Βασιλική και της
είπε: "Προσεύχομαι κι εγώ για το Λάμπρο. Μη νομίζεις ότι οι πεθαμένοι δεν προσεύχονται.
Είμαι σε πολύ καλό μέρος. Ο Λάμπρος θα γίνει καλά" Κι ο πατέρας μου είδε τον άγιο
Ραφαήλ μέσα στο σπίτι σε όνειρο και του είπε: «Μη στενοχωριέσαι, όλα θα είναι καλά»!
Βγαίνω από τον τομογράφο, πηγαίνει η αδελφή μου στο γιατρό να πάρει την αξονική και της
λέει ο γιατρός: «Αν δεν είχα την προηγούμενη, θα έλεγα ότι έχω αξονική απόλυτα υγιούς
ανθρώπου»!
Στο “Θεαγένειο” δεν πίστευαν ότι θα προέκυπταν τέτοια αποτελέσματα. Και στην
Ουρολογική του Κιλκίς οι θεράποντες γιατροί είπαν: «Ήταν σαν να έπεσες από ψηλά, από
τον τελευταίο όροφο πολυκατοικίας, και το μόνο που έπαθες ήταν να σπάσεις το χέρι σου»,
δηλαδή ασήμαντο το κακό. Είμαι απόλυτα υγιής.
Ονομάζομαι Στέλιος Νάκος, κάτοικος Επανομής Ν. Χαλκιδικής, ιχθυοπώλης. Πέρασα
πολλά μεγάλα βάσανα στη ζωή. Στις 14.8.1990, έπαθα την πρώτη γαστρορραγία με
τρομερή αιμορραγία από το στόμα. Με πήγαν στον “Άγιο Παύλο” στο Φοίνικα Θεσσαλονίκης,
έμεινα δέκα μέρες. Στις 24.3.1991 παθαίνω νέα γαστρορραγία, νοσηλεύθηκα στο
“Ιπποκράτειο” και μέσα στο Νοσοκομείο είχα ακατάσχετη αιμορραγία από το στόμα, με
έβαλαν στην Εντατική. Παρακαλούσα την Παναγία, να με κρατήσει στη ζωή, να μεγαλώσω το
ένα μου παιδί τότε, το Σταύρο. Η αιμορραγία συνεχιζόταν, ο αιματοκρίτης έφθασε στο 16, με
άνοιξαν να βρουν την αρτηρία που αιμορραγούσε. Με εγχείρησε ο κ. Μαυρουδής με
επιτυχία. Στο νοσοκομείο έμαθα για τον άγιο Ραφαήλ.
Ο διπλανός u945 ασθενής στο “Ιπποκράτειο” είχε ένα βιβλίο του αγίου Ραφαήλ, το ζήτησα
και το διάβασα. Όταν συνήλθα, η πρώτη εκδρομή που θα κάναμε οικογενειακά ήταν στη
Μυτιλήνη. Τέλη Ιουλίου 1993. Μόνο για τον Άγιο Ραφαήλ θα πηγαίναμε.
Κόψαμε εισιτήριο την Πέμπτη. την Παρασκευή πιάνει τον Σταυράκη πόνος χαμηλά. Ήταν 6-7
χρονών. Φώναζε το παιδί. Το πήγαμε στη Θεσσαλονίκη σε παιδοχειρούργο, διότι ο δικός
μας ο κ. Παρίσης παραθέριζε. Μού λέει: Πρέπει να χειρουργηθεί και μετά όπου θέλετε
πηγαίνετε. Αν στρίψει ο όρχις, σε μία ώρα πεθαίνει. 'Ηταν πρησμένο, κάθε λίγο το ζουλούσε
και φώναζε από τον πόνο. Μα κόψαμε εισιτήρια. Μην το διακινδυνεύσετε. Ο κ. Παρίσης μας
λέει στο τηλέφωνο: το πρωί φέρτε τον να τον δω, εδώ στη Χαλκιδική.
Η γυναίκα μου όλη τη νύχτα σηκωνόταν και τον πρόσεχε. Το πρωί της λέει το παιδί:
Είδα μία νεκροκεφαλή και μου είπε, "είσαι καλά, πήγαινε εκεί στη γωνία, κύτταξε μόνος σου
και να δεις, που δεν έχεις πρήξιμο". Είχε σταματήσει ο πόνος. Το ακούω εγώ και λέω:
Φεύγουμε για τον Άγιο Ραφαήλ. Στην ανάγκη θα καλέσουμε ελικόπτερο, αν το πιάσει πόνος!
Ταξιδέψαμε καταγής, στο κατάστρωμα, δεν είχε θέσεις.
Πήγαμε στον Άγιο Ραφαήλ στην κάτω Εκκλησία πρώτα• από τη μία ο τάφος του αγίου
Νικολάου, από την άλλη της αγίας Ειρήνης. Η γυναίκα μου βλέπει από τα πλάγια στο
μνημείο την κάρα του αγίου Νικολάου και λέει στο παιδί: Σταύρο, να το κεφάλι που είδες! -
Όχι, μαμά, εκείνο δεν είχε σαγόνι!
- 3 -
Δεν γνωρίζαμε ακόμη για τον Άγιο ότι τον πριόνισαν στο στόμα και της φάνηκε
περίεργο. Στο πλοίο διαβάσαμε το μαρτύριό του και καταλάβαμε ότι είχε δει τον ίδιο τον άγιο
Ραφαήλ.
Όταν επιστρέψαμε, πήγαμε στο γιατρό, και διαπίστωσε ότι δεν είχε απολύτως τίποτε.
Από τότε τα φάρμακά μας στο σπίτι είναι το λαδάκι και το αγίασμα του Αγίου.
Οι ευεργεσίες του Αγίου Ραφαήλ συνεχίζονται.
Έζησα κι άλλα θαύματα από τον άγιο Ραφαήλ. Το 1993 όλο το χειμώνα είχα πόνο
από το γόνατο μέχρι τον αστράγαλο, πόνος μέσα στο κόκκαλο, να μη με αφήνει καθόλου.
Σκεφτόμουν ότι κάτι κακό είναι, για να με πονάει συνέχεια. Ένα βραδάκι μου λέει η γυναίκα
μου: Πάμε στη μητέρα μου; 'Ηρθε από τον άγιο Ραφαήλ. Πήγαμε. Καθόμαστε στο τραπέζι και
μου δίνει ένα μπουκαλάκι με αγίασμα. Εκεί που μιλούσαν οι γυναίκες, παίρνω το αγίασμα,
σηκώνω το παντελόνι και βάζω στο πόδι μου. Εκείνη την ώρα που το έβαζα, τριών μηνών
πόνος που δεν σταμάτησε καμία μέρα, σταμάτησε μαχαίρι!
Το 1995 μου πρήστηκε το γόνατο. Πρήξιμο και πόνος φοβερός. Έρχεται ο γιατρός ο
κ. Σατραζάνης, φίλος και συμμαθητής στο Δημοτικό, με εξετάζε και μου δίνει ενέσεις. σε μία
βδομάδα είχε ξεπρηστεί. σε δεκαπέντε μέρες με ξαναπιάνει νύχτα στην ιχθυόσκαλα της
Θεσσαλονίκης. σε μία ώρα πρήσθηκε σαν να ήταν τριπλό το γόνατο. Με ανεβάζουν αγκαλιά
στο αυτοκίνητό μου για να πάω στο σπίτι μου. Πόνος αφόρητος, να κλαίω σαν μικρό παιδί.
Από τις 2-3 η ώρα που με ανέβασαν, ξημέρωμα έφθασα στην Επανομή! Κατεβαίνει η
γυναίκα μου, με έσερνε να με ανεβάσει στο σπίτι. δεν μπορούσα μόνος! Τηλεφωνάει το
γιατρό, έρχεται, με ξαναβλέπει. Πάρε αυτές τις ενέσεις. Μόλις ξεπρηστεί, θα σε χειρουργήσω
με λέϊζερ, για να σηκωθείς σε δέκα μέρες. Θα άνοιγε δύο οπές να φύγει το υγρό. Έφθασε
μεσημέρι. Όπως ήμουν ξαπλωμένος φωνάζω τη γυναίκα μου: Φέρε λάδι από τον άγιο
Ραφαήλ. Το απόγευμα βρισκόμουν στο μαγαζί! Είχε φύγει το πρήξιμο και ο πόνος. δεν με
ξαναπόνεσε πια.
Το 1997, το καλοκαίρι, είχα βγάλει κονδυλώματα, κομμάτια κρέατα, πάρα πολλά,
φαγούρα και αίμα. Πήγα στο χειρούργο το Σατραζάνη. Μού λέει: Πρέπει να χειρουργηθούν
όλα, να τα καυτηριάσουμε, να κάνουμε βιοψία και να δούμε… Έβαλα λάδι από τον άγιο
Ραφαήλ, ξαναέβαλα λάδι, την τρίτη μέρα πάλι. Τίποτε. Πηγαίνω στην εικόνα με μεγάλη πίστη
και του λέω: Εγώ θα βάζω λαδάκι κι εσύ μη με γιατρέψεις. σε μία-δύο βραδιές τρίφτηκαν σαν
ζάχαρη και έφυγαν όλα. Ο γιατρός έμεινε έκπληκτος...."
Αυτά ελπίζω να τα διαβάσεις, για να καταλάβεις για το τι μιλάμε....