- H αλληγορική διδασκαλία του Ομήρου - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Ξεκινάω από αυτή την παράγραφο. Αν και είναι γνωστό μοτίβο στην Ελληνική Μυθολογία η κατάβαση-ανύψωση-επίσκεψη στον κόσμο των ψυχών αξίζει να το κουβεντάσουμε άλλη μια φορά. Οι ήρωες που είχαν αυτή τη μοναδική εμπειρία (Ηρακλής, Θησέας, Οδυσσέας, Αγαμέμνονας, Αχιλλέας, Ορφέας και άλλοι) πέρασαν από μια κατάσταση απόλυτης αυτοσυνείδησης και συνείδησης. Αυτό μας μαρτυρούν και για τα αρχαία μυστήρια ως στόχο τους, τη γνώση της ζωής μέσα από τη γνώση του θανάτου.

Και βέβαια ο Οδυσσέας δεν ξεφεύγει από αυτό τον κανόνα. Μέχρι να φτάσει στη χώρα των Κιμμερίων κι από κει στον Τειρεσία θαλασσόδερνε στα τυφλά ψάχνοντας τρόπο να γυρίσει αλλά μη γνωρίζοντας το δρόμο. Έβαζε μόνο τους άνδρες του σε περιπέτειες αιματηρές (Κίκονες, Πολύφημος, Λαιστρυγόνες) και πάθη (Λωτοφάγοι, Ασκός Αιόλου, Κίρκη).
Το κόστος μεγάλο μέχρι το βασίλειο των Σκιών. Και μετά επέρχεται η συνείδηση να βάλει τα πράγματα στη θέση τους.

Αλλά ας τα πάρουμε με μια σειρά. Αφού απωθεί με το σπαθί του ο Οδυσσέας τα κύματα των ψυχών που μυριστήκανε το αίμα από τα σφαχτάρια εμφανίζεται ο Ελπίνωρας ο φρεσκοπεθαμένος μέθυσος σύντροφος του Οδυσσέα και του ζητά να γυρίσει στο νησί της Κίρκης και να τον θάψει όπως του αξίζει για να πάψει η ψυχή του να βασανίζεται. Επικαλείται την ευσέβεια του Οδυσσέα και το σεβασμό στους νεκρούς, κάτι στο οποίο οι Έλληνες ανέκαθεν έδιναν μεγάλη σημασία.

Έπειτα εμφανίζεται ο Τειρεσίας, αποδέχεται την προσφορά αίματος και αρχίζει να ξεδιπλώνει ουσιαστικά το κουβάρι της ζωής του βασιλιά της Ιθάκης. Του κατονομάζει τα βάσανα που θα τραβήξει, τον πόνο και την απώλεια που θα βιώσει, τη μοναξιά του ταξιδιού του, του περιγράφει τα επόμενα χρόνια του μακριά από την πατρίδα γεμάτα πόνο, νοσταλγία, μοναξιά και προδοσία. Είναι μια εμπειρία που ή στην τρέλα σε οδηγεί ή στην ανύψωση... Έπειτα του λέει πως θα γυρίσει στην Ιθάκη άλλος άνθρωπος, θα διώξει αυτούς που τον επιβουλεύονται κι άλλα τόσα. Μα πριν φύγει του λέει και για το τέλος της ζωής του που θα τον βρει "εξ αλός".*

*Αυτό το "εξ αλός" έχει δύο ερμηνείες. Η μία τον θέλει να πεθαίνει μακριά από τη θάλασσα στα βαθιά του γεράματα. Η άλλη τον θέλει να πεθαίνει από μια αιτία ερχόμενη από τη θάλασσα (εδώ ίσως εννοείται ο Τηλέγονος, ο γιος του από την Καλυψώ ο οποίος κατά την Τηλεγονία σκότωσε τον πατέρα του)

Μετά υπάρχει πλειάδα παραστάσεων που σίγουρα θα συντάρασσαν τον ψυχικό κόσμο και του πιο ψυχρού ανθρώπου. Πρώτα η μάνα του η Αντίκλεια που είχε πεθάνει από τον καημό της για το γιο της. Τον ενημερώνει για τη γυναίκα του, το γιο του, τον πατέρα του και τον οίκο του. Ο Οδυσσέας τρεις φορές προσπαθεί να την αγκαλιάσει και αποτυγχάνει. Μετά έρχονται οι γυναίκες των προηγούμενων γενεών μια ακόμα χειρονομία ευσέβειας η προσφορά αίματος και σ'αυτές. Αργότερα οι αγαπημένοι συμπολεμιστές του, ο Αγαμέμνων, ο Αχιλλέας και ο Αίας. Ο Οδυσσέας είναι συγκινημένος μα και φιλικός με τον Αίαντα.Έχει σπάσει πλέον αυτή η σκληρή ψυχοσύνθεση του πολεμιστή-κατακτητή. Τα αισθήματά του είναι πιο μαλακά και τρυφερά. Γι'αυτό ζητά τη συμφιλίωση, τη συγχώρεση από θεούς κι ανθρώπους. Γιατί έπρεπε να φτάσει στο κατόφλι του θανάτου για να διαπιστώσει ότι όταν φέρεσαι σκληρά στη ζωή, αυτή ανταποδίδει ακόμα σκληρότερα.

Και βέβαια δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη για το τελευταίο από την επόμενη σκηνή. Οι τρεις μεγάλοι κατάδικοι Σίσυφος, Τιτυός και Τάνταλος αιώνια καταδικασμένοι στο ατέλειωτο μαρτύριο γιατί φέρθηκαν με κατάχρηση, υπερβολή και αλαζονεία στη ζωή τους και το πληρώνουν πια στο θάνατο για πάντα.

Αν όλα αυτά δεν είναι μάθημα για έναν άνθρωπο ώστε να γίνει καλύτερος και να εξυψωθεί τότε πώς αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτησριστεί όλη αυτή η εμπειρία;

Η είσοδος του Οδυσσέα λοιπόν στον Άδη είναι κομβικό σημείο στην ιστορία του και στη ζωή του πιστεύω. Τον κάνει συνειδητότερο, σοφότερο και καλύτερο. Γι'αυτό και από τις επόμενες περιπέτειες αρχίζει μια προφανής πορεία του Οδυσσέα προς την τελείωση και τη σοφία, τη γνώση του σκοπού όπως είχα πει και για τον Αχιλλέα.

Έτσι είναι. Τα 6 πρώτα ζώδια αφορούν περισσοτερο την ανάπτυξη του "εγωϊκού" εαυτού ενώ τα επόμενα 6 την ανάδυση της συλλογικής συνείδησης του Ήρωα. Γι' αυτό και όπως σωστά παρατηρείς ειδικά μετά τον Άδη -μετά δηλαδή το πρώτο μισό των εμπειριών του- ο Οδυσσέας φαίνεται να γίνεται σοφότερος και πιο συνειδητός, χωρίς να τον διακρίνει τόσο η επιπολαιότητα και ο παρορμητισμός των προηγούμενων σταθμών. Εξάλλου στις δύο μεσαίες δοκιμασίες πήρε μία υπερπολύτιμη καθοδήγηση από την Κίρκη (στον 6ο σταθμό) και από τον Τειρεσία (στον 7ο σταθμό) γνωρίζοντας πλέον καλά πού θα βρεθεί, πώς πρέπει να δράσει και τι πρέπει να αποφύγει.

Πάμε τώρα στον αγαπητο Αίολο!

Το νησί του Αιόλου και η απόπειρα επιστροφής του Οδυσσέα στην Ιθάκη είναι η 4η στη σειρά περιπέτειά του και αντιστοιχεί όπως λες στο ζώδιο του Καρκίνου.

Κάποιος μπορεί να πει "πώς γίνεται στον Καρκίνο (που είναι ζώδιο του νερού) να πρωταγωνιστει ο θεός των ανέμων Αίολος?

Η δική μου εξήγηση ανευρίσκεται κατ'αρχάς στην "ζωδιακή γεωγραφία". Οι αστρολόγοι θεωρούσαν ότι συγκεκριμένα ζώδια κυβερνούν συγκεκριμένους τόπους. Για παράδειγμα η Μακεδονία κυβερνώνταν από τον Αιγόκερω, σύμφωνα με τον Πτολεμαίο, γι'αυτό και διαβάζουμε στη Βίβλο για "των Αιγών τον αστέρα", δηλαδή για τον Μεγάλο Αλέξανδρο!

Η δε Θράκη αποδίδεται από τον μεν Πτολεμαίο στον Αιγόκερω, από τον δε Ηφαιστίωνα το Θηβαίο στον Καρκίνο. Η Θράκη σύμφωνα με την αρχαία αλλά και την ομηρική παράδοση ήταν το μέρος απ'όπου ξεκινούσαν οι άνεμοι Βορεύς και Ζέφυρος. Πιθανόν λοιπόν ότι ο 4ος σταθμός του Οδυσσέα (το μέρος απ'όπου ξεκινούσαν να φυσούν οι άνεμοι) να αντιστοιχεί σε κάποιον τόπο που είχε συσχετιστεί με τον Καρκίνο (όχι απαραίτητα με την Θράκη). Επίσης, ο Ηφαιστίωνας ισχυρίζεται ότι ο Καρκίνος προς το τέλος του προκαλεί ισχυρούς ανέμους, στοιχείο που ταιριάζει με τη νηνεμία που συναντά ο Οδυσσέας σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού και την καταστροφική ανεμοθύελλα στο τέλος που του χαλάει όλα τα σχέδια.

Επίσης εάν παρατηρήσουμε τους 12 άθλους του Οδυσσέα βλέπουμε τα εξής: στις περιπέτειες που αντιστοιχούν σε ζώδιο του Νερού βλέπουμε να τονίζεται το υδάτινο στοιχειο. Για παράδειγμα στον Καρκίνο ο ήρωας φθάνει στο πλωτό νησί της Αιολίας απ'όπου φεύγει με τον περίφημο ασκό του Αιόλου. Χάρη στον ούριο άνεμο κατευθύνεται ανενόχλητα προς την Ιθάκη βλέποντας μάλιστα καπνό μακρυά από το νησί του! Άρα η 4η δοκιμασία του Οδυσσέα περικλείει όχι μόνο την Αιολία αλλά και ολόκληρο το θαλάσσιο ταξίδι του προς την Ιθάκη που όμως δεν ολοκληρώθηκε. Μετά έχουμε το νησί των Σειρήνων (Σκορπιός) όπου η δοκιμασία του ήρωα τελείται εν πλω, και τέλος οι ναυτικοί Φαίακες (Ιχθείς, με προστάτη τον θεό Ποσειδώνα) που εξασφάλισαν τον επαναπατρισμό του ήρωα.

Στα δε ζώδια της Γης βλέπουμε να κυριαρχεί το στοιχείο των υλικών αγαθών και των ηδονών του σώματος. Λωτοφάγοι (Ταύρος) = ο μαγικός λωτός της ευδαιμονίας που έκανε τους ανθρώπους να ξεχνούν τα πάντα και να ριζώνουν εκεί. Κίρκη (Παρθένος) = η ερωτική αποπλάνηση του Οδυσσέα και εν συνεχεία η παραμονή των ηρώων εκεί επί ενός χρόνου, με διαρκή συνεχή φαγοπότια και αισθησιακές απολαύσεις από τα οποία δεν έλεγαν να ξεμπλέξουν! Και τέλος το νησί του Ήλιου (Αιγόκερως) όπου εδώ οι σύντροφοι έκαναν το μοιραίο λάθος να μην αντέξουν στην κακουχία και να φάνε τα ιερά βόδια (ο Ευρύλοχος νομίζω λέει εδώ την παροιμιώδη φράση "καλύτερα να πεθαίνεις χορτάτος παρά νηστικός"!).

Παρομοια τέλος στους σταθμούς της Φωτιάς (Κίκονες, Λαιστρυγόνες, Σκύλα-Χάρυβδη).
κυριαρχεί το στοιχείο της άγριας βίας και του θυμοειδούς. Στην περίπτωση της Σκύλας όμως ο ήρωας συγκρατεί την πολεμική του ορμή διότι ήξερε ότι εάν προκαλούσε το τέρας θα έχανε πολύ περισσοτερους συντρόφους.

Ξαναπάμε τώρα στον Αίολο ο οποίος ζούσε στο νησί με την οικογένειά του, τους 6 υιούς και τις 6 κόρες. Περιγράφεται μάλιστα ότι τα παιδιά του "ήταν παντρεμένα μεταξύ τους". Εδώ πέρα από μία "ταξιδευτική" περιγραφή αιμομικτικών κοινωνιών υπάρχει και ένας ξεκάθαρος -για όσους είναι εξοικιωμένοι με τα ζωδιακά αρχέτυπα- αστρολογικός συμβολισμός. Το ζώδιο του Καρκίνου ονομάζεται και "οιδιπόδειο" λόγω της παραδοσιακής προσκόλλησής του στην οικογένεια. Αρχετυπικά δηλαδή το ζώδιο αυτό φημίζεται για τον ισχυρό δεσμό που το δένει με την Οικογένεια, κάτι που δεν χρειάζεται να αναλυθεί περαιτέρω.

Σχετικά τώρα με την παροιμιώδη μεταστροφή του Αιόλου: o Kαρκίνος κυβερνάται από τη Σελήνη, η οποία από τα αρχαια χρόνια θεωρείται σύμβολο μεταβλητότητας και κυκλοθυμίας. Γι'αυτό και το ζώδιό της, ο Καρκίνος, είναι γενικώς ζώδιο μειλίχιο που τον διακρίνουν όμως έντονα παρορμητικά ξεσπάσματα.

Αρχικά λοιπόν ο αγαθός και μειλίχιος Αίολος προθυμοποιείται να βοηθήσει τον Οδυσσέα να γυρίσει σπίτι του. Όταν όμως ο Οδυσσέας γυρίζει πίσω στην Αιολία άπρακτος ζητώντας νέο ασκό ο Αίολος τον υβρίζει με τα χειρότερα λόγια ως "θεομίσητο" και "καταραμένο"!

Το όνομα "Αίολος" είναι ουσιαστικά ένα ομηρικό επίθετο! Συναντάται συχνά στην Ιλιάδα και εννοεί τον ποικίλο χαρακτήρα που περικλείει τρόπον τινά το όλον.

Πάνω σε αυτό ο Ηράκλειτος ο Αλληγοριστής δίνει μία εξαιρετική ερμηνεία: "ο Αίολος συμβολίζει το ηλιακό έτος και ονομάστηκε έτσι διότι το έτος είναι ο πατέρας κάθε καιρικής ποικιλίας και μεταβολής...ενώ τα 12 παιδιά του αντιστοιχούν στους 12 ηλιακούς μήνες του έτους"

Η οποία αιολική διάλεκτος παρεμπιπτόντως νομίζω ότι αποτελούσε ένα ιδιότυπο μίγμα θεσσαλικής και ιωνικής διαλέκτου. Και ποιός ξέρει ίσως για αυτό να πήρε αυτό το όνομα λόγω της λέξης "αίολος" που δεικνύει την ποικιλία και το ετερόκλητο μίγμα.

Να πούμε επίσης Προμηθέα ότι αυτή ήταν ίσως η πιο επώδυνη στιγμή του Οδυσσέα διότι προδόθηκε από τους ίδιους τους ανθρώπους του! Κυβερνούσε το καράβι του δέκα μερόνυχτα άγρυπνος..ο μοναδικός ελεύθερος άνεμος ο ούριος που τον οδηγούσε με ασφάλεια πίσω στη λατρεμένη Πατρίδα...δίπλα του ο ασκός...όταν με συγκίνηση βλέπει τον καπνό της Ιθάκης εφησυχάζει και καταβεβλημένος πέφτει να κοιμηθεί. Οι "φαντασμένοι σύντροφοι" όμως αρχίζουν να ύποπτεύονται ότι μέσα στον ασκό φυλάει θησαυρούς για τον εαυτό του. Και τον ανοίγουν για να ακολουθήσει κοσμοχαλασμός...και όταν πλέον ο ήρωας έχει βρεθεί απείρως μακρυά από την Ιθάκη αναρωτιέται αν "θα πέσει στη θάλασσα να πνιγεί ή αν η καρδιά του θα βαστάξει και θα συνεχίσει"...Τραγικό μεγαλείο.

Πράγματι έτσι είναι. Μια αντίστοιχη σκηνή παρατηρώ και στο νησί του Ήλιου. Ο Οδυσσέας έχει μπει στα εσώτερα του νησιού για να προσευχηθεί και να ακούσει τις βουλές των θεών (μια σκηνή που παραπέμπει πολύ σε διαλογισμό καθώς ο ήρωας σε κάποια φάση "αποκοιμιέται") ενώ έχει δώσει εντολή στους συντρόφους του να μην πειράξουν τα ζώα του θεού.

Αλλά αυτοί μυαλό δεν βάζουν. Υποτάσσονται στο θυμοειδές τους και προβαίνουν με χαρά στο απαγορευμένο. Αυτό το διαπιστώνουμε και από τη φράση του Ευρύλοχου που μας δίνεις φίλε μου.

Έτσι ο Οδυσσέας επιστρέφει και αντικρύζει αυτό το αποκαρδιωτικό θέαμα με τους συντρόφους του να γλεντούν πάνω από σούβλες και φωτιές και να πανηγυρίζουν για την παρανομία τους. Ο ίδιος γνώριζε από την Κίρκη κι από τον Τειρεσία ότι μια τέτοια πράξη θα τους οδηγούσε όλους στο θάνατο.

Οι σκηνές που επακολουθούν παρανοϊκές και τραγικές με τα δέρματα των νεκρών ζώων να σέρνονται στην παραλία και τα κρέατα να μουγκρίζουν καθώς ψήνονται.

Η περιγραφή βέβαια της τρικυμίας που έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στον άλλοτε ένδοξο στρατό του Οδυσσέα ίσως να γίνει αλλού. Το βέβαιο είναι ότι όταν πατάς όρκους και απλά δίνεσαι αλόγιστα στον πειρασμό ε...κάποια στιγμή θα πρέπει να πληρώσεις το τίμημα.

Ο Οδυσσέας είναι σόφρων όμως, ο Οδυσσέας είναι ευσεβής και ξέρει. Κι αυτό τον σώζει. Αυτό τον κάνει άξιο να ζήσει και να διαφέρει από το πλήθος και τη μάζα που αντιπροσωπεύει το πλήθος των συντρόφων. Και η μοναξιά του αυτή βέβαια του κοστίζει πολύ ακριβά γιατί ο πόνος ο πραγματικός τώρα ξεκινά...

Ελπίζω να επανέλθω σύντομα...έχω εξεταστικές και χάνω εύκολα τη διάθεση να εκφραστώ δυστυχώς. Αλλά θα έρθει και η ανάκαμψη.

Σέρνονταν λοιπόν τα δέρματα των σφαγμένων αγελάδων στην άμμο του νησιού του Ήλιου. Και μουγκρίζανε τα κρέατα καθώς ψήνονταν. Έχω κάνει πολλές αναγνώσεις της μυθολογίας ανά καιρούς αλλά λεπτομέρειες τέτοιες και τόσο μακάβριες δε μου μένανε. Παρά λοιπόν το όλο παράλογο της σκηνής αυτής, παρά το γεγονός ότι οι σύντροφοι θα έπρεπε να οδύρονται από το φόβο και να βρουν κάποιον απεγνωσμένο τρόπο να διορθώσουν το σφάλαμα τους, συνεχίζουν το γλέντι τους. Παρά τις διαταγές του βασιλιά τους και της θεϊκής προσταγής δεν ακούν! Σημάδια υπήρξαν και προειδοποιήσεις. Όταν όμως απουσιάζει ο ορθός λόγος και μένει μόνο το κτήνος να μας κατευθύνει φλερτάρουμε με τα λάθη τα θανάσιμα.

Για 6 μέρες οι σύντροφοι επιδίδονται στο ακόλαστο γεύμα τους. Φτάνει η στιγμή που χορταίνουν και ο αέρας τους αφήνει να σαλπάρουν για την Ιθάκη. Αλλά καθώς κάθε ίχνος του νησιού χάνεται από τη ματιά τους και μόνο ορίζοντας και θάλασσα τους περιζώνει ένα μαύρο σύννεφο εμφανίζεται πάνω από το πλοίο του Οδυσσέα. Τα πάντα σκοτεινιάζουν, μανιασμένοι άνεμοι αρχίζουν να φυσούν σαν σίφουνες. Το κατάρτη του πλοίου ξεριζώνεται και πλακώνει το νεκρό τιμονιέρη του πλοίου. Σαν να μην έπρεπε να κουνηθεί από τη θέση του το καράβι αλλά απλά να υπομείνει τα δεινά, σαν καλοσχεδιασμένη δολοφονική επιχείρηση θα μπορούσαμε να πούμε με σημερινούς όρους.

Την τελευταία πράξη του δράματος γράφει ο κεραυνός του Δία που κόβει στη μέση το πλοίο. Κανείς από τους λιγοστούς συντρόφους δεν καταφέρνει να γλιτώσει, οι ίδιοι είχαν προκαθορίσει εκ των προτέρων τη μοίρα τους. Όσοι αποφεύγουν το χτύπημα του κεραυνού χάνονται στην αγκαλιά της μανιασμένης από τους ανέμους θάλασσας. Μόνο ο Οδυσσέας, ο μόνος ευσεβής και συγκροτημένος νους επιβιώνει.

Τα νερά και οι άνεμοι τον παρασέρνουν μέχρι τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη που είχε ξαναπεράσει. Η Χάρυβδη εκείνη τη στιγμή ρουφούσε ξανά τα νερά και αν δεν έκανε κάτι έγκαιρα ο Οδυσσέας θα χανόταν κι αυτός. Εφευρετικός όμως όπως είναι και πάντα με ένα μυαλό σε εγρήγορση πιάνεται από μια αγριοσυκιά και μένει για πολλές ώρες εκεί περιμένοντας από το τέρας να ξεράσει τα νερά που κατάπιε. Όταν απ'τον αφρό βλέπει ξανά τα συντρίμια του πλοίου του πιάνεται από αυτά και κολυμπά μακριά για να σωθεί.

Μέσα στην αγωνία και τον φόβο, μέσα στο θρήνο και την κόπωση, εννιά μερόνυχτα περνούν με τον Οδυσσέα χαμένο να επιπλέει πάνω στο σάπιο ξύλο. Ώσπου τα κύματα τον ξεβράζουν στο Νησί της Ωγυγίας, κατοικία της νύμφης Καλυψώς.

Όπως στρώνουμε κοιμόμαστε θα μπορούσε να πει κανείς βλέποντας αυτά τα γεγονότα. Οι σύντροφοι για πολλιοστή φορά δεν άκουσαν τη λογική, δεν υπάκουσαν στην εγκράτεια αλλά στις κατώτερες ψυχικές επιθυμίες τους. Αυτό βέβαια επέφερε συνέπειες στους ίδιους μα και στον Οδυσσέα που αν και επιζών, τίποτα δε θα είναι ίδιο για εκείνον από δω και πέρα. Στόχος του Οδυσσέα είναι η απόκτηση της σοφίας της ζωής μέσα από τις εμπειρίες. Γενικεύοντας, στόχος μακροπρόθεσμος κάθε ανθρώπου αυτός είναι άσχετα αν η καθημερινότητα δε μας το φανερώνει ή αν εμείς δεν αφήνουμε αυτό να μας γίνει φανερό.

Το μονοπάτι αυτό βέβαια κάθε άλλο από εύκολο και ευχάριστο είναι. Έχει δόξες, νίκες, συγκινήσεις, μα και πόνο, απώλειες. Κι όσο ο χρόνος μας περνά τόσο τα πράγματα δυσκολεύουν, αυξάνεται η γνώση μας για τη ζωή, αυξάνονται και οι προκλήσεις που κρύβονται σ'αυτήν. Αντίστοιχα λοιπόν απαιτείται από τον άνθρωπο να δίνει ό,τι καλύτερο έχει για να ανταπεξέλθει, να απαλλαγεί από τα ελαττώματα που τον βαραίνουν και τον κρατούν πίσω. Έτσι γίνεται κι εδώ με τους κοντόφθαλμους συντρόφους που ενδιαφέρονται μόνο για την ευκαιριακή κάλυψη των τωρινών επιφανειακών αναγκών και όχι των εσώτερων και διαχρονικότερων. Διότι μόνο όταν μπεις στο δρόμο της αναζήτησης του εαυτού σου μπορείς να οπλίστείς με τις αληθινές αρετές, τις αρετές που είχε ο Οδυσσέας και του χάρισαν τη ζωή οι θεοί.

Βλέπουμε λοιπόν έντονα το στοιχείο της απόδοσης δικαιοσύνης στην περιπέτεια του νησιού του Ήλιου. Συνδέεται με τον αστέρι του Αιγόκερω που οδηγείται από τον Κρόνο αν δεν κάνω λάθος φίλε kost. Ο Κρόνος είναι κάτι σαν τον πλανήτη τιμωρό. Εκεί βρίσκω σύνδεση με τα συμβάντα. Όποτε μπορείς kost μας λες.