- Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΑΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΒΙΩΜΑ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
quote:
Όταν η προσοχή απορροφάται στην αρχική της κατάσταση, που «είναι η επίγνωση της παρουσίας της ουσίας», τότε η συνείδηση έχει αποκοπεί τελείως από πληροφορίες που προέρχονται, είτε από τον φυσικό κόσμο, είτε από την μνήμη-φαντασία, είτε από την αντίληψη μίας προσωπικής ύπαρξης-εγώ... Δηλαδή η συνείδηση βλέπει τον εαυτό της (έχει επίγνωση του εαυτού της, της ουσίας της... Είναι αυτό, ίσως, που ο φίλος wholemind περιέγραψε σαν σχέση ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ-ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕΝΟ, όπου και τα δύο ταυτίζονται με την συνείδηση;
Είπα σε ένα προηγούμενο μου μήνυμα στης 09/11/2009, 13:26:19 ότι «Να σας πω ότι όλη αυτή η διαδικασία γίνετε με ανοιχτά τα ματιά στο οπουδήποτε.»
Αυτό σημαίνει ότι οι αισθήσεις λειτουργούν και η φυσικές λειτουργίες του σώματος δεν έχουν «από-τραβηχτεί» Έτσι οι πληροφορίες από τον έξω κόσμο έρχονται αλλά δεν αποσπούν την «αίσθηση της παρουσίαςτης ουσίας».. Υπάρχει αρμονία! Τα εξωτερικά ερεθίσματα έρχονται χωρίς να υπάρχει κάποιος για να τα κρίνει! Έτσι δεν υπάρχει κάποιος που να τα δέχεται ή να τα απορρίπτει . Απλά υπάρχουν!
Η «επίγνωση της αυθόρμητης παρουσία της ουσίας» σε αυτό το «επίπεδο» είναι αίσθηση. Υπάρχω μέσα από το «νιώθω ότι είμαι» παρά από το βλέπω τι είμαι.
Στο βλέπω πρέπει να υπάρχει αυτός που βλέπει και αυτό που βλέπετε δηλ υπάρχει απόσταση ,ενώ στο νιώθω δεν υπάρχει καμιά απόσταση.
quote:
ο φίλος wholemind περιέγραψε σαν σχέση ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ-ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕΝΟ, όπου και τα δύο ταυτίζονται με την συνείδηση;
Το καλύτερο είναι να πούμε ότι συγχωνεύονται το ένα μέσα στο άλλο.
quote:
Δηλαδή η βεβαίωση της συνείδησης που βιώνει μία τέτοια κατάσταση, ότι: «ναι, υπάρχω, υπάρχω έτσι, άρα αυτό είναι αληθινό, αντικειμενικό» είναι αρκετή γιά να επιβεβαιωθεί η αντικειμενικότητα αυτής της κατάστασης; Και που ακριβώς αντιλαμβάνεται η συνείδηση ότι βρίσκεται; Υπάρχει χώρος; Μπορεί αυτή η κατάσταση να διευκρινισθεί με περισσότερα χαρακτηριστικά γιά να καταλήξουμε σε ασφαλή συμπεράσματα γιά την αντικειμενικότητά της;
Καταλαβαίνω τις βαθύτερες σας σκέψεις και συναισθήματα. Αυτό που έχω να σας πω είναι λίγο παράδοξο ..το μάτι δεν μπορεί να δει την όραση! Ετσι και η συνείδηση δεν βλέπετε! Για αυτό είχα πει ότι ο παρατηρητής δεν μπορεί να παρατηρήσει τον εαυτό του επειδή είναι αυτός που παρατηρεί! Μπορεί όμως να έχει επίγνωση της παρουσίας του.
Αυτά για τώρα. Θα συνεχίσω αργότερα ..μέχρι τότε..
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Edited by - ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ on 10/11/2009 15:13:55
Φίλη enlightened
Είναι διαφορετικό όμως όταν υπάρχει απόσυρση των αισθήσεων και τα μάτια είναι κλειστά. Εδώ πέρα.. εκτος από όλα αυτά που έχω πει, υπάρχουν ας το πούμε στην «νοητική οθόνη» διάφορες νοητικές απεικονίσεις που περισσότερο μπορώ να πω είναι «ψυχεδελικής φύσης». Είναι και αυτές κινήσεις του νου! Μπορεί η συνείδηση να προσκολληθεί και σε αυτές!
Όταν όμως όλες οι κινήσεις καταπαύσουν τότε ο νους μένει ενεργητικά παθητικός και επειδή δεν υπάρχει τίποτα που να «δημιουργεί» γίνεται αυτόφωτος. Θα σας πω περισσότερα για αυτό άλλη φορά.
quote:
Κι άραγε, όταν φτάνουμε σε αυτό που λέτε επίγνωση της ίδιας της ουσίας, αυτό ανήκει στον Χ, ή στον Ψ, που το βιώνει, ή μιλάμε γιά κοινωνία, γιά συμμετοχή σε μία Παγκόσμια Ουσία;
Τελικά μιλάμε γιά μία Παγκόσμια Συνείδηση; Μπορείτε να το διευκρινήσετε;
(wholemind;)
Ευχαριστώ...
Για να μπορέσω να σας δώσω να καταλάβετε το που βρίσκετε το κάθε «πράγμα» πρέπει να χρησιμοποιήσω έναν «χάρτη» ή ένα σύστημα που να ταξινομεί τα πράγματα από το απόλυτο (σαν την αρχική αιτία όλων) έως το φυσικό εκδηλωμένο συμπαν. Μήπως είστε «εξοικειωμένη» με ένα τέτοιο σύστημα;
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Όταν η συνείδηση αποταυτιστεί από τα περιεχόμενά της (από όπου κι αν προέρχονται... φυσικό κόσμο, μνήμη-φαντασία, αντίληψη του εγώ...), δεν ασχολείται πιά με αυτά τα περιεχόμενα, απλά τα περιέχει... Το βάρος δεν πέφτει πιά σε όλα αυτά που πριν μας απορροφούσαν, αλλά σε εμάς τους ίδιους. Αυτό είναι κατανοητό. Επίσης, εφ’ όσον η συνείδηση, δεν ασχολείται πιά με τα περιεχόμενά της, κι απλά τα περιέχει, τότε είτε υπάρχουν (με τα μάτια ανοιχτά, κλπ...), είτε δεν υπάρχουν (με τα μάτια κλειστά, κλπ...) είναι το ίδιο...Προσωπικά δεν διακρίνω διαφορά αν έχω τα μάτια ανοιχτά ή κλειστά... γιατί η συνείδηση δεν είναι σε αυτά που συμβαίνουν ή δεν συμβαίνουν... αλλά σε εμένα την ίδια, στη συνείδηση... Σε αυτή την κατάσταση επίγνωσης επικεντρωνόμαστε στο «είμαι» (είτε υπάρχουν πληροφορίες απ’ έξω, είτε όχι... αυτά δεν εμποδίζουν, ούτε διακόπτουν την επίγνωση του «είμαι»)...
Ασφαλώς, εδώ, σε αυτή την κατάσταση, παρατηρητής-παρατηρούμενο συγχωνεύονται σε ένα. Ασφαλώς, εδώ, σε αυτή την κατάσταση επίγνωσης, δεν υπάρχει διάκριση σε αυτό που βλέπει και αυτό που βλέπεται. Είναι το ίδιο, (Αυτογνωσία)... Ο όρος βλέπω, υπονοεί ίσως διάκριση αυτού που βλέπει κι αυτού που βλέπεται – αλλά όταν πιό πάνω, είπα ότι σε αυτή την κατάσταση «η συνείδηση βλέπει τον εαυτό της» χρησιμοποίησα τον όρο βλέπω συμβατικά... Αλλά και ο όρος νιώθω, που ίσως είναι πιό σωστός, πάλι μπορεί να υπονοεί αυτό που νιώθει κι αυτό που νιώθεται.. Ας μην μείνουμε στις λέξεις. Ας συμφωνήσουμε στον όρο νιώθω κι ας διευκρινήσουμε ότι εδώ, σε αυτή την επίγνωση της ουσίας δεν υπάρχει διάκριση, ούτε απόσταση, ανάμεσα σε αυτό που έχει επίγνωση κι αυτό που γίνεται γνωστό... Είναι ένα... νιώθουμε το «είμαι»... Είναι Αυτογνωσία...
Συμφωνώ λοιπόν ότι: «η συνείδηση δεν βλέπεται... ο παρατηρητής δεν μπορεί να παρατηρήσει τον εαυτό του επειδή είναι αυτός που παρατηρεί. Μπορεί όμως να έχει επίγνωση της παρουσίας του» Σε αυτό συμφωνούμε όλοι...πιστεύω...
Γιά να επανέλθουμε όμως στα ερωτήματα που είχα θέσει και στην προηγούμενη παρέμβασή μου: Αν όχι ένας, αλλά περισσότεροι άνθρωποι έχουν εμπειρία αυτής της επίγνωσης της ουσίας (αν έχουν επικεντρωθεί στο «είμαι», στο νιώθω το «είμαι» - άσχετα αν υπάρχουν πληροφορίες απ’ έξω ή όχι...), τι σημαίνει αυτό;
Προσωπικά, πιστεύω, ότι η συνείδηση εδώ, είναι η παγκόσμια συνείδηση (το «είμαι» ανήκει σε όλους)... όταν όμως επιχειρούμε να το κατανοήσουμε ξαναπέφτουμε στην υποκειμενική αντίληψη και το χάνουμε... Μπορούμε να μιλάμε γιά μία «κοινή ουσία» και ταυτόχρονα μία ατομική εκδήλωση όταν το χάνουμε ξαναπέφτοντας στο εγώ; (Για μία συμμετοχή σε κάτι Ευρύτερο από την ατομική ύπαρξη;)...
Επίσης πιστεύω ότι η συνείδηση ξεπερνά τον φυσικό χώρο και τον σύνδεσμό της, εγκέφαλο... Κι όταν αποκτά επίγνωση της ουσίας της βρίσκεται σε αυτόν τον υπερβατικό χώρο που συμπεριλαμβάνει αλλά υπερβαίνει τον φυσικό χώρο – όπως σημείωσε κι ο φίλος wholemind πιό πάνω... Μάλιστα κατανοώ, ότι, λογικά, θα πρέπει να υπάρχουν ανώτερες καταστάσεις της συνείδησης που εκδηλώνονται σε χώρους ακόμα ευρύτερους, που συμπεριλαμβάνουν και υπερβαίνουν τους κατώτερους χώρους... μέχρι να φτάσουμε στο Απόλυτο που θα πρέπει να εκδηλώνεται στον δικό του χώρο (μην στέκεστε, παρακαλώ, στην λέξη χώρος) που συμπεριλαμβάνει κι υπερβαίνει τους κατώτερους χώρους... Αντί γιά τον όρο χώρος θα μορούσαμε να πούμε νοητικό πεδίο, κόσμος, δεν έχουν σημασία οι λέξεις αυτή την στιγμή)...
Όμως, γιά να προσγειωθούμε σε αυτό που έχουμε εμπειρία: Μπορούμε να μιλήσουμε γιά «κοινή ουσία» όλων όσων φτάνουν στην κατάσταση της επίγνωσης της ουσίας; Μπορούμε να θεμελιώσουμε αντικειμενικά αυτή την κατάσταση; (με κάποιο τρόπο, δεν ξέρω)... Και μπορούμε να πούμε σε πιό χώρο εκδηλώνονται όλα αυτά;
Προσωπικά, αν κι έχω ερευνήσει την πιθανότητα ενός συστήματος ταξινόμησης (μίας κοσμοθέασης) που έχουν προτείνει διάφορες θρησκείες και φιλοσοφίες, δεν μπορώ να υιοθετήσω παρά μόνο ότι μπορώ να επιβεβαιώσω με προσωπική εμπειρία... Πηγαίνω ψάχνοντας, όχι με έτοιμες ιδέες. Παρ’ όλα αυτά είμαι πρόθυμη να ακούσω απόψεις που ίσως διαφωτίσουν αυτά που έχω εμπειρία και να τα εντάξω, πιθανόν σε κάποια κοσμοθέαση...
Να έχετε όλοι μία καλή ημέρα...
quote:
Προσωπικά δεν διακρίνω διαφορά αν έχω τα μάτια ανοιχτά ή κλειστά... γιατί η συνείδηση δεν είναι σε αυτά που συμβαίνουν ή δεν συμβαίνουν... αλλά σε εμένα την ίδια, στη συνείδηση... Σε αυτή την κατάσταση επίγνωσης επικεντρωνόμαστε στο «είμαι» (είτε υπάρχουν πληροφορίες απ’ έξω, είτε όχι... αυτά δεν εμποδίζουν, ούτε διακόπτουν την επίγνωση του «είμαι»)...
Πράγματι δεν την διακόπτουν. Από την δική μου εμπειρία όμως μπορώ να διατηρώ αυτήν την επίγνωση και παράλληλα να έχω και επίγνωση του τι βλέπω και του που είμαι σαν σώμα. Και αυτό γιατί οι αισθήσεις λειτουργούν και πληροφορούν τoν εγκέφαλο για αυτά που λαμβάνουν. Αυτό γίνετε άβιαστα και χωρίς προσκόλληση.
Το μονό που αλλάζει όταν τα μάτια κλείνουν είναι η απόσυρση των αισθήσεων. Και τότε όταν δεν υπάρχει καμιά «εντύπωση» που να εισέρχεται από τα έξω, υπάρχει ένα «βύθισμα» σε ένα νοητικό κενό.
Η επίγνωση του είμαι δεν χάνετε, αλλά τώρα υπάρχει το κενό. Αυτό το κενό ή η απουσία νοητικού περιεχομένου είναι ακόμα μια εσωτερική νοητική «εντύπωση» ..όταν και αυτή απορροφιθει.. τότε εισερχόμαστε στο «φωτισμένο κενό». Σε αυτό εισέρχεται όταν κάποιος είναι έτοιμος. Αλλιώς όταν η συνείδηση αποκτά (δυσκολεύομε να βρω τις λέξεις) «διάχυση».. τότε την στιγμή που διαχέεται σαν μέσα σε ένα παγκόσμιο ρεύμα, η επίγνωση χάνετε με αποτέλεσμα να περάσουμε σε μια κατάσταση του «καθαρού Είναι» χωρίς επίγνωση.
quote:
(αν έχουν επικεντρωθεί στο «είμαι», στο νιώθω το «είμαι» - άσχετα αν υπάρχουν πληροφορίες απ’ έξω ή όχι...), τι σημαίνει αυτό;
Είναι ένα κεντράρισμα …
Αν το απόλυτο είναι ένας παν-συμπαντικός-κοσμικός ήλιος που το κέντρο του είναι παντού και η περιφέρεια του πουθενά!.. έτσι όπως ένας κύκλος στην περιφέρεια του έχει άπειρα σημεία έτσι και από αυτόν τον ήλιο «ξεκινούν» άπειρες ακτίνες οπού συνθέτουν την άπειρη υλική αλλά και ενεργειακή δημιουργία.
Με αυτό το σκεπτικό και με λίγη διαίσθηση επειδή τα λόγια δεν καλύπτουν.. έχουμε, το απόλυτο ,τις ακτίνες που μπορούμε να πούμε πως είναι η ατομικότητα μας και έχει να κάνει με τον Ατμα ή με το ΕΙΝΑΙ μας.. το φως που είναι το Μπουδι ή η θεϊκή ψυχή και την θερμότητα αυτής της ακτίνας οπού είναι η Ουσία, το Αιτιατό ή το ανώτερο Μάνας ή η ανθρώπινη ψυχή.
Έχω περάσει σε «φιλοσοφικό επίπεδο» αλλά το θεωρό αναγκαίο έτσι ώστε να μπορέσω να απαντήσω στις ερωτήσεις που θέτετε.
Το Ατμα έχει να κάνει σε σχέση με το παράδειγμα με τον ήχο ή το παλμό. Το Μπουδι με το φως και η ουσία είναι αυτό που απορρέει σαν θερμότητα και έχει σχέση με το Αιτιατό.
Μέχρι εδώ κάποιος βιώνει την «ατομικότητα» της ύπαρξης σε ένα πολύ βαθύτερο επίπεδο και έχει «γνώση» του Είναι του. Αυτό γίνεται όταν κάποιος «κατακτήσει» και τα τρία! Ατμα ,Μπουδι ,Αν.Μανας.
Πάνω όμως από αυτό τα πράγματα αλλάζουν επειδή η «ακτίνα» είναι σαν να απορροφάτε μέσα στο απόλυτο. Τότε δεν μπορούμε να μιλάμε για ένα ατομικό «Είναι» αλλά για το Είναι όλων των Είναι!!
Θα έλεγα τον Πατέρα εν κρυπτό.
Εδώ η ατομικότητα συγχωνεύεται μέσα στην πηγή της.
Στο πρακτικό κομμάτι όμως, κάποιος μπορεί να μπει στην κατάσταση του διαλογισμού και να επιτύχει μια «χωρίς εγώ κατάσταση» βιώνοντας την εμπειρία του Αιτιατού επιπέδου. Παρόλα αυτά η ατομικότητα βρίσκετε ακόμα σε πολύ βαθύ σημείο!
Είναι διαφορετικό το να υπάρχεις μέσα από την ταύτιση με τα εγώ και τη ψευδή προσωπικότητα και διαφορετικό το να υπάρχεις ..χωρίς αυτά.
Το θέμα είναι ότι μετά από αυτή την εμπειρία (για τον πιο πολύ κόσμο) τα εγώ επιστρέφουν και η «πρόσβαση» από το Αιτιατό και πάνω φαίνεται αδύνατη!!
Αυτό δείχνει ότι κάτι δεν έχει γίνει!! Αν δεν είναι έτσι όπως τα λέω, τότε ένας διαλογιστής με την μια και μονό φορά που θα εισερχόταν σε αυτή την κατάσταση.. θα «φωτιζόταν» και θα ζούσε μόνιμα φωτισμένος μέσα στην καθημερινότητα χωρίς εγώ!!
Όσο για την αντικειμενικότητα της εμπηρείας που λες φίλη μου enlightened «θεωρώ» πως υπάρχει, αλλά χρειάζεται κάτι άλλο!
Παραμένω ως εδώ, περιμένοντας τα σχόλια σας και τις εμπειρίες σας.
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Edited by - ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ on 11/11/2009 15:37:21
Έχω πρόβλημα με τον υπολογιστή μου. Αν «χαθώ».. θα επανέρθω όταν λύσω το πρόβλημα.
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Όπως έχω πει έχω μελετήσει διάφορες θρησκείες και φιλοσοφίες... Έχω διαβάσει πολλά βιβλία της Ε.Π.Μπλαβάσκυ και άλλων θεοσόφων... κι είμαι ενήμερη ανάλογων αντιλήψεων...
Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα να δεχτώ ότι όλα όσα λέει η Θεοσοφία, ή όσα λέτε εσείς, είναι αληθινά, (κάποιοι άλλοι ίσως δεν τα δέχονται)... Άλλωστε όλες οι θρησκείες τα ίδια πράγματα λένε....
Ας δεχτούμε ότι η Οντότητα εκδηλώνεται σε διάφορα πεδία κι ότι εκδηλώνεται με κάποιους φορείς στα κατώτερα πεδία. Δηλαδή, η Μία Οντότητα εκδηλώνεται σε κατώτερα πεδία με φορείς... Άτμα, Μπούντι, Μάνας – κατώτερο μάνας, αστρικό σώμα, υλικό σώμα...
Πρέπει όμως να διευκρινήσουμε ότι είναι διαφορετικό, η Οντότητα να βιώνει καθαρά ένα φορέα στο δικό του πεδίο, από το να βιώνουμε εμείς, ενσαρκωμένα όντα, αυτό τον φορέα. Με άλλα λόγια τους ανώτερους φορείς της Οντότητας, εμείς τα βιώνουμε σαν «λειτουργίες», εδώ τώρα, στο υλικό πεδίο..
Αν συμφωνούμε μέχρι εδώ, θα ήθελα να σας πω, πως βλέπω, από την δική μου πλευρά τα πράγματα χρησιμοποιώντας τους όρους ης Θεοσοφίας, που πιθανόν υιοθετείτε κι εσείς...
Μία συνείδηση που φτάνει στο σημείο να απο-ταυτιστεί από τα περιεχόμενά της, που αποκτά αντίληψη της αληθινής ουσίας της, του αληθινού «είμαι», βιώνει μία κατάσταση μη υποκειμενική (έχει ξεπεράσει τον κατώτερο εαυτό, την κατώτερη προσωπικότητα). Αρχίζει να λειτουργεί σε αυτό το επίπεδο-φορέα που οι θεόσοφοι ονομάζουν Μάνας (Ανώτερο Μάνας)...
Αυτή όμως την κατάσταση την βιώνει σαν μία αντικειμενική συνείδηση (που δεν έχει πιά προσωπικά στοιχεία). Μάλιστα, όλοι όσοι βιώνουν αυτή την κατάσταση, βιώνουν το ίδιο πράγμα, μία αντικειμενική «παγκόσμια συνείδηση»... Εδώ, τα πολλά συγχωνεύονται στο Ένα. Αν το δούμε από την άποψη του ανθρώπου είναι πολλά που συμμετέχουν στο Ένα, στην παγκόσμια συνείδηση. Αν το δούμε από πάνω, είναι Ένα που ουσιώνει τα πολλά... Όπως κι αν έχει, αυτό δεν είναι μία ατομική κατάσταση... (Μέχρι εδώ έχω εμπειρία)...
Σε μία περαιτέρω εσωτερίκευση,κατανοώ, ότι η συνείδηση θα λειτουργεί σε ένα ανώτερο επίπεδο όπου δεν υπάρχει καμία πολλαπλότητα αλλά μία «παγκόσμια ύπαρξη». Είναι αυτό που οι θεόσοφοι ονομάζουν Μπούντι. Αυτό αντανακλά την Μοναδική Ύπαρξη που βρίσκεται πιό ψηλά...
Σε μία ακόμα μεγαλύτερη εσωτερίκευση, θα πρέπει η συνείδηση να βιώνει την «Μοναδική Ύπαρξη». Είναι αυτό που οι θεόσοφοι ονομάζουν Άτμα.
Πέραν τούτου εκτείνεται η «Αχανής Θεότητα».
Με άλλα λόγια θέλω να πω, ότι οι καταστάσεις της συνείδησης που συναντά κάποιος καθώς εσωτερικεύεται όλο και πιό πολύ, δεν έχουν ατομικό χαρακτήρα, αλλά παγκόσμιο... Όλοι συγχωνεύονται σε μία Παγκόσμια Ατομικότητα, σε Ένα Παγκόσμιο Πνεύμα, το οποίο βιώνεται σε τρία στάδια, «παγκόσμια συνείδηση», «παγκόσμια ύπαρξη», «Μοναδική Ύπαρξη». Αυτό το Παγκόσμιο δεν είναι το τελικό στάδιο, γιατί πιό ψηλά βρίσκεται η Αχανής Θεότητα.
Αυτά μπορεί να τα βιώσει, σαν καταστάσεις, κάποιος ενόσω είναι ενσαρκωμένος... Είναι διαφορετικό όμως να πορεύεται αντικειμενικά, εγκαταλείποντας τους κατώτερους φορείς, στα υψηλότερα πεδία της ύπαρξης...
Άλλωστε, νομίζω, πως κι η ίδια η Μπλαβάτσκυ το 1889, διευκρίνησε, δημοσιεύοντας τις απόψεις της ότι..
Το Άτμα δεν είναι ατομική ιδιοκτησία κανενός ανθρώπου αλλά η θεία ουσία... Το φως του Άτμα, το πανταχού παρόν, φεγγοβολεί μέσα από το Μπούντι, το φορέα της, την απευθείας εκπόρευση της θείας ουσίας...
Το Μπούντι είναι μία ενδιάμεση κατάσταση που αφενός δέχεται το φως από το Άτμα (το Αττμα-Μπούντι σαν ένα είναι ο ανώτερος εαυτός) και αφετέρου τις λογικές ιδιότητες από το Μάνας (Μπούντι-Μάνας σαν ένα είναι το Αιτιατό σώμα). Το Μπούντι σαν κάτι «εν εαυτώ» ομοιογενές δεν έχει ιδιότητες...
Το Μάνας, η ανθρώπινη ψυχή, έχει μία δυαδική υπόσταση. Η πραγματική οντότητά μας δεν είναι ο κατώτερος εαυτός (κατώτερο μάνας, αστρικό, υλικό σώμα)... η πραγματική μας οντότητα είναι το Ανώτερο Μάνας... (Εδώ αντιλαμβάνεται η συνείδηση το αληθινό «είμαι»)...Αυτό όμως το Ανώτερο Μάνας είναι ταυτόχρονα και πολλά και ένα. Αν το βλέπουμε από κάτω έχει ατομικό χαρακτήρα... Όταν το βλέπουμε όμως από πάνω έχει ένα παγκόσμιο χαρακτήρα... είναι το Μαχάτ...
Αν λοιπόν ερμηνεύω σωστά την σκέψη της Μπλαβάτσκυ, που εξέθεσα πιό πάνω, οι ανώτερες καταστάσεις της συνείδησης (ανώτεροι φορείς της Οντότητας , όταν τα βιώνουμε καθαρά στο δικό τους πεδίο) δεν έχουν ατομικό αλλά παγκόσμιο χαρακτήρα, είναι το Παγκόσμιο Πνεύμα... μετά είναι η Αχανής Θεότητα...
Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα να τα δεχτώ όλα αυτά... Αλλά μπορώ να μιλήσω με βεβαιότητα μόνο γιά όσα έχω εμπειρία... κι η εμπειρία μου με πηγαίνει μέχρι μία «παγκόσμια συνείδηση» (ένα Παγκόσμιο Μάνας... Μαχάτ... στην γλώσσα της Θεοσοφίας...)...
Όλα αυτά όμως, τα βιώνουμε σαν λειτουργίες της συνείδησης, εδώ, στον ενσαρκωμένο άνθρωπο... Δεν ξέρω τι θα σήμαινε να βιώσουμε εκτός σώματος (μετά τον θάνατο) αυτούς τους φορείς, τις καταστάσεις, της Οντότητας...
Σας εύχομαι, να έχετε, όλοι, μία καλή ημέρα...
Edited by - enlightened on 12/11/2009 10:51:15
quote:
Μία συνείδηση που φτάνει στο σημείο να απο-ταυτιστεί από τα περιεχόμενά της, που αποκτά αντίληψη της αληθινής ουσίας της, του αληθινού «είμαι», βιώνει μία κατάσταση μη υποκειμενική (έχει ξεπεράσει τον κατώτερο εαυτό, την κατώτερη προσωπικότητα). Αρχίζει να λειτουργεί σε αυτό το επίπεδο-φορέα που οι θεόσοφοι ονομάζουν Μάνας (Ανώτερο Μάνας)...
Πράγματι μια συνείδηση που αποταυτίζεται χάνει την νοητική υποκειμενικότητα. Σε αυτό το επίπεδο λειτουργεί η συνείδηση.
quote:
Αυτή όμως την κατάσταση την βιώνει σαν μία αντικειμενική συνείδηση (που δεν έχει πιά προσωπικά στοιχεία). Μάλιστα, όλοι όσοι βιώνουν αυτή την κατάσταση, βιώνουν το ίδιο πράγμα, μία αντικειμενική «παγκόσμια συνείδηση»... Εδώ, τα πολλά συγχωνεύονται στο Ένα. Αν το δούμε από την άποψη του ανθρώπου είναι πολλά που συμμετέχουν στο Ένα, στην παγκόσμια συνείδηση. Αν το δούμε από πάνω, είναι Ένα που ουσιώνει τα πολλά... Όπως κι αν έχει, αυτό δεν είναι μία ατομική κατάσταση... (Μέχρι εδώ έχω εμπειρία)...
Πρώτα θα ήθελα να συμπληρώσω κάτι σε αυτά που λέτε από την «οπτική» του απανταχού παρών» Ως προς το απόλυτο δεν τίθεται θέμα ένα ή πολλών. Δεν υπάρχει ούτε ένα, ούτε πολλά. Γιατί για να υπάρχει ένα πάει να πει ότι το ένα είναι ξέχωρο από κάτι άλλο! Και για να υπάρχουν πολλά πάει να πει ότι υπάρχουν πολλά ξεχωριστά ένα! Έτσι το απόλυτο τότε δεν μπορεί να είναι απανταχού παρών!
Ο ΘΕΟΣ ‘Η ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ, ΕΙΝΑΙ τα πάντα. Δεν υπάρχει τίποτα ’’μέσα’’ στην απειρότητα που ΑΥΤΟΣ να μην ΕΙΝΑΙ. ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΠΛΗΡΩΝ. Δεν έχει αρχή και δεν έχει τέλος. Δεν απουσιάζει είναι ομοούσιος. Μέσα στην απανταχού αιωνία πληρότητα δεν υπάρχει πάνω ,κάτω, μέσα έξω. Δεν μπορούμε σε μια άπειρη έκταση να κάνουμε επέκταση. Υπερκαλύπτει κάθε πέρας .Δεν μπορεί τίποτα να τον χωρέσει και τίποτα να τον περιβάλει, αλλά αυτός εκτείνεται σε όλα ταυτόχρονα και πάνω από όλα.
Ως προς αυτόν ο χρόνος είναι ένα αιώνιο ΤΩΡΑ. Εξάλλου δεν μπορεί να υπάρχει τίποτα ξέχωρα από αυτό που ανέκαθεν ΕΙΝΑΙ.
Τώρα ως προς των ανθρώπων θέαση τα πράγματα αλλάζουν λόγω του ότι ο ΝΟΥΣ είναι γραμμικός και η ιδιότητα του ΝΟΥ είναι να συλλαμβάνει ιδέες και να διαμορφώνει εντυπώσεις. ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ δεν συλλαμβάνετε μέσα σε καμιά ιδέα.
Δεν θέλω να πω ότι έχετε κάποιο λάθος απλά δείχνω μια άλλη οπτική.
Ξέρω ότι κατά βάθος εννοείτε τα ίδια με αυτά που λέω.
quote:
Όπως κι αν έχει, αυτό δεν είναι μία ατομική κατάσταση...
Όταν ανέφερα την λέξη ατομικότητα δε εννοούσα κάτι υποκειμενικό αλλά κάτι «μοναδικό» που έχει σχέση με την συμπαντικότητα!
Δεν ήταν τυχαίο που παρομοίασα με την φλόγα και με τις τρεις ιδιότητες της φλόγας που είναι παλμός(ήχος)-φως-θερμότητα , με το Ατμα –Μπουτι- ΑΝ.Μανας.
Υπάρχουν τρεις τρόποι για να δει κάποιος τα πράγματα Ένας φυσικός, ένας ψυχολογικός, και ένας μυστικιστικός. Αυτό το παράδειγμα το έχω ξανά αναφέρει κάπου άλλου αλλά εδώ θέλω να το δούμε μαζί από την μυστικιστική πλευρά, και αυτό επειδή μπορούμε λογο εμπειρίας να έχουμε μια κοινή κατανόηση.
Αν σκεφτούμε ότι μια θεϊκή ακτίνα η οποία εκπορεύεται από το απόλυτο χωρίς όμως να χάνει την επαφή της με αυτό.. λογο του ότι μπορεί να εκπορεύεται, αλλά δεν αποκόπτεται από Αυτό… τότε αυτή η ακτίνα έχει τρεις ιδιότητες ήχο, φως θερμότητα. Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει και στην ύλη. Όπως επάνω έτσι και κάτω. Αυτή η ακτίνα είναι ακόμα μια μοναδικότητα ή μια «ατομικότητα» Αυτή η ακτίνα είναι η «ιδιαίτερη» πνευματική ψυχή!
Κάποιος που βιώνει το Αιτιατό ,λογο του ότι δεν υπάρχει νοητική υποκειμενικότητα τότε η συνείδηση βιώνει μια άμεση εμπειρία του εαυτού της. Αν το Αιτιατό είναι η θερμότητα τότε αυτή επεκτείνετε προς όλες της κατευθύνσεις χωρίς να υπάρχει κάποια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Όλες οι κατευθύνσεις είναι παρών σε μια χωρίς προσοχή προσπάθεια.
Το ίδιο όμως συμβαίνει και με το φως! Δηλ το Μπουντι και το ίδιο συμβαίνει και με τον ήχο Δηλ το Ατμα. Πως όμως κάποιος που «νιώθει» μια αντικειμενική συνείδηση ή μια παγκόσμια συνείδηση θα μεταβεί από το Αιτιατό σε μια άλλη αντικειμενική συνείδηση ή παγκόσμια όπως αυτή του Μπουντι ή του Ατμα;
Φαίνεται ότι κάποιος μπορεί να πει «αν είναι παγκόσμια συνείδηση, τότε δεν μπορεί να υπάρχει κάτι πάνω από αυτή! Το να πας από το Αιτιατό στο Ατμα δεν γίνεται επειδή είσαι ήδη στην παγκόσμια αντικειμενικότητα!»
Όμως δεν είναι έτσι! Για να μπορέσει κάποιος να προχωρήσει χρειάζεται κάτι ιδιαίτερο!
quote:
Όλα αυτά όμως, τα βιώνουμε σαν λειτουργίες της συνείδησης, εδώ, στον ενσαρκωμένο άνθρωπο... Δεν ξέρω τι θα σήμαινε να βιώσουμε εκτός σώματος (μετά τον θάνατο) αυτούς τους φορείς, τις καταστάσεις, της Οντότητας...
Αυτή σου η ερώτηση πιστεύω ότι θα παίξει τον ρόλο στην συνέχιση της συζήτησης μας. Επειδή αυτό που έχω να πω είναι ότι αυτοί οι φορείς πρέπει να ενεργοποιηθούν εν Ζωή! Και αυτό έχει σχέση με το «ιδιαίτερο» Φοχατ μας! Αυτό ενεργοποιεί τα σώματα φυσικό, ζωτικό, αστρικό ,νοητικό ,αιτιατό. Το βουδικό, ατμικο έχουν κάτι διαφορετικό σε σχέση με τα προηγούμενα σώματα.
Όταν εμείς μέσα στην ημέρα ,μέσα στην καθημερινότητα, δεν μπορούμε να έχουμε κάτι από το αιτιατό «ενεργά» τότε ένα πολύ μεγάλο μέρος της συνείδησης γίνεται το «καύσιμο» για να κινηθούν τα εγώ. Τα εγώ για να μπορούν να εκδηλώνονται έχουν ανάγκη την ταύτιση της συνείδηση μας!
συνεχίζεται
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Edited by - ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ on 12/11/2009 21:16:46
Αυτή η δήλωση μου θυμίζει πολύ την ιστορία του Νικόδημου με τον Χριστό, που του είπε ότι πρέπει να γεννηθεί δεύτερη φορά ««Αλήθεια, αλήθεια σου λέω, αν κάποιος δε γεννηθεί από νερό και Πνεύμα, δε δύναται να εισέλθει στη βασιλεία του Θεού. 6 Το γεννημένο από τη σάρκα είναι σάρκα, και το γεννημένο από το Πνεύμα είναι πνεύμα.»
Αυτή η δεύτερη γέννηση είναι που μπορεί να μας οδηγήσει στην είσοδο των μεγάλων μυστηρίων! Και εδώ ακριβώς μπαίνει η εργασία του «από λεπτό σε λεπτό και από στιγμή σε στιγμή.»
Όταν κάποιος Εισέρχεται στο Αιτιατό βιώνει την εμπειρία αυτού.
Αλλά όταν εξέρχεται από αυτό, τα εγώ παραμένουν!! Και αυτό σημαίνει ότι η συνείδηση ή ένα κάποιο ποσοστό αυτής, είναι εγκλωβισμένο από τα εγώ. Aν δεν ήταν ,τότε θα ήμασταν μόνιμα στην χωρίς εγώ κατάσταση.
Για αυτό χρειάζεται η αφύπνιση της συνείδηση και η εξάλειψη των εγώ μέσα στην καθημερινότητα, μέσα στους χώρους και τους ανθρώπους που ερχόμαστε σε επαφή. Πρέπει να πάρουμε πίσω την «κλεμμένη» συνείδηση.
Συνεχίζεται.. Αν θέλετε να πείτε κάτι…
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Σχετικά με τις ανώτερες κατασταστάσεις της Οντότητας (συνείδησης), που οι θεόσοφοι ονομάζουν,Άτμα, Μπούντι, Αιτιατό... (που από την δική μου πλευρά, ονόμασα, «μοναδική ύπαρξη, «παγκόσμια ύπαρξη», «παγκόσμια συνείδηση»...)... είχα πει το εξής...
Όλες αυτές οι καταστάσεις έχουν ένα «παγκόσμιο χαρακτήρα» κι ότι το βιώνουμε μέσα από ένα κέντρο επίγνωσης...Δηλαδή, γιά να μιλήσουμε γιά το Αιτιατό, (μέχρι εκεί που φτάνει η «εμπειρία» μου): Το Αιτιατό είναι «ένα» με πολλά «κέντρα» επίγνωσης. Και το «ένα» είναι πραγματικό και τα «πολλά» «κέντρα επίγνωσης» είναι πραγματικά...(Οι ανώτερες καταστάσεις, το «παγκόσμιο» είναι εκεί που από το «ένα» μεταβαίνουμε στα «πολλά» και αντίστροφα...)...
Δηλαδή: Εγώ αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει ένα παγκόσμιο αιτιατό με πολλά κέντρα επίγνωσης... Εσείς αντιλαμβάνεστε πολλά αιτιατά μέσα στο αιτιατό πεδίο;
Αν ισχύεί αυτό (μπορεί και να μην κατάλαβα εγώ...) τότε υπάρχει μία μεγάλη διαφορά... γιατί εγώ μιλώ γιά την αντίληψη του πεδίου μέσα από ένα, ή πολλά κέντρα επίγνωσης... ενώ εσείς μιλάτε γιά την αντίληψη του «κέντρου», του ατιατού, μέσα στο αιτιατό πεδίο...
Μπορείτε να το διευκρινήσετε αυτό... ή, αν, εν πάσει περιπτώσει, εγώ δεν έχω καταλάβει καλά, να το ξαναδιατυπώσετε;...
Συγγνώμη γιά την καθυστέρηση της απάντησης (χθες το μεσημέρι οι server του φόρουμ πρέπει να είχαν πρόβλημα... γιατί δεν μπορούσα να συνδεθώ...)...
Σας εύχομαι μία καλή ημέρα...
quote:
Το Αιτιατό είναι «ένα» με πολλά «κέντρα» επίγνωσης.
Θα ήθελα να μου το ξεκαθαρίσετε λίγο περισσότερο αυτό που λέτε ..με όποιο τρόπο μπορείτε.
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Το αιτιατό (γιά όσους έχουν εμπειρία) γίνεται αντιληπτό στην δική του φύση και λειτουργία κι όχι σε σύγκριση με την κατώτερη προσωπικότητα...
Το αιτιατό, είναι κάτι περισσότερο από απλό «υποσυνείδητο» της κατώτερης προσωπικότητας, ή «αποθήκη» όπου συσωρεύεται η εμπειρία από τους κατώτερους κόσμους... Λειτουργεί κι έτσι αλλα δεν εξαντλείται εκεί, είναι κάτι πολύ περισσότερο...
Όταν έχεις εμπειρία της πραγματικής φύσης του, αποκαλύπτεται σαν ατομικότητα, αλλά εντελώς διαφορετική από την κατώτερη προσωπικότητα: Είναι απλά ένα κέντρο επίγνωσης, όλου του πεδίου του αιτιατού. Είναι δηλαδή ένα κέντρο επίγνωσης (επειδή υπάρχουν ακόμα κάποιοι περιοριστικοί παράγοντες...) που όμως αντιλαμβάνεται το παγκόσμιο: Το περιεχόμενο της αντίληψης είναι το παγκόσμιο... Τέτοια κέντρα επίγνωσης μπορούν να υπάρξουν θεωρητικά όσα είναι και τα ενσαρκωμένα πλάσματα (τουλάχιστον)...
Επιτρέψτε μου, να περιγράψω μία εικόνα γιά να κάνω πιό κατανοητό αυτό που λέω..
Αν πάρετε μία επιφάνεια και θεωρήσετε ένα σημείο, τότε αυτό το σημείο είναι σημείο γιατί έχει μία θέση (λειτουργεί σαν κέντρο επίγνωσης) αλλά έχει «θέα», αντίληψη, όλης της επιφάνειας: το περιεχόμενο της αντίληψής του είναι όλη η επιφάνεια... Όσο διατηρείται σαν σημείο δεν συγχέεται με την επιφάνεια, αλλά από την άλλη έχει αντίληψη της επιφάνειας, του παγκόσμιου...Τέτοια σημεία μπορούν να υπάρξουν άπειρα κι όλα, ενώ διατηρούν μία ατομικότητα, εντούτοις έχουν θέα την ίδια επιφάνεια (συμπεριλαμβανομένων και των άλλων σημείων, κέντρων).
Το περιεχόμενο μίας τέτοιας επίγνωσης δεν είναι το σημείο. Οι περιοριστικοί παράγοντες που καθορίζουν το σημείο απλά προσδιορίζουν την θέση από την οποία αντιλαμβάνεται την επιφάνεια, το παγκόσμιο. Το πραγματικό περιεχόμενο της επίγνωσης, είναι όλη η επιφάνεια, το παγκόσμιο...
Το σημείο, κέντρο επίγνωσης «διατηρείται» όσο προχωράμε στα διάφορα εσωτερικά πεδία του παγκόσμιου... Όταν πάψει να υπάρχει, σημείο, κέντρο επίγνωσης του παγκόσμιου περνάμε σε ένα άλλο πεδίο επίγνωσης τελείως διαφορετικό, όπου Υπάρχει Αχανής Επιφάνεια, Θεότητα, τίποτα άλλο...
Αν στο προηγούμενο παράδειγμα, θεωρούμε το σημείο και περιοριζόμαστε στο σημείο, κέντρο επίγνωσης, αντιλαμβανόμαστε απλά ένα σημείο, κέντρο επίγνωσης, στην επιφάνεια, στο πεδίο του αιτιατού.. Αν όμως από το σημείο, κέντρο επίγνωσης, βλέπουμε την επιφάνεια, το πεδίο... αυτή η αντίληψη είναι τελείως διαφορετική...
Κατά την γνώμη μου (πάντα)... αν θεωρήσουμε το αιτιατό σαν ατομικότητα μέσα στο αιτιατό πεδίο (και σαν αποθήκη εμπειριών, κλπ...), αυτό είναι μία περιορισμένη αντίληψη του αιτιατού... Το αιτιατό στην ολοκληρωμένη του λειτουργία είναι κέντρο επίγνωσης του παγκόσμιου αιτιατού πεδίου...
Κατά την γνώμη μου (πάντα)... τα εσωτερικά πεδία είναι ο χώρος όπου από τα πολλά μεταβαίνουμε προοδευτικά προς το Ένα (προς την τέλεια εξάλειψη του κέντρου επίγνωσης)... οπότε Αναδύεται Η Μια Και Μόνη Πραγματικότητα, η Αχανής Θεότητα...
Πάντα κατά την γνώμη μου όλα αυτά... και χωρίς η εμπειρία μου να φτάνει τόσο μακριά...
Να έχετε μία καλή ημέρα, όλοι...
Η ψυχή είναι ο οδηγός ,η προσωπικότητα το όχημα .
Το όχημα μπορεί να κατευθύνεται αυτόνομα ,μηχανικά ,από την προσωπικότητα .
Για όσο χρονικό διάστημα δεν υπάρχει επαφή μεταξύ οχήματος( προσωπικότητας ) & οδηγού (ψυχής ), η προσωπικότητα δεσπόζει στις καθημερινές δραστηριότητες του ανθρώπου .
Ο άνθρωπος σε αυτήν την περίπτωση , μπορεί μονάχα να φαντασθεί και να ονειρευτεί ,ότι υπάρχει μια μοναδική πραγματικότητα ,δηλαδή η αιώνια και ότι ο κόσμος μας αποτελεί μέρος της .
Η προσωπικότητα που δέχεται ως φυσιολογικό γεγονός , την ύπαρξη της αιωνιότητας ως την μία πραγματικότητα , έχει συνειδητή επαφή με την ψυχή ,μέσω του ανώτερου εαυτού .
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει , ότι κάτι το οποίο δέχεσαι, το έχεις αποκτήσει και στην πράξη .
Για παράδειγμα ορισμένες από τις αμοιβές της ψυχής ,προς μία προσωπικότητα ,που προσπαθεί να υιοθετήσει διαχρονικά την ανιδιοτελή συμπεριφορά που είναι το ουσιαστικό γνώρισμα της ψυχής ,είναι :
Nα μην έχουμε εχθρούς, (προϋποθέτει τελειοποίηση της αβλάβειας ), να γινόμαστε άμεσα κατανοητοί (προϋποθέτει την σωστή αντίληψη της αλήθειας ) , να έχουμε ότι επιθυμούμε (προϋποθέτει τελειοποίηση της αποχής από την κλοπή ) ,να έχουμε περίσσεια ενέργειας ( προϋποθέτει τελειοποίηση της αποχής από την ακολασία ) ,να κατανοούμε την λειτουργία του Νόμου της Επαναγέννησης ( προϋποθέτει την τελειοποίηση της αποχής από τη φιλαργυρία ) .
Φυσικά είναι αμοιβές , τις οποίες οι προσωπικότητες που δεν έχουνε επαφή με την ψυχή ,δεν μπορούνε να δεχθούνε με τίποτα ως υφιστάμενες , η τουλάχιστον θεωρητικά εφαρμόσιμες .
Αυτό το γεγονός βέβαια είναι λογικό να συμβαίνει διότι στον κόσμο μας ανιδιοτελείς υπηρέτες που να μην υποκρύπτουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους, ή (ακόμα και ασυνείδητα ) έστω και ένα λεπτοφυή ιδιοτελή σκοπό, κίνητρο?
Υπάρχουν, είναι όμως ολίγοι .
quote:
Η προσωπικότητα που δέχεται ως φυσιολογικό γεγονός , την ύπαρξη της αιωνιότητας ως την μία πραγματικότητα , έχει συνειδητή επαφή με την ψυχή ,μέσω του ανώτερου εαυτού .
Αυτά τα τρία πράγματα(Προσωπικότητα, ψυχή, ανώτερου εαυτού) Δεν μου κολλάνε. Συχώρησε με αλλά από ότι φαίνεται έχουμε διαφορετικό λεξιλόγιο αλλά και αντίληψη.
Για εμένα η προσωπικότητα είναι κάτι που όταν ένας άνθρωπος γεννιέται δεν το έχει. Το αποκτά στην πορεία. Αυτή η προσωπικότητα είναι ένας «ενεργειακός μηχανισμός» που εκφράζει ένα συνονθύλευμα από γενετικές προδιαγραφές, μιμητικές τάσεις από τους γονείς και το περιβάλλον και μια ψευδή εικόνα που έχουμε για το ποιοι είμαστε.
Επίσης μέσα από την προσωπικότητα εκφράζονται όλα τα εγώ αλλά και το Είναι. Ένας «ΑΓΙΟΣ»εκφράζει το Είναι του μέσα από την προσωπικότητα που λειτουργεί ως ένα όχημα!!
Για την ψυχή θα προτιμούσα να μείνω στο Ατμα, Βουδι, Μανας. Αν έκανα μια ανάλυση θα έλεγα ότι υπάρχουν δυο ψυχές. Μια ανθρώπινη που έχει σχέση με την θέληση και μια θεϊκή που έχει σχέση με την συνείδηση. (η Μάρθα και η Μαρία)…!
Για τον ανώτερο εαυτό θα έλεγα ότι δεν υπάρχει ανώτερος ούτε κατώτερος.
Ο Εαυτός είναι ο Εαυτός. Όλα τα αλλά είναι ταύτιση και πλάνη με κάτι που δεν είναι ο Εαυτός. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνει ξεκάθαρο. Μπορώ όμως να δεχτώ τον «κατώτερο εαυτό» με την εννιά του «ψευδούς εαυτού» τον εαυτό της σαμσαρας.
Έτσι η προσωπικότητα δεν μπορεί να δεχτεί ως φυσιολογικό γεγονός , την ύπαρξη της αιωνιότητας ως την μία πραγματικότητα. Αυτό που μπορεί να την δεχτεί ή να την απορρίψει είναι ο νους. Η συνείδηση όμως μπορεί να το βιώσει! Είναι διαφορετικό.
Το Ατμα είναι ο Εαυτός και δεν υπάρχει ανώτερος ή κατώτερος.
Ποιο πάνω από τον Ατμα εισερχόμαστε στην Λογική τριάδα. Αυτή η πορεία είναι η συγχωνεύσει του Εαυτού με τον Πατερά!
Για τις αρετές που εξέφρασες είμαι σύμφωνος.
Φίλε alfa-omega θα είχε μεγάλη σημασία να μας έλεγες κάτι σε επίπεδο βιώματος. Καλή είναι η φιλοσοφία αλλά αυτό που μετρά περισσότερο είναι το που πραγματικά βρισκόμαστε με την εμπειρία.
Π.χ έχεις εμπειρία από την ψυχή; Αν όχι..ΓΙΑΤΙ τι σου στεκεται εμπόδιο για να αποκτήσεις μια τέτοια εμπειρία;
Αν ναι τότε πως την απόκτησες αυτή την εμπειρία. Αυτά για τώρα..
Φιλικά….
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
quote:
Αυτά τα τρία πράγματα(Προσωπικότητα, ψυχή, ανώτερου εαυτού) Δεν μου κολλάνε. Συχώρησε με αλλά από ότι φαίνεται έχουμε διαφορετικό λεξιλόγιο αλλά και αντίληψη.Για εμένα η προσωπικότητα είναι κάτι που όταν ένας άνθρωπος γεννιέται δεν το έχει. Το αποκτά στην πορεία. Αυτή η προσωπικότητα είναι ένας «ενεργειακός μηχανισμός» που εκφράζει ένα συνονθύλευμα από γενετικές προδιαγραφές, μιμητικές τάσεις από τους γονείς και το περιβάλλον και μια ψευδή εικόνα που έχουμε για το ποιοι είμαστε.
Επίσης μέσα από την προσωπικότητα εκφράζονται όλα τα εγώ αλλά και το Είναι. Ένας «ΑΓΙΟΣ»εκφράζει το Είναι του μέσα από την προσωπικότητα που λειτουργεί ως ένα όχημα!!
Για την ψυχή θα προτιμούσα να μείνω στο Ατμα, Βουδι, Μανας. Αν έκανα μια ανάλυση θα έλεγα ότι υπάρχουν δυο ψυχές. Μια ανθρώπινη που έχει σχέση με την θέληση και μια θεϊκή που έχει σχέση με την συνείδηση. (η Μάρθα και η Μαρία)…!
Για τον ανώτερο εαυτό θα έλεγα ότι δεν υπάρχει ανώτερος ούτε κατώτερος.
Ο Εαυτός είναι ο Εαυτός. Όλα τα αλλά είναι ταύτιση και πλάνη με κάτι που δεν είναι ο Εαυτός. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνει ξεκάθαρο. Μπορώ όμως να δεχτώ τον «κατώτερο εαυτό» με την εννιά του «ψευδούς εαυτού» τον εαυτό της σαμσαρας.
Έτσι η προσωπικότητα δεν μπορεί να δεχτεί ως φυσιολογικό γεγονός , την ύπαρξη της αιωνιότητας ως την μία πραγματικότητα. Αυτό που μπορεί να την δεχτεί ή να την απορρίψει είναι ο νους. Η συνείδηση όμως μπορεί να το βιώσει! Είναι διαφορετικό.
Το Ατμα είναι ο Εαυτός και δεν υπάρχει ανώτερος ή κατώτερος.
Ποιο πάνω από τον Ατμα εισερχόμαστε στην Λογική τριάδα. Αυτή η πορεία είναι η συγχωνεύσει του Εαυτού με τον Πατερά!Για τις αρετές που εξέφρασες είμαι σύμφωνος.
Φίλε alfa-omega θα είχε μεγάλη σημασία να μας έλεγες κάτι σε επίπεδο βιώματος. Καλή είναι η φιλοσοφία αλλά αυτό που μετρά περισσότερο είναι το που πραγματικά βρισκόμαστε με την εμπειρία.
Π.χ έχεις εμπειρία από την ψυχή; Αν όχι..ΓΙΑΤΙ τι σου στεκεται εμπόδιο για να αποκτήσεις μια τέτοια εμπειρία;
Αν ναι τότε πως την απόκτησες αυτή την εμπειρία. Αυτά για τώρα..
Φιλικά….
Καταλαβαίνεις οτι έρχεσαι σε αντιπαράθεση με την θεοσοφική διδασκαλία?
Δηλαδή αυτά που λέει ο γνωστικισμός είναι τα σωστά ενω όλα τα άλλα είναι λάθος.Κάνεις μεγάλο λάθος εδω πέρα.
Για να γίνω πιο ξεκάθαρος μιλώ για την εμπειρία της καθαυτού ουσίας της αυθόρμητης παρουσίας της. Το αιτιατό επίπεδο είναι ένας συμπαντικός κοσμικός χώρος οπού «λαμβάνουν»χώρα πολλά γεγονότα! Ένα Αιτιατό σώμα «λογικά» θα μπορούσε να κινηθεί σε έναν Αιτιατό χώρο!
Αυτό όμως φαίνεται να μην συμβαίνει επειδή το Αιτιατό σώμα δεν είναι πλήρες ενεργοποιημένο...!!
Επίσης κάποιος που αποκτά αυτή την πνευματική εμπειρία.. με οποίες λέξεις και να χρησιμοποιήσουμε για να την εξηγήσομε στους άλλους.. παραμένει ανεξήγητη και το καλύτερο είναι κάποιος να την βιώσει .
Όμως αυτός που το βιώνει, ανεξάρτητα το εθνος τη φυλή ή το δόγμα ή την θρησκεία ,είναι αναγκασμένος μετά από αυτή την εμπειρία να ξανά αποκτήσει την λειτουργία των εγώ. Δηλ μέσα στην ήμερα θα εκφράσει κάποια ελαττώματα. Και περιμένω ένα ναι ή ένα όχι από τους φίλους μου enlightened και wholemind.
Αυτό που μετράει τώρα από την όπτηκη της εμπειρίας, είναι το πώς θα εξαλείψουμε τα εγώ μέσα στην καθημερινότητα και το πώς θα μπορούσαμε να διατηρούμε μια ταυτόχρονη επαφή με το Αιτιατό.. ως ΟΥΣΙΑ μας ..ως «φυση» μας!
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Ξέρω τι λέει λένε οι γνωστικοί όπως και το τι λέει η Θεοσοφία. Για αυτό και είπα ότι
quote:
Εαυτός είναι ο Εαυτός. Όλα τα αλλά είναι ταύτιση και πλάνη με κάτι που δεν είναι ο Εαυτός. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνει ξεκάθαρο. Μπορώ όμως να δεχτώ τον «κατώτερο εαυτό» με την έννοια του «ψευδούς εαυτού» τον εαυτό της σαμσαρας.
Αν το έχεις σωστά εννοιολογικά μέσα σου δεν «πέφτεις» σε λάθος.
Τι είμαι πραγματικά;... Ο εαυτός.
Αυτό που λες κατώτερος εαυτός ,δεν είσαι πραγματικά . Αυτό είναι μια πλάνη.. αν μπορείς πραγματικά να το ξεχωρίσεις. τότε δεν υπάρχει πρόβλημα το να πεις ανωτέρως και κατώτερος.
Αν όχι.. τότε συνεχίζεις την ταύτιση με μια αυταπάτη και αυτή η αυταπάτη θα σε οδηγεί μακριά από αυτό που πραγματικά είσαι.
Ελπίζω να σε κάλυψα και να κατάλαβες ότι δεν έρχομαι σε αντίθεση. Έρχομαι πιο κοντά σε αυτό που ΕΙΝΑΙ.
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Edited by - ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ on 17/11/2009 18:25:22
quote:
Φίλε alfa-omega θα είχε μεγάλη σημασία να μας έλεγες κάτι σε επίπεδο βιώματος. Καλή είναι η φιλοσοφία αλλά αυτό που μετρά περισσότερο είναι το που πραγματικά βρισκόμαστε με την εμπειρία.Π.χ έχεις εμπειρία από την ψυχή; Αν όχι..ΓΙΑΤΙ τι σου στεκεται εμπόδιο για να αποκτήσεις μια τέτοια εμπειρία;
Αν ναι τότε πως την απόκτησες αυτή την εμπειρία. Αυτά για τώρα..
Φιλικά….
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Είχα χρεωθεί σε τράπεζα το ποσό των 3.000 ευρώ.
Μετά από μετατροπή του οχταώρου σε τετράωρο από τον εργοδότη μου ,αδυνατούσα να αντεπεξέλθω στις μηνιαίες δόσεις .
Οι συγγενείς και φίλοι αδυνατούσανε να με βοηθήσουνε .
Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα ,που υπήρχε το πρόβλημα προσπάθησα να ασχοληθώ σε εντατικότερους ρυθμούς με την ψυχή μου .
Εστίαζα την σκέψη μου σε μία επίκληση :
Να μου συμβαίνει αυτό που πρέπει να μου συμβαίνει .
Είχα την ψευδαίσθηση, ότι αυτά που μου συνέβησαν δεν έπρεπε να μου συμβαίνουνε .
Τα πράγματα στένευαν και οι δόσεις με πίεζαν ασφυκτικά.
Άρχισα να εκτιμώ ότι μόνο ένα θαύμα θα με έβγαζε από εκείνη την απελπιστική κατάσταση .
Έπεσα σε ένα θέμα που είχε ανοίξει ο φίλος alex22 , με τίτλο Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΞΗΣ στην υπό ενότητα θεμάτων γνώση , εδώ στο esoterica.forums .
Κατέβασα το βίντεο που είχε ως θέμα τον νόμο της έλξης και άρχισα να το μελετάω .
Μελετούσα παράλληλα και άλλες πηγές που έκαναν αναφορά στον νόμο της έλξης ,μέσω του διαδικτύου.
Άρχισα να πιστεύω ,ότι θα μπορούσε μου συμβεί ένα θαύμα που θα με απελευθέρωνε από το δάνειο που μου καθότανε πλέον στο σβέρκο .
Προσπαθούσα να εστιάζω την σκέψη στο θαύμα ,που θα συνέβαινε.
Πίστευα ότι θα συνέβαινε , αλλά μετά από κάποια στιγμή άρχισα να κουράζομαι ,να απελπίζομε .
Παραβρέθηκα σε μία κλήρωση των 3.000 χιλιάδων ευρώ και ήμασταν παρόντες περίπου πάνω από 400 άτομα .
Τα κουπόνια με τα ονόματα των υποψήφιων τυχερών αριθμούσανε σίγουρα πάνω από 2.000 σε αριθμό .
Εκείνο το βράδυ δεν ήτανε όλοι οι υποψήφιοι παρόντες .
Παρότι είχα χάσει την ελπίδα για το θαύμα που θα μου συνέβαινε , όταν άκουσα μετά από τρεις επαναληπτικές κληρώσεις ,το όνομα μου ,κόντεψα να τρελαθώ .
Ξόφλησα στην τράπεζα το δάνειο και τώρα λειτουργεί το μυαλό μου και πάλι σε αργούς ρυθμούς .
Το γεγονός δεν το θεωρώ τυχαίο και το συνδέω με την προσπάθειά μου να επικοινωνήσω ,να έρθω σε επαφή με την ψυχή μου .
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ