FORUMS/ESOTERICA.GR/BOARD/- ΑΣΕ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

- ΑΣΕ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

ΑΦΡΟΔΙΤΗ30 ΜΗΝΥΜΑΤΑΣΕΛΙΔΑ 1/2

21/08/2005, 17:22:34

*Μ Ν Η Μ Ε Σ...

Στο ΄Αγιο Δισκοπότηρο
πίνω το σπάνιο φίλτρο
πως αναδεύεις τα νερά άρχοντα θαλασσών!
΄Ενα αρχέτυπο σκιάς
με σκοτεινές δυνάμεις
σε βόρειο ημισφαίριο
αστέρας πολικός.

Λουσμένη στο φως,
σ΄απαλές αποχρώσεις
εσύ τιμωρός
κι ας λες θα με σώσεις...

Στο φόβο του αθέατου
πάλι θα διεισδύσω
πηγή αστείρευτου φωτός
στα μάτια σου θα βρω,
πρελούδιο ονείρου...

Οι φλόγες τρεμοπαίζουνε
στο φύσημα του αγέρα
τα δάκρυα μ΄εμπαίζουνε
φιλώντας την εσπέρα

ο χρόνος έλεγα αμβλύνει τα πάθη
ο πόνος γύρω μου δικάζει τα λάθη
θλίψη κι απόγνωση μέγα αγκάθι...

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

22/08/2005, 09:57:17

Εικόνες...
Σύμβολο τελειότητας, λαμπρότητας
αιωνιότητας,
λάμψη αρρενωπότητας, αγνότητας, αιωνιότητας
τέλος κι αρχή,
αίμα ψυχή,
κατάδυση στο υποσυνείδητο
μιά προσήλωση σε χρόνο ανύποπτο...
Συνδετήρια οδός
της ψυχής καθαρισμός
γης ουρανού
φλόγα καημού
της αλήθειας οδηγός
της ελπίδας κεραυνός
στήριγμα... Πηγή
χρώμα κι πνοή
Επίγειες ανησυχίες...
Ανθιζουν οι μαεστρίες
Διακαής πόθος
ειν΄ο πόθος νόθος;
Αχαλίνωτα ένστικτα
Πως λοιπόν να προδοθούν;
Πως να κατανικηθούν;
Στο κρασί μου σ΄ έπινα.
Ανάσα ζωής ένωσης και φώτισης
ελπίδα βροχής, ανασυγκρότησης
Ευθραυστότητα
αβεβαιότητα
δυνατότητα
μοναδικότητα...

Μοναδικότητα...

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

22/08/2005, 22:53:14

ΙΣΧΥΡΗ ΕΝΩΣΗ
Ισχυρή ένωση
ουρανού - γης
είσαι χορηγός ζωής.
Μέθεξη έμπνευση.
Φλόγα αστραπής
σπάραγμα ανατολής.
Δύναμη γονιμότητα
κοσμικές εντάσεις
σχεδόν αρχέγονες
δράση πεποίθηση σιγουριά
εξισορροπώντας.

Απόδειξη - ορθότητα
σιωπηλές αντιφάσεις
μορφές ανέκφραστες
πράξη, αντίληψη, ζεστασιά
ονειροπατώντας.

pixeldream

25/08/2005, 22:10:31

I've climbed the stairs up to the mirrors of fate.
the deepest source of soul and minds
portrayed and put into light.
no more remorse; glorious truth -
rendered by mirrors of fate.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

27/08/2005, 09:26:10

Αν...

Αν με δεις σαν πεσμένο ανθόφυλλο
μην απορήσεις
είναι η νιότη ένα ρούχο αφόρετο
μην το ξεφτίσεις
απλά να σιγάσεις την ορμή σου
προτού βασιλέψω στη γραμμή σου,
στα γιατί σου,
κι αν
λέω
αν
τα λούλουδα μαραίνονται
οι ρίζες δεν πεθαίνουν
δες τα σφάλματα ελέγχονται μα πάντα επιστρέφουν.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

28/08/2005, 09:50:44

Κι απόψε το φεγγαρόφωτο...
Κι απόψε το φεγγαρόφωτο
βαριόθυμο ξαγρυπνά,
ανηφορίζοντας,
τη μοναξιά του...
Στ΄αγέρι σου πλατανόφυλλο
απρόθυμο τραγουδά,
τη λήθη σχίζοντας
με φως θανάτου...

Απέθαντοι όσοι αγαπούν
κεράσματα αιώνων...
Σε θρήνους, προτροπές, δόξες εφήμερες,

Απέραντοι διαλαλούν
στη φόρτιση των χρόνων
δυό μύθους, τρεις σιωπές, νύχτες,
και χίμαιρες.

Σμίξεις και χωρισμοί
αγάπες και μίση
-είναι ένα δαύτα-
στο χάος κάφτα...

Παράξενοι δεσμοί
ανάσες στη δύση.
Σταγόνες στη φύση..

Μιά μέρα με κρατάς
τις άλλες μ΄ακουμπάς
στης μοναξιάς το χώμα...

Μιά μέρα με κρατάς
τις άλλες μ΄ακουμπάς
στης μοναξιάς το χώμα...
Στη νύχτα με σκορπάς
τσιγάρο που πετάς
απ΄τ΄άπιστό σου στόμα.

Στο χώμα.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

03/09/2005, 09:15:01

Κιτρινισμένο φθινόπωρο
με ένα βλέμμα αχόρταγο
και παγωμένο
θολό και ξένο
Τα σύννεφα διαβαίνουν
οι θύμησες πληθαίνουν
τα δάκρυα με μαθαίνουν
κολυμπώ στην επιφάνεια της λίμνης.
Με τρομάζει η αδράνεια. Μ΄αφήνεις...
Τα σύννεφα διαβαίνοντα
τα όνειρα ασθμαίνοντα
σκοτεινός ουρανός
από λύπη κενός.
Ηχούσα στοργή η ανάσα μου
μιά θλίψη ηχηρή τα νιάτα μου.

Κατά τα άλλα είμαι αισιόδοξη...

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

03/09/2005, 09:29:27

Η συνομιλία της νόησης με την ποίηση επιδιώκει να προσκαλέσει την ουσίωση της γλώσσας γιά να ξαναμάθουν οι θνητοί να κατοικούν μέσα την γλώσσα.
--------------------------------------------------------------
ΜΟΝΑΧΚΗ συνήχηση
εκφραστική αντίθεση
εξερεύνηση
διερεύνηση
Ερχεται ένας παγωμένος άνεμος
λικνίζομαι στην λέμβο
γιά δες με βασιλεύω
στο δάκρυ της νύχτας
αγέρ μ΄ακουμπάς
πορφυρή γλυκύτητα
σε δρόμο νόησης
Διαφέγγεις
Διαφωτίζεις
Διαπερνάς
Δουσιώνεις το κάθε τι...
Επίγειο υπέργειο.
ΠΑΡΟΔΙΚΟ
και διαρκές
Περαστικό
και διαυγές.

Κάπως έτσι...
Υ.Γ. Ευχαριστώ τους φίλους και τις φίλες που μου στέλνουν ποιητικά κείμενα έμμετρα και πεζά και προσωπικά. ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΑ. ΚΥΡΙΩΣ ΤΟ [ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ]...

pixeldream

04/09/2005, 03:05:37

What the spirit seeks
The mind will follow
I'm just an angel
Driving blindly
Through this world.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

04/09/2005, 09:32:03

Πάλι...
Στην παρθενική λάμψη της νυχτιάς
τρέξε-πέτα-πλανήσου,
μιά μπαλάντα η φωνή σου
με φωτιές ξανά-ταυτίσου
στις χαρές της σιωπής σου
ρούχο π΄αγαπάς πάλι με φοράς.
Πάλι.

Αφήνομαι στις παλάμες του αγέρα
γιά μέρα
στο χάδι του,
στ΄ανυποψίαστα άστρα του Σεπτέμβρη
στη γιορτή μιάς έκστασης
στ΄ανέμισμα αιώνιου ταξιδιού.

Ανοίγομαι στις αισθήσεις του ονείρου
άγιου μύρου,
στο βράδυ του
τρεμοσβήνουν οι μνήμες μες την σκέψη
στο φιλί μιάς έκφρασης
στο χάρισμα ονείρου παλιού...
Πάλι;
Πάλι...

jonniebegood

07/09/2005, 01:51:03

Ευχή και κατάρα με μία πνοή

Γέλιο και δάκρυ σε φόντο μελί

Σφαλιάρα και χάδι χωρίς ενοχή

Άσπρο και μαύρο στην ίδια σκηνή

Γαλήνη - Αντάρα, σημειώσατε Χ...

Χρόνος Υπερσυντέλικος... Είχα, αλλά τώρα δεν έχω...

Παρακείμενος, μέχρι να γίνει υπερσυντέλικος κι αυτός...

niriida

ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν www.johnniebegood.gr

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

10/09/2005, 10:12:44

***

Θεσσαλονίκη 10 Σεπτέμβρη 2005
*Σιωπές αμφισβητήσεις
του χρόνου εξηγήσεις,
θολές σκέψεις,
να πιστέψεις,
στα όχι και τα ναι
στο τώρα το ποτέ
στα μη και τα περίπου,
του ξέφρενου νου.
στα δάκρυα του χτύπου
παλιού ρολογιού.
Σκοτεινά όνειρα.*
Ψέματα αλήθειες όλα ένα...

[Μα κάθε κατάκτηση κάθε βήμα μπροστά στη γνώση προκύπτει
από το θάρρος από την σκληρότητα απέναντι στον εαυτό μας από την καθαρότητα σε σχέση με τον εαυτό μας.] Ποιός μιλάει γιά δειλία. ΄Ασε την γιά άλλους. Να πεθαίνουν στις ανασφάλειες...
Αχ! [Νίτσε] -δίκιο είχες-. Η ίδια η ζωή είναι και γιά μένα ένστικτο γιά ανάπτυξη γιά διάρκεια, γιά συγκέντρωση δυνάμεων γιά απεριόριστη δύναμη. Εκεί όπου λείπει ή θέληση γιά απόκτηση δύναμης υπάρχει ξεπεσμός...

Τι είναι καλό; ΄Οτι ανυψώνει στον άνθρωπο το αίσθημα της δύναμης, τη βούληση γιά απόκτηση δύναμης την ίδια τη δύναμη...

Τι είναι κακό; ΄Οτι γεννιέται από την αδυναμία...

***

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΩΝΝέο Μέλος

10/09/2005, 12:07:22

Tι αλλο καλυτερο επισκεπτηριο...απο ενα καινουργιο μελος της διαδικτυακης σας κοινοτητας απο την καταθεση καποιων ποιηματων...

Αυτο που ακολουθει ειναι δικο μου και γραφτηκε το 1997...

ΑΡΤΕΜΙΣ

Θυμάσαι αδελφή, θυμάσαι;
Θυμάσαι που τρέχαμε ακόμα
σε κορφές που σύννεφα άγρια στεφάνωναν;
μέσα από μονοπάτια που αντίκρυζαν γκρεμούς,
στην άπατη σιγαλιά του ονείρου
τρέχαμε
εγώ να ακολουθώ τα θροΐσματα μιας
κοντής κοριτσίστικης φούστας,
ν’ απλώνω τα χέρια και να κερδίζω
ένα βράχο, ένα σχίνο, μια άγρια βραδιά, ένα σαλιγκάρι
να διοπορθμεύομαι απ’ το χθες
όχι στο αύριο, αλλ’ απ’ το χθες στο τώρα,
να σαλεύει η νύχτα, ξεχασμένες αισθήσεις
όχι όμως αναμνήσεις
και να τρέχουμε ακόμα. Θυμάσαι αδελφή
τις στροφές των μονοπατιών, καινούργια τοπία να
προβάλουν, άγρια τοπία που κανείς
δεν τάχε αγκαλιάσει, κανείς δεν τάχε μερέψει
ξάγρυπνα στέκαν στην ερημιά τους κεντώντας
τον ταξιδιώτη που δεν ήξερε το πώς
εισήλθε σ’ αυτό το χώρο.
Σταλακτίτες φτιαγμένοι για μας, κοιλώματα στο βράχο
νερό-νερό με τη φεγγαρόλαμψη,
νάνοι οδοιπόροι, ξωτικά κελαρύζουν,
τραγουδάει ο βάτραχος σε εκκλησίες των βράχων.

Εδώ μπορείς να σταθείς να κάνεις μια ικεσία βουβή ή να
τρέξεις μέχρι την επόμενη στροφή. Εδώ όλα άγια είναι, όλα σε
έκσταση κι ανατριχίλα ελπίζουν και σπαρταρούν και η ημέρα
δεν είναι, δεν θάρθει κι αν έρθει θα κοιμόμαστε μάτια μου, ω
ναι δε θα ξυπνήσουμε, εδώ μπορείς ν’ απλώσεις τα χέρια σου
και να βρεις χώρο, να βρεις άμμο χρυσαφένια να κυλάει απ’ τη
χούφτα σου σε απίστευτα ρυάκια.
Εδώ σύννεφα – βράχια – σχίνα θα σου σκουπίσουν το δάκρυ και
θα σου δώσουν ξανά και ξανά και ξανά ένα χώρισμα ανάμεσα
στους βράχους γεμάτο νερό με φεγγαρόλαμψη.
Και βλέποντας το νερό θ’ αποκοιμηθείς καρδιά μου, του τίποτα
και του άγριου γραφτός για πάντα.

Μ'αρεσε να περιπλανιεμαι βαζοντας μεσα στο στομα του φαφουτη νου
μεγαλη ερημια για να χορταινει

Νικος Καρουζος

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΩΝΝέο Μέλος

10/09/2005, 12:11:01

Τωρα θα ανεβασω δυο ποιηματα του Μιλτου Σαχτουρη...που μας εφυγε φετος...

ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ

Λεει η τσιγγανα:

Διαβαζω χρηματα

μεσα στον υπνο σου

εχεις μια ζωη πυκνη

γεματη χιονι

ομως δεν ξερω ποτε θα

γλιστρησεις περα

λεει ο βοσκος:

Οταν δεν αγαπας τ'αστρα

τ'αρνια μου θα σε μισησουν

κι απ'το φεγγαρι

σου χαριζω το μισο

που βγαζει φλογες

απο τη μερια της λυσσας

λεει ο θανατος:

Δικα μου τα χρηματα

δικο μου και το φεγγαρι

δικα μου το χιονι και τ'αρνια

κι οι κοκκινες φλογες

και

η τσιγγανα

και ο βοσκος

Μ'αρεσε να περιπλανιεμαι βαζοντας μεσα στο στομα του φαφουτη νου
μεγαλη ερημια για να χορταινει

Νικος Καρουζος

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΩΝΝέο Μέλος

10/09/2005, 12:14:38

Να και το δευτερο του Σαχτουρη...

ΠΑΣΙΦΑΗ

Τα παγωμενα χερια
ψαχνουν τα συννεφα
βρισκουν το μυλο
μεσα στα συννεφα
να γυριζει διχως φτερα

βρισκουν το φαντασμα
της καμιναδας διχως κεφαλι
βρισκουν το σταυρο
της αγριας φοβερας
το τρυπιο πυθαρι
της βροχης

βρισκουν ακομα το φεγγαρι της ανοιξης
σβησμενο
να καπνιζει
με γυρω γυρω του
πασχαλιες

τα παγωμενα χερια
πιανουν το νημα
της Αριαδνης
και τοτε βρισκουν
τσακισμενη
κομματιασμενη
την ξυλινη αγελαδα
της βασιλισσας

κι ακομα βρισκουν
μεσα στα συννεφα
πως να το πω

τα ιδια της ματια
αγρια τρελα
και διψασμενα

σαν αστραπες

Μ'αρεσε να περιπλανιεμαι βαζοντας μεσα στο στομα του φαφουτη νου
μεγαλη ερημια για να χορταινει

Νικος Καρουζος

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

12/09/2005, 10:16:05

Και το δικό σου ποιήμα όμορφο και του αξέχαστου ποιητή μας, που δεν είναι κοντά μας πιά στα καθημερινά δρώμενα. Καλώς ήρθες.ΑΝΑΔΥΟΜΑΙ...

Αναδύομαι στην άσπρη καταχνιά
πάλι δίνομαι, ορθάνοιχτα πανιά
ατέρμονη νεροποντή
ανείδωτη και σιωπηλή
παλεύω να επιστρέφω
παράξενα σου γνέφω,

ύστερη λέξη που λέγομαι πάντα...
΄Ομορφη σκέψη σ΄αγάπης συμβάντα.

Κυμάτων κραυγή

αλήθειας πληγή...

Τυλίγω τις παγωμένες σκέψεις
με κάτι ζεστό
το χάδι σου την ανάσα τη θύμηση...

Ραντίζω τις δακρυσμένες τέρψεις
με χρώμα πιστό.
Το ίχνος σου φευγαλέα συγκίνηση.
Μιά αχτίνα σπάει σε ουράνιο τόξο
έχουμε μπροστά βαρύ χειμώνα
τ΄αγέρι ανεπαίσθητο
θροίζει ελευθερία
σ΄αθόρυβη πορεία
πριν γίνει ανελέητο.

Τυφώνα συμφορά σκιά σ΄αιώνα
το κύμα σκάει πριν σ΄ανταμώσω...

Εκθαμβωτικό παιχνίδισμα
σ΄ένα φωτεινό ψιθύρισμα
λίγες στιγμές
μα καθαρές
τάχα γιά πόσο;
Τι να σου δώσω;
Αναδύομαι

Βυθίζομαι...

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

12/09/2005, 19:39:24

Τελευταία μέρα στη δουλειά. Που όρεξη γιά εργασία.
ΣΤΙΧΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΧΡΩΜΑΤΑ.
Σύθαμπο.
Ατένισμα όψεων σύθαμπου γύρω
κυμάτισμα τύψεων πάλι θα σύρω
ενδότατος τόπος
παράδοξος χώρος.
Εσύ λιθοβολείς τον νυχτερινό ουρανό
εγώ ούτε καν τον θάνατο
ροδίζει η ψυχή μου
σε πέταγμα αργό
θορυβείς μες το ποιήμα μου
σκόνη ή πάχνη.
ΚΡΑΥΓΗ υποταγής σε αστραφτερό δειλινό
της ευφροσύνης άβατο.
Κολπίσκοι μ΄ανέγγιχτη άμμο
άδεια όστρακα
νησιά αθέατα
αλλαγή νοημάτων
κλαδιά και καρποί
μείναν χάμω
μ΄επιφώνημα
πάθη αγέραστα
στις γραμμές των κυμάτων...

Το δυνατότερο διεγερτικό του έρωτα είναι η αμφιβολία λένε...

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

13/09/2005, 00:40:37

Αθήνα 13 Σεπτέμβρη -τελευταία μέρα- στην όμορφη πόλη μου.
Μιά βόλτα στην Ακρόπολη, το λατρεμένο Θησείο, χρώματα κουβέντες όμορφες συντροφιές το χάδι του αγέρα, το φιλί της Φθινοπωριάς. Ροές ζωής.

΄Οσο μεγαλώνω τόσο λιγότερο προσέχω τι λένε οι άνθρωποι. Αρκούμαι πιά να κοιτάζω τι κάνουν.

ΠΩΣ.
ΠΩΣ...

Πως να χρωματίσω
το αθώο ψέμα σου
να γεμίσω με άρωμα
την ξένη κάμαρα;

Να προσκυνήσω το πνεύμα της ζωής
κιτρίνισα και έπεσα σαν φύλλο
σ΄ένα στρόβιλο
αγάπησα και κύλησα σαν κέρμα
ολοστρόγυλλο.

Αρπάζω τις σπίθες του αστεριού
ταξιδεύω στην σελήνη
με σπασμένο το κουπί
κρυμμένο στο μύθο
πρώτου χιονιού

παραμύθι που θα μείνει
στων χειλιών την κουπαστή
σ΄αιώνα και γρίφο
πως να ψιθυρίσω
νύχτιους ψαλμούς
να δοκιμάσω
κομμένους καρπούς
σε πρώιμα χρόνια
πως να σε κρατήσω
μ΄ήλιου ορισμούς
πριν σε κεράσω
ν΄αδράξω ανθούς
καιρούς και τιμόνια.

Γιά έναν Θεό κι η απουσία είναι έρωτας
γιά ένα θνητό μοιάζει θάνατος
μιά παλλόμενη αχτίνα ειν΄το δάκρυ μου
κομματιάζομαι να μείνω κει στην άκρη μου
εγώ ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ
στο βράχο τα νύχια μου
σε χρώματα θέας πενθώ τη θυσία μου...

ΞΑΝΑ
ΞΑΝΑ
ΞΑΝΑ...

pixeldream

13/09/2005, 02:42:21

Σπουδαίος και μόνος
σοφός και καημένος
με στριμώχνει ο χρόνος
νιώθω χαμένος.

Ζήτω οι βόμβες κύριοι!
Ζήτω το καλοκαίρι!

ΓΕΜΙΣΑ ΤΟ FORUM ME ΤΡΥΠΕΣ.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

13/09/2005, 09:06:02

΄Ο λ α...
*Θα τα παρατήσει όλα πίσω του,
μη κυττώντας
ψηλαφώντας
προχωρώντας
δίχως μιά δικλείδα ασφαλείας
περιθώρια, στερήσεις κι απολαύσεις
μύρια όρια αρνήσεις κι αντιστάσεις
θα τ΄αψηφήσει όλα γύρω του...
Αγαπώντας
τραγουδώντας
προσπερνώντας
γύρνα μιά σελίδα απουσίας
Ο πανικός του πληγή μεγάλη
δεν είναι έκδηλος
δίχως εκείνα ο κόσμος πάντα
φαντάζει έρημος...
Χάρισέ της την μνήμη των κεραυνών
μιάς και είσαι αθάνατος
πριν έρθει ο θάνατος
βύθισέ την στην λήθη των ουρανών
μύησέ την στην νίκη κάποιων στιγμών.

΄Ο λ α...

1 / 2ΕΠΟΜ. ▸