promitheus90
ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
quote:
Να πούμε επίσης ότι ναι μεν ο Όμηρος σε γενικές γραμμές εξυμνεί τον Οδυσσέα (κυρίως στην Οδύσσεια αλλά και στην Ιλιάδα), ωστόσο η μετα-ομηρική του φήμη δεν ήταν και η καλύτερη, λόγω της διαβόητης πανουργίας και δολοπλοκίας του. Στο μύθο του ενάρετου ήρωα Παλαμήδη ξεδιπλώνονται τα σκοτεινότερα ένστικτα του Οδυσσέα, ενώ οι τραγικοί ποιητές δεν φαίνεται να τον είχαν και σε πολύ μεγάλη εκτίμηση, προτιμώντας να εξυμνούν ηθικότερους ήρωες όπως ο Αχιλλέας και ο Αίας ο Τελαμώνιος. Ειδικά στον «Φιλοκτήτη» του Σοφοκλή ο Οδυσσέας σκιαγραφείται με το μακιαβελικό πορτραίτο του ραδιούργου άνδρα για τον οποίο κανένα μέσο δεν είναι αρκετά ανήθικο προκειμένου να φτάσει στο στόχο του!
Όντως,βασικό το παράδειγμα του Παλαμήδη και απορώ που το ξέχασα.Είναι αυτός ο κανόνας που επιβεβαιώνεται πάντα.Οι ήρωες της Τροίας τιμωρούνται για τα κρίματά τους στους επόμενους μυθικούς κύκλους.Ο Μενέλαος κατά τον Ευριππίδη βρίσκεται στην Αίγυπτο κι εκεί συνειδητοποιεί ότι οι Έλληνες για 10 χρόνια πολέμησαν και πέθαναν για μια νεφέλη στην τραγωδία της Ελένης.Βασιλείς γενναίοι και μη πληρώνουν που συμμετείχαν και μόνο σε αυτόν τον πόλεμο.Αυτό μου έρχεται να το πω διότι ο Μενέλαος ειδικά είναι ίσως η πιο έντιμη φιγούρα μέσα στην Ιλιάδα και γενικά το σχετικό κύκλο.Και ο Όμηρος νομίζω τον έχει σε εκτίμηση χωρίς να είμαι και σίγουρος.
quote:
Επέτρεψέ μου πάντως μία διόρθωση Προμηθέα σε όσα ανέφερες. Σε αντίθεση με ό,τι γενικώς πιστεύεται, τον Δούρειο Ίππο δεν τον επινόησε ο Οδυσσέας αλλά ο Επειός, ο οποίος και τον κατασκεύασε με τη βοήθεια της Αθηνάς-Φρόνησης. Για αυτό μας ενημερώνει ο Όμηρος στην ραψωδία θ της Οδύσσειας (στίχος 510).
Μια ενδιαφέρουσα πληροφορία που ούτε καν είχα μυριστεί!
quote:
Από την περίπτωση του Οδυσσέα και μόνο βλέπουμε πόσο σύνθετος είναι ο κάθε Ομηρικός χαρακτήρας και πόσο υπερβαίνει τους απλοϊκούς όρους του καλού και του κακού!
Κατά βάση αυτό θέλω να τονίσω γράφοντας εδώ.Ότι οι ήρωες της Ιλιάδας έχουν έναν πολύ σύνθετο ψυχισμό όπως κάθε άνθρωπος και μέσα από δοκιμασίες ανώτατης βαρύτητας και δυσκολίας άλλοι καταφέρνουν να βγουν ανώτεροι και δυνατότεροι,άλλοι πάλι χάνονται μέσα στην ανεπάρκειά τους.Αλλά νομίζω ότι ακριβώς αυτού του είδους οι δοκιμασίες είναι που κάνουν αυτά τα δημιουργήματα να λέγονται "Έπη" και όχι μυθιστορήματα ή ο,τιδήποτε άλλο.
quote:
Ωστόσο είμαι προσωπικά βέβαιος ότι υπάρχουν συγκεκριμένα κλειδιά αποσυμβολισμού και ερμηνείας του κάθε Ήρωα. Και το σημαντικότερο κλειδί αποκρυπτογράφησης των Ομηρικών Επών είναι η Αστρολογία! Μέσω ενδελεχούς έρευνας έχω πειστεί ότι ο Οδυσσέας της Ιλιάδας αποτελεί το ζωδιακό πρότυπο του Κριού, ενώ κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τους υπόλοιπους μεγάλους ήρωες του Τρωϊκού Πολέμου. Τα στοιχεία που έχω μαζέψει είναι πολλά, και κάποια στιγμή, είτε σε αυτό το θέμα είτε σε θέμα στην κατηγορία «Άστρα» σκοπεύω να τα παρουσιάσω!
Είχα διαβάσει ένα πάρα πολύ ωραίο σχετικό άρθρο στο site του esoterica για τον αστρολογικό συμβολισμό των περιπετειών του Οδυσσέα αλλά δεν φανταζόμουν ότι ο ίδιος εκπροσωπεί τόσο σαφώς ένα συγκεκριμένο ζώδιο.Τυχαίνει να είμαι και κριός και έχω ένα παραπάνω ενδιαφέρον.Φέρνε kost!
Αυτό το διαπιστώνω παρατηρώντας τον Οδυσσέα της Ιλιάδας και της αρχής της Οδύσσειας σε σύγκριση με τον Οδυσσέα του τέλους της Οδύσσειας.Υπάρχει μια χασματική απόσταση.Στον Τρωϊκό κύκλο τον συναντάμε να έχει κλέψει ένα αγαλματίδιο της Αθηνάς(νομίζω) από ένα ναό μέσα στην Τροία και μέσα από ένα υπόγειο μονοπάτι να γυρνά πίσω στο στρατόπεδο των Αχαιών μαζί με το Διομήδη.Ο ένας σκέφτεται να σκοτώσει τον άλλον σε αυτό το στιγμιότυπο για να γευτούν τους καρπούς της δόξας.Ο Οδυσσέας κάνει κι άλλα πολλά πριν και μετά την καταστροφή της Τροίας που να τον κάνουν αλαζόνα και άξιο τιμωρίας όπως λες κι εσύ kost.Και ο ίδιος υποκύπτει στα πάθη του και νομίζω ότι γίνονται πιο έντονα από το πόσο επιρρεπείς είναι οι σύντροφοί του σε αυτά.Θα έλεγα ότι ο Οδυσσέας στην αρχή των περιπετειών του και κατά τη διάρκεια του πολέμου είναι σωστό αγρίμι όπως όλοι οι νεαροί πολεμιστές της Ιλιάδας.Διακατέχονται από τη νεανική έξαψη,μωρία και βιασύνη.Αυτό φαίνεται και από το σκοπό για τον οποίο ο Οδυσσέας χρησιμοποιεί τη μέγιστη αρετή του την ευφυία.Στην Τροία βλέπουμε το μεγαλείο του μυαλού του να μας οδηγεί στο χτίσιμο του Δουρείου Ίππου και σε μια καταστροφή άνευ προηγουμένου.Αντίθετα στην Ιθάκη αλλά και πιο πριν ο Οδυσσέας χρησιμοποιεί την κάλυψη,τη σιγή και την ταπεινότητα για να έρθει η σωστή στιγμή να αποκαλυφθεί.Ενώ στην αρχή δλδ ο σκοπός είναι ο θάνατος,στο τέλος είναι η αγάπη και ο νόστος.
Και εκεί στο τέλος θέλω να μείνω λίγο.Ο Οδυσσέας γυρνάει στην πατρίδα του με πάμπολλα βάσανα να τον έχουν σφυρηλατήσει,με 20 χρόνια στις πλάτες του.Και έχει μάθει καλά το μάθημά του.Είναι πια ευγνώμων στους θεούς,είναι ταπεινός(αφού δέχεται το χλευασμό των μνηστήρων),είναι υπομονετικός και καρτερικός,πρωτέρημα που εμένα τουλάχιστον δε με διακρίνει στα 21 μου
.Και όλη αυτή η "μετάλλαξη" κάνει ενδοξα την εμφάνισή της στις τελικές δοκιμασίες για την επιλογή των μνηστήρων από την Πηνελόπη.
Παίρνω λοιπόν αρχικά τη δοκιμασία του τόξου και της χορδής.Ο μνηστήρας που υπερεκτιμά τις ικανότητες του το πολύ να τράβαγε τόσο πολύ τη χορδή που να την έσπαγε.Ο άλλος μνηστήρας,πανικόβλητος βλέποντας ότι αποτυγχάνει θα παραιτηθεί.Γενικά χαρακτηριστικά του νέου είναι η υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων του και ο πανικός στα σκούρα(χωρίς να θέλω να γενικεύω).Ο Οδυσσέας όμως έχει την υπομονή να σκεφτεί,να συνδυάσει την τεχνική,τη δύναμη,την ψυχραιμία και την υπομονή χρησιμοποιώντας το λίπος(του γουρουνιού;) για να μαλακώσει τη χορδή και να την περάσει στην άλλη άκρη.Είναι ο μόνος που έχει τα προσόντα να φέρει εις πέρας αυτό το εγχείρημα και ο μόνος που έχει το δικαίωμα αλλά και την ικανότητα να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο.
Το επόμενο στάδιο είναι να περάσει το βέλος από τους κρίκους των τσεκουριών(ας μου θυμίσει κάποιος τον αριθμό τους).Αυτό είναι κάτι που και λογικά να το σκεφτείς σου μοιάζει αδύνατο.Ναι,έτσι είναι.Όχι όμως για τον Οδυσσέα.Γιατί αυτός τώρα πια ξέρει,τα έχει καλοζυγίσει όλα με απόλυτη ακρίβεια,ξέρει καλά το πότε,το πώς,ξέρει καλά ποιος είναι και τίποτα δεν παρεμβάλλεται ανάμεσα σε εκείνον και τον στόχο του.Και έτσι η βολή του είναι άριστη,σαν να μην υπήρχαν κρίκοι και τσεκούρια.
Και μετά από αυτή την αποστομωτική νίκη ο ζητιάνος πάνσοφος Οδυσσέας εμφανίζεται ισόθεος μπροστά στους ζωώδεις μνηστήρες,τους ανυπεράσπιστους πια σφετεριστές του θρόνου και βέβαια εξαλείφονται ανηλεώς όπως τους αξίζει.
Ο Οδυσσέας της Τροίας είναι ο χαρακτήρας του ανθρώπου στα αρχικά του στάδια,το ακατέργαστο διαμάντι.Ο Οδυσσέας της Ιθάκης είναι ο κατεργασμένος χαρακτήρας,το δυνάμει που έγινε ενεργεία και τέλειο.Είναι τα στοιχεία αυτά που συνθέτουν τον όμορφο,τέλειο όπως θέλετε πείτε το άνθρωπο,τον θαρραλέο,τον δίκαιο,το σώφρονα,τον σοφό.
*Μια τελευταία σημείωση είναι ότι όλη αυτή την πορεία είναι προορισμένος να την κάνει ο Οδυσσεας(και κάθε ψυχή) μόνος,χωρίς παρέα και συντροφιά,οι σύντροφοι είναι δίπλα του μόνο για να βιώσει την απώλειά τους.
Edited by - promitheus90 on 07/08/2011 20:08:01
quote:
Οι σύντροφοι του Οδυσσέα, που διαρκώς υποκύπτουν στα πάθη και τις αδυναμίες τους, και που τελικά χάνονται "από δικά τους κρίματα", αντιστοιχούν στο κατώτερο, επιθυμητικό μέρος της ψυχής, ενώ οι βέβηλοι μνηστήρες αντιστοιχούν στο κατώτερο θυμοειδές μέρος της ψυχής, οι οποίοι ματαίως επιχειρούν να αναλάβουν την εξουσία και να καρπωθούν τις βασιλικές τιμές και τα πλούτη του εξαφανισθέντος ήρωα.
Ισχύει ότι οι σύντροφοι του Οδυσσέα έχουν την τάση να παραδίδονται απερίσκεπτα στα πάθη τους και να μπλέκουν το βασιλιά τους.Βέβαια αυτό το πληρώνουν στο τελος με τη ζωή τους και με θάνατο τέτοιο που δεν αξίζει καν να μνημονεύονται.Θα έλεγε κανείς ότι είναι κι αυτοί τα κατώτερα επίπεδα ψυχισμού του ίδιου του ήρωα(που βέβαια συμβολίζει τον ανθρώπινο ψυχισμό εντέλει).
Οι σύντροφοι είναι αυτοί που τρώνε και πίνουν από τις προσφορές της Κίρκης,τρώνε τους λωτούς στη χώρα των Λωτοφάγων,από την περιέργειά τους ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου και ενώ βρίσκονταν λίγο πριν το τέλος του ταξιδιού τους πάνε πάλι στην αρχή.Οι ίδιοι σύντροφοι δεν μπορούν να αντισταθούν στα τραγούδια των Σειρήνων και μόνο ο Οδυσσέας δείχνει την απαιτούμενη εγκράτεια με το τέχνασμα που σκέφτεται.Τέλος,οι σύντροφοι διαπράττουν ύβρη τρώγοντας τα βόδια του Ήλιου και βέβαια το πληρώνουν με τη ζωή τους.Μόνη εξαίρεση ο Οδυσσέας που πάλι αντιστέκεται στους πειρασμούς και τα δέλεαρ.Τον Οδυσσέα όμως,όσο τον πονάει η απερισκεψία και η ανυπακοή των συντρόφων του,άλλο τόσο τον πονάει και ο χαμός τους.
Θα έλεγα λοιπόν ότι τόσο ο Οδυσσέας όσο και οι σύντροφοί του από την αρχή του ταξιδιού μέχρι το τέλος συμβολίζουν το σύνολο ενός ανθρώπινου ψυχισμού.Μέσα από δοκιμασίες,πειρασμούς,λάθη,πάθη,τιμωρίες και απώλειες μένει αυτό το οποίο αξίζει να μείνει στον ψυχισμό του ανθρώπου.
Το κτηνώδες,τυφλό και κινούμενο μόνο από την ανάγκη της ηδονής είναι καταδικασμένο να πεθάνει όταν τα πράγματα γίνουν σκούρα.Γιατί στο κτηνώδες απουσιάζει ο στόχος και ο σκοπός.Και αν απουσιάζουν αυτά απουσιάζει και το σθένος,στοιχείο καταλυτικό για να δώσει σε κάτι διάρκεια και λόγο ύπαρξης.Αυτοί είναι οι σύντροφοι του Οδυσσέα.
Από την άλλη είναι ο Οδυσσέας.Αυτός που σκέφτεται,που εφευρίσκει και βρίσκει λύσεις,αυτός που ξέρει να πολεμά και να ηγείται,να γοητεύει(καθώς δεν είχε και λίγες κατακτήσεις στα ταξίδια του) και άλλα τόσα.
Ο Οδυσσέας είναι η αφρόκρεμα των χαρακτηριστικών της προσωπικότητάς μας.Είναι αυτό που πρέπει να μείνει στην προσωπικότητά μας και προορίζεται να επιβιώσει από τις κακουχίες.Είναι η σκέψη,η ωριμότητα,η ευγένεια και η σοφία.Και όλα αυτά βέβαια είναι αρετές που τις κερδίζει ο άνθρωπος και δε γεννιέται μ'αυτές.Χρειάζεται,πόνο,απώλεια,κακουχίες,θυσίες,μάχες για να σφυρηλατηθεί η προσωπικότητα του ανθρώπου και να αγγίζει κάτι ανώτερο αλλά πάνω από όλα χρειάζεται ένας σκοπός,μια Ιθάκη,μια Πηνελόπη,αλλιώς όλα πάνε στράφι.
Edited by - promitheus90 on 06/08/2011 19:41:26
http://www.youtube.com/watch?v=Wf6txgmbueA (ιδίως στο 3:35).
Να'σαι καλά Ναταλί!
Γιατί πρωτού έρθουμε εδώ αλλά και αφού φύγουμε,τίποτα από αυτά που μας φορτώθηκαν δεν υπήρχε και δε θα υπάρχει.
Κανείς μας δε διαφέρει.
Αυτό το είχα χρόνια στο νου μου αόριστο αλλά χάρη σε μερικούς εδώ μέσα μπόρεσα να το εκφράσω.
Είχα χαθεί λίγο καιρό...και λίγο παραπάνω.
Δε θα ρωτήσω πώς πήγες.
Θα πω καλά αποτελέσματα και ό,τι καλύτερο από δω και μπρος.
Καλά είμαστε;
Το συναίσθημα της αγάπης χαρακτηρίζεται από την αποκλειστικότητα...δλδ έτσι έμαθα κι έτσι πιστεύω.
Η απορία του Ντρ.Τζέκυλ-Χάιντ είναι σωστή από την οπτική μου.
Να μην αντιδρώ,να μη σκέφτομαι,να μην αμύνομαι,να μην αγωνίζομαι,μόνο να πεθαίνω.Αυτός που έγραψε αυτά τα λόγια εγκληματεί και μόνο με το λόγο του.Γιατί κάνουν όλοι τον Θεό τόσο κυκλοθυμικό;Και τέλος πάντων,αν αυτή είναι η θέση του ανθρώπου πάνω στο σύμπαν,γιατί φτιαχτήκαμε;Υπενθυμίζω ότι πολλές "θρησκείες" δημιουργήθηκαν με απώτερο σκοπό τις μαζικές αυτοκτονίες.
Edited by - promitheus90 on 10/11/2010 01:13:13
quote:
Φίλε azael παρακαλώ άσε τον φίλο 1888(λόγος του Τρεχαγύρευε) λίγο στην άκρη.
Εχει κάποια πάγια προβλήματα έκφρασης όπως είναι εμφανές που δεν έχει προσπαθήσει να τα επιλύσει.. αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.Ας θέσω αλλιώς την ερώτησή μου.
Τι προτείνεις να κάνουμε; Πώς τρέφει κάποιος το πνεύμα του(κατα τα λόγια σου);
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Ναι,έχεις δίκιο για την Αιγηίδα.Εδώ ήμουν λάθος...Όσο για αυτά...
Χρειάζεται λίγη προσοχή εδώ φίλε allzzaro, διότι στην αρχική μορφή των μύθων ο Κέκροπας και ο Ερεχθέας ήταν "αυτόχθονες" προσωπικότητες της Αττικής. Π.χ. ήδη από την Ιλιάδα (Β 547) ο Ερεχθέας γεννιέται από τη Γη και η Αθηνά που τον ανέθρεψε τον εγκατέστησε πάνω στην Ακρόπολη στο ναό που έχει το όνομά του. Οι εκδοχές περί αιγυπτιακής προέλευσης του Κέκροπα και του Ερεχθέα επινοήθηκαν μεταγενέστερα σε μια απόπειρα να εξηγηθούν μερικά παρόμοια στοιχεία(π.χ. λατρευτικά) ανάμεσα στην Αίγυπτο και την Ελλάδα και όταν δημιουργήθηκε στην μυθολογία η τάση να γενικεύονται οι επιδράσεις της Αιγύπτου στον ελληνικό πολιτισμό.
Εξίσου συγκρατημένοι πρέπει να είμαστε και με τις ρεαλιστικές ερμηνείες στους μύθους περί έλευσης Δαναού και Κάδμου σε μια υποτιθέμενη παλιά εποχή, να μην τους παίρνουμε δηλαδή τοις μετρητοίς αλλά να αναζητάμε πιθανούς κόκκους αλήθειας σε αυτούς από ιστορικοπολιτισμική σκοπιά. Η μυθολογία περιγράφει τον κόσμο μ'έναν πολύ απλοϊκό και ασαφή τρόπο. Οταν μας λέει ότι ο τάδε ήρωας ήρθε ή πήγε σε μια περιοχή το μόνο που μπορούμε να υποθέσουμε για την πραγματικότητα είναι ότι υπήρχε γνώση της περιοχής και ότι είχε αναπτυχθεί μια σχέση με αυτήν. Πολλοί μύθοι λοιπόν επινοούν αυτές τις φιγούρες για να εξηγήσουν το όνομα ή την ίδρυση μιας πόλης, την απαρχή μιας τελετουργίας, ενός λατρευτικού εθίμου, ενός πολιτιστικού αγαθού κλπ χωρίς να σημαίνει ότι πράγματι οι συγκεκριμένες φιγούρες συνέβαλλαν στη δημιουργία και διάδοσή τους.
Συμφωνώ απόλυτα.
Βασικό ερώτημα είναι κατά πόσο μιλάμε για θεούς.Επίσης σημαντικό θα ήταν να δούμε ποια από τις υπάρχουσες αλήθειες αποτελεί και το πραγματικό δώρο των "φοβερών Δαναών",αυτό που δεχόμαστε όλοι μας και εύκολα αφού μας παραδίδεται από παντού και από πάντα ή η αλήθεια που δέχεται κι άλλες εξηγήσεις σε ένα τόσο ομιχλώδες θέμα όπως το απώτατο παρελθόν;
Αυτά τα αναφέρω σε σχέση με όσα είπε ο προλαλήσας αλλα και σχετικά με ένα άλλο topic σας σχετικά νε το δόγμα.
Αυτή είναι η πρώτη μου ανάρτηση σε forum γενικότερα.Θα πιαστώ από την κουβέντα της DarkAngel78 περί πυρινικής έκρηξης.Όντως,μια καταστροφή τεραστίων διαστάσεων μπορεί να διώξει τον άνθρωπο από την κοιτίδα του πολιτισμού που είχε δημιουργήσει.Η πόλη/χώρα/πατρίδα/παρελθόν(αφού περί αυτού πρόκειται) πεθαίνει από κάτι τόσο ισχυρό και οδυνηρό.Δε συμβαίνει όμως το ίδιο και με την ανάμνηση.
Η ανάμνηση,με τα ελάχιστα μέσα που έχουν απομείνει διαφυλάσσεται μέσω της τέχνης(ζωγραφιές πάνω σε τοίχους ή βράχους που και μικρά παιδια θα μπορούσαν να κανουν).Όπως και να 'χει ο παλιός πολιτισμός επιβιώνει σαν νεφελώδης μνήμη στο μυαλό αυτών των "άτεχνων καλλιτεχνών".Σημασία όμως έχει να δούμε τι θα μπορούσε να οδηγήσει έναν μεγάλο πολιτισμό σε απόλυτη καταστροφή.
Το 10.000 π.Χ υποστηρίζεται ότι έγινε μια μεγάλη καταστροφή που(γεωλογικά τουλάχιστον) είχε σαν αποτέλεσμα τη βύθιση εδάφους που βρισκόταν στον Ατλαντικό Ωκεανό(Ατλαντίδα για όσους έχουν αποδεχθεί απόλυτα την ύπαρξή της).Το ίδιο χρονικο σημείο έχουμε και τη βύθιση του κομματιού της Αιγηίδας στον Ελλαδικό χώρο.Η άποψη αυτή περί καταστροφής το 10.000 π.Χ ακούγεται όλο και περισσότερο στα χρόνια μας και χάρη στο διαδίκτυο ακόμη περισσότερο.
Θέλω να καταλήξω στο εξής.Όταν ακούμε για καταστροφές που οδηγούν στη βύθιση ηπείρων και μεγάλων εδαφών που κάλλιστα θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν και να θρέψουν αρχαίους ανθρώπινους πολιτισμούς,εύλογο είναι τα στοιχεία αυτών των πολιτισμών να αποκτούν τη μορφή απομειναριών.Επιπροσθέτως,η απουσία των παλιών <<υπερσύγχρονων>> μέσων αποτρέπει τη συντήρηση και διάδοση αυτών των πολιτισμών σε μορφή copy-paste.
Η μνήμη όμως και η αναπόσπαστη σχέση της ανθρώπινης ψυχής με το παλιό,το συνήθως χαμένο που νοσταλγείται,θαυμάζεται και γίνεται πρότυπο δίνει το έναυσμα σε άλλα μέσα μνήμης.Εννοώ την τέχνη.Εννοώ τον μύθο που σε κάθε λαό διαφέρει ως προς τις λεπτομέρειες αλλά εμφανίζει μια ομοιότητα στο κομβικό σημείο αλλαγής των "θεικών γενεών".Η ελληνική Τιτανομαχία,ο φόνος της Τιαμάτ από τον Μαρντούκ για τους Σουμμέριους,Ωρος εναντίον Σετ,οι πόλεμοι που περιγράφονται σε ινδικα έπη και πάει λέγοντας.Όλα μιλούν για πολέμους τεραστίων διαστάσεων με καταστροφές που άνθρωποι γεννημένοι τουλάχιστον τις 2 τελευταιες χιλιετίες δεν έχουν βιώσει παρόμοιες.
Χαρακτηριστικός είναι ο διάλογος του Σόλωνα με τον γέροντα Αιγύπτιο ιερέα στο έργο του Πλάτωνα "Τίμαιος" του οποίου θεωρώ πως έχετε γνώση ομιλούντες εδώ.
Η μυθολογία και η προφορικές παραδόσεις αποτελούν θα τολμούσα να πω μια αφηρημένη εκδοχή της παλιάς ιστορίας που ο άνθρωπος του τότε δεν μπορούσε να ανιχνεύσει,εξηγήσει,εκλογικεύσει.Αντίθετα,ο άνθρωπος του σήμερα με τη βοήθεια της επιστήμης και της φαντασίας του(αποκολλημένη πάντα από τις έμμονες φαντασιώσεις του)σιγά σιγα ανακαλύπτει αυτά τα χαμένα του βήματα τα θαμμένα από χώμα,αίμα και πολύ μα πολύ ωκεανό,και υδάτινο και παραπληροφοριακό.
Είναι απορίας άξια τα όσα θέτει ο χρήστης dottore και ταλαιπορούν πολλά μυαλά τα ερωτήματα που θέτει.Ένα από αυτά είναι και το δικό μουΘέλω να πιστεύω ότι αν γίνει μια μεγάλη όχι ανακάλυψη αλλά αποκάλυψη θα είμαι από αυτούς που θα μπορούν να τις βιώσουν και να τις κρίνουν.
Ελπίζω να μην κούρασα με την πολυλογία μου.Θα προσπαθήσω να περιορίσω τα λόγια μου σε επόμενες αναρτήσεις.Ευχαριστώ.
Χρίστο Ελ, ωραίες οι μαλακίες σου, συνέχισε!