- **^ΜΙΚΡΕΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ^** - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

Ο χώρος-θέατρο αρχικά βρισκόταν συνήθως στην πλαγιά ενός λόφου. Αυτό αποσκοπούσε στο να επιτυγχάνεται μεγαλύτερο οπτικό πεδίο και καλύτερη ακουστική. Ηταν ανοικτός με ένα βωμό στη μέση. Σιγά σιγά πήρε μία συγκεκριμένη μορφή στην οποία διακρίνονται τρία στοιχεία:

α. Η σκηνή. Ήταν ένα τετράγωνο κτίσμα που αποτελούνταν από τρία ανοίγματα, θύρες, απ'τα οποία το μεσαίο λεγόταν βασίλειος θύρα. Από αυτήν έβγαινε ο ηθοποιός που υποδυόταν το βασιλια ή τον ιερέα. Προσκήνιο ονομαζόταν ο χώρος που βρισκόταν μπροστά από τη σκηνή. Μέσα στη σκηνή άλλαζαν οι ηθοποιοί τα προσωπεία τους και περίμεναν τη σειρά τους για να βγουν.

β. Η ορχήστρα. Το σχήμα της κυκλικό αρχικά, ημικυκλικό αργότερα και στη μέση της υπήρχε ο βωμός του Διόνυσου που ονομαζόταν θυμέλη. Πάνω στην ορχήστρα κινούνταν οι ηθοποιοί και ο χορός, (ο χορός βρισκόταν συγκεκριμένα γύρω απ'τη θυμέλη).

γ. Το κοίλο. Ο χώρος του θεάτρου που περιλάμβανε τα καθίσματα των θεατών, τα εδώλια. Στην αρχή ήταν κατασκευασμενα από ξύλο και αργότερα, (εξαιτίας του ότι σε κάποιο θέατρο πήραν φωτιά και κάηκαν), από μάρμαρο.

Χρησιμοποιούσαν επίσης κάποια "μηχανήματα", τεχνικά μέσα που τους εξυπηρετούσαν στην διεξαγωγή του δράματος. Αυτά ήταν:

-Το εκκύκλημα ή εξώστρα πάνω στο οποίο τοποθετούσαν το νεκρό και τον έφερναν στη σκηνή γιατί ο φόνος απαγορευόταν να παρουσιαστεί μπροστά στους θεατές.

-Οι περίακτοι ήταν δύο μεγάλα πρίσματα με διαφορετικές ζωγραφικές παραστάσεις στην κάθε πλευρά τους. Περιστρέφονταν και έτσι συμβόλιζαν την αλλαγή μιας σκηνής, έστω συμβολικά.

-Ο γερανός (μηχανή ή αιώρημα) με τον οποίον κατέβαιναν τα πρόσωπα-θεοί απ'τον ουρανό για να οδηγήσουν τις μπερδεμένες υποθέσεις και τα άλυτα ζητήματα στην ιδανικότερη λύση. Γνωστή μας είναι η έκφραση "ο από μηχανής θεός".

-Οι χαρώνειες κλίμακες, όπου οι νεκροί ή οι θεότητες έβγαιναν στην επιφάνεια με το ανασήκωμα.

-Μία πλατφόρμα με ρόδες, πάνω στο οποίο μπορούσε να εμφανιστεί ένα σκηνικό έτοιμο από πριν, φτιαγμένο για μία συγκεκριμένη παράσταση. Επίσης ένας μηχανισμός για την παραγωγή κεραυνών.

Αριστερά και δεξιά απ'το προσκήνιο υπήρχαν οι είσοδοι (σημερινές κουίντες). Από την αριστερή ως προς τους θεατές έμπαιναν τα πρόσωπα που έρχονταν από τους αγρούς ή την ξενιτιά και από τη δεξιά τα πρόσωπα που έρχονταν από την πόλη ή το λιμάνι

Αρχικά η είσοδος των πολιτών στα θέατρα ήταν δωρεάν, ενώ αργότερα πλήρωναν ένα μικρό ποσό.Επειδή όμως δεν είχαν όλοι οι πολίτες τη δυνατότητα να πληρώνουν και επειδή το θεατρο θεωρούνταν μέσο υψηλής πνευματικής καλλιέργειας, το ποσό για το είσιτήριο του θεάτρου δινόταν στους πιο φτωχούς (θεωρικά). Κατά την εποχή του Περικλή τα θεωρικά δίνινταν σε όλους τους πολίτες.

Κάποια από τα θέατρα, των οποίων τα ερείπια σώζονται μέχρι σήμερα, είναι τα εξής: το θέατρο του Διόνυσου, το θέατρο της Επιδάυρου, το θέατρο του μαντείου των Δελφών και απ'τα ωδεία (κλειστά θέατρα που προορίζονταν για μουσικές ακροάσεις),το Ηρώδειο
OM

ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΠΡΩΙ

ΠΝΙΧΤΑ ΤΑ ΓΕΛΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΡΙΛΙΕΣ
ΥΦΑΙΝΟΥΝ ΤΟΝ ΙΣΤΟ ΤΗΣ ΑΡΑΧΝΗΣ.
ΗΣΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΜΑ ΔΕΝ ΣΕ ΕΙΔΑ
ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΚΑΠΟΤΕ 'ΝΑΡΘΕΙΣ.

Η ΓΝΩΣΗ ΣΟΥ ΤΡΩΕΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΙ'ΟΜΩΣ
ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΑ ΣΟΥ ΠΛΑΝΗ.
Ο ΗΛΙΟΣ ΑΝΑΤΕΛΛΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ
ΙΔΟΥ Η ΝΕΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΑΞΗ.

ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΡΥΦΤΗΚΕΣ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ;
ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ Η ΣΕΛΗΝΗ ΜΑΤΩΣΕ
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΛΕΙΔΩΣΕΣ ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ;

ΤΑ ΣΒΗΣΜΕΝΑ ΚΕΡΙΑ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΑΝΑΒΕΙΣ
ΜΑ ΘΑ ΚΑΕΙΣ ΠΡΟΤΟΥ ΣΕ ΖΕΣΤΑΝΟΥΝ.
ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΣΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ ΔΙΑΠΛΑΤΑ
ΚΑΙ ΟΙ ΤΥΨΕΙΣ ΜΕ ΜΑΝΙΑ ΣΕ ΨΑΧΝΟΥΝ.

ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΡΥΦΤΗΚΕΣ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ;
ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ Η ΣΕΛΗΝΗ ΜΑΤΩΣΕ
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΛΕΙΔΩΣΕΣ ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ;

ΤΩΡΑ Η ΑΥΡΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ ΣΟΥ ΧΤΥΠΑΕΙ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ
ΚΑΙ ΜΑΣΤΙΓΩΝΕΙ ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ.
Η ΦΩΤΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΖΕΣΤΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΤΩΡΑ ΣΕ ΚΑΙΕΙ
ΜΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΗΝ ΣΒΥΣΕΙΣ.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΓΑΛΗΝΗΣ ΣΟΥ
ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΗΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ ΘΑ ΒΟΥΤΗΞΕΙΣ,
ΜΑ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ ΣΕ ΠΑΡΑΣΥΡΟΥΝ
ΣΕ ΝΕΟΥΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ.

ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΡΥΦΤΗΚΕΣ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ;
ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ Η ΣΕΛΗΝΗ ΜΑΤΩΣΕ
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΛΕΙΔΩΣΕΣ ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ;

(Masvidal)

ΜΕ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ ΠΑΝΤΑ... ΜΟΡΓΚΑΝΑ-ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

στα παλια τα χρονια οι
ανθρωποι πηγαιναν
στο θεατρο να δουν υποκριτικη τεχνη...
σημερα οι ηθοποιοι υποκλινονται
στην υποκρισια του απλου θεατη...

τι να πω...

το θεατρο κυνηγηθηκε αγρια και συνδεθηκε με την πορνεια...
γιατι αραγε?

quote:

---

ΤΩΡΑ ΒΡΗΚΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ...ΤΩΡΑ ΜΟΛΙΣ ΕΙΜΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ!!!

ΗΣΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΜΑ ΔΕΝ ΣΕ ΕΙΔΑ
ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΚΑΠΟΤΕ 'ΝΑΡΘΕΙΣ.

---

Edited by - Masvidal on 03/02/2004 14:13:04

quote:

---

ΗΣΟΥΝ ΜΕΣΑ Μ0Υ
ΠΑΝΤΑ ΗΣΟΥΝ !!! ΜΑ ΤΩΡΑ ΜΟΝΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΚΟΙΤΑΞΑΝ
ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΓΙΝΑΝ ΜΑΤΙΑ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΑ
ΜΑΤΙΑ ΟΡΑΣΕΩΣ...ΣΕ ΕΙΔΑ,ΣΕ ΒΡΗΚΑ,ΣΕ ΘΑΥΜΑΣΑ...ΔΕΝ ΣΕ
ΑΦΗΝΩ ΠΙΑ !!!!

---

ΟΜ

2
Καλύπτω τις τρύπες
με φεγγάρι, με ποιήματα
ή με τα φιλιά σου.

3
Η μοναξιά μ’ έφερε κοντά στα πουλιά.
Μ’ έμαθε να πετάω.

4
Μια μαύρη γάτα πέρασε.
Σκοτεινός ουρανός της Περσίας.
Αϊ, σκοτωμένα καναρίνια μου.

5
Εγώ γράφω.
Η μικρή αδελφή μου
κεντάει πεταλούδες
στο περιθώριο του ποιήματός μου.

6
Ερειπωμένος κόσμος,
καμένη ιστορία,
αρχεία πεταμένα στους δρόμους
χωρίς άλογο, χωρίς τροχό, χωρίς σημαία.
Κι ένα κοτσύφι
μάταια προσπαθεί
να θυμηθεί το τραγούδι του.

7
Επαναστάσεις, πόλεμοι, πραξικοπήματα,
και πάλι, και πάλι, και πάλι.
Κι ένας τυφλός ζητιάνος
μ’ ένα κλουβί πουλιού στο χέρι
περνάει χτυπώντας το ραβδί του
στο σκοτεινό δρόμο.

8
Ούτε φεγγάρι ούτε άστρο ούτε τριζόνι.
Κλείσιμο δίχως τοίχους.
Με την αιχμή του μολυβιού μου
ανοίγω μια τρύπα στη νύχτα.
Εκτινάζεται φως.

9
Τη γλώσσα της ποίησης την έμαθα
απ’ τ’ άστρα, απ’ τα πουλιά, απ’ τα φύλλα
κι απ’ τους πλανόδιους τροχιστές.

10
Καυτό μεσημέρι
Φλυαρίες των σπουργιτιών.
Πέτρες.
Ένα φύλλο αδιάθετο πέφτει.
Εγώ συλλογιέμαι
το Χοραμσάρ.

11
Ξένος του γαλάζιου.
Ξένος των νερών.
Στη γη πεσμένα
πέντε μήλα.
Πού να πάω;

12
Κυρά πανάρχαιη Ελλάδα,
κρύψε με κάτω
απ’ τη γαλάζια ποδιά σου.

13
Τα χρόνια περνούν.
Ο ήλιος, με τον ίδιο ρυθμό,
ανοιγοκλείνει τα παράθυρα.
Παιδιά γεννιούνται.
Οι μέρες κυκλοφορούν με τρίκυκλα.
Γερνάμε.

14
Πάνω σ’ έναν πανσέ
έγραψα τ’ όνομά σου.
Μια πεταλούδα κάθισε στα χείλη μου.

15
Πικρή ξενιτιά.
Ούτε γράμμα, ούτε χτύπημα της πόρτας.
Τίποτα.
Ένα σπουργίτι
κάθισε στο παράθυρό μου
μ’ ένα στίχο της Σαπφώς
στο ράμφος του.

16
Όλα μου τα ταξίδια εσύ.
Όλες μου οι θάλασσες εσύ.
Όλα μου τα ναυάγια εσύ.
Όταν σε συλλογιέμαι
ένας άνεμος με παίρνει
μαζί με το κρεβάτι μου
χωρίς πυξίδα, χωρίς τιμόνι, χωρίς πανί.

17
Εγώ κοιμάμαι.
Οι λέξεις αγρυπνούν
Σχηματίζουν στον ύπνο μου
πουλιά και δέντρα.
Ξυπνώ
Ούτε πουλί ούτε δέντρο.

18
Πατρίδα μου είναι
ένας ουρανός χωρίς διαβατήριο,
χωρίς πύλη.
Μπαίνω απ’ τον αέρα
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΠΕΡΣΗΣ ΦΦ

σκεπασε με...με ψεμματα
και γω θα φροντισω
να ξημερωσω στην αληθεια...

καλησπερα πνευμα...

από την επιφάνεια του Αιγαίου

το ζεστό νερό μου θυμίζει

πως δεν έχω τίποτ΄ άλλο

ζωντανό κοντά μου

κόκκινο σχέδιο

φυλλωσιά


νύχτα...

βουλιάζει ο κόσμος
το μελάνι λιγόστεψε
είτε βραδιάζει, είτε φέγγει...
ΛΕΥΚΟ ΜΕΝΕΙ ΤΟ ΓΙΑΣΕΜΙ
ΟΜ

Εις τούτον τον ναόν,
των πρώτων Χριστιανών
παλαιότατον κτίριον,
πώς ήλθον; πώς ευρίσκομαι
γονατισμένος;

Όλην την Οικουμένην
σκεπάζουν σκοτεινά,
ήσυχα, παγωμένα,
τα μεγάλα πτερά
της βαθείας νύκτας.

Εδώ σίγα· κοιμώνται
των αγίων τα λείψανα·
σιγά εδώ, μη ταράξης
την ιεράν ανάπαυσιν
των τεθνημένων.

Ακούω του λυσσώντος
ανέμου την ορμήν·
κτυπά με βίαν· ανοίγονται
του ναού τα παράθυρα
κατασχισμένα.

Από τον ουρανόν,
όπου τα μελανόπτερα
σύννεφα αρμενίζουν,
το ψυχρόν της αργύριον
ρίπτει η σελήνη.

Και ένα κρύον φωτίζει
λευκόν, σιγαλόν μάρμαρον·
σβησθέν λιβανιστήριον,
κερία σβηστά και κόλυβα
έχει το μνήμα.

Ω παντοδυναμότατε!
τι είναι; τι παθαίνω;
ορθαί
A.K
OM