- Η λογική και οι αυταπόδεικτες αλήθειες (αξιώματα).. - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
ίσως γιατί αυτή η μεταφορά που κάνουμε, προσπαθώντας να περιγράψουμε τα προσωπικά μας υποκειμενικά (αισθητηριακά) γεγονότα, έτσι ώστε να περιγράψουμε μια έννοια, μια αφηρημένη νοητική εικόνα μέσω της γλώσσας , έχει αυτό το αποτέλεσμα που σε κάνει και αναρωτιέσαι… «γιατί να νομίζουμε πως κάθε φορά ο συνομιλητής μας εννοεί κάτι άλλο από αυτό που λέει ή γράφει ;» ….
Ίσως γιατί τελικά να είχε δίκιο ο Hegel όταν έλεγε…. "ένα πράγμα πρέπει να φονευθεί για να μπορέσει να αναπαρασταθεί"…..
Ο Καντ με τον όρο λογική εννοεί τους κανόνες με τους οποίους λειτούργει η νόηση, η λογική μπορεί να είναι "ειδικής χρήσης" ή "γενικής χρήσης", ειδικής χρήσης είναι η μεθοδολογία των επιμέρους επιστήμων, και γενική λογική είναι αυτή που περιέχει τους απολύτως αναγκαίους κανόνες σκέψης, χωρίς τους οποίους δεν μπορεί να υπάρξει καμιά απολύτως χρήση της νόησης.
Η γενική λογική με την σειρά της μπορεί να είναι είτε "καθαρή" είτε "εφαρμοσμένη". Η εφαρμοσμένη λογική ασχολείται με τις εμπειρικές, ψυχολογικές συνθήκες υπό τις οποίες μπορεί να ασκηθεί η νόηση, η καθαρή γενική λογική ασχολείται με τη μορφή και όχι με περιεχόμενο της σκέψης. Η καθαρή λογική δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την καταγωγή των σκέψεων, είναι ανεξάρτητη και προηγείται της ψυχολογίας.
Η νόηση είναι αυτή που μετατρέπει τα αντικείμενα της αισθητής εποπτείας σε αντικείμενα της σκέψης.
Η νόηση και η αίσθηση είναι ισότιμες και αλληλένδετες.
«Χωρίς την αισθητικότητα κανένα αντικείμενο δεν θα μας δινόταν, χωρίς την νόηση δεν θα νοούνταν κανένα αντικείμενο. Οι σκέψεις χωρίς περιεχόμενο είναι κενές, οι εποπτείες χωρίς έννοιες είναι τυφλές… Η νόηση δεν μπορεί να εποπτεύσει τίποτα, οι αισθήσεις δεν μπορούν να σκεφτούν τίποτα. Μόνο από την ένωση τους μπορεί να προκύψει η γνώση.»
Όλη μας η γνώση, όπως λέει ο Καντ ξεκινάει από τις αισθήσεις. Μεταβαίνει στη νόηση και καταλήγει με τον Λόγο. Η εξήγηση του Καντ για τη διαφορά ανάμεσα στην νόηση και τη λογική είναι αόριστη, και ίσως όχι απόλυτα συνεπής.
Αλλά επικεντρώνεται σε τρεις τύπους συλλογισμού: τον κατηγορηματικό, πχ. (όλα τα Μ είναι Π, όλα τα Σ είναι Μ, άρα όλα τα Σ είναι Π.), τον υποθετικό ( αν Α τότε Β, αλλά Α άρα Β.) και τον διαζευκτικό (είτε Α ή Β αλλά όχι Α άρα Β).
Ο λόγος, όπως και η νόηση λειτούργει μέσα από έννοιες, ο Καντ ονομάζει τις έννοιες του καθαρού λόγου «Ιδέες», οι ιδέες είναι αναγκαίες έννοιες του λόγου στις οποίες δεν αντιστοιχεί κανένα αντικείμενο της αισθητηριακής εμπειρίας.