- Κενή Διαθήκη - Περιοδικά - Βιβλία

Σαν βέλος σκότωσα τον Αχιλλέα στην Τροία,σαν σκυλί περίμενα τον Οδυσσέα στην Ιθάκη,είμουν το πόδι στο φαύλο ποταμό του Ηράκλειτου.Ο Εμπεδοκλής ήταν φίλος μου και με τον Αναξαγόρα και τους άλλους φυσικούς αρνήθηκα τις μυθολογικές πεποιθήσεις των Ελλήνων. Είμουν η σκιά στην σπηλιά του Πλάτωνα, και αρνήθηκα τον ιδεαλισμό του όταν άκουσα την διαλεκτική του Σωκράτη, στον οποίο έδωσα το κώνειο με κάποια κρυφή ευχαρίστηση. Υπήρξα το τελικό αίτιο του Αριστοτέλη και στην ράχη μου μετέφερα ως στις Ινδίες τον Μέγα Αλέξανδρο και την επαρσή του.Χόρεψα τον χορό του Σίβα και έμαθα να καταστρέφω δημιουργικά, αγάπησα την Παρβάτι, ξύπνησα τον Βούδα από τον τροχό του Ύπνου και παραμένω ακόμα η εκπνοή του Μπράχμα.
Ο κυνισμός μου έσπασε το πυθάρι του Διογένη και ως Φυσικό δίκαιο των στωικών δημιουργησα τον ανθρωπισμό. Αφού κατάπια το τετραπλό φάρμακο του Επικουρου,σαν Πλωτίνος εισήγαγα τον δυισμό στον χριστιανισμό. Βασάνισα τόσο πολυ τον Χριστό στον κήπο των ελαιων που έστειλε τον Ιουδα να τον προδώσει. Ύστερα ήρθε ο Μεσαίωνας...

Ευτυχώς Αναγεννήθηκα και είδα οτι η γη γυρίζει. Είμουν το συγχωροχάρτι που έσκισε ο Λούθηρος και η Έκταση της μοναξιάς που στοιχειωσε την Σκέψη του Σπινόζα.Άφησα τον κόσμο καθαρότερο ως Χιούμ και Μπέρκλει για να τον μολύνει αργότερα με την ιθική του ο Καντ. Υπήρξα το Παγκόσμιο Πνευμα του Χεγκελ μέχρι που έφερα τον ρομαντισμό στην καρδιά των ανθρώπων.Αργότερα είμουν ο πίθηκος του Δαρβίνου και ο Φρόιντ με βοήθησε να καταλάβω γιατι συμπεριφέρομαι σαν τέτοιος όταν πρόκειται να πηδήξω. Είμαι η Αιώνια τρέλα που Επιστρέφει στον Νίτσε, και η καταραμένη Ελευθερία του Σαρτρ.

Δεν θα είμαι τίποτα άλλο πια.*

Νιώθω σαν Άτλας που σηκώνει την βαριά σφαίρα της Αγνοιας μας, ή σαν άλλος Χριστόφορος που κουβαλά το νεκρό κουφάρι του χρίσματος.Θέλω να αδειάσω, να ξεφορτωθώ, να πετάξω από πάνω μου όλα όσα με βαραίνουν.Να μείνω άδειος και να είμαι ολόκληρος μια Κενή Διαθήκη.Εσείς είστε οι κληρονόμοι μου..

Τζαβάρας Εμμανουήλ

Αγαπώ τα βιβλία μου με όλο το απαραίτητο μίσος που η αγάπη περιέχει. Διάβαζα από μικρός τις ιστορίες που πλάθουν οι μεγάλοι. Έβρισκα διασκεδαστική την πολυπλοκότητα με την οποία αντιμετωπίζουν τον κόσμο,τόσο που δεν θυμάμαι καθόλου τις ιστορίες παρά μονάχα το πρόσωπο μου να γελάει στα πλατύσκαλα της εξώπορτας του σπιτιού μου τα μακρινά καλοκαίρια και στο κρεββάτι μου τα νωχελικά γεμάτα βροχή χειμωνιάτικα απογεύματα. Στα δεκατρία μου φθινόπωρα ο πατέρας,μου χάρισε το πρώτο βιβλιαράκι τσέπης με τίτλο “Η μεγάλη έκρηξη”.Δεν κατάλαβα απολύτως τίποτα. Τα άστρα του βιβλίου δεν είχαν σχέση με την αδιαφορία των άστρων του ουρανού μου. Μεγάλωσα,μα γελάω ακόμη. Διαβάζω βιβλία γιατί διασκεδάζω με την άγνοια μας,χορταίνω γέλια με τις επινοήσεις μας,πόσες και πόσες συγκινήσεις με επισκέπτονται από την περιγραφή αιτιών και αποτελεσμάτων! Ωστόσο αυτό που κυρίως με ενδιαφέρει είναι ο άνθρωπος πίσω από το βιβλίο. Αυτοϊκανοποιούμαι στην προσπάθεια μου να διερευνήσω την φιγούρα του,την κοινωνική του θέση,την ψυχή που ντύνει αυτόν και τις λέξεις του. Είναι μια πονηρή διασκέδαση που χρειάζεται τέχνη και μαεστρία δηλαδή καθαρόαιμη υποκρισία.
Ποιητές και συγγραφείς. Οι πρώτοι ψεύδονται με τον ρυθμό οι δεύτεροι με την έλλειψη του. Ωστόσο και οι δύο ψεύδονται με τις προθέσεις τους. Ζωή είναι ιστορίες που τις διηγείται η Τέχνη για να μας πείσει πόσο όμορφη είναι. Η αυτογνωσία μου επιβάλει να σας ενημερώσω πως ποιητές και συγγραφείς όλοι τους είναι, συνειδητά γνήσιοι κάλπηδες.

Η εποχή μας, ένα χωράφι μεταλλαγμένων προϊόντων , είναι το γονιμότερο έδαφος για να καλλιεργηθεί ένα νέος τύπος ανθρώπου από τον σπόρο μιας αρχαίας πρόληψης. Ο άνθρωπος αυτός αποτέλεσμα μιας εποχής νευρωτικής, βίαια ειρηνικής , με υψηλό βιωτικό επίπεδο, διαθέτοντας μόρφωση δηλαδή μηχανική σκέψη, είναι αυτός που στρέφεται πιο πολύ στην μεταφυσική νόηση και επιζητά εκεί να αποκτήσει αυτό που πιο πολύ του λείπει:Το Πνεύμα.

Η έλλειψη πνεύματος είναι η αιτία που αναζητεί -και όχι η απόδειξη ότι διαθέτει!- κάτι να γεμίσει το άδειο κουφάρι που ονομάζει “όχημα”, “ένδυμα” ή “ναό”.Οι λέξεις αυτές και μόνο δείχνουν την βιομηχανική καταγωγή της σκέψης τους! Είναι λοιπόν η ρηχότητα τους , η αστραφτερή επιφανειακότητα που τους στρέφει στην αναζήτηση.Θεωρούν την ενασχόληση τους με την μεταφυσική ως ανώτερου τύπου ενασχόληση,όμως αυτή είναι απλά μια αφέλειά τους.Το να ξεχωρίσουν από το κοπάδι είναι ίσως η βασική και η πιο ευγενική τους ανάγκη, το μόνο που καταφέρνουν και ίσως με κάποια υπερηφάνεια είναι να ανοίκουν σε ένα κοπάδι που απλώς ξεχωρίζει από τα άλλα.

Έτσι γεννήθηκε ο εσωτερισμός, ο πιο επικίνδυνος συνδυασμός φιλοσοφιών που εναντιώνεται σε κάθε υγιεινή του νου.Δεν κάνει θόρυβο,πλησιάζει ύπουλα μιας και δεν υπάρχει γνώση που να μην έχει οικειοποιηθεί και ξάφνου πριν καλά καλά το καταλάβεις έχεις βρεθεί μέσα σε έναν κόσμο μαγικό που υπόσχεται τα πάντα και εξυψώνει εσένα και την πεζή σου πραγματικότητα σε άπειρες διαστάσεις που προσφέρονται ώστε να γίνεις ανώτερος, καλύτερος και να εξασφαλίσεις έναν καλύτερο τάφο σε κάποια γωνιά του αστρικού.

Δεν είναι μακριά ο καιρός που όλα θα έχουν μολυνθεί ακόμα και η επιστήμη το ύστατο καταφύγιο της γνώσης θα τεθεί στην υπηρεσία του εσωτερισμού.Ο κόσμος θα παλεύει για την μεταθανάτια ζωή του, θα απαγγέλλει μάντραμς, θα κάνει γιόγκα, θα θεραπεύεται μόνος του χρησιμοποιώντας πέτρες & αρώματα και θα προετοιμάζεται για την εκρίζωση της ψυχής του από την σάρκα.

Η ζωή είναι ένα όνειρο λένε...Το θέμα είναι όταν θα ξυπνήσουμε στον άλλο κόσμο να έχουμε σωθεί και να μην ξαναγεννηθούμε...

Ο εσωτερισμός είναι ο μεσαίωνας του μέλλοντος μα σαφώς το τελευταίο και καλύτερο προπύργιο του αρνητή της Ζωής...

Ας δούμε τι επιθυμεί η θρησκεία από τον πιστό της.Να προσεύχεται,να γονατίζει,να υποκλίνεται σε κάτι άλλο πέρα από τον εαυτό του,να μην τσιγκλά τον διπλανό του, γενικά να κάθεται ήσυχος και πράος.
Αυτό που αλλάζει στον εσωτερισμό είναι οι λέξεις που πράγματι φαντάζουν πιο γοητευτικές:

Αν κάθε μέρα που ζούμε μας φέρνει πιο κοντά στο θάνατο,τότε πρέπει να παραδεχτούμε ότι είμαστε φτιαγμένοι από θάνατο. Αν πάλι μας φέρνει πιο κοντά στην αιώνια ζωή όπως μας υποσχέθηκαν οι θρησκευτικοί ηγέτες,θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι είμαστε φτιαγμένοι από ζωή. Μα κανείς εσωτεριστής δεν σκέφτηκε ότι στην αιώνια ζωή,πεθαίνεις αιώνια;

Η πιο ευγενής αρετή ενός εσωτεριστή είναι να ποδοπατεί τον εαυτό του.Αυτό ονομάζει ατραπό σε πείσμα της ψυχολογίας που το ονομάζει σοδομαζοχισμό.

Ο Μυστικός άνθρωπος σκάβει βαθιά μέσα στο παρελθόν και ανασύρει όλες εκείνες τις ευχάριστες αλήθειες που αρμόζουν στο μυστικιστικό του βίωμα.Με μεγάλη υπερηφάνεια αφαιρεί την υπερηφάνεια του σύγχρονου ανθρώπου καθώς τον ενημερώνει για την σύγχρονη γλώσσα της αρχαίας σοφίας.Αυτός ο ρόλος είναι το ουσιαστικότερο γνώρισμα ενός εσωτεριστή και είναι σαφώς ένα χρήσιμο λειτούργημα για την κοινωνία μας.Δεν θα μπορούσε εξάλλου να είναι αλλιώς, μιας και ο εσωτεριστής δεν διαθέτει καμία ικανότητα για δημιουργία νεωτερισμών.Έτσι δικαιολογείται και η ύποπτη προσκόλληση στο παρελθόν.Συμπερασματικά δεν είναι υπερβολή να πούμε πως ο μυστικός είναι ένας αρχαιολόγος της γνώσης.Η λογοδιάρροια που τον διακρίνει είναι απλώς μια περιήγηση στο μουσείο του.

Το κάλεσμα πνευμάτων είναι μια ακόμη απόδειξη ότι οι εσωτεριστές δεν διαθέτουν δικό τους.

Τα οχτώ περιοδικά εσωτερικής και μεταφυσικής θεματολογίας,τα αμέτρητα βιβλία για άλλους κόσμους, οι τριάντα τόσες σχολές εσωτερισμού και οι τέσσερις εκπομπές περί ανεξήγητου στην τηλεόραση συνηγορούν υπέρ της ανιδιοτέλειας του εσωτερισμού..

Αν τεντώσουμε την προσοχή μας,τα αυτιά μας και τα μάτια μας την στιγμή που μιλά ένας εσωτεριστής θα αντιληφθούμε όλη εκείνη την επιτηδευμένη σοβαρότητα με την οποία επικαλείται τις πιο κούφιες μα ωστόσο γοητευτικές λέξεις όπως δημοκρατία,ανιδιοτέλεια,αλήθεια,αγάπη.Τις επικαλείται γιατί ο ίδιος δεν διαθέτει καινούργιες αξίες ούτε είναι προορισμένος να δημιουργήσει νέες.

Ένας εσωτεριστής διαβάζει βουδισμό και αναφωνεί:Αυτό είναι εσωτερισμός!Διαβάζει Πλάτωνα και λέει το ίδιο.Στα πάντα βλέπει τον εαυτό του και τον -ισμό που αντιπροσωπεύει,καταντά να είναι ο ιδανικός οικειοποιητής γνώσης.Όμως εκείνος θα σου πεί πως δεν είναι εγωιστής!Πρόκειται σίγουρα για άνθρωπο με κακή συνείδηση.

Ο μυστικός ερευνώντας τις απόκρυφες,τις μυστικές και ανεξήγητες γνώσεις του παρελθόντος κινείται με γρήγορους ρυθμούς στην ιστορία.Καταντά μετά από λίγο να αντιλαμβάνεται τα πάντα ανάποδα και προς τα πίσω

Ο εγωισμός είναι ένας απλός καθρέπτης.Δείχνει τα κοντινά πράγματα μεγάλα και σημαντικά και τα μακρινά μικρά και ασήμαντα.Ο εσωτεριστής θέλει να σπάσει όλους τους καθρέπτες.Δεν το κάνει από ανιδιοτέλεια απλά δεν αντέχει την άσχημη του όψη.

Ο εγωισμός είναι ένας απλός καθρέπτης.Δείχνει τα κοντινά πράγματα μεγάλα και σημαντικά και τα μακρινά μικρά και ασήμαντα.Ο εσωτεριστής θέλει να σπάσει όλους τους καθρέπτες.Δεν το κάνει από ανιδιοτέλεια απλά δεν αντέχει την άσχημη του όψη.

Εδώ τα πράγματα είναι απλά.Η τελετουργία που αγαπά τους ανθρώπους του συμβολισμού,είναι η κυρίαρχη αρχή για όσους έχουν ανάγκη από έναν ομαδικό συνειδησιακό μετασχηματισμό. Άνθρωποι που δεν έχουν επικοινωνία με τον ρυθμό ανανέωσης της φύσης, έχοντας ανάγκη να αλλάξουν τον εσωτερικό τους κόσμο, μα χωρίς να διαθέτουν τα απαραίτητα ψυχικά αποθέματα στρέφονται κατευθυνόμενοι από το αγελαίο ένστικτό τους προς τις ομάδες.Η ομαδική τελετουργία
είναι ουσιαστικά μια θεατρική ομάδα που εξιστορεί ένα δράμα,και με την βοήθεια μιας μαζικής υποβολής αντλεί την απαραίτητη ψυχική δύναμη ώστε να καταφέρει να πετύχει έναν μετασχηματισμό στο ατομικό ψυχισμό του μυημένου.Τα αποτελέσματα σπάνια διαρκούν αφού ο ομαδικός μετασχηματισμός είναι σχεδόν πάντα σε χαμηλότερο συνειδησιακό επίπεδο-ζώου θα λέγαμε- από ένα άτομο.Αναγκάζεται λοιπόν ο μυημένος να ξαναγυρίσει στην ομάδα για να ζήσει ανάλογες εμπειρίες “υπερβατικότητας”.

Ο μετασχηματισμός έχει πετύχει:

Εθίζεσαι στην μάζα...σκοτώνεις το άτομο.

Οι μεγάλοι ρήτορες, που αγαπούν τις λέξεις πιότερο από την ουσία, οι μεγάλοι δυσαρεστημένοι με την αλήθεια δηλαδή, είναι οι κύρηκες της Ανιδιοτέλειας. Ζητούν από τον κόσμο να υιοθετήσει την μεγάλη αυτή αρετή και να πράττουν προς όφελος των άλλων υπερτονίζοντας την καλαισθησία που παράγεται στην κοινωνία από αυτήν την πράξη.Ερωτώ όμως ποιος κερδίζει ουσιαστικά από την ανιδιοτέλεια των άλλων; Μα ο αυθεντικά Ιδιοτελής άνθρωπος.Γι αυτό και επιθυμεί οι άλλοι να κάνουν όσα εκείνος αδυνατεί.

Ας σκύψουμε πάνω από κάποιον που έτυχε να διαθέτει την ποιότητα της ανιδιοτέλειας εκ γενετής θα αντικρίσουμε ένα πλάσμα που ναι μεν η κοινωνία το αναγάγει σε ήρωα, μα ο ίδιος μονάχα γνωρίζει την απόρριψη,την κοροϊδία,την προδοσία και την άμετρη εκμετάλευση.Δεν χρειάζεται να πούμε βέβαια ότι ο κύρηκας της ανιδιοτέλειας είναι αυτός που τον προδίδει,τον κοροϊδεύει και τον εκμεταλλεύεται και είναι αυτός που μας προτρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα του στηριζόμενος στην ουτοπική μας τάση και στα βαρύγδουπα λόγια του.To oτι καταφέρνει να μας πείσει είναι μια αρετή που οφείλουμε να του την αναγνωρίσουμε..

Ακόμα και με μια πρόχειρη ματιά μπορούμε να διακρίνουμε την δυσαρέσκεια που νιώθει ένας εσωτεριστής για την Ποικιλία. Η φιλοσοφία του απλή και κατανοητή:”Αν όλοι κάναμε το καλό,αν όλοι σκεφτόμασταν συνειδητά,αν όλοι πράτταμε το δίκαιο”.Με λίγα λόγια ο εσωτεριστής επιθυμεί μια κοινωνία ίδια με αυτόν, οπου όλα θα είναι όμοια και καμία ανισορροπία δεν θα χαλάει την νιρβανική του συνείδηση. Την ποικιλία την επιτρέπει μόνο στην βιβλιοθήκη του όχι και στους ανθρώπους.Έτσι δεν είναι καθόλου παράξενο και αιτιολογείται το γεγονός ότι ο εσωτεριστής είναι ο κατεξοχήν κακόγουστος άνθρωπος.