- H αλληγορική διδασκαλία του Ομήρου - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

quote:

---

Δεν βιάζομαι Ντοτόρο,δεν βιάζομαι καθόλου.

Εχω αρκετά βέλη στην φαρέτρα μου,ώστε να αντιμετωπίσω την "αστρολογία"!

---

quote:

---

Ντοκτορ, εγώ δεν αναφέρθηκα ποτέ σε ζώδια
Όπως σου έχω εκμυστηρευτεί από παλιά αν θυμάσαι (αχ αυτά τα γερατειά σου) , είμαι λάτρης του ουρανού και της γης, των ιχθύων της θαλάσσης, των πετεινών του ουρανού, και παντών των ερπετών και ερπόντων, ... επί πάσης της γης.
Πέραν αυτών ουδέν

Ο φίλος cost αναφέρει πως έχει εντοπίσει την ύπαρξη κάποιας κωδικοποίησης στα Ομηρικά έπη, και ώς συνετός που είναι, την διπλό τσεκάρει, πριν την ανακοινώσει.

Αν ο κώδικας πληρεί τις προϋποθέσεις που του ανέφερα, τότε θα χαρώ πολύ να τον πληροφορηθώ και να τον επιβεβαιώσω.

---

quote:

---

kost

Nαι, ακριβώς με την ίδια βεβαιότητα! Είπα και πριν ότι κάποια πράγματα είναι βέβαια όχι μόνο σε αισθητό αλλά και νοητό επίπεδο.

---

quote:

---

gianipseftis

quote:

---

Ντοκτορ, εγώ δεν αναφέρθηκα ποτέ σε ζώδια
Όπως σου έχω εκμυστηρευτεί από παλιά αν θυμάσαι (αχ αυτά τα γερατειά σου) , είμαι λάτρης του ουρανού και της γης, των ιχθύων της θαλάσσης, των πετεινών του ουρανού, και παντών των ερπετών και ερπόντων, ... επί πάσης της γης.
Πέραν αυτών ουδέν

Ο φίλος cost αναφέρει πως έχει εντοπίσει την ύπαρξη κάποιας κωδικοποίησης στα Ομηρικά έπη, και ώς συνετός που είναι, την διπλό τσεκάρει, πριν την ανακοινώσει.

Αν ο κώδικας πληρεί τις προϋποθέσεις που του ανέφερα, τότε θα χαρώ πολύ να τον πληροφορηθώ και να τον επιβεβαιώσω.

---

Έλα έλα δεν το σώζεις. Και συ ζωδιάκιας μας βγήκες.

quote:

---

Αυτό είπα και ήμουν σαφής.

Οι αναφορές σε ζώδια και ζωδιακό κύκλο είναι πανάρχαιες.

---

Μη μου πεις;

quote:

---

Από την εποχή των σπηλαίων (ξέρεις εσύ) οι άνθρωποι, είχαν εντοπίσει την σχέση της γωνίας εισόδου του ανατέλλοντος ήλιου στη σπηλιά, με τις εποχές.
Στην συνέχεια παρατήρησαν το σημείο ανατολής και δύσης του ήλιου, και την σχέση του, με τους σχηματισμούς αστέρων στον ορίζοντα (αστερισμούς ), και την συνέδεσαν με την αλλαγή των εποχών στη ροή του χρόνου/

---

Και στη συνέχεια;;

quote:

---

Η γνώση αυτή ήταν πολύ σπουδαία για τους πρωτόγονους και η χρησιμότητά της καθοριστική στον υπολογισμό των εποχών, και ως εκ τούτου απαραίτητο εργαλείο στη γεωργία, την κτηνοτροφία, το κυνήγι και το ψάρεμα.

---

Την αρχιτεκτονική; Όχι;

quote:

---

Αν κάποιος ή κάποιοι χρησιμοποίησαν αυτήν την γνώση εκτείνοντάς την και σε άλλους υπολογισμούς και χρήσεις πέραν αυτών που ανέφερα, - λανθασμένα λόγω άγνοιας – εμείς πρέπει να λάβουμε υπ' όψιν μας αυτές τις λανθασμένες τους χρήσεις και προκαταλήψεις, αν θέλουμε να κατανοήσουμε τις ιστορίες τους, ΟΧΙ να τις πιστεύουμε.

---

Εννοείται ρε φίλε, τι τώρα να μας περάσουν για τρελούς;

quote:

---

Να καταλάβουμε μόνο, πως και γιατί ενεργούσαν και σκέπτονταν έτσι, στα μακρινά εκείνα χρόνια

---

Έλα ντε, γιατί όλοι αυτοί οι αρχαίοι λαοί ενεργούσαν έτσι;

quote:

---

Είναι αστείο βεβαίως στις μέρες μας, να αναφερόμαστε στην αστρολογία, ως επιστήμη

---

Αδιαμφίβολα!

---

quote:

---

Σε συμπονάω βρε!!
Σέβομαι και την ηλικία σου, ζωή νάχεις!!!

---

Τι γίνεται όμως με την Ιλιάδα;Ακόμα και ο πρώτος στίχος της επίκλησης στη Μούσα μας δείχνει γύρω από ποιον διαδραματίζεται η ιστορία.Είναι ο Αχιλλέας.Βλέποντας τις πράξεις του αντιλαμβάνομαι ότι ο Αχιλλέας είναι η φωτιά της ψυχής η οποία όμως ζητά τον ανώτερο σκοπό και με την εξυπηρέτηση αυτού να λυτρωθεί.

Ο Αχιλλέας,ήταν ικανός πολεμιστής πριν καν ανακύψει το θέμα της απαγωγής της Ελένης.Διδαγμένος από το Χείρωνα, λουσμένος στα νερά της Στύγας από τη μητέρα του τη Θέτιδα είναι ένας άνδρας στον οποίο έχουν ενσωματωθεί τόσο η ανθρώπινη όσο και η κτηνώδης πλευρά του πολεμιστή.Είναι ο ορισμός του πολεμιστή.Και γύρω από το όνομά του χρησμοί ακούγονται.Αν πολεμήσει θα πεθάνει ένδοξα και θα αποκτήσει την αθανασία.Αν δεν πολεμήσει θα ζήσει ως τα βαθιά του γεράματα και θα πεθάνει άδοξα.Για να πέσει η Τροία θα πρέπει να δώσει εκείνος τη ζωή του.Είναι ας πούμε ένας άνθρωπος που γνωρίζει τη μοίρα του.Αλλά αυτή τη μοίρα παλεύει να την αποφύγει για κάθε προκύπτοντα λόγο.

Ο Αχιλλέας λοιπόν στην Τροία δεν δίνει έναν μόνο πόλεμο.Δίνει έναν με τους Τρώες και έναν με τον εαυτό του.Ψάχνει να βρει γιατί πολεμά.Προσπαθεί να διαλέξει ανάμεσα στο να αποφεύγει μάταια τη μοίρα του που είναι ο θάνατος ή στο να την αντιμετωπίσει.

Πρώτα λοιπόν η μητέρα του τον κρύβει από τους Έλληνες βασιλείς προκειμένου να μην του ζητηθεί να συμμετάσχει στον πόλεμο.Ο Οδυσσέας βέβαια "βαλμένος" από τη μοίρα θα τον πάρει μαζί του με το τέχνασμά του.Έπειτα η φιλονικία του με τον Αγαμέμνονα που κόστισε πάρα πολύ στους Αχαιούς τον κάνει να απέχει από τις μάχες.Ένας πόλεμος λιγότερο ουσίας και περισσότερο περιφάνειας ωθεί και τις δύο πλευρές σε αποφάσεις που και τους δύο ζημιώνουν και τραγικοποιούν(άλλοστε αυτό είναι και χαρακτηριστικό της ελληνικής ταυτότητας).Ωστόσο, ο γιος του Πηλέα ακόμα κι αν απέχει από τις επιχειρήσεις έχει ακόμα ενδιαφέρον και νοιάζεται για τα τεκταινόμενα.Κάτι μέσα του τον καίει και του δείχνει ότι δεν κάνει τις σωστές αποφάσεις.Λειτουργεί δλδ με κριτήρια που δεν τον χαρακτηρίζουν.Δεν είναι φτιαγμένος για λέφυρα,για εξουσίες και Βρισηίδες.Είναι φτιαγμένος για τον πόλεμο και μόνο και πιο πολύ κακό κάνει απέχοντας από αυτόν παρά καλό.

Αυτό βέβαια του γίνεται αντιληπτό με τον πιο επίπονο τρόπο.Εξάλλου ο πόνος είναι βασική προϋπόθεση για την προσέγγυση της αλήθειας.Ο αγαπημένος του παιδικός φίλος, ο Πάτροκλος αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να οδηγήσει ο ίδιος τους Μυρμιδόνες στη μάχη και όλους μαζί τους Αχαιούς ξανά στη δόξα και τη νίκη.Ωστόσο,ο νεανικός του ενθουσιασμός δεν είναι αρκετός για να υπερβεί τις ικανότητες του αντιπάλου του Έκτορα, του καλύτερου όλων των Τρωάδων.Πέφτει νεκρός ο Πάτροκλος στη μάχη και ενώ παλεύουν Έλληνες και Τρώες πάνω από το άψυχο κορμί του σαν λυσσασμένα σκυλιά, κι ενώ ο Έκτορας ενδύεται την πανοπλία του Αχιλλέα, την ανταμοιβή της νίκης του ακούγεται μια κραυγή.Η κραυγή αυτή μπαίνει στα αυτιά κάθε γιου της Τροίας και του παγώνει την ψυχή.Η ελπίδα της νίκης γι'αυτούς ήταν απλά μια ψευδαίσθηση.

Λέμε όλοι ότι ο Αχιλλέας είχε ένα αδύναμο σημείο,την πτέρνα του.Διαφωνώ, το αδύναμο σημείο του Αχιλλέα ήταν ο Πάτροκλος.Με το θάνατό του, ο Αχιλλέας δεν είναι πια τρωτός, δεν φοβάται πια για τίποτα, ξέρει τι να κάνει, πώς να απελευθερώσει τη φωτιά μέσα του, ξέρει το σκοπό του, τη μοίρα του και πια δεν τρέχει να γλιτώσει.Τρέχει να παλέψει.

Ισόθεος με την πανοπλία δώρο του Ηφαίστου μπαίνει στο πεδίο της μάχης.Κυνηγάει τον Έκτορα τρεις φορές γύρω από τα τείχη της Τροίας και αφού τον βρίσκει παίρνει την εκδίκησή του.Ταυτόχρονα γνωρίζει όμως ότι η εκδίκηση σημαίνει και θάνατος δικός του.Αγνοεί πλέον αυτή την εξέλιξη.Δε τον νοιάζει γιατί πολύ απλά έχει γνώση του πεπρωμένου του.

Ο Αχιλλέας έχοντας αποκτήσει πλέον το λόγο ενσαρκώνει το πλήρες σύμβολο του πολεμιστή.Θυμίζει τον Γκάλαχαντ, τον ιππότη που μάχεται απλώς για να μάχεται έωσότου δει το Ιερό Δισκοπότηρο.Από εκεί και πέρα όλα αποκτούν νόημα, αποκτά νόημα η ίδια η ζωή,τόσο να τη ζεις, όσο και να τη δίνεις.

Έτσι γίνεται και με τον Αχιλλέα που μετά τη συνάντησή του με τον Πρίαμο, τν κήδευση του Έκτορα, ξαναμπαίνει στη μάχη, σκοτώνει αλλους δύο μεγάλους ήρωες, την Πενθεσίλεια και τον Μέμνονα πρωτού του δοθεί το ένδοξο τέλος από το βέλος του Πάρη(Απόλλωνα).Γιατί μόνο με τρόπο ύπουλο και μυστικό θα μπορούσε να νικηθεί ένας ήρωας του φωτός, ένας Ηλιακός Ήρωας όπως μας είπε ο kost.

Βλέπουμε ότι ο Αχιλλέας είναι η κινητήρια δύναμη που δίνει στους υπόλοιπους χαρακτήρες να δείξουν τις αρτές τους.Κατά την απουσία του Αχιλλέα Αγαμέμνονας και Μενέλαος τραυματίζονται στη μάχη,ο Διομήδης τραυματίζει την Αφροδίτη και τον Άρη,ο Αίαντας φωνάζει "αιδώς Αργείοι!", ο Νέστορας φέρνει τις απαιτούμενες ισορροπίες, ο Έκτορας φέρνει τους Τρώες σχεδόν στο κατόφλι της νίκης, ο Πάτροκλος αρπάζει την τελευταία νεαρή πνοή του Αχιλλέα και τη σκοτώνει μαζί του προκειμένου να γεννηθεί αυτό που πάντα υπήρχε μέσα του.

Λυπάμαι για τα σεντόνια αλλά ήθελα να τα πω.Είχα μιλήσει για την Οδύσσεια και δεν ήθελα να αδικήσω το άλλο έπος.

Φίλε Προμηθέα, πρέπει να στο έχω ξαναπεί...η προσφορά σου σε αυτό το θέμα είναι πολύτιμη και σ'ευχαριστώ γι'αυτό!

Να σου πω επίσης ότι είσαι ο μόνος που γνωρίζω στο esoterica, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, που να έχει διαβάσει τον Όμηρο! Και που να τον έχει διαβάσει με τις αισθήσεις και το νου σε πλήρη εγρήγορση.

Και ακριβώς επειδή τον έχεις διαβάσει ουσιαστικά -και όχι με τον τρόπο που μας τον δίδαξαν- είμαι βέβαιος πως γνωρίζεις ότι ο Όμηρος δεν είναι απλά ένας κορυφαίος ποιητής...είναι μία εμπειρία εκστατική που όμοιό της δεν έχει βρεθεί στην ιστορία της ανθρώπινης τέχνης...και το εύρος της οποίας υπερβαίνει κατά πολύ τα ορατά φαινόμενα της κοινής μας αίσθησης!

Η αναφορά που έκανα στη προηγούμενη σελίδα, ότι υπάρχουν 12 άθλοι, 12 φυλές του Ισραήλ, 12 μαθητές του Ιησού κλπ, δεν ήταν τυχαία. Κάποιος μπορεί να θεωρήσει ότι όλα αυτά τα 12άρια ή ας πούμε το ότι λέμε ότι ο Χριστός γεννήθηκε στις 25 Δεκέμβρη, είναι εντελώς τυχαία. Όποιος θέλει να το πιστεύει αυτό, μπορεί να το πιστεύει.

Εγώ αντίθετα δεν είμαι τόσο αφελής ώστε να θεωρήσω τυχαίο ένα τέτοιο γεγονός - χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι το νόημα σε όλες τις προαναφερθήσες περιπτώσεις είναι ταυτόσημο ή οτι αφορούν π.χ. αποκλειστικά τον ζωδιακό κύκλο.
Βέβαια εγώ θεωρώ ότι η θρησκεία είναι μόνο μία ανα τον κόσμο, η οποία όμως εμφανίζεται σε διαφορετικές εκδοχές και αποχρώσεις (/διαστρεβλώσεις). Τουτέστιν οι διαχρονικές αλήθειες παρουσιάζονται σε διαφορετικές περιόδους με διαφορετικούς τρόπους και προσαρμόζονται ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του λαού μέσα σε μύθους, θρησκευτικά κείμενα, παραδόσεις κοκ. Κάτω από αυτό το πρίσμα, το πρίσμα του διαχρονικού και του ομοούσιου ανεξάρτητα με την χρονολογία και τον γεωγραφικό χώρο, πρέπει να εξεταστεί και το θέμα της διδασκαλίας του Ομήρου και των άθλων του Ηρακλή.

Θα μπορούσε κάποιος να πει φίλε Προμηθέα ότι η Ιλιάδα αφορά την Ύλη και η Οδύσσεια το Πνεύμα. Αυτό όμως δεν είναι σωστό. Διότι τόσο οι ομοιότητες όσο και οι διαφορές των δύο Επών είναι πολύ βαθύτερες.

Η Ιλιάδα πραγματεύεται τον Πόλεμο, στην πιο αυθεντική και άγρια μορφή.

Πόλεμος Πατήρ Πάντων

Βασικό δίδαγμα είναι ότι ο άνθρωπος συγγενεύει με τα θηρία (το έπος είναι γεμάτο από παρομοιώσεις ηρώων με άγρια ζώα της ζούγκλας).

Σε πρώτο επίπεδο λοιπόν φαίνεται να απεικονίζει την δαρβίνια θεωρία της εξέλιξης.

Ένας κόσμος καθόλου εξιδανικευμένος και αδυσώπητος.

Ήρωες ριγμένοι από την Ανάγκη στο φονικό πεδίο του θεού Άρεως, καταδικασμένοι να μάχονται για την επιβίωση.

Ο πόλεμος είναι η απόλυτη εγρήγορση των αισθήσεων διότι ο κίνδυνος ελλοχεύει παντού και ανά πάσα στιγμή.

Και οι ήρωες που κατορθώνουν να επιβιώσουν μέχρι τέλους δεν είναι οι πιο ισχυροί αλλά οι πιο "ευπροσάρμοστοι".

Το "ευπροσάρμοστος" επουδενί βέβαια δεν σημαίνει δειλός. Το χειρότερο τέλος για έναν ήρωα ήταν το να οπισθοχωρήσει γυρνώντας την πλάτη στο εχθρό. Εκτός από αποθαρρυντικό σημάδι πανικού σήμαινε και το σχεδόν βέβαιο τέλος του αφού όσο γρήγορα και αν έφευγε κάποιος αντίπαλος σίγουρα θα τον πετύχαινε στα νώτα, δίνοντάς του έναν άχαρο και ατίμητο θάνατο.

Αυτό είναι που κελεύουν διαρκώς και οι αρχηγοί, κανείς να μην στρέφει την πλάτη στον εχθρό, κανείς να μην φεύγει πίσω, και ακόμα και αν χρειαστεί να οπισθοχωρήσει αυτό να γίνεται με τάξη καιχωρίς φόβο.

Το "ευπροσάρμοστος" λοιπόν σήμαινε το "κινδύνευε φρονίμως" και ο ήρωας Οδυσσέας ήταν ο κατεξοχήν ήρωας της πολεμικής φρόνησης. Γι'αυτό και κατάφερε να επιβιώσει όχι μόνο στην Τροία αλλά και στο πολύπαθο ταξίδι του προς την Ιθάκη.

Ο άνθρωπος όμως, κατά την Ιλιάδα, δεν συγγενεύει μόνο με τα θηρία αλλά και με το Θείο!

Πρωτίστως οι μεγάλοι ήρωες, γόνοι θεών οι περισσότεροι. Και τι πιο θεϊκό στον άνθρωπο από το νου? "Ο νους στον άνθρωπο είναι (κυριολεκτικά) θεός" και η πολυτιμότερη αρετή του δεν είναι το δυνατό κορμί και το θάρρος αλλά το γνωστικό μυαλό και η "ορθή βουλή".

Θρυλικές οι αμέτρητες σκηνές όπου οι ήρωες κατά τη διάρκεια του ορυμαγδού της μάχης συνδιαλέγονται με τον εαυτό τους, ζυγίζοντας αστραπιαία τα δεδομένα και αναζητώντας την ορθότερη κρίση και απόφαση.

Βασικότατο δίδαγμα της Ιλιάδας επίσης ότι ο νους οφείλει να κυβερνά το θυμό, διδαχή που εκτιμήθηκε απεριόριστα από τον Πλάτωνα και άλλους φιλοσόφους.

Διότι το "να θυμώνεις είναι εύκολο, αλλά το να θυμώνεις τη σωστή στιγμή, με το σωστό τρόπο και για το σωστό λόγο, λέει ο Αριστοτέλης, αυτό δεν είναι εύκολο".

"Καρδιά μου βάστα, λέει κάπου ο Οδυσσέας, άντεξες και σε χειρότερα"...

Εδώ είναι η αρχετυπική εντολή του λογιστικού προς το θυμοειδές. Ο νους κρατά γερά τα άλογα του θυμού διότι γνωρίζει ότι αν τα αφήσει ελεύθερα θα οδηγηθεί στην ήττα...

Και τι πιο τραγικό θα ήταν για τον Οδυσσέα να γλύτωνε από του κόσμου τα εμπόδια και τελικά να σκοτώνονταν από τους μνηστήρες? Τι πιο και τραγικό και άδικο...Για να μην γίνει αυτό όμως έπρεπε να αντέξει στην 13η και δυσκολότερη δοκιμασία.

Θα πρέπει να θυμόταν και τα λόγια του Αγαμέμνονα από τον Κάτω Κόσμο, "Μην επιστρέψεις στην πατρίδα στου στα φανερά". Διότι ο Αγαμέμνων είχε επιστρέψει περιχαρής στο Άργος αφελώς πιστεύοντας πως δεν θα έχει αλλάξει εκεί τίποτα στα 10 χρόνια της απουσίας του...Και το αποτέλεσμα γνωστό...

Ο Οδυσσέας, το "Κριάρι" και ο στρατηγικός νους των Αχαιών, δεν έκανε το ίδιο σφάλμα...Εξάλλου οι μνηστήρες ήταν περίπου 140 στον αριθμό και εκείνος ήταν μόνος του!
Αρχικά λοιπόν η Αθηνά τον μεταμορφώνει σε ζητιάνο έτσι ώστε κανείς να μην τον αναγνωρίσει και ώστε να μπορέσει να βολιδοσκοπήσει αφανώς την κατάσταση. Υφίστανται ύβρεις και χτυπήματα από τους μνηστήρες όμως εκείνος αντέχει..."καρδιά μου βάστα", λέει, είδες και πολύ χειρότερα, αλίμονο αν λυγίσεις μπροστά στους φαντασμένους μνηστήρες...και αντέχει να προσποιείται μέχρι ο "υπολογιστής" του του μυαλού του να συγκεντρώσει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες και να υφάνει την τέλεια στρατηγική αντιμετώπισης της κατάστασης.

Πάνω σε αυτό στηρίζεται ή καλύτερα χτίζεται η αρετή του Οδυσσέα. Αν και πάντα ήταν προνοητικός γιατί πήρε μαζί του το βαρύ κρασί των Κικόνων για να μεθύσει τον Πολύφημο, πριν πλαγιάσει με την Κίρκη εξασφάλισε να λυθούν τα μάγια των συντρόφων του. Μόνος αυτός προσευχόταν να βρει δρόμο για επιστροφή ενώ οι δικοί του σφάζαν τα κοπάδια του Ήλιου και γιορτάζαν την καταδίκη τους.

Όσο προνοητικός όμως κι αν ήταν, τα βάσανά του τού έδειξαν ότι δεν είναι αρκετό. Είναι υπομονετικός μέσα στην ανυπομονησία του κι αντίστροφα. Όταν έχει πια φύγει από την Ωγυγία και τον ξαναχτυπά ο Ποσειδώνας λιποψυχά και αν δεν ήταν μια Νύμφη της θάλασσας, η Λευκοθέα δεν θα τα κατάφερνε. Η Αθηνά αργότερα είναι που βάζει το χερι της για να συναγωνιστεί τους νέους των Φαιάκων στους αγώνες.

Αν κάπου φανερώνεται ότι έχει εμπεδώσει το μάθημά του ο Οδυσσέας είναι στη μνηστηροφονία. Τα πάντα εκεί είναι υπολογισμένα με απόλυτη ακρίβεια, προσοχή, καρτερικότητα και μυστικότητα. Εκεί τελικά γίνεται ένα με το χρόνο και λειτουργεί απόλυτα σύμφωνα με το λόγο και όχι βάσει της ψυχικής ορμής. Και οι καρποί της λογικής φανερώνονται σε μία από τις πιο βίαιες στιγμές του έπους (αν όχι της πιο βίαιης).

Αυτό μου δίνει την εντύπωση ότι ουσιαστικά τα πάντα μπαίνουν στη θέση τους. Η φιλοσοφία μας έχει δείξει ότι δεν είναι η καταστροφή και η βία αθέμιτα. Είναι κι αυτά χαρακτηριστικά του σύμπαντος όπως η γέννηση και η ανάπτυξη. Ο κόσμος όμως, ως Όλον λειτουργεί μέσα στους κανόνες του, καταστρέφει και γεννά μέσα σε αυτούς. Κι αυτό συμβαίνει επειδή έτσι το προτάσσει ο Λόγος.

Για πρώτη λοιπόν φορά ο Οδυσσέας λειτουργεί βάσει του Λόγου. Κάνει περισσότερο αυτό που πρέπει να γίνει και λιγότερο αυτό που θέλει. Κι αν το "πρέπει" και το "θέλω" συμπίπτουν μάλλον είναι επειδή η θέληση ενός σοφού ανθρώπου δεν μπορεί να έρθει σε αντίθεση με τον Λόγο.Ίσως το χοντραίνω αλλά εκεί καταλήγω. Ότι όλα πια συμβαίνουν για ένα λόγο. Ότι η ίδια η βία λαμβάνει χώρα στα πλαίσια του λόγου, του μέτρου, κάτι που δεν συνέβαινε στην Ιλιάδα όπως μας λες φίλε kost.

Εκεί τα πράγματα ήταν πιο άγρια. Αγαμέμνων και Αχιλλέας πάνε να σκοτωθούν για μια αιχμάλωτη, ο Έκτορας με περισσό θράσσος κλέβει την αρματωσιά του νεκρού Πατρόκλου, ο Αίαντας τόσο πολύ τρελαίνεται από τη ζήλεια του που αυτοκτονεί αλλά η ζήλεια του δε λέει να πεθάνει μαζί του. Τον ακολουθεί στον Κάτω Κόσμο όπου ανταμώνει ξανά τον Οδυσσέα αμίλητος και σκυθρωπός κι αμετανόητος κι ας παρακαλά ο βασιλιάς της Ιθάκης να τα λησμονήσουν όλα. Αυτός απλά ξαναχάνεται στο σκοτάδι του. Θέλω να πω...δεν είναι μόνο το αίμα, ο θάνατος και οι κτηνωδίες που κάνουν την Ιλιάδα να φανερώνει τα κατώτερα επίπεδα της ανθρώπινης ψυχής. Είναι τα ίδια τα συναισθήματα των ηρώων που αφήνουν αυτή την αίσθηση. Μια λαμπρή εξαίρεση σε όλους αυτούς είναι ο Νέστορας που διατηρεί την ψυχραιμία του ακόμα κι όταν χάνει το γιο του.

Διάχυτη και μια ανάγκη κυριαρχίας της δικαιοσύνης στον Κάτω Κόσμο. Σίσυφος, Τάνταλος και Τιτυός να βασανίζονται αιώνια για τα κρίματά τους εν ζωή. Πιο κει ο Μίνωας ένας εκ των τριών κριτών των ψυχών (Ραδάμανθυς, Αιακός) να λύνει τις "διαφορές" των ψυχών.

Από τη μία βέβαια μου γεννάται απλά η απορία...τελικά δίκαιο αληθινό δεν μπορεί να αποδοθεί στη ζωή και ο άνθρωπος πάντα το αναζητούσε εκεί κάτω;

Από την άλλη μένω και στο εσωτεριστικό κομμάτι κι εδώ kost θα ήθελα την επιβεβαίωσή σου ή τη διόρθωσή σου. Πήρα μία μία τις περιπέτειες του Οδυσσέα από τη χώρα των Κικόνων μέχρι τον Άδη. Η αντιστοιχία μου δείχνει ότι πρόκειται για το ζώδιο του Ζυγού στην προκειμένη. Το ζώδιο αυτό μήπως μπορεί να συνδεθεί με το δίκαιο; (εξ ου και το σύμβολο);

Φίλε Προμηθέα, σαφώς και ο Ζυγός συμβολίζει το Δίκαιο και την αμερόληπτη Κρίση, όπως φαίνεται και από το σύμβολό του. Γι'αυτό και οι εκπρόσωποι του ζωδιου (ιδίως με Ήλιο ή ανατέλλων ζώδιο) έχουν γενικώς τη φήμη του πιο "αντικειμενικού" αλλά και πιο αναποφάσιστου ζωδίου, λόγω του ότι διαρκώς αμφιταλαντεύονται μεταξύ δύο ή και παραπάνω γνώμεων ή επιθυμιών.

Ο αλληγορικός εκπρόσωπος του Ζυγού στην Ιλιάδα είναι ο γηραιός Νέστορας, ο ειρηνοποιός των Αχαιών που ήξερε να τιθασεύει τα πάθη των νεαροτερων ηρώων και να κρατά τις ισορροπίες χάρη στην αντικειμενική του κρίση. Η δίκαιη γνώμη του έπαιζε εξέχοντα ρόλο στα εσωτερικά δρώμενα των Αχαιών. Για παράδειγμα όταν τέθηκε το μετα-ιλιαδικό ερώτημα "ποιός αξίζει περισσότερο τα όπλα του νεκρού Αχιλλέα, ο Αίας ή ο Οδυσσέας?" ο Νέστορας βρήκε την πιο σωστή λύση: να κρίνουν οι Τρώες αιχμάλωτοι! Αφενός επειδή κανεις τους δεν είχε φιλικούς ή συγγενικούς δεσμούς με κάποιον από τους δύο ήρωες και αφετέρου επειδή εκείνοι γνώριζαν καλύτερα ποιός τους έβλαψε περισσότερο στη μάχη!!

Θυμάμαι πάντως φίλε Προμηθέα ότι στη ζωδιακή αντιστοιχία της δωδεκάδας των άθλων του Οδυσσέα ο μόνος που δεν μου ταίριαζε ιδιαίτερα ήταν το ταξίδι του Οδυσσέα στη χώρα των Κιμμερίων και το βασίλειο των Σκιών που τοποθετούνταν στην άκρα Δύση.

Στους υπόλοιπους 11 άθλους η αστρολογική αλληγορία είναι πιο ευκρινής, στον συγκεκριμένο όμως -που είναι ο έβδομος σταθμός του ήρωα- δεν μπορούσα να αντιληφθώ το εσωτερικό του νόημα και τους λόγους που τον συνέδεαν με το αέρινο ζώδιο του Ζυγού. Τελικά όμως βγαίνει νόημα!

Κατ'αρχάς το βασίλειο του Άδη αποκαλούνταν και "αεροειδής ζόφος" και είχε συσχετιστεί από αρχαίους φιλοσόφους με το στοιχείο του Αέρα.

Σύμφωνα επίσης με τον Όμηρο το ταξίδι στο βασίλειο του Άδη δεν περιγράφεται ως κατάβαση στα "υπόγεια" γι'αυτό και δεν κάνει λόγο για "Κάτω Κόσμο". Το ταξίδι των ψυχών των μνηστήρων στη δεύτερη Νέκυια της Οδύσσειας περιγράφεται περισσότερο ως ανάβαση στο αστρικό πεδίο γι'αυτό και ο Όμηρος περιγράφει με εκπληκτικά λόγια το ταξίδι των ψυχών προς τον Άδη περνώντας "από τις πύλες του Ήλιου και τον δήμο των ονείρων". Ουσιαστικά δηλαδή περιγράφει τον αστρικό κόσμο.

Τώρα, ο σκοπός του ταξιδιού του Οδυσσέα στον Άδη ήταν για να αναζητήσει την ψυχή του μάντη Τειρεσία ο οποίος θα τον καθοδηγούσε για το πώς θα επέστρεφε στην Ιθάκη.

Ο Τειρεσίας περιγράφεται από τον Ελιφάς Λεβί ως "μεγάλος νεκρομάντης". Νεκρομαντεία θεωρείται η απόκρυφη τέχνη της επικοινωνίας με τις ψυχές των νεκρών και απόσπαση πληροφοριών από αυτές. Με τα σημερινά "ορθολογικά" αυτιά αυτό Προμηθέα προφανώς δεν ακούγεται και πολύ σοβαρό -λόγω της (εν μέρει δικαιολογημένης) γελοιοποίησης κάθε πνευματιστικού φαινομένου- όμως οι αρχαίοι Έλληνες γνωριζουμε ότι εκτιμούσαν ιδιαίτερα τις απόκρυφες τέχνες και φαίνεται μάλιστα πως είχαν συγκεντρώσει και πολλές γνώσεις επί τούτων των θεμάτων!

Και είναι γνωστό ότι ειδικά η Οδύσσεια παραδίδει μεταξύ πολλών άλλων και μία ποιητική διδασκαλία περί Μαγείας και Νεκρομαντείας, κάτι που παραδέχτηκαν φιλόσοφοι όπως ο Πορφύριος και καμπαλιστές όπως ο Λεβί (γενικώς τα δύο Έπη παρέδωσαν πληροφορίες σχεδόν για κάθε αναπτυγμένη τέχνη ή επιστήμη του αρχαίου κόσμου).

Το ωραίο της υπόθεσης ειναι ότι λέγεται πολύ σωστά από αστρολόγους και εσωτεριστές πως ο μάντης Τειρεσίας αντιστοιχεί στο ζώδιο του Ζυγού! Διότι ο Τειρεσίας απέκτησε -άθελά του- το σπάνιο προνόμιο να ζήσει και ως άντρας και ως γυναίκα, διατηρώντας ξεκάθαρες τις μνήμες και από τις δύο καταστάσεις! Σε αυτόν άλλωστε κατέφυγαν μεσ' την περιέργεια ο Δίας με την Ήρα για να μάθουν ποιός αισθάνεται μεγαλύτερη ηδονή στο σεξ: o άντρας ή η γυναίκα? Και η απάντησή του γνωστή!

Για τον οποίο Ζυγό η αστρολογία παραδοσιακά ισχυρίζεται πως είναι και το ζώδιο με την πιο αναπτυγμένη διπολικότητα όσον αφορά το φύλο, μιας και οι άντρες Ζυγοί έχουν πιο συνειδητή την θηλυκή φύση, οι δε γυναίκες την αρσενική. Γι'αυτό και ο Ορφέας είναι ο ηλιακός ήρωας του Ζυγού, ο μόνος ήρωας που δεν ήταν πολεμιστής, ο μεγάλος "ειρηνοποιός" που με τη φωνή και το τραγούδι του έλυνε τις έριδες των Αργοναυτών και ηρεμούσε ακόμα και τα αγριότερα θηρία της φύσης!!!

Ο δε Τειρεσίας ήταν ο μόνη ψυχή του Άδη που είχε πλήρη συναίσθηση και συνείδηση, δώρο του Δία για την αρετή και σοφία του! Βέβαια το τι "δώρο" μπορεί να ειναι αυτό είναι άλλο ερώτημα, το πόσο δηλαδή "τυχερός" μπορεί να είναι ένας θνητός που έχει πλήρη συνείδηση γύρω του στον ζοφερό κόσμο των Σκιών!!!

Η μυητική λοιπόν πορεία του Ζυγού είναι το ταξίδι μέσα από τον κόσμο των "Σκιών" και των ειδώλων, η αντανάκλαση του Εγώ, η αυτοεπίγνωση και επιβεβαίωση μέσα από τους Άλλους. Και ο Οδυσσέας εδώ με διστακτικά και προσεκτικά βήματα αντικρύζει το είδωλο των αγαπημένων φιλων, συγγενών και συμπολεμιστών, με κάποιους εκ των οποίων συνομιλεί αφού πρώτα τους έχει δώσει να μυρίσουν λίγο αίμα ώστε να αποκτήσουν προσωρινά συνείδηση και λόγο! Εξυψώνει το αθάνατο κλέος του βασιλιά Αγαμέμνονα και του υπερήρωα Αχιλλέα, ενώ επιχειρεί να κάνει ειρήνη με τον Αίαντα τον Τελαμώνιο του οποίου η ταραγμένη ψυχή όμως αρνείται την οποιαδήποτε φιλίωση.