- EMOTION BANK//: ΚΑΛΗΜΕΡΑ ! ! + JAZZ + SAD + ..... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

μιλαμε για πολύ κούρασηηηηηηηηηη.......................

+ αυπνίαααααααααααα............

ρημαδα μετακομισηηηηηηηηηηηηηηηηηηη (δυστυχώς όχι στη θεσσαλονίκη )

κουφαλα ζωη! (αυτό πάει αλλού...σε χωρισμούς + αρρώστιες. Κουράγιο guys...)

quote:

---

!@#$%^&*%^&*!!!!!!!!!!

---

quote:

---

TEΛOΣ!
Πέταξα μια χιονοστιβάδα υστερίας όπου βρήκα...

---

Edited by - Το ξωτικό on 02/12/2003 23:58:43

δεν ηταν χιονοστιβαδα....ΤΥΦΩΝΑς ηταν που παρεσυρε την ψυχη μου ,σε απορια....

οτι και αν σε βασανιζει ,ειμαι σιγουρος πως θα βρεις την λυση του,...

στο μονο προβλημα που δεν θα βρεθει ποτε μα ποτε λυση ..ειναι στο προβλημα που λεγεται ΜΑΝΟς

καλο απογευματακι παιδια,

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

Μάνο μου..
Κανένα πρόβλημα δεν είναι άλυτο!
Ούτε καν εσύ! -Χμ..καινούργιο αυτό? Από πότε έγινες πρόβλημα?
Μόνο που εγώ προσωπικά είμαι πολύ νευρικό άτομο
κ πριν μπω σε διαδικασία να ασχοληθώ με "λύσεις"
πρέπει πρώτα να ξεσπάσω....

Κ όποιον πάρει ο χάρος...

ShowTime baby....!!!!!!!

Γιώργος
the Invigilator (για πρώτη φορά)

i despise invigilating....usually...

always depending on the situations [of course]^^^^.

The sleeplessssssss traveller.

fear to fight
feel fragile

body asks for me
spirit seeks to find

+ who's there ?

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΠΑΤΡΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ
25 Ιουλίου 1925. Στα Φάρασα της Καππαδοκίας (Μικρά Ασία) από την Ευλαμπία και τον Πρόδρομο γεννιέται ο Γέροντας Παΐσιος, κατά κόσμο Αρσένιος Εζνεπίδης. Έχει εννέα αδέλφια.
7 Αυγούστου 1924. Βαφτίζεται ο Γέροντας από τον Άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη και του δίνει το όνομά του.
14 Αυγούστου 1924. Ο Γέροντας με την οικογένειά του φτάνει με προσφυγικό καράβι στον Άγιο Γεώργιο στον Πειραιά.
5 Σεπτεμβρίου 1924. Άφιξη στο κάστρο στην Κέρκυρα.
10 Νοεμβρίου 1924. Κοιμάται ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης στην Κέρκυρα.
Μάρτιος 1925. Άφιξη του Γέροντα και της οικογένειάς του στην Κόνιτσα Ιωαννίνων.
1945. Δουλεύει ως ξυλουργός, αφού τελειώνει το δημοτικό κατατάσσεται στο στρατό. Υπηρετεί ως ασυρματιστής.
1949. Απολύεται από τον στρατό και γίνεται η πρώτη επίσκεψη του Γέροντα στο Άγιο Όρος.
1950. Δεύτερη επίσκεψη του Γέροντα στο Άγιο Όρος, φιλοξενείται στο κελί Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου της Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας κοντά στις Καρυές. Μετά στο κελί των Εισοδίων στην σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος στον πνευματικό ασκητή π. Κύριλλο. Με προτροπή του π. Κυρίλλου οδηγείται στην Ι.Μ. Εσφιγμένου.
1954. Παίρνει την ‘‘Ρασοευχή’’ στην Ι.Μ. Εσφιγμένου και ταυτόχρονα το όνομα Αβέρκιος. Πηγαίνει στην Ι.Μ. Φιλοθέου που είναι ιδιόρρυθμη, ως υποτακτικός του π. Συμεών.
1956. Στην Ι.Μ. Φιλοθέου γίνεται ‘‘Σταυροφόρος’’ παίρνει και το ‘‘Μικρό Σχήμα’’ και μετονομάζεται από Αβέρκιος, Παΐσιος.
1958. Μετά από παρακλήσεις μεταβαίνει στη Βυζαντινή Ι.Μ. Γενεθλίων της Θεοτόκου στο Στόμιο Κονίτσης, δύο ώρες με τα πόδια από την Κόνιτσα.
1962. Μεταβαίνει στο Σινά και μένει στο κελί των Αγίων Γαλακτιωνος και Επιστήμης.
1964. Επιστροφή στο Άγιο Όρος στο κελί των Αγίων Αρχαγγέλων στη Σκήτη των Ιβήρων.
1966. Ο Γέροντας υποβάλλεται σε αφαίρεση τμήματος των πνευμόνων στο νοσοκομείο Παπανικολάου. Την ίδια περίοδο συνδέεται με τις αδελφές του Ι. Ησυχαστηρίου Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην ίδρυση του οποίου πρωτοστάτησε.
1967. Προς τα τέλη του έτους επιστρέφει στο Άγιο Όρος και εγκαθίσταται στο κελί του Υπατίου της Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας στην έρημο του Άθωνα στα Κατουνάκια.
1968. Ο Γέροντας οδηγείται στην Ι.Μ. Σταυρονικήτα. Συνδέεται με τον π. Τυχώνα πνευματικό, ο οποίος έμενε στο κελί του Τιμίου Σταυρού της Ι.Μ. Σταυρονικήτα. Ο ίδιος κάνει την κούρα του Γέροντα και του δίνει το ‘‘Μέγα και Αγγελικό Σχήμα’’. Ο π. Τυχών κοιμάται στις 10-9-68 και ο Γέροντας εγκαθίσταται στο κελί του.
13 Μαΐου 1979. Οδηγείται στην Ι.Μ. Κουτλουμουσίου όπου παίρνει το ‘‘κάθισμα’’ Παναγούδα το οποίο η ίδια η Μονή το μετέτρεψε σε κελί.
1988. Αρχίζουν τα προβλήματα με την υγεία του και το έντερό του που προήλθε από μη καθαρό νερό. Παρουσιάζονται αιμορραγίες. Οι γιατροί διαιρώνουν ως προς την διάγνωση.
Οκτώβριος 1993. Η κατάσταση του Γέροντα επιδεινώνεται με συνεχείς αιμορραγίες, εμετούς, λιποθυμίες και πόνους.
5 Νοεμβρίου 1993. Ο Γέροντας για τελευταία φορά αφήνει πίσω του το Άγιο Όρος και επισκέπτεται το Ι. Ησυχαστήριο του Αγίου Ιβάννου του Θεολόγου στην Σουρωτή Θες/νίκης προκειμένου να παρευρεθεί στην εορτή του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη. Όταν αποφασίζει να επιστρέψει, λόγω του όγκου στο έντερο εισάγεται για εξετάσεις στο Θεογένειο Νοσοκομείο.
Παρασκευή 4-2-94. Ο Γέροντας υποβάλλεται σε εγχείρηση διάρκειας πέντε ωρών αφού έχει γίνει μετάσταση στο ήπαρ και στον πνεύμονα.
14-2-94. Επιστρέφει στο Ι. Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου.
Απρίλιος 1994. Δεύτερη εγχείρηση για αποκατάσταση λειτουργίας εντέρου, του δίνουν οι γιατροί τέσσερις μήνες ζωής.
13 Ιουνίου 1994. Ενώ ετοιμάζεται για επιστροφή στο Άγιο Όρος, υψηλός πυρετός και δύσπνοιες, αναβάλλουν το ταξίδι.
11 Ιουλίου 1994. Κοινωνεί ο Γέροντας για τελευταία φορά.
12 ΙΟΥΛΙΟΥ 1994 ΤΡΙΤΗ 11:00 π.μ. Ο Γέροντας αποδημεί προς Κύριο.

Και τώρα θα αρχίσω να προσθέτω διδασκαλίες που έχει πει. Κάτω από κάθε κείμενο θα βάζω και το βιβλίο από το οποίο έχουν παρθεί αυτά που παραθέτω, έτσι ώστε όποιος θέλει να μπορεί να το διαβάσει. Και επειδή σίγουρα κάποιοι θα πουν γιατί μας βάζεις να διαβάζουμε διδασκαλίες θα πω, πρώτον πως το διάβασμα ποτέ δεν έβλαψε κανέναν και δεύτερον όποιος φοβάται την αλήθεια πολύ απλά ας μην διαβάσει.

[ Για την πλάνη των Πεντηκοστιανών

- Γέροντα, αυτά που λένε όσοι προχωρούν σους Πεντηκοστιανούς , ότι δηλαδή βλέπουν οράματα, μιλούν γλώσσες κ.λ.π. , είναι από φαντασία ή από δαιμονική ενέργεια;
- Από δαιμονική ενέργεια είναι. Γιατί, όταν πηγαίνουν στους Πεντηκοστιανούς και ξαναβαπτίζωνται, περιφρονούν , αρνόυνται το Άγιο Βάπτισμα- « ομολογώ εν Βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών », λέει το Σύμβολο της Πίστεως –οπότε ξεβαπτίζονται , δέχονται δαιμονικές ενέργειες και μιλούν βρρρ…δήθεν γλώσσες. « Μιλάει, λένε , το Άγιο Πνεύμα της Πεντηκοστής » . Δεν είναι το Άγιο Πνεύμα. Είναι ένα σωρό ακάθαρτα πνεύματα. Τι γλωσσολαλιές; Ασυναρτησίες είναι αυτά που λένε. Ούτε οι ίδιοι τα καταλαβαίνουν. Τα μαγνητοφωνούν κιόλας και ύστερα κάνουν στατιστικές και βγάζουν συμπεράσματα: « Έχει τόσα « αλληλούια » στην τάδε γλώσσα, τόσα στην τάδε… » . Μα μέσα στα τόσα « βρρρ… » κάτι θα βρης που θα μοιάζει και με « αλληλούια » σε κάποια από τις γλώσσες του κόσμου! Και βλέπεις, ενώ κάτι είναι δαιμονικό, αυτόν τον δαιμονισμό τον θεωρούν ενέργεια του Αγίου Πνεύματος και λένε πως ζουν ό,τι έζησαν και οι Απόστολοι την ημέρα της Πεντηκοστής. Είναι βλασφημίες αυτά που πιστεύουν , γι¶ αυτό δαιμονίζονται.
- Γέροντα, γιατί ξαναβαπτίζονται;
- Γιατί λένε: « Όταν βαπτίσθηκα, ήμουν μικρός και δεν ήξερα. Τώρα βαπτίζομαι εν γνώσει μου » . Ξαναβαπτίζονται και δικαιολογούν τις αμαρτίες τους . Αν η Εκκλησία δεν είχε τον νηπιοβαπτισμό, όσοι θα πέθαιναν , πριν βαπτισθούν, τι θα γίνονταν ; Γι¶ αυτό γίνεται ο νουνός εγγυητής , λέει το Σύμβολο της Πίστεως και έχει ευθύνη για το παιδάκι, ώσπου να μεγαλώση. Μήπως αδικείται που βαπτίζεται μικρό; Όχι, ίσα-ίσα βοηθιέται, γιατί κοινωνάη. Και όταν μεγαλώση, αν μολύνη το Άγιο Βάπτισμα με κάποια αμαρτία, υπάρχει η μετάνοια και η εξομολόγηση που θα ξεπλύνουν αυτήν την αμαρτία, όχι να πάη να βαπτισθή ξανά! ]

Η μετεμψύχωση

[
- Γέροντα , πώς μερικοί άνθρωποι , ακόμη και μορφωμένοι , πιστεύουν στην μετεμψύχωση ;
- Η μετεμψύχωση βολεύει τους ανθρώπους , και ειδικά τους αθέους, τους απίστους. Είναι η μεγαλύτερη πονηριά του διαβόλου. Τους κρατά ο διάβολος στην ζωή της αμαρτίας, με τον λογισμό ότι η ψυχή έρχεται και ξανάρχεται σε αυτόν τον κόσμο. « Ε, και αυτήν την φορά αν δεν πετύχης, τους λέει ο διάβολος, θα ξαναρθής στην ζωή και θα πετύχης την επόμενη φορά. Και αν πάλι δεν πετύχης, θα µ ρθης , θα ξαναρθής ,θα εξελιχθής… » ! Οπότε και αυτοί λένε: « δεν πειράζει κι αν κάνω και αυτήν την αμαρτία » και το ρίχνουν έξω. Ζουν απρόσεκτα, δεν μετανοούν. Βλέπεις πώς τους τυφλώνει ο διάβολος και τους γαντζώνει στην κόλαση! Κι αν σε γαντζώση μια φορά ο διάβολος, θα σ¶ αφήση να γυρίσης πίσω; Αυτή είναι η χειρότερη θεωρία από όλες τις ινδουϊστικές θεωρίες.
Κάποτε, αργά το απόγευμα, πέρασε από το Καλύβι ένας νεαρός. « Τέτοια ώρα, παλληκάρι, θέλω να διαβάσω και εσπερινό » ,του λέω. « Μ¶ αυτά ασχολείσαι ακόμη ; » μου είπε και έφυγε. Την άλλη μέρα ξαναήρθε και μου έλεγε για κάτι οράματα. « Είχες πάρει προηγουμένως καθόλου χασίς; » , τον ρωτάω. « Παλιά, ναι. Τότε όμως που είδα τα οράματα ,δεν είχα πάρει», μου λέει. « Μήπως διάβασες για μετεμψύχωση; ». « Ναι » , μου λέει. Εκεί την έπαθε. Διάβασε για μετεμψύχωση , μπήκε ο εγωισμός μέσα και έπλασε όνειρα ότι πριν από χιλιάδες χρόνια ήταν μεγάλος άνθρωπος ,πλούσιος ! Είδε μετά σε όραμα ότι πήγε επάνω στον ουρανό , αλλά δεν τον είχαν γραμμένο εκεί και του είπαν να κατεβή. Ο διάβολος του δημιούργησε αυτήν την κατάσταση. « Όλα αυτά , του λέω, είναι παραμύθια κι εσύ τα πιστεύεις; » .
Και δυστυχώς υπάρχουν και μορφωμένοι άνθρωποι που πιστεύουν σε τέειοες χαζομάρες. Εκεί κοντά στο Καλύβι έναν γάιδαρο τον είχαν ονομάσει Νασέρ, επειδή ήταν ζωηρός. Μια μέρα ήρθε ένας Έλληνας που ζούσε στην Ελβετία και άκουσε που τον φώναζα Νασέρ. Όταν μετά από ένα διάστημα ξαναήρθε, έφερε ένα κουτί με απλά γλυκά και ένα με επίσημα. « Αυτά είναι για σένα » , μου είπε και μου έδωσε τα απλά γλυκά. « Αυτά τα καλά γλυκά , μου λέει, είναι για τον Νασέρ. Εγώ κατάλαβα, λέει, από την προηγούμενη φορά ότι ήταν ο Νασέρ. Όταν τον συνάντησα, με κοίταξε με ένα θλιμμένο βλέμμα που μου ράγισε την καρδιά . » ! Νόμιζε ότι ο Νασέρ μετεμψυχώθηκε και έγινε γάιδαρος! Και το πίστευε! « Βρε, είσαι στα καλά σου; του λέω. Εγώ τον είπα Νασέρ ,γιατί ήταν ζωηρός γάιδαρος » . Με κανέναν τρόπο δεν καταλάβαινε.
Και αυτό δεν είναι τίποτε! Να σας πω ένα άλλο: Πριν από χρόνια είχαν πάει Γερμανοί στην Κρήτη, για να κάνουν ένα μνημόσυνο για τους Γερμανούς που είχαν σκοτωθή εκεί στην Κατοχή. Την ώρα που έκαναν το μνημόσυνο, περνούσε ένας Κρητικός με τον γάιδαρό του φορτωμένο με τις πραμάτειες του. Ο γάιδαρος, όταν είδε τους ανθρώπους εκεί μαζεμένους, άρχισε να γκαρίζη. Ένας από τους Γερμανούς νόμιζε ότι ο γάιδαρος ήταν ο αδελφός του που είχε σκοτωθή στον πόλεμο και μετεμψυχώθηκε! Τον γνώρισε και τον χαιρέτησε με το γκάρισμα! Και ο Γερμανός στάθηκε προσοχή, και τακ, τον χαιρέτησε στρατιωτικά … Κλάματα ! ... Πάει αμέσως στον Κρητικό και του λέει : « Πόσα θέλεις , για να τον αγοράσω; » . « Βρε, φύγε από µ δω »,του λέει ο Κρητικός. Ο Γερμανός του μετρούσε τα μάρκα: « τόσα,τόσα ». « Φύγε ,άσε με », έλεγε εκείνος. Τελικά του λέει κάποιος: « Βρε χαμένε, το πληρώνει τον γάιδαρο για μερσεντές, δωσ¶ τον » . Ξεφόρτωσε τα πράγματά του ο Κρητικός, τον ξεσαμάρωσε, τον ελευθέρωσε , και τον πήρε ο Γερμανός με βουρκωμένα μάτια και τον πήγε στην Γερμανία!
- Σοβαρά, Γέροντα;
- Γεγονός! Αν δεν το είχα ακούσει από σοβαρό άνθρωπο ,δεν θα το πίστευα κι εγώ. ]

[ Η σωτηρία της ψυχής μας

- Γέροντα, άλλοι νιώθουν σιγουριά ότι θα σωθούν και άλλοι αμφιβάλουν. Ποια είναι η πιο σωστή τοποθέτηση;
- Ο σκοπός είναι ο άνθρωπος να τηρή τις εντολές του Θεού. Ο πνευματικός άνθρωπος πρέπει να φτάση σε τέτοια κατάσταση, που, κι αν ο Θεός δεν του δώση τον Παράδεισο, να μην τον πειράξη. Πρέπει να καταλάβουμε καλά ότι σήμερα ζούμε, αύριο μπορεί να φύγουμε , και πρέπει να κοιτάξουμε πώς θα πάμε κοντά στον Χριστό. Όσοι κατόρθωσαν με την Χάρη του Θεού να γνωρίσουν την ματαιότητα αυτής της ζωής έλαβαν το μεγαλύτερο χάρισμα και δεν είναι ανάγκη να αποκτήσουν το διορατικό χάρισμα, για να προβλέπουν τα μέλλοντα, διότι αρκετό είναι κανείς να προβλέψη, να μεριμνήση για την σωτηρία της ψυχής του και να λάβη τα καλύτερα πνευματικά μέτρα, για να σωθή. Να, βλέπεις, ο Χριστός είπε: « Όσο αξίζει μια ψυχή, δεν αξίζει ο κόσμος όλος » . Πόση αξία δηλαδή έχει μια ψυχή! Για αυτό η σωτηρία της ψυχής είναι μεγάλο πράγμα!
- Δηλαδή, Γέροντα, δεν πρέπει να έχη κανείς την ελπίδα της σωτηρίας και τον φόβο της κολάσεως;
- Αν έχη την ελπίδα της σωτηρίας , δεν θα έχη τον φόβο της κολάσεως. Και για να έχη ο άνθρωπος την ελπίδα της σωτηρίας, θα πρέπει να είναι κάπως τακτοποιημένος. Τον άνθρωπο που αγωνίζεται με φιλότιμο, όσο μπορεί, και δεν έχει διάθεση να κάνη αταξίες , αλλά πάνω στον αγώνα του νικιέται- νικάει, νικιέται- νικάει, ο Θεός δεν θα τον αφήση. Αν έχη λίγη διάθεση να μη λυπήση τον Θεό, θα πάη στον Παράδεισο « με τα παπούτσια » . Ο φύσει αγαθός Θεός θα τον σπρώξη στον Παράδεισο σκανδαλωδώς. Θα οικονομήση να τον πάρη την ώρα που βρίσκεται σε μετάνοια. Μπορεί σε όλη του την ζωή να παλεύη, αλλά ο Θεός δεν θα τον αφήση. Θα τον πάρη στην καλύτερη ώρα.
Ο Θεός είναι καλός. Θέλει όλοι να σωθούμε. Αν ήταν να σωθούνε μόνο λίγοι, τότε γιατί σταυρώθηκε ο Χριστός; Δεν είναι στενή η πύλη του Παραδείσου. Χωράει όλους τους ανθρώπους που σκύβουν ταπεινά και δεν είναι φουσκωμένοι από υπερηφάνεια, αρκεί να μετανοήσουν, να δώσουν δηλαδή το φορτίο των αμαρτιών τους στον Χριστό, και τότε χωρούν να περάσουν εύκολα από την πύλη. Έπειτα έχουμε και το δικαιολογητικό ότι είμαστε χωματένιοι. Δεν είμαστε μόνον πνεύμα όπως οι Άγγελοι. Είμαστε όμως αδικαιολόγητοι , όταν δεν μετανοούμε και δεν πλησιάζουμε τον Σωτήρα μας ταπεινά. Ο ληστής στον σταυρό ένα « ευλόγησον » είπε και σώθηκε. Η σωτηρία του ανθρώπου εξαρτάται από το δευτερόλεπτο, όχι από το λεπτό. Ο άνθρωπος με έναν ταπεινό λογισμό σώζεται , ενώ αν φέρη έναν υπερήφανο λογισμό, τα χάνει όλα .
Από φιλότιμο και μόνον πρέπει να σωθούμε. Δεν υπάρχη μεγαλύτερος πόνος για τον Θεό από το να το να δη τον άνθρωπο στην κόλαση. Νομίζω ότι και μόνον η ευγνωμοσύνη στον Θεό για τις πολλές Του ευλογίες και η ταπεινή συμπεριφορά με αγάπη προς τις εικόνες Του , τους συνανθρώπους μας , με λίγο φιλότιμο αγώνα, είναι αρκετά, για να έχουμε αναπαυμένη την ψυχή μας και σε αυτήν την ζωή και στην άλλη.

Από το βιβλίο «Πνευματικός αγώνας»
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Γ¶
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

[ Θαυμαστά γεγονότα

Ο πατήρ Α συνάντησε στο μονοπάτι , που οδηγεί στο κελί του Γέροντα, κάποιον κύριο, που ήταν ανάπηρος. Κούτσαινε και περπατούσε με « πατερίτσες ». Τον ρώτησε ο πατήρ Α πού πήγαινε και του απάντησε ότι πήγαινε στο Γέροντα Παϊσιο. Τον ξαναρώτησε τότε τι του συνέβη και ήταν σε αυτήν την κατάσταση με τις « πατερίτσες » κι εκείνος τότε του εξήγησε:
- Να , πάτερ. Πριν λίγο καιρό είχα έρθει στο Γέροντα. Εκείνος μου έλεγε ότι έπρεπε να συμμορφωθώ σε πολλά πράγματα. Εγώ όμως, ισχυρογνώμων καθώς ήμουν, δεν τον άκουγα και του αντιμιλούσα με αναίδεια. Εκείνος, αφού επέμενε να με συμβουλεύει με το καλό, είδε ότι εγώ δεν είχα καθόλου διάθεση να τον ακούσω. Τότε ο Γέροντας σταμάτησε και μου είπε:
- Να ξέρεις ότι ο Θεός θα επιτρέψει να τρακάρεις , για να ταπεινωθείς και να συνέλθεις, γιατί εσύ διαφορετικά δεν έχεις σκοπό να βάλεις μυαλό.
Ο κύριος … είπε στον πατέρα Α ότι ο Γέροντας του είπε τότε και κάτι ακόμη, το οποίο όμως δεν μπορούσε να το φανερώσει γιατί υπήρχε λόγος.
- Τώρα λοιπόν , συνέχισε, πριν λίγο καιρό τράκαρα και , δυστυχώς, σκοτώθηκε η γυναίκα μου και το παιδί μου κι εγώ, έμεινα σε αυτήν την κατάσταση. Έχοντας ,λοιπόν, βάλει λίγο μυαλό πηγαίνω στον Γέροντα.
Μετά από λίγες μέρες πήγε ο π. Α. μαζί με τον Γέροντα να φτιάξουν την πηγή, που έπαιρνε νερό ο Γέροντας. Βρήκε έτσι την ευκαιρία να τον ρωτήσει για αυτόν τον κύριο, τι ακριβώς είχε συμβεί και πώς εκείνος του είχε προμηνύσει ότι θα τρακάρει. Κι ο Γέροντας, όπως σχεδόν πάντα ενεργούσε σε αυτές τις περιπτώσεις, του απήντησε:
- Αυτά είναι από εκείνα που ούτε να σου πω ούτε να σου εξηγήσω μπορώ.

Από το βιβλίο « ο Γέρων Παϊσιος »
Ιερομόναχου Χριστοδούλου
Αγιορείτου
Άγιον Όρος

[ Προσοχή στα οράματα

- Γέροντα, όταν οι άνθρωποι μας διηγιούνται οράματα ή λένε ότι είδαν έναν Άγιο κ.λ.π. , τι να λέμε;
- Καλύτερα να τους λέτε να είναι επιφυλακτικοί . Αυτό είναι το πιο σίγουρο , γιατί δεν μπορούν όλοι να διακρίνουν αν ένα όραμα είναι από τον Θεό ή από τον διάβολο . Αλλά και από τον Θεό να είναι ένα όραμα , πρέπει να μην το δέχεται εξαρχής ο άνθρωπος. Ο Θεός ίσα-ίσα συγκινείται , κατά κάποιον τρόπο , όταν βλέπη το πλάσμα Του να μην το δέχεται , γιατί αυτό δείχνει ότι έχει ταπείνωση. Αν πράγματι ήταν Άγιος αυτός που παρουσιάσθηκε, ο Θεός ξέρει μετά με άλλον τρόπο να πληροφορήση την ψυχή και να την οδηγήση σε αυτό που θέλει. Χρειάζεται προσοχή , γιατί μπορεί να έρθη το ταγκαλάκι, να πατήση το κουμπί και να αρχίση η τηλεόραση...
Ήταν μια ψυχή που δεν είχε βοηθηθή από ανθρώπους, και για αυτό δικαιούτο την θεία βοήθεια. Ο Θεός της παρουσίασε κάτι, για να βοηθηθή. Ύστερα όμως ο διάβολος της έβαλε λογισμούς: " Φαίνεται , για να σε αξιώσει ο Θεός να δης αυτό το όραμα -ποιος ξέρει- σε προορίζει για κάτι ανώτερο". Από την στιγμή που πίστεψε κάτι τέτοιο, ο διάβολος άρχισε να κάνη την δουλειά του και την έκανε κουμάντο! Αλλά τελικά ο Θεός πάλι την λυπήθηκε. Είδε ένα όραμα και άκουσε μία φωνή να της λέη: « Να γράψης όλα τα οράματα που είδες στον πατέρα Παϊσιο ». Έτσι μου έγραψε ένα γράμμα με όλα τα οράματα που είδε. Ο πειρασμός την είχε αλωνίσει. Πραγματικά οράματα , αλλά όλα ήταν του πειρασμού. Από όλα τα οράματα που μου ανέφερε ,μόνον το πρώτο και το τελευταίο ήταν από τον Θεό. Το τελευταίο το επέτρεψε ο Θεός , για να την φέρη σε λογαριασμό, να την βοηθήση να απαλλαγή από την πλάνη. Τελικά η καημένη άκουσε τι της είπα και ξέμπλεξε. ]

[ Κάνει τα πάντα για χάρη αυτής της αγάπης

Πάρα πολλοί άνθρωποι που δεν ζούσαν πνευματική ζωή διερωτώντο πώς είναι δυνατόν να κάθεται ένας άνθρωπος στην ερημιά στερούμενος τα πάντα για την αγάπη του Θεού. Την ίδια συζήτηση είχε και ο Γέροντας στο υπαίθριο αρχονταρίκι του ένα ανοιξιάτικο απόγευμα. Εξηγούσε ότι όταν η αγάπη του θεού μπει στην καρδιά, τότε ο άνθρωπος κάνει τα πάντα από ευχαρίστηση και μόνο.
Ένας τότε από την παρέα είπε στον Γέροντα ότι αγαπούσε μια κοπέλα, όμως έμπαιναν κάποια εμπόδια ανάμεσά τους και για αυτό τον παρακαλούσε να τον βοηθήσει. Τον ρώτησε ο Γέροντας :
- Την αγαπάς την κοπέλα αυτή;
- Ναι , Γέροντα.
- Τί μπορείς να κάνεις , για να αποδείξεις σε μένα ότι πραγματικά την αγαπάς;
- Ό,τι θέλετε ,Γέροντα. Ό,τι μου πείτε εγώ για αυτήν θα το κάνω. Τότε ο Γέροντας του είπε δείχνοντας του στην αυλή ένα κούτσουρο:
- Το βλέπεις αυτό το κούτσουρο; Πήγαινε και γύρνα γύρω- γύρω από αυτό για χάρη της κοπέλας που αγαπάς. Ο νεαρός πραγματικά πήγε και έκανε αυτό που του είπε ο Γέροντας. Σε κάποια στιγμή εκείνος τον σταμάτησε , τον πήρε ιδιαιτέρως, του είπε κάτι κι ο νεαρός, αφού πήρε την ευχή του, εμφανώς χαρούμενος έφυγε. Ο Γέροντας γύρισε προς την παρέα και τους λέει:
- Είδατε, αυτός ο νεαρός για μια ανθρώπινη αγάπη σαν τρελός έφερνε γύρω από το κούτσουρο για χάρη της αγαπημένης του , χωρίς να λογαριάζει αν υπήρχαν άνθρωποι που τον έβλεπαν και γινόταν ρεζίλι. Κι αυτό, γιατί ο ίδιος έχει δώσει όλη του την καρδιά στην κοπέλα. Σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό γίνεται αυτό κι όταν ο άνθρωπος δώσει την καρδιά του όλη στον Θεό. Τότε κάνει τα πάντα για χάρη αυτής της αγάπης χωρίς, να πιέζεται. ]

Από το βιβλίο «Πνευματικός αγώνας»
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Γ¶
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

[ Την σαύρα να μην την φοβάστε

- Γέροντα, τι θα γίνει με αυτούς τους Σκοπιανούς; Κι ο Γέροντας χαμογελώντας:
- Την σαύρα να μην την φοβάστε, γιατί δεν μπορεί να σας κάνει τίποτα. Να φοβάστε τα μεγάλα φίδια, γιατί εκείνα τσιμπάνε και μπορούν να κάνουν και κακό. ]

[ Να διαβάζετε την Αγία Γραφή ,γιατί είναι γραμμένη θεόπνευστα και έχει Πνεύμα Άγιο. Όποιος την διαβάζει φωτίζεται ο νους του και εξαγνίζεται η ψυχή του. ]

[ Εσείς να κάνετε πάντα ό,τι περνάει από το χέρι σας και τα υπόλοιπα να τα αφήνετε με εμπιστοσύνη στα χέρια του Θεού. ]

[ Γέροντα, δουλεύω μερικές Κυριακές στα λίγα χωράφια που έχω κι επειδή με πειράζει ο λογισμός, ήρθα να σας συμβουλευτώ τι να κάνω , του εξομολογήθηκε ο κύριος Σ....
Κι ο Γέροντας:
- Ξέρω έναν, εκεί πέρα , χωρικό ο οποίος είχε ένα σκαπτικό μηχάνημα και δούλευε τις Κυριακές. Ε ... ότι έβγαζε τα έδινε όλα στους γιατρούς για το παιδί του. Κάποια στιγμή, όμως,που τον πείραξε ο λογισμός ότι δεν τιμά την αργία που είναι αφιερωμένη στον Θεό, σταμάτησε να δουλεύει τις Κυριακές και από τότε το παιδί του έγινε εντελώς καλά. Πρόσεξε και συ μήπως ό,τι βγάζεις τα δίνεις στο τέλος στους γιατρούς. ]

[ Πρέπει να πάρει διαζύγιο από την λογική

Είπε ο Γέροντας σε μια ομάδα ευλαβών προσκυνητών που τον είχαν επισκεφτεί:
- Όταν ένας αποφασίζει να κάνει πνευματική ζωή , το πρώτο που πρέπει να κάνει είναι να πάρει διαζύγιο από την λογική, εάν θέλει να προκόψει. Λογική και πνευματική ζωή είναι δυο καταστάσεις εντελώς αντίθετες , που αντίκεινται η μία στην άλλη. Αυτός που ζει πνευματικά δεν χρησιμοποιεί την λογική του. Από φυσικού τους οι γυναίκες χρησιμοποιούν πολύ την καρδιά τους και λίγο την λογική. Βλέπουμε, οι απόστολοι μετά την σύλληψη του Χριστού κάθησαν και σκέφτηκαν με την λογική και φοβούμενοι δεν ακολούθησαν τον Χριστό στην Σταύρωση , ενώ οι γυναίκες με την αγάπη της καρδιάς τους ακολούθησαν τον Χριστό μέχρι το Σταυρό . Κι όταν ο Κύριός μας κάλεσε τον Πέτρο να περπατήσει πάνω στην θάλασσα και να πάει κοντά Του, ο Πέτρος άρχισε να βουλιάζει. Να ενδιαφέρεστε μόνο για την θεία δικαιοσύνη κι όχι για την ανθρώπινη. Εγώ, όταν πολεμούσα, δεν υπολόγιζα ούτε τις ασθένειες ούτε τον θάνατο. Για αυτό και πήγαινα πάντα μπροστά στην πρώτη γραμμή. Οι άλλοι κρυβόντουσαν και με κορόιδευαν, εγώ όμως ένιωθα μέσα μου την χαρά της θυσίας. Να μην κρατάτε ποτέ κακία σε κανέναν για ό,τι κι όσο κι αν σας πίκρανε. Αν οι άλλοι δεν φροντίζουν να εξαγνίζουν την ψυχή τους και θέλουν συνεχώς να ανοίγουν δουλειές, να τους μιλάτε με καλοσύνη , αλλά να μην τους συναναστρέφεστε, γιατί ο κόσμος σήμερα είναι ζαλισμένος και δεν ελέγχει το τί κάνει, για αυτό κι ο Χριστός πήρε πλέον κατσαβίδι στο χέρι του κι έχει αρχίσει να βιδώνει ξελασκαρισμένες βίδες. Είδατε τί έπαθε ο Τσαουσέσκου στην Ρουμανία ; Τους μωραίνει ο Θεός κι αφού γίνουν ρεζίλι, μετά παίρνουν τον δρόμο τους. Το ίδιο συνέβη και με την Αλβανία , το ίδιο και με τους δικούς μας εδώ. Τους αφήνει πρώτα να ρεζιλευτούν.

Από το βιβλίο « Σκεύος εκλογής »
Ιερομόναχου Χριστοδουλου Αγιορείτου
Άγιον Όρος

[ Ο Θεός είναι υποχρεωμένος να βοηθά!

Μαρτυρία του κ. Ταμιωλάκη Ελευθερίου από την Κρήτη : « Βρέθηκα κάποτε σε δύσκολη θέση εξ αιτίας των πολλών μου υποχρεώσεων, και πήγα να δω τον Γέροντα για να με στηρίξη. Μέσα στα χιόνια με πολύ άσχημο καιρό έφθασα και χτύπησα την πόρτα. Μου άνοιξε ο Γέροντας και με έβαλε μέσα γρήγορα . « Σε περίμενα » , μου είπε . Εγώ φυσικά δεν τον είχα ενημερώσει. Με έβαλε να καθήσω κοντά στην σόμπα και άρχισε με υπομονή να μου φτιάχνη τσάι . µΕβαλε νερό στο μπρίκι και έκανε το σταυρό του λέγοντας, « δόξα σοι ο Θεός! » Έβαλε το τσάι στο μπρίκι , ξανάκανε το σταυρό του και ξαναείπε, « δόξα σοι ο Θεός! » Έβαλε τέλος το μπρίκι στη φωτιά και ξανά πάλι το σταυρό του και ξανά, « δόξα σοι ο Θεός! »
Μέχρι τότε δεν μου είχε πει λέξη εκτός από το « σε περίμενα » . Εγώ τον παρακολουθούσα και άρχισα να νευριάζω με την απάθειά του , γιατί εμένα με καίγανε τα δικά μου. Όταν έβρασε το τσάι , μου έδωσε το κύπελλο , με κοίταξε με εκείνο το αθώο και συμπονετικό βλέμμα του και με ρώτησε ήρεμα τι είχα και γιατί φαινόμουν ανήσυχος. Εγώ νευριασμένος άρχισα να του ξεφουρνίζω τα προβλήματά μου με έμφαση , τονίζοντας ότι ο κόσμος έξω έχει πολλές σκοτούρες. Εκείνος μισοχαμογέλασε , ήπιε μια γουλιά από το δικό του τσάι και μου είπε απαθέστατα: « Ε, και τι ανησυχείς; Θα βοηθήσει ο Θεός » . Εγώ νευρίασα ακόμη περισσότερο και με το θάρρος που του είχα, γιατί τον αγαπούσα πολύ, του είπα: « Ε, καλά τώρα ,Γέροντα, ο Θεός βοηθάει μια, βοηθάει δυο. Υποχρεωμένος είναι να βοηθάει συνέχεια; » .
Τότε με κοίταξε σοβαρά και μου είπε κάτι που με κεραυνοβόλησε κυριολεκτικά: « Ναι » , μου είπε, « υποχρεωμένος είναι » . Ήταν τόσο μεγάλη η σιγουριά του και τόσο φανερό ότι αυτό το ήξερε από πρώτο χέρι που ξαφνικά μου ήλθαν τα πάνω κάτω. Μου έφυγαν τα νεύρα, ηρέμησα, ένιωσα μια απέραντη γαλήνη και είχα μόνο μία απορία που του την είπα : « Καλά, και γιατί είναι υποχρεωμένος ο Θεός να μας βοηθά; » Την απάντηση που μου έδωσε , μόνο ένας άνθρωπος που νιώθει πραγματικά σαν παιδί του Θεού και έχει παρρησία στον πατέρα του μπορούσε να μου δώση. Μου είπε : « Όπως εσύ που έκανες παιδιά ,νιώθεις τώρα την υποχρέωση να τα βοηθήσης και ξεκινάς από την Θεσσαλονίκη και έρχεσαι εδώ με τέτοιον καιρό γιατί ανησυχείς, έτσι και ο Θεός που μας έφτιαξε και μας έχει παιδιά Του ενδιαφέρεται και Αυτός για μας, και νιώθει την ανάγκη να μας βοηθήση. Ναι, υποχρεωμένος είναι! »
Η αμεσότητα αυτής της απάντησης ήταν τέτοια που ξαφνικά μου έφυγε ένα βάρος και έπαψα από τότε οριστικά να ανησυχώ για το μέλλον » . ]

Από το βιβλίο « Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου»
Ιερομόναχου Ισαάκ
Άγιον Όρος 2004

[ Μια μέρα πήγα κάτω και είδα το Γέροντα να είναι κάπως στενοχωρημένος και λίγο πειραγμένος. Με κέρασε και μόνος του άρχισε να μου λέει:
- Ήρθαν κάποιοι εδώ κι άρχισαν να μου λένε πως θα γίνει πόλεμος και ότι οι Τούρκοι θα μπούνε στην Ελλάδα και πως θα μας πάνε μέχρι τα εξαμίλια της Κορίνθου ( εξηγώντας έτσι στραβά , με το χαλασμένο τους λογισμό , την προφητεία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού ) .
Τότε τους περίλαβα και τους είπα ότι ο χειρότερος εχθρός των Ελλήνων είναι κάτι Έλληνες σαν κι εσάς , που εν καιρώ ειρήνης, διαδίδουν πως ,αν τυχόν γίνει πόλεμος, οι Τούρκοι θα μας πάνε μέχρι την Κόρινθο, γιατί , όταν θα αρχίσει ο πόλεμος, όλοι θα έχουν πεσμένο ηθικό και μόνοι τους θα οπισθοχωρήσουν μέχρι την Κόρινθο. Ακόμη κι αν ήταν αλήθεια, δεν θα έπρεπε να το λέτε. Πολύ περισσότερο, που δεν είναι αλήθεια αυτό που λέτε. Και σας το ξαναλέω: Αυτό να μην το ξαναπείτε πουθενά, γιατί κάνετε μεγαλύτερο κακό από ότι θα έκαναν πολλές τουρκικές μεραρχίες.
Αυτά τους είπα, παπά μου , κι ενώ εγώ ποτέ δεν θέλω να μιλώ για προφητείες, με ανάγκασαν να τους εξηγήσω ότι τα εξαμίλια, που λέει ο Άγιος Κοσμάς είναι τα έξι μίλια της υφαλοκρηπίδας. Αυτό είναι το θέμα για το οποίο , τα τελευταία χρόνια, «τρωγόμαστε » με την Τουρκία κι αυτό θα είναι το θέμα για το οποίο θα « πιαστούμε ». µΌμως δεν θα μπουν στην Ελλάδα. Μέχρι εκεί θα προχωρήσουν , στα έξι αυτά μίλια, και τότε θα τους βρει η μεγάλη συμφορά από τον βορρά, που λένε τα γραφόμενα, και δεν θα μείνει τίποτα όρθιο. Το ένα τρίτο των Τούρκων θα σκοτωθεί, το ένα τρίτο θα εκχριστιανιστεί και το υπόλοιπο θα φύγει βαθειά μέσα στην Ασία. Εμείς από τους Τούρκους δεν πρόκειται να πάθουμε τίποτα. Μερικά ψιλοπράγματα θα καταφέρουν και θα τους βρει η οργή του Θεού.
Αυτά άκουσα, παπά μου , από αυτούς και στενοχωρήθηκα. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι οι ίδιοι οι Έλληνες – με το να διαδίδουν τέτοια πράγματα εν καιρώ ειρήνης- προσφέρουν στους Τούρκους την μεγαλύτερη συμμαχική βοήθεια.
Επίσης άρχισαν να μου λένε ότι αυτό, που είπε ο Άγιος Κοσμάς: « τότε θα ρθει, όταν θα ρθουν τα δυο καλοκαίρια κι οι δυο πασχαλιές μαζί » , τώρα που έπεσε η Ανάσταση με τον Ευαγγελισμό μαζί – και πέρασε και ο χειμώνας σαν καλοκαίρι – σημαίνει ότι οι Τούρκοι θα εισβάλλουν στην Ελλάδα.
Όλοι γίναμε προφήτες , παπά μου, κι εξηγούμε με το μυαλό μας τα πράγματα , όπως θέλουμε. Κι εδώ αναγκάστηκα να τους πω ότι με αυτό που είπε ο Κοσμάς ο Αιτωλός , « τότε θα ρθει » δεν εννοούσε τους Τούρκους . Εννοούσε πως τότε θα ρθει η ελευθερία των Βορειοηπειρωτών. Και πράγματι αυτό το έτος άνοιξαν , μετά από τόσα χρόνια, τα σύνορα και μπορούν κάπως ελεύθερα να επικοινωνούν με την πατρίδα τους.
Παπά μου , είδα ότι πολύ μεγάλη ζημιά κάνουν αυτοί οι άνθρωποι, που εξηγούν τα πράγματα με το φτωχό μυαλό τους. Και σαν να μην φτάνει αυτό, διαδίδουν και στους άλλους τις χαλασμένες ιδέες τους. ]

[ Πως λύνονται τα μάγια

-Αν πιάσουν ,Γέροντα , τα μάγια, πώς λύνονται ;
- Με την μετάνοια και την εξομολόγηση. Γι¶ αυτό πρέπει πρώτα να βρεθή η αιτία, για την οποία έπιασαν τα μάγια, να καταλάβη ο άνθρωπος το σφάλμα του, να μετανοήση και να εξομολογηθή. Πόσοι έρχονται εκεί στο Καλύβι που ταλαιπωρούνται , επειδή τους έχουν μάγια και μου λένε: « Κάνε προσευχή, για να απαλλαγώ από αυτό το βάσανο»! Μου ζητούν βοήθεια, χωρίς να ψάξουν να βρουν από πού ξεκίνησε το κακό, για να το διορθώσουν. Να βρουν δηλαδή σε τι έφταιξαν και έπιασαν τα μάγια , να μετανοήσουν, να εξομολογηθούν , για να σταματήση η ταλαιπωρία τους.
-Γέροντα, όταν ο άνθρωπος που του έχουν κάνει μάγια φθάση σε τέτοια κατάσταση που δεν μπορεί να βοηθήση τον εαυτό του , να εξομολογηθή κ.λ.π., μπορούν οι άλλοι να τον βοηθήσουν;
- Μπορούν να καλέσουν τον ιερέα στο σπίτι να κάνη ένα ευχέλαιο ή έναν αγιασμό. Να του δώσουν να πιη αγιασμό ,για να υποχωρήση λίγο το κακό και να μπη λίγο Χριστός μέσα του. Έτσι έκανε μια μητέρα για το παιδί της και βοηθήθηκε. Μου είχε πει ότι ο γιος της υπέφερε πολύ ,γιατί του είχαν κάνει μάγια. « Να πάη να εξομολογηθεί » , της είπα. « Πώς να πάη, πάτερ,να εξομολογηθή, στην κατάσταση που είναι ; » , μου είπε. « Τότε πες στον πνευματικό σου,της λέω, να έρθη στο σπίτι, να κάνη αγιασμό και να δώσης στον γιό σου να πιή από τον αγιασμό. Θα τον πιή όμως; » . « Θα τον πιή », μου λέει. « Ε, ξεκίνησε με τον αγιασμό, της λέω, και μετά προσπάθησε να μιλήση το παιδί σου με τον παπά. Αν εξομολογηθή, θα τον πετάξη τον διάβολο πέρα». Και πράγματι, με άκουσε και βοηθήθηκε το παιδί. Μετά από λίγο μπόρεσε να εξομολογηθή και έγινε καλά… ]

Από το βιβλίο «Οικογενειακή ζωή»
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Δ¶
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

[ Τα φθηνά χαρίσματα των πλανεμένων

- Γέροντα, γιατί οι άνθρωποι καταφεύγουν για κάποιο πρόβλημά τους συχνά σε πλανεμένους;
- Γιατί ο διάβολος έχει φθηνά χαρίσματα και τα παίρνουν εύκολα. Αυτά τους λένε να κάνουν , δεν είναι δύσκολα και τους αναπαύουν στα πάθη τους. Αντί να μετανοήσουν για τις αμαρτίες που κάνουν ως άνθρωποι και να πάνε σε έναν πνευματικό να εξομολογηθούν , βρίσκουν κάτι πλανεμένους, δηλαδή τον διάβολο, και ζητούν από εκείνον να τους λύση το πρόβλημά τους . Ύστερα βασανίζονται και δεν καταλαβαίνουν ότι τους έχει δέσει ο διάβολος και τους κάνει κουμάντο.
- Και πως τους πιστεύουν ,Γέροντα;
- Είναι ζαλισμένοι οι άνθρωποι. Πόσοι λένε ότι οδηγούν τους ανθρώπους στον σωστό δρόμο, ενώ κουβαλούν στον ώμο τους ένα τσουβάλι και έχουν κρυμμένο μέσα τους τον διάβολο! Ο Καλός Θεός όμως δεν τον αφήνει να κρυφθή τελείως. Καμμιά φορά βγάζει ο διάβολος κάποιο κέρατο ή την ουρά του , τα βλέπουν οι άνθρωποι και φωνάζουν τρομαγμένοι : « Τι είναι αυτό; Κέρατο; Ουρά; » . « Όχι, τι λέτε; Μελιτζάνα είναι! » , τους λένε εκείνοι, για να τους εξαπατήσουν και να παρουσιάσουν διαβολικά πράγματα για καλά και ωφέλιμα.
Κι εδώ μια μέρα ήρθε κάποιος με μια συντροφιά που ήταν πλανεμένος. Είχε μαζί του καμμιά δεκαριά άτομα και έκανε τον Γέροντα. Τους ρωτάω: « Ανήκετε σε καμμιά οργάνωση; » . Δεν απαντούσαν. « Έχετε κανέναν πνευματικό; » . Τίποτε. Άρχισαν , έβαζαν μετάνοιες. Τους έφερε εδώ, για να τους πλανάη . Να λέη μετά: « Πήγαμε και στον πατέρα Παϊσιο και συμφωνεί μαζί μας » ! Κατάλαβες; Δεν έπρεπε να τον δω, γιατί το εκμεταλλεύεται μετά. Φαινόταν ύποπτος εκείνος. Οι οπαδοί του φαίνονταν παρασυρμένοι. Οι καημένοι έπεσαν κάτω, γονατιστοί.
- Τους είπατε τίποτε, Γέροντα;
- Τους είπα, αλλά ο πονηρός, όταν φεύγουν από µ δω τους λέει άλλα. Από µ δω –από µ κει τους πάει , και τους φέρνη πάλι στον δρόμο του.
- Πώς θα προφυλαχθή ,Γέροντα, κανείς από τους πλανεμένους;
- Μένοντας μέσα στην μάνδρα της Εκκλησίας μας. Βέβαια, αν κάποιος ακολουθήση από άγνοια έναν πλανεμένο, δεν θα τον αφήση ο Θεός. Θα τον βοηθήση να καταλάβη το λάθος του και να επιστρέψη στην αλήθεια. ]

Από το βιβλίο «Πνευματικός αγώνας »
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Γ¶
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

[ Έχει κάνει μεγάλη ζημιά ο Ινδουισμός

Οι Ινδοί , ενώ είναι έξυπνος λαός, ενώ έχουν μεταφυσικές ανησυχίες και πολλή καρδιά, ασχολούνται με τη δήθεν φιλοσοφία , με πλάνες και με μαγείες. Τους Ευρωπαίους τους αλωνίζουν με τις θεωρίες τους. Και βλέπεις, οι αρχηγοί τους είναι σαν ταύροι και οι άλλοι εκεί στις Ινδίες παθαίνουν από την πείνα! Έρχονται κι εδώ στην Ελλάδα και ξεγελούν τον κόσμο με την νιρβάνα, την τεμπελιά, τις μετεμψυχώσεις… Χρησιμοποιούν εν τω μεταξύ στα βιβλία τους και κομμάτια από την Αγία Γραφή, από την Φιλοκαλία, από τους Πατέρες, και έτσι προσελκύουν τον κόσμο. Παλιά, που να πιστέψουν οι Ορθόδοξοι τις ινδουιστικές θεωρίες! Τώρα, πώς να το πη κανείς, και μερικοί σωστοί άνθρωποι υποστηρίζουν τέτοιες ανοησίες και δίνουν του κόσμου τα χρήματα. Έχει κάνει μεγάλη ζημιά ο ινδουισμός.
- Υπάρχουν , Γέροντα, Ινδοί που είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί;
- Πολύ λίγοι. Είχαν μείνει μερικοί από την Εκκλησία που είχε ιδρύσει εκεί ο Απόστολος Θωμάς, αλλά εγκαταλείφθηκαν. Άλλοι έγιναν Καθολικοί, άλλοι Προτεστάντες. Σήμερα εκεί οι Ορθόδοξοι είναι μετρημένοι.
Αυτά που παρουσιάζουν ως θαύματα οι άλλες θρησκείες ή οι παραθρησκείες δεν έχουν καμμιά σχέση με τα θαύματα της δικής μας θρησκείας. Ο Χριστός ζητάει από μας το φιλότιμο. Δεν θέλει να Τον αγαπάμε, επειδή είναι παντοδύναμος. Αν ήθελε, μπορούσε να κάνη κάποιο θαύμα και να πιστέψη ο κόσμος όλος. Με αυτόν όμως τον τρόπο θα δέσμευε την ελευθερία του ανθρώπου. Για αυτό λέει: « Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες » .
Η Ορθοδοξία έχει το θαύμα και την Θεία Χάρη. Ο Ινδουισμός έχει την μαγεία και την φιλοσοφία. Αντικαθιστά το θαύμα με την μαγεία και την Θεία Χάρη με την φιλοσοφία. Ο διάβολος δίνει στους γκουρού , στους μάγους κ.λ.π. δυνάμεις, επειδή του δίνουν δικαιώματα. Έτσι μπορούν να κάνουν δήθεν θαύματα , και ο άλλος που τους βλέπει τους θαυμάζει.
Από την στιγμή που βλέπει κάποιος ότι αυτός που κάνει αυτά τα ψευτοθαύματα δεν συγγενεύει καθόλου με τον Χριστό , πρέπει να καταλάβη ότι όλα όσα κάνει είναι απάτη του διαβόλου ,που δεν ξέρει να λέη ποτέ αλήθεια αλλά όλο ψέμματα και να ξεγελάη τα πλάσματα του Θεού. Όσοι έχουν καλή διάθεση , όταν προηγουμένως έχουν γνωρίσει λίγο την Ορθοδοξία , προβληματίζονται ,γιατί βλέπουν ότι η ζωή των μάγων δεν είναι καθαρή, είναι μπερδεμένη , ενώ στην Ορθοδοξία βρίσκουν ζωή καθαρή και ανωτερότητα. Βρίσκουν ανθρώπους που έχουν αγιότητα και κάνουν αληθινά πράγματα.
Στην Ορθοδοξία η καλωσύνη είναι το ξεχείλισμα της αγάπης του ανθρώπου προς τον Θεό και προς τον πλησίον . Όλες οι άλλες καλωσύνες που γίνονται από αλλοδόξους, πλανεμένους κ.λ.π. δεν έχουν τα πνευματικά εν Χριστώ στοιχεία ,αλλά μπορεί να έχουν κάποια καλά ανθρώπινα στοιχεία. Όποιος ζη σωστά την Ορθόδοξη ζωή έχει ταπείνωση, αγάπη και δίνεται ολόκληρος για τον πλησίον, θυσιάζεται. Και την άσκηση, την νηστεία, την αγρυπνία που κάνει , πάλι τα κάνει από αγάπη προς τον Θεό, όχι για να νιώσει κάποια ευχαρίστηση.
Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο , για να σταυρωθή από αγάπη για το πλάσμα Του. Πρώτα σταυρώθηκε και μετά αναστήθηκε. Είναι φθηνό να ζητάη κανείς πνευματικές χαρές- άλλο αν ο Χριστός του δώση να γευθή την ουράνια γλυκύτητα. Ενώ αυτοί που ασχολούνται λ.χ. με τις ινδουιστικές θεωρίες, με την γιόγκα κ.λ.π. , με όσα κάνουν αποβλέπουν στο να φθάσουν σε μια δήθεν πνευματική κατάσταση, σε έκσταση , να νιώσουν μια ηδονή ή να γίνουν ανώτεροι από τους άλλους , χωρίς να ενδιαφέρωνται για τους άλλους.
Ας υποθέσουμε ότι ένας ινδουιστής βρίσκεται σε μια ακροθαλασσιά και κάνει αυτοσυγκέντρωση. Αν εκείνη την ώρα κινδυνεύη κάποιος στην θάλασσα και ζητάη βοήθεια, αυτός θα μείνη τελείως αδιάφορος, δεν θα κουνηθή από την θέση του, για να μη στερηθή την ηδονή που νιώθει . Ενώ, αν βρισκόταν εκεί ένας ορθόδοξος μοναχός και έλεγε την ευχή, θα άφηνε το κομποσχοίνι και θα έπεφτε στην θάλασσα, για να τον σώση. ]

Από το βιβλίο «Πνευματικός αγώνας»
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Γ¶
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

[ « Αιτείτε και δοθήσεται ημίν »

- Γέροντα, γιατί πρέπει να ζητάμε από τον Θεό να μας βοηθάη ,αφού ξέρει τις ανάγκες μας;

- Γιατί υπάρχει ελευθερία. Και μάλιστα, όταν πονάμε για τον πλησίον μας και Τον παρακαλούμε να τον βοηθήση, πολύ συγκινείται ο Θεός ,γιατί τότε επεμβαίνει, χωρίς να παραβιάζεται το αυτεξούσιο. Ο Θεός έχει όλη την καλή διάθεση να βοηθήση τους ανθρώπους που υποφέρουν. Για να τους βοηθήση όμως, πρέπει κάποιος να Τον παρακαλέση. Γιατί, αν βοηθήση κάποιον ,χωρίς κανείς να Τον παρακαλέση, τότε ο διάβολος θα διαμαρτυρηθεί και θα πη: « Γιατί τον βοηθάς και παραβιάζεις το αυτεξούσιο; Αφού είναι αμαρτωλός, ανήκει σε εμένα » . Εδώ βλέπει κανείς και την μεγάλη πνευματική αρχοντιά του Θεού, που ούτε στον διάβολο δίνει το δικαίωμα να διαμαρτυρηθεί. Για αυτό θέλει να Τον παρακαλούμε, για να επεμβαίνη – και θέλει ο Θεός να επεμβαίνη αμέσως, αν είναι για το καλό μας - , και να βοηθάη τα πλάσματά Του ανάλογα με τις ανάγκες τους. Για τον κάθε άνθρωπο ενεργεί ξεχωριστά, όπως συμφέρει στον καθέναν καλύτερα.

Ο Θεός λοιπόν αλλά και οι Άγιοι για να βοηθήσουν ,πρέπει ο ίδιος ο άνθρωπος να το θέλη και να το ζητά ,αλλιώς δεν επεμβαίνουν. Ο Χριστός ρώτησε τον παράλυτο: « Θέλεις υγιής γενέσθαι; » . Αν δεν θέλη ο άνθρωπος ,το σέβεται ο Θεός. Αν κάποιος δεν θέλη να πάη στον παράδεισο, ο Θεός δεν τον παίρνει. Εκτός αν ήταν αδικημένος και είχε άγνοια, οπότε δικαιούται την θεία βοήθεια. Διαφορετικά , δεν θέλει να επέμβη ο Θεός. Ζητά κανείς βοήθεια ,και ο Θεός και οι Άγιοι την δίνουν. Μέχρι να ανοιγοκλείσης τα μάτια σου ,έχουν κιόλας βοηθήσει. Μερικές φορές δεν προλαβαίνεις ούτε να τα ανοιγοκλείσης . Τόσο γρήγορα βρίσκεται ο Θεός δίπλα σου.

« Αιτείτε και δοθήσεται » , λέει η Γραφή. Αν δεν ζητάμε βοήθεια από τον Θεό , θα σπάζουμε τα μούτρα μας. Ενώ, όταν ζητάμε την θεία βοήθεια , ο Χριστός μας δένει με ένα σχοινάκι και μας συγκρατεί. Φυσάει ο αέρας από εδώ-εκεί ,αλλά, επειδή είμαστε δεμένοι, δεν κινδυνεύουμε. Όταν όμως ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνει ότι ο Χριστός είναι που τον κρατάει, λύνεται πλέον από το σχοινάκι και τον χτυπούν οι άνεμοι από δω κι από κει και ταλαιπωρείται.

Να ξέρετε, μόνον τα πάθη και οι αμαρτίες είναι δικές μας . Ό,τι καλό κάνουμε είναι από τον Θεό, ό,τι ανοησίες κάνουμε είναι δικές μας. Λίγο η Χάρις του Θεού να μας αφήση, τίποτε δεν μπορούμε να κάνουμε. Όπως στην φυσική ζωή , λίγο το οξυγόνο να μας πάρη ο Θεός ,αμέσως θα πεθάνουμε, έτσι και στην πνευματική ζωή , λίγο αν μας αφαιρέση την θεία Χάρη, πάει, χαθήκαμε. Μια φορά ένιωθα στην προσευχή μια αγαλίαση. Ώρες στεκόμουν όρθιος και δεν ένιωθα καθόλου κούραση . Όσο προσευχόμουν, ένιωθα μια γλυκιά ξεκούραση ,κάτι που δεν μπορώ να το εκφράσω. Ύστερα μου πέρασε ένας λογισμός ανθρώπινος : Επειδή μου λείπουν δυο πλευρά και εύκολα κρυώνω, σκέφθηκα, για να μην χάσω αυτήν την κατάσταση και να προχωρήσω όσο πάει, να πάρω ένα σάλι, να τυλιχθώ, μήπως αργότερα κρυώσω. Μόλις δέχθηκα αυτόν τον λογισμό, αμέσως σωριάστηκα κάτω. Έμεινα πεσμένος κάτω μισή ώρα περίπου και μετά μπόρεσα να σηκωθώ να πάω στο κελλί να ξαπλώσω. Προηγουμένως ,όσο προχωρούσα στην προσευχή ,ένιωθα σαν ένα πούπουλο , ένα ελάφρωμα ,μια αγαλίαση, που δεν εκφράζεται. Μόλις όμως δέχθηκα αυτόν τον λογισμό, σωριάσθηκα κάτω. Αν έφερνα έναν υπερήφανο λογισμό και έλεγα λ.χ. « ζήτημα είναι ,αν υπάρχουν δύο-τρεις σε τέτοια κατάσταση » , τότε είναι που θα πάθαινα ζημιά. Σκέφθηκα ανθρώπινα ,όπως σκέφτεται ο κουτσός να πάρη τα δεκανίκια του , όχι δαιμονικά. Ήταν ένας φυσικός λογισμός , αλλά και πάλι είδες τι έπαθα.

Το μόνο που έχει ο άνθρωπος είναι μια διάθεση και ανάλογα με αυτήν τον βοηθάει ο Θεός. Για αυτό λέω, όσα αγαθά έχουμε είναι δώρα του Θεού. Τα έργα μας είναι μηδέν και οι αρετές μας είναι μια συνέχεια από μηδενικά. Εμείς θα προσπαθούμε να προσθέτουμε συνέχεια μηδενικά και να παρακαλούμε τον Χριστό να βάλη την μονάδα στην αρχή, για να γίνουμε πλούσιοι. Εάν δεν βάλη τη μονάδα ο Χριστός στην αρχή, χαμένος ο κόπος. ]

[ Αγαθή διάθεση

- Γέροντα, τι θα γίνουν οι άνθρωποι που έχουν καλωσύνη αλλά δεν πιστεύουν;

- Νομίζεις ότι δεν πιστεύουν; Αλλά ας πούμε ότι δεν πιστεύουν. Όταν ήταν μικροί, η μάνα τους δεν τους κοινωνούσε; Αλλά και να μην τους κοινωνούσε , δεν βαφτίσθηκαν, δεν μυρώθηκαν; Δεν είναι γεννημένοι από ορθόδοξες και βαφτισμένες μάνες; Ε, αυτούς τους ανθρώπους που έχουν καλωσύνη, θα δης, ο Καλός Θεός θα τους βολέψη με κάποιο τρόπο, είτε με δοκιμασίες είτε με μια αρρώστια είτε με ταλαιπωρίες είτε με έναν σεισμό είτε με έναν κεραυνό είτε με έναν κατακλυσμό είτε με έναν λόγο κ.λ.π. , και τελικά θα τους πάη στον Παράδεισο. Πολλές φορές ίσως παρουσιασθή και ένας Άγιος ή ένας Άγγελος σε έναν τέτοιο άνθρωπο .παρόλο που δεν δικαιούται αυτήν την μεγάλη ευλογία. Μπορεί όμως να το κάνη και αυτό ο Χριστός ,αφού πρώτα χρησιμοποιήση όλα τα άλλα. Αλλά συχνά τι παθαίνουν οι άνθρωποι αυτοί; Πηγαίνει ο διάβολος και τους ξεγελάει και πολλοί , οι καημένοι , πλανιούνται , γιατί αρχίζει ο διάβολος να τους λέη: « Α, εσένα σου έδειξε τέτοιο μεγάλο θαύμα ,γιατί μπορείς να σώσης τον κόσμο » . Και ο ταλαίπωρος δεν λέει: « Θεέ μου, πώς να Σε ευχαριστήσω; Εγώ δεν ήμουν άξιος για τέτοια χάρη » . Αντί δηλαδή να νιώση συντριβή , δέχεται τους λογισμούς που του φέρνει ο διάβολος και υπερηφανεύεται . Μετά ξαναπηγαίνει ο διάβολος και του στήνει « τηλεόραση », του δείχνει Αγγέλους, Αγίους και του λέει: « Εσύ θα σώσης την οικουμένη » . Αν αυτός ο άνθρωπος συνέλθη, πάλι ο Καλός ο Θεός θα τον βοηθήση.

Πάντως να μην ξεχνούμε ότι όλοι έχουμε κληρονομιά από τον θεό ,για αυτό σε όλους τους ανθρώπους στο βάθος υπάρχει καλωσύνη . Ο διάβολος όμως όλα τα μολύνει. Μερικοί έχουν διατηρήσει αυτήν την καλωσύνη ,έστω κι αν δεν ζουν κοντά στην Εκκλησία. Ε, αυτούς θα τους βολέψη ο Θεός. Για αυτό, όταν βλέπετε άνθρωπο να έχη παρασυρθή και να έχη αμαρτωλή ζωή, αλλά να είναι πονόψυχος – βλέπει λ.χ. έναν άρρωστο και ραγίζει η καρδιά του, έναν φτωχό και τον βοηθάει – από εκεί να καταλάβετε ότι αυτόν δεν θα τον αφήση ο Θεός , θα τον βοηθήση. Και όταν βλέπετε έναν άνθρωπο απομακρυσμένο από τον Θεό να είναι σκληρός , άσπλαχνος κ.λ.π. ,τότε πρέπει να κάνετε μέρα- νύχτα προσευχή, να κάνη « αποβίβαση » ο Θεός στην καρδιά του , για να πάρει στροφή.

Τα κρίματα του θεού είναι άβυσσος. Ένα πράγμα ξέρω: όσοι ζουν κοσμική ζωή , γιατί δεν βοηθήθηκαν , αλλά παρασύρθηκαν ή και σπρώχθηκαν στο κακό , ενώ είχαν καλή διάθεση , αυτοί συγκινούν τον Θεό και ο Θεός θα τους βοηθήση. Θα χρησιμοποιήση διάφορους τρόπους ,να βρουν τον δρόμο τους . Δεν θα τους αφήση. Ακόμη και την ώρα του θανάτου θα τους οικονομήση να βρίσκωνται σε καλή κατάσταση. ]

Από το βιβλίο «Πνευματική αφύπνιση»

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Β
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ

[ « Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας »

Γέροντα, συχνά μιλούν για « ανανέωση στην Εκκλησία ». Λες και η Εκκλησία γηράσκει και χρειάζεται ανανέωση!

- Ναι, γέρασε ! … Μα και αυτοί ακόμη που δεν έχουν ευλάβεια αλλά λίγο μυαλό δεν αναπαύονται σε αυτά τα νέα που φτιάχνουν τώρα και ψάχνουν να βρουν εκείνα τα αρχαία. Δεν τους συγκινούν λ.χ. οι νέες εικόνες. Καταλαβαίνουν την αξία της παλιάς εικόνας. Αυτοί που έχουν λίγο μυαλό δηλαδή. Πόσο μάλλον αυτοί που έχουν ευλάβεια! Από κει να καταλάβης πόσο λάθος είναι αυτά που λένε για « ανανέωση » κ.λ.π. !

Σήμερα, αν κανείς προσπαθεί να κρατήση λίγο την παράδοση, να τηρή τις νηστείες, να μη δουλεύη τις γιορτές, να είναι ευλαβής , λένε μερικοί: « Που βρίσκεται αυτός; Πάνε αυτά τα πράγματα! Αυτά ήταν για τότε! » Και αν τους πης τίποτε, θα σου πουν : « Σε ποια εποχή ζεις; Αυτά δεν γίνονται τώρα! ». Σιγά –σιγά τα παίρνουν για παραμύθια. Τι λέει όμως; « Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας » . Τουλάχιστον , αν δεν μπορή κανείς να τα τηρήση, ας πη: « Θεέ μου ,ήμαρτον! » . Τότε ο Θεός θα τον ελεήση. Αλλά τώρα, ενώ έχει την αδυναμία του πάει να επιβληθή στον άλλον, γιατί ελέγχεται. Πάρε έναν δαιμονισμένο και βαλε τον σε πνευματική ατμόσφαιρα. Θα δης, θα γυρίζη από δω- από κει. Δεν θα μπορή να σταθή, γιατί θα ζορίζεται. Το ίδιο και αυτοί. Ελέγχονται, ζορίζονται και πάνε να καταπατήσουν την συνείδηση τους ,για αυτό τα λένε αυτά. Και τις αξίες τις λένε κατεστημένο τώρα και πάνε να αντικαταστήσουν τις αξίες με αταξίες. Μεγάλη διαστροφή υπάρχει στον κόσμο! Την ομορφιά την πνευματική την θεωρούν ασχήμια. Η πνευματική ομορφιά δηλαδή για τους κοσμικούς είναι κοσμική ασχήμια. Να, αν πάρης έναν καλόγερο τώρα και του κόψης τα μαλλιά του πόσο άσχημος γίνεται! Αυτή όμως την ασχήμια οι κοσμικοί την θεωρούν ομορφιά.

Και βλέπεις, τώρα μάχονται την Εκκλησία, αγωνίζονται για την καταστροφή της. Καλά, να πούμε δεν πιστεύουν, διδάσκουν την αθεΐα . Αλλά να μην αναγνωρίζουν το καλό που προσφέρει η Εκκλησία και να τα βάζουν με την Εκκλησία; Αυτό έχει πολλή κακότητα. Να μην αναγνωρίζουν π.χ. ότι η Εκκλησία βοηθάει τα παιδιά, τα βοηθάει να μην γίνουν αλητάκια, να γίνουν καλοί άνθρωποι; Αυτοί προωθούν τα παιδιά στο κακό. Επιτρέπουν την καταστροφή των παιδιών ελεύθερα. Ενώ η Εκκλησία τι διδάσκει; « Να είναι ο νέος φρόνιμος, να σέβεται τους άλλους, να διατηρηθή αγνός, για να παρουσιασθή στην κοινωνία σωστός άνθρωπος » . Αλλά τα πράγματα θα έρθουν πάλι στη θέση τους. Στη Ρωσία μια γιαγιά προσευχόταν γονατιστή μέσα στην Εκκλησία δίπλα σε μια κολόνα. Πάει μια νεαρή γυναίκα , που ήταν μεγάλη επιστήμων , και της λέει: « Αυτά είναι ξεπερασμένα πράγματα » . Της απαντάει η γιαγιά: « Σε αυτήν την κολόνα που προσεύχομαι και κλαίω τώρα εγώ, θα ρθης μετά να κλαις εσύ. Τα δικά σας θα έρχωνται και θα περνούν , θα έρχωνται και θα περνούν, ενώ ο Χριστιανισμός δεν ξεπερνιέται ποτέ ». ]

Από το βιβλίο « Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο »

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Αν δεν εξηγής ,θα σε δικαιώση ο Θεός

- Γέροντα, πολλές φορές ,όταν μου κάνουν μια παρατήρηση ,νομίζω πως πρέπει να δώσω εξηγήσεις, και λέω: « ναι, έτσι είναι, αλλά… » .
- Τι το θέλεις το « αλλά » ; Το « αλλά » δεν έχει … αλάτι και όλα τα αλλοιώνει με την κακή έννοια. Να λες: « Ευλόγησον, με την ευχή σου άλλη φορά θα προσέχω » .
- Γέροντα, όταν κάποιος βγάλη ένα λανθασμένο συμπέρασμα για μια ενέργειά μου, χρειάζεται να εξηγήσω πώς κινήθηκα;
- Αν έχης πνευματική δύναμη , δηλαδή ταπείνωση, να δεχτής ότι έφταιξες και να μη μιλήσης. Άφησε να σε δικαιώση ο Θεός. Αν δεν μιλήσης εσύ, θα μιλήση μετά ο Θεός. Βλέπεις ο Ιωσήφ, όταν τα αδέλφια του τον πούλησαν, δεν είπε: « Είμαι αδελφός τους . δεν είμαι δούλος. Ο πατέρας μου με αγαπούσε πιο πολύ από όλα τα παιδιά του » . Δεν μίλησε, και μετά μίλησε ο Θεός και τον έκανε βασιλιά. Το νομίζεις, δεν πληροφορεί ο Θεός; Και αν ο Θεός για το συμφέρον σου δείξη την αλήθεια, καλά. Αν όμως δεν την δείξη, πάλι για το συμφέρον σου θα είναι. Όποτε σε αδικεί κάποιος , να σκέφτεσαι ότι δεν σε αδικεί από κακία, αλλά επειδή έτσι είδε τα πράγματα. Ύστερα, αν δεν έχη κακία, ο Θεός θα τον πληροφορήση, θα καταλάβη ότι αδίκησε και θα μετανοήση. Μόνον όταν υπάρχει κακία δεν πληροφορεί ο Θεός, γιατί η συχνότητα στην οποία εργάζεται ο Θεός είναι ταπείνωση- αγάπη.
- Κάνει , Γέροντα, να ζητάω εξηγήσεις μετά από μία παρεξήγηση;
- Χάλασε ο λογισμός σου;
- Όχι.
- Αν δεν χάλασε ο λογισμός σου , δεν χρειάζεται να σου εξηγήση ο άλλος. Αν χάλασε ο λογισμός σου, καλό είναι να δοθεί μία εξήγηση , για να μην χαλάση περισσότερο.
- Γέροντα, αν δεν εξηγής, για να δικαιολογήσης τον εαυτό σου, αλλά λες πώς αντιμετώπισες ένα περιστατικό ,πώς κινήθηκες κ.λ.π.;
- Δεν χρειάζεται . Καλύτερα να λες « ευλόγησον » και να μην εξηγής. Εκτός αν σου ζητήσουν να δώσης εξηγήσεις. Τότε ταπεινά να πης πώς έγινε.
- Δηλαδή , Γέροντα, πότε πρέπει να εξηγή κανείς;
- Όταν πρόκειται να για παρεξήγηση που αφορά άλλους, τότε επιβάλλεται να εξηγήση κανείς, για να βοηθήση μια κατάσταση. Ή όταν είναι κανείς ευαίσθητος, έχη και λίγο εγωισμό και μπορεί να καμφθή, αν δεν μιλήση ,τότε καλύτερα είναι να εξηγήση πώς κινήθηκε.
- Μερικές φορές, Γέροντα, δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε την δικαιολογία από την εξήγηση.
- Η δικαιολογία δεν φέρνει ανάπαυση στην ψυχή, ενώ η εξήγηση φέρνει ανάπαυση και ειρήνη. ]

Από το βιβλίο «Πνευματικός αγώνας »
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

[ Για την άσκηση των Ινδουιστών

- Γέροντα, οι Ινδουιστές φθάνουν σε κάποια αυτοκυριαρχία ,γιατί τους βοηθάει η μεγάλη άσκηση που κάνουν με την γιόγκα;
- Κάνουν και κάνουν και τι πετυχαίνουν μες όλα αυτά; Η ορθόδοξη εγκράτεια και γενικότερα η πνευματική άσκηση, αποβλέπει πάντα σε ανώτερο πνευματικό σκοπό , στον αγιασμό της ψυχής. Η δική τους σατανική κοσμική άσκηση γίνεται , για να κάνουν ευλύγιστο κορμί, να γυρίζουν χέρια και πόδια σαν τον χάρτινο Καραγκιόζη, να τους καμαρώνουν μερικοί ανόητοι άνθρωποι και να τους κοροϊδεύουν οι γελοίοι δαίμονες. Από μικρά παιδάκια στραβώνουν τα πόδια , βάζουν το ένα πόδι πάνω στον ένα ώμο και το άλλο στον άλλον , και έτσι προσεύχονται. Ασκούνται χτυπώντας πολλή ώρα το χέρι τους πάνω σε ένα τσουβάλι με χαλίκι, μέχρι να κάνη κάλο, και μετά μπορούν να σπάσουν πέτρες, ξύλα κ.λ.π.
Αλλά , και όσα λένε ότι αισθάνονται , έχουν κάποια εξήγηση. Τραβούν λ.χ. την γλώσσα μέχρι την μύτη ή την ρουφούν μέχρι τον λάρυγγα, παθαίνουν έναν ερεθισμό , νιώθουν κάποια γλυκύτητα ,έναν γαργαλισμό, και λένε:
« Αυτό είναι το νέκταρ » . Ύστερα πατούν κοντά στα αυτιά κάτι νεύρα και ακούνε « βούου… » μουσική. Ή πατούν τα μάτια τους και αρχίζουν να βλέπουν αστράκια! Κάθονται με ανοιχτά τα μάτια στον ήλιο και, όταν τα κλείνουν, βλέπουν φως! « Να το πετύχαμε! Λένε. Είδαμε το άκτιστο φως! » . Οπότε ο διάβολος λέει: « Α, φώτα θέλετε; Θα σας δώσω εγώ φώτα » . Τους καλλιεργεί την φαντασία, και ύστερα, χωρίς να πατούν τα μάτια ή χωρίς να τα κρατούν ανοιχτά στον ήλιο, βλέπουν φώτα. Εμάς ο διάβολος , χωρίς να τον προσκαλέσουμε, προσπαθεί πολλές φορές να μας πλανήση, μας παρουσιάζει φώτα κ.λ.π., αλλά του γυρίζουμε την πλάτη, πόσο μάλλον να τον προκαλέσης! Αφορμή θέλει!
- Δηλαδή, Γέροντα, τους παρουσιάζει ο διάβολος διάφορες παραστάσεις;
- Ναι, τους καλλιεργεί την φαντασία σε μεγάλο βαθμό και μετά τους πλανάει.
Πηγαίνουν και μερικοί δικοί μας στους Ινδούς, τους μαθαίνουν οι Ινδοί να λένε κάτι βρισιές στην γλώσσα τους για τον Χριστό, για την Παναγία , για τους Αγίους – άλλοι ξέρουν ότι αυτά είναι βλασφημίες, άλλοι δεν ξέρουν – και δαιμονίζονται. Μετά αρχίζουν να λένε άρρητα ρήματα. Φθάνουν σε μια έξαλλη κατάσταση και οι άλλοι που τους βλέπουν νομίζουν ότι βρίσκονται σε πνευματική κατάσταση! Είναι δαιμονική κατάσταση αυτή. ]

Από το βιβλίο «Πνευματικός αγώνας»
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

[ …Κάποιος κύριος μου διηγήθηκε ένα συγκλονιστικό γεγονός. ( Εδώ στο Περιβόλι της Παναγίας συμβαίνουν πράγματι θαυμαστά γεγονότα με τους Πατέρες ) . Ο κύριος αυτός ,δεν θυμάμαι το όνομά του, είπε ότι όταν πήγαινε με μερικούς άλλους στον ασκητή πατέρα Παϊσιο αναρωτιόταν:
- Υπάρχει Θεός;
Όταν ήλθε κοντά του, χωρίς να τον ξέρει ο Γέροντας, του είπε:
- Γιατί αμφιβάλετε ότι υπάρχει Θεός;
- Υπάρχει, του είπε με δισταγμό.
- Περιμένετε, του λέει.
Φωνάζει μια σαύρα ,που τυχαίως περνούσε από εκεί και της λέει:
- Σαύρα, έλα εδώ.
Η σαύρα ήρθε.
- Για να την ρωτήσουμε, λέει ο Ασκητής, να δούμε τι θα μας πει.
- Σαύρα-σαύρα, υπάρχει Θεός;
Αυτή σηκώνεται και αφού κούνησε την πυρά της και το κεφαλάκι της , ακούγεται ξαφνικά μια φωνή:
ΒΕΒΑΙΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ. ΒΕΒΑΙΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ.
Έμεινε κατάπληκτος ο κύριος και εγώ, που τα άκουγα, ανατρίχιασα. Μερικοί άλλοι όμως ,που ήρθαν εκεί τυχαία, του είπαν:
- Δεν μας πείθεις. Υπάρχουν άλλες αποδείξεις;
- Θα δείτε, λέει ο Γέροντας.
Σε λίγο του λένε:
- Γέροντα, να βγάλουμε μια φωτογραφία;
- Όχι, παιδί μου. Τέλος πάντων, λέει ο άγιος Ασκητής, ας βγούμε.
Βγαίνει η φωτογραφία και εμφανίζεται το φιλμ. Οι 5 -6 , που αμφέβαλλαν ,βγήκαν στη φωτογραφία. Ο Γέροντας Παϊσιος ,απουσίαζε από την φωτογραφία.
- Τρελλάθηκα ,μου λέει ο κύριος αυτός. Πείστηκα όμως απολύτως και τώρα έρχομαι 2-3 φορές το χρόνο στο Άγιον Όρος.
Επίσης μου εξομολογήθηκε ότι κατά τη διάρκεια της συζητήσεως μας και των παραπάνω γεγονότων είχαμε ένα μαγνητόφωνο και τον μαγνητοφωνούσαμε. Όταν φύγαμε και ανοίξαμε το Μαγνητόφωνο δεν ακουγόταν τίποτα. Τρέλλα σκέτη. Ναι! Γιατί; Κατά τον προφητάνακτα Δαυίδ « ο Κύριος είναι οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος και πολυέλαιος και αληθινός » ( Ψαλμ. 102,8 ) και δια μέσου των αγίων είναι κοντά μας ,ώστε « το έλεος του Θεού εκτείνεται επάνω σε όλη τη γη » ( Ψαλμ. 56, 12 ) . ]

Από το βιβλίο « Εμπειρίες από τον αμίλητο κόσμο του Άθω »
Νικολάου Ζαχαριάδη

[ … Ένας αδελφός ρώτησε το Γέροντα:
- Γέροντα, γιατί ξεχνάμε συνέχεια ό,τι διαβάζουμε;
- Γιατί δεν συμμετέχει η καρδιά μας. Έχω δει ότι και για να προσευχηθεί κανείς προς το Θεό πρέπει να έχει κάνει ανάλογη προετοιμασία, δηλαδή να ερχόμαστε στη θέση του άλλου ,που υποφέρει, και να κάνουμε τον πόνο του δικό μας πόνο. Έτσι μαλακώνει η καρδιά κι ο Θεός ακούει την προσευχή την καρδιακή. Στην κάθε εργασία πρέπει να βάζουμε μπροστά την καρδιά. Κι όταν κάπου μπει η καρδιά, μετά δεν ξεχνά.
Μια μέρα ήρθε ένας κοσμικός και χαιρετώντας μου είπε:
- Γέροντα, με θυμάστε;
Τότε του απάντησα:
- Βρε παιδί μου, δεν σε γνωρίζω. Φαίνεται ότι δεν θα είσαι ούτε πολύ καλός, γιατί η καρδιά μου θα σε θυμόταν και θα χαιρόταν, ούτε πολύ κακός, γιατί πάλι θα σε είχα στην καρδιά μου και θα λυπόμουν, όταν θα σε σκεφτόμουν. Θα είσαι χλιαρός… » . ]

Από το βιβλίο « Ο Γέρων Παϊσιος»
Ιερομόναχου Χριστόδουλου Αγιορείτου

[ Κάνουμε κακή χρήση της επιστήμης

Ρώτησε ο Γέροντας ένα φοιτητή:
- Εσύ τι σπουδάζεις;
- Ιατρική ,αλλά έχω σταματήσει για δυο χρόνια, γιατί έπαθα νευρικό κλονισμό , επειδή είμαι πάρα πολύ ευαίσθητος.
- Βρε παιδάκι μου, έτσι που κατάντησε ο κόσμος τώρα, δεν είναι για ευαίσθητους ανθρώπους….. Ο κόσμος βλέποντας ότι κατάντησαν τον πλανήτη μας ανυπόφορο, είδες, ψάχνουν να βρουν κάποιο άλλο πλανήτη ,όπου να υπάρχει δυνατότητα διαβίωσης, για να μεταφέρουν τον κόσμο εκεί. Και δεν γνωρίζουν ότι ο κόσμος παντού είναι ο ίδιος κι όπου και να πάει την ίδια κατάσταση θα δημιουργήσει, αν δεν συμμορφωθεί.
Βλέπεις, αυτά είναι αποτελέσματα της κακής χρήσης της επιστήμης. Όλοι έχουν τρελαθεί με την επιστήμη ,αλλά δεν εννοούν να την χρησιμοποιήσουν σωστά. Θυμάμαι πριν από χρόνια που ήμουν στο Σινά, είδα ένα μικρό Βεδουινάκι και περπατούσε ξυπόλητο. Βαστούσε ένα μικρό τετράγωνο σανίδι ,το οποίο είχε τρυπήσει και είχε περάσει από μέσα ένα σύρμα. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν αυτό. Πλησίασα το Βεδουινάκι και το ρώτησα τι ήταν αυτό που κρατούσε κι εκείνο σοβαρό και με καμάρι μου είπε: « ράντιο, ράντιο » ( ραδιόφωνο). Βλέπεις πόσο επηρεάζει η επιστήμη; Όμως έχει αποδειχτεί πλέον ότι δεν είμαστε άξιοι να την χρησιμοποιήσουμε για το καλό μας. Κάνουμε κακή χρήση της.]

Από το βιβλίο « Σκεύος εκλογής »
Ιερομόναχου Χριστοδουλου Αγιορείτου
Άγιον Όρος

Περί λογισμών

α. Σε μια απ’τις επισκέψεις μου στον Γέροντα τον ρώτησα για τους λογισμούς κι εκείνος μου είπε: «Να κάνεις πάντα καλούς λογισμούς. Για να καταλάβεις θα σου διηγηθώ δυο περιστατικά που μου συνέβησαν εδώ.
Είχε έρθει κάποτε ένα παιδί περίπου δεκαεφτά ετών και χτυπούσε να του ανοίξω. Ήταν κιόλας πρωί. Βγαίνω και πλησιάζω το σύρμα.
- Θέλω να δω τον π. Παϊσιο, μου λέει.
Εγώ για να δοκιμάσω λίγο το λογισμό του του λέω.
- Δεν είναι εδώ. Πήγε στις Καρυές να πάρει τσιγάρα.
- Καλά, θα τον περιμένω, μου απάντησε, έχοντας στο νου του πάντα καλο λογισμό.
- Φύγε, του λέω, Τι περιμένεις να τον δεις. Αυτός είναι…
- Όχι, Γέροντα, εγώ θέλω να τον δω, επέμενε.
Αυτό το παλικάρι είχε καλούς λογισμούς και δεν μπόρεσα να τους χαλάσω, παρόλο που τον παίδεψα πολλή ώρα. Δεν δεχόταν μέσα του κακό λογισμό. Ήταν καλή ψυχή.
Μια άλλη φορά ήρθε ένας πατέρας και μου ζήτησε να προσευχηθώ για το παιδί του που ήταν βαριά άρρωστο.
- Εγώ κάτι θα κάνω, του είπα, αλλά πρέπει και συ να βοηθήσεις. Βέβαια δε γνωρίζεις από προσευχή, νηστεία, μετάνοιες κ.λ.π. Να κόψεις όμως ένα ελάττωμά σου.
- Τι να κόψω Γέροντα;
- Να κόψεις το τσιγάρο, του είπα.
Με άκουσε με προσοχή και όταν του άνοιξα την εκκλησία να προσκυνήσει, χωρίς να το καταλάβω, άφησε σ’ένα στασίδι το πακέτο και τον αναπτήρα. Την ώρα εκείνη ήρθε κι ένας άλλος που μπήκε κι αυτός στην εκκλησία, έριξε μια ματιά από περιέργεια και βγήκε έξω. Πήγε και κάθισε σε τούτο το πεζούλι που είναι στον τοίχο της εκκλησίας, άναψε ένα τσιγάρο και κάπνιζε χωρίς δισταγμό. Βγήκα έξω και τον είδα.
- Μα εδώ καπνίζεις, ευλογημένε, που είναι η εκκλησία; Πήγαινε εκέι πέρα στα δένδρα και κάπνισε. Δεν κάνει εδώ, του είπα.
Αυτός όμως είχε κακούς και πονηρούς λογισμούς και μου είπε με προκλητικό ύφος.
- Γιατί πειράζει που καπνίζω; Εσύ καπνίζεις μέσα στην εκκλησία κι εγώ που καπνίζω απ’έξω κάνω κακό;
Του ξαναείπα να φύγει από εκεί, αλλ’αυτός επέμενε και μου έλεγε τα ίδια λόγια. Μα τι λέει, διερωτήθηκα. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι εννοούσε. Μπαίνω μέσα στην εκκλησία και βλέπω το πακέτο με τα τσιγάρα που είχε αφήσει ο πονεμένος πατέρας. Αμέσως κατάλαβα ότι με είχε παρεξηγήσει και νόμιζε ότι ήταν δικά μου τα τσιγάρα και κάπνιζα μέσα στην εκκλησία! Του εξήγησα πώς έχει το πράγμα, αλλ’αυτός είχε κακό λογισμό. Του έλειπε η διάθεση να ωφεληθεί. Έψαχνε κάτι κακό να βρει και να το κρατήσει μέσα του. Ενώ το παιδί που σου είπα πρωτύτερα είχε καλό λογισμό».

[ Ποιοι λογισμοί είναι βλάσφημοι

- Γέροντα, δεν έχω καταλάβει πότε ένα λογισμός είναι βλάσφημος.
- Όταν μας έρχωνται στο νου άσχημες εικόνες για τον Χριστό, για την παναγία, για τους Αγίους ή για κάτι θείο και ιερό ,ή ακόμη για τον πνευματικό μας Πατέρα κ.λ.π. ,αυτά είναι βλάσφημοι λογισμοί. Αυτούς τους λογισμούς δεν πρέπει να τους λέη κιόλας κανείς.
- Ούτε στον πνευματικό.
o Στον πνευματικό αν πούμε: « μου περνούν βλάσφημοι λογισμοί για τον Χριστό ή για το Άγιο Πνεύμα ή για την Παναγία ή τους Αγίους ή για σένα τον πνευματικό μου » , αυτό αρκεί. Αυτές οι βλασφημίες και οι αμαρτίες είναι όλες του διαβόλου . Δεν είναι δικές μας. Για αυτό δεν χρειάζεται να στενοχωριόμαστε και για τις αμαρτίες του διαβόλου. Όταν ήμουν αρχάριος μοναχός, ένα διάστημα μου έφερνε ο διάβολος , ακόμη και μέσα στην εκκλησία, βλάσφημους λογισμούς και στενοχωριόμουν πολύ . Ό,τι άκουγα να λένε οι άλλοι, όταν ήμουν στρατιώτης ,βρισιές κ.λ.π., τα έφερνε ο διάβολος στο νου μου για τους Αγίους . Μου έλεγε ο πνευματικός: « Αυτοί οι λογισμοί είναι του διαβόλου. Από την στιγμή που στενοχωριέται ο άνθρωπος για τους βλάσφημους λογισμούς που περνάνε από το μυαλό του για τα ιερά πράγματα ,αυτό είναι απόδειξη ότι δεν είναι δικοί του, αλλά έρχονται απέξω » . Εγώ πάλι στενοχωριόμουν. Έφευγα, πήγαινα στο παρεκκλήσι του Τιμίου Προδρόμου να προσευχηθώ ,και ευωδίαζε η εικόνα του ,όταν προσκυνούσα. Όταν μου έρχονταν πάλι τέτοιοι λογισμοί ξαναπήγαινα στο παρεκκλήσι, πάλι ερχόταν μια ευωδία από την εικόνα! Μια μέρα την ώρα της θείας Λειτουργίας ,στο Τρισάγιο, έψελνα κι εγώ σιγανά το « Άγιος ο Θεός » του Νηλέως. Τότε βλέπω να μπαίνη από την πόρτα της Λιτής ένα θηρίο μεγάλο, φοβερό, με σκυλίσιο κεφάλι. Πετούσε φλόγες από το στόμα και από τα μάτια του ! Γυρίζει και μου ρίχνει δυο μούντζες, γιατί έψαλλα το « Άγιος ο Θεός » ! Κοιτάζω δίπλα μου ,μήπως το είδε και κάποιος άλλος, κανείς δεν το είχε δει. Μετά είπα στον πνευματικό : « αυτό και αυτό συνέβη » . « Να, τον είδες ; μου είπε ο πνευματικός ,αυτός είναι. Τώρα ησύχασες; » .
- Ο άνθρωπος ,Γέροντα, καταλαβαίνει πάντοτε αν ένας λογισμός είναι βλάσφημος;
- Αν το μυαλό που του έδωσε ο Θεός το δουλεύη τότε καταλαβαίνει Π.χ. μου λένε μερικοί: « Γέροντα, πως είναι δυνατόν να υπάρχει κόλαση; Εμείς στενοχωριόμαστε να υπάρχη άνθρωπος στην φυλακή, πόσο μάλλον στην κόλαση » . Αυτό όμως είναι βλασφημία ,γιατί έτσι παρουσιάζονται ότι είναι πιο δίκαιοι από τον Θεό. Ο Θεός ξέρει τι κάνει. Θυμάστε ένα περιστατικό που αναφέρει ο Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος; Κάποτε ο επίσκοπος Φουρτουνάτος έδιωξε ένα δαιμόνιο από μια δαιμονισμένη. Το δαιμόνιο μετά γύριζε μέσα στην πόλη σαν ένας φτωχός άνθρωπος και κατηγορούσε τον επίσκοπο. « Ο άσπλαχνος με έδιωξε » ,φώναζε . « Βρε , να πάρη η ευχή, του λέει κάποιος ,γιατί σε έδιωξε; Πως το έκανε αυτό; Πέρνα μέσα στο δικό μου σπίτι » . Πέρασε μέσα ο διάβολος . Σε λίγο του λέει: « Κρυώνω. Ρίξε ξύλα στο τζάκι » . Ρίχνει εκείνος ξύλα στο τζάκι, βάζει κούτσουρα, δώσ ¶ του φωτιά. Και τελικά, αφού έγινε καλό καμίνι, μπαίνει ο διάβολος στο παιδί του και το καημένο δαιμονίσθηκε και πήδηξε στη φωτιά και κάηκε. Τότε κατάλαβε εκείνος τι έδιωξε ο επίσκοπος και τι δέχτηκε αυτός. Για να τον διώξη ο επίσκοπος Φουρτουνάτος, κάτι ήξερε. ]

Από το βιβλίο «Πνευματικός αγώνας »
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

[ Ο διάβολος παρουσιάζεται ως άγγελος φωτός

Όποιος δεν έχει νιώσει την απερίγραπτη χαρά ,την παραδεισένια, δεν έχει δηλαδή πνευματικές εμπειρίες ,εύκολα μπορεί να πλανηθή, αν δεν προσέξη. Ο διάβολος είναι πονηρός. Ερεθίζει λίγο την καρδιά του ανθρώπου και τον κάνει να αισθάνεται μια ευχαρίστηση , οπότε τον πλανάει ,δίνοντάς του την εντύπωση ότι η ευχαρίστηση αυτή είναι πνευματική ,θεία. Κλέβει την καρδιά και νομίζει ο άνθρωπος πως πάει καλά. « Δεν ένιωσα, ταραχή » , λέει. Ναι ,αλλά αυτό που ένιωσες δεν είναι η πραγματική, η πνευματική χαρά. Η πνευματική χαρά είναι κάτι το ουράνιο.
Ο διάβολος μπορεί να παρουσιασθή και σαν άγγελος ή σαν άγιος. Ο καμουφλαρισμένος δαίμονας σε άγγελο ή σε άγιο σκορπάει ταραχή – αυτό που έχει - , ενώ ο πραγματικός άγγελος ή Άγιος σκορπάει πάντα χαρά παραδεισένια και αγαλλίαση ουράνια. Ο ταπεινός και καθαρός άνθρωπος ,ακόμη και άπειρος να είναι, διακρίνει τον Άγγελο του Θεού από τον δαίμονα που παρουσιάζεται σαν άγγελος φωτός ,γιατί έχει πνευματική καθαριότητα και συγγενεύει με τον Άγγελο. Ενώ ο εγωιστής και σαρκικός πλανιέται εύκολα από τον πονηρό διάβολο. Όταν ο διάβολος παρουσιάζεται σαν άγγελος φωτός ,αν ο άνθρωπος βάλη ένα ταπεινό λογισμό, εξαφανίζεται. Ένα βράδυ, στην μονή Στομίου ,μετά το Απόδειπνο, έλεγα την ευχή στο κελλί καθισμένος σε ένα σκαμνί. Για μια στιγμή ακούω όργανα και κλαρίνα σε ένα οίκημα που ήταν λίγο πιο πέρα για τους ξένους. Παραξενεύτηκα! « Τι όργανα είναι αυτά που ακούγονται τόσο κοντά ! » , είπα. Το πανηγύρι είχε περάσει. Σηκώνομαι από το σκαμνί και πηγαίνω στο παράθυρο να δω τι συμβαίνει έξω. Βλέπω ησυχία παντού. Τότε κατάλαβα ότι ήταν από πειρασμό ,για να διακόψω την προσευχή. Γύρισα και συνέχισα την ευχή . Ξαφνικά ένα δυνατό φως γέμισε το κελλί. Η οροφή εξαφανίστηκε , άνοιξε η σκέπη και φάνηκε μια στήλη φωτός που έφθανε μέχρι τον ουρανό. Στην κορυφή αυτής της φωτεινής στήλης φαινόταν το πρόσωπο ενός ξανθού νέου, με μακριά μαλλιά και γένια, που έμοιαζε με τον Χριστό. Επειδή έβλεπα το μισό πρόσωπό του ,σηκώθηκα από το σκαμνί ,για να το δω ολόκληρο. Τότε άκουσα μέσα μου μια φωνή: « Αξιώθηκες να δης τον Χριστό » . « Και ποιος είμαι εγώ ο ανάξιος , που αξιώθηκα να δω τον Χριστό; » , είπα και έκανα τον σταυρό μου. Αμέσως το φως και ο δήθεν Χριστός χάθηκαν και είδα ότι η οροφή βρισκόταν στη θέση της.
Αν ο άνθρωπος δεν έχη το κεφάλι του πολύ καλά κλειδωμένο, μπορεί ο πονηρός να του βάλη λογισμό υπερήφανο και να τον πλανέση με φαντασίες και ψεύτικα φώτα, τα οποία δεν ανεβάζουν στον Παράδεισο, αλλά γκρεμίζουν στο χάος . Για αυτό πρέπει να μη ζητάη ποτέ φώτα ή θεία χαρίσματα κ.λ.π. , αλλά μετάνοια. Η μετάνοια θα φέρει την ταπείνωση και μετά ο Καλός Θεός θα δώση ό,τι που είναι απαραίτητο. Όταν ήμουν στο Σινά, στο ασκητήριο της Αγίας Επιστήμης , μια φορά το ταγκαλάκι πήγε να με … εξυπηρετήση ! Το ασκητήριο είχε τρία –τέσσερα σκαλάκια . Την νύχτα, όταν είχε αστροφεγγιά ,πήγαινα στις σπηλιές και ,για να κατέβω τα σκαλάκια, άναβα το τσακμάκι. Μια φορά πάω να ανάψω το τσακμάκι, δεν άναβε. Σε μια στιγμή βλέπω ένα φως σε έναν βράχο σαν από δυνατό προβολέα ,φαπ ! Ω, φώτισε τα πάντα γύρω γύρω! « Να μου λείψουν τέτοια φώτα » , είπα, και γύρισα πίσω. Αμέσως χάθηκε το φως. Βρε τον διάβολο, δεν ήθελε να φέξω με το τσακμάκι ,για να κατεβώ! « Κρίμα δεν είναι ,σου λέει, να παιδεύεται; Ας του δώσω εγώ φώτα » ! Καλωσύνη του !
- Πώς καταλάβατε ,Γέροντα, ότι δεν ήταν από τον Θεό;
- Εμ ,καταλαβαίνεται. Φοβερό! ]

Από το βιβλίο «Πνευματικός αγώνας »
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

[ « Ον αγαπά Κύριος παιδεύει »

-Γέροντα, γιατί ο κόσμος υποφέρει σήμερα τόσο πολύ;
- Από την αγάπη του Θεού! Εσύ σαν μοναχή σηκώνεσαι το πρωί, κάνεις τον κανόνα σου, κάνεις κομποσχοίνια, μετάνοιες κ.λ.π. Για τους κοσμικούς οι δυσκολίες που περνούν είναι ο κανόνας τους ,οπότε εξαγνίζονται με αυτές. Τους κάνουν μεγαλύτερο καλό από την κοσμική καλοπέραση ,η οποία δεν τους βοηθάει ούτε να πλησιάσουν στον Θεό, ούτε να αποταμιεύσουν μισθό ουράνιο . Για αυτό πρέπει να τις δέχωνται ως δώρα από τον Θεό.
Ο καλός Θεός με τις δοκιμασίες παιδαγωγεί σαν καλός Πατέρας τα παιδιά Του, από αγάπη , από θεία καλωσύνη , και όχι από κακότητα ούτε από κοσμική , νομική δικαιοσύνη, γιατί θέλει να επιστρέψουν κοντά Του. Επειδή δηλαδή θέλει να σώση τα πλάσματά Του και να κληρονομήσουν την ουράνια Βασιλεία Του ,επιτρέπει τις δοκιμασίες ,για να παλέψη ο άνθρωπος ,να αγωνισθή και να δώση εξετάσεις στην υπομονή στους πόνους ,ώστε να μην μπορή να του πη ο διάβολος:
« Πως τον ανταμείβεις αυτόν ή πως τον σώζεις ,αφού δεν κοπίασε; ». Τον Θεό δεν τον ενδιαφέρει αυτή η ζωή ,αλλά η άλλη. Πρώτα μας φροντίζει για την άλλη ζωή και ύστερα για αυτήν.
- Γιατί όμως, Γέροντα, ο Θεός σε μερικούς ανθρώπους δίνει πολλές δοκιμασίες ,ενώ σε άλλους δεν δίνει;
- Τι λέει η Αγία Γραφή; « Ον αγαπά Κύριος παιδεύει ». Ένας πατέρας έχει λ.χ. οκτώ παιδιά. Τα πέντε μένουν στο σπίτι ,κοντά στον πατέρα τους, και τα τρία φεύγουν μακριά του και δεν τον σκέφτονται. Σε αυτά που μένουν κοντά του, αν κάνουν καμιά αταξία, τους τραβάει το αυτί, τους δίνει κανένα σκαμπιλάκι. Ή αν είναι φρόνιμα ,τα χαϊδεύει ,τους δίνει και καμμιά σοκολάτα. Ενώ αυτά που είναι μακριά ,ούτε χάδι ούτε σκαμπίλι έχουν. Έτσι κάνει και ο Θεός. Τους ανθρώπους που είναι λίγο κοντά Του και εκείνους που έχουν καλή διάθεση, αν σφάλουν λίγο , τους δίνει ένα σκαμπιλάκι και εξοφλούν, ή ,αν τους δώση περισσότερα σκαμπίλια αποταμιεύουν. Σε εκείνους πάλι που είναι μακριά Του δίνει χρόνια, για να μετανοήσουν. Για αυτό βλέπουμε κοσμικούς ανθρώπους να κάνουν σοβαρές αμαρτίες και παρόλα αυτά να έχουν άφθονα υλικά αγαθά και να ζουν πολλά χρόνια, χωρίς να περνούν δοκιμασίες. Αυτό γίνεται κατ ¶ οικονομίαν Θεού, για να μετανοήσουν. Αν δεν μετανοήσουν ,θα είναι αναπολόγητοι στην άλλη ζωή. ]

Από το βιβλίο «Οικογενειακή ζωή»
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

[ Η θεωρία της εξελίξεως

Τι ανοησίες λένε τώρα στα σχολεία με την θεωρία του Δαρβίνου κ.λ.π.! Ενώ οι ίδιοι αυτές τις ανοησίες δεν τις πιστεύουν, τις λένε όμως, για να μολύνουν τα παιδιά, να τα απομακρύνουν από την Εκκλησία. Μου είπε κάποιος : « Αν πούμε ότι το χώμα είχε διάφορα συστατικά, διάφορους οργανισμούς, και ο θεός πήρε από αυτά και έκανε τον άνθρωπο… ». « Δηλαδή, λέω, αν δεν υπήρχαν αυτά ,δεν μπορούσε ο Θεός να κάνη τον άνθρωπο; Δύσκολο πράγμα! ». « Αν πούμε, μου λέει, ότι πήρε πρώτα από τον πίθηκο και τον τελειοποίησε; ». « Καλά, του λέω, δεν μπορούσε ο Θεός να κάνη το τέλειο δημιούργημα ,τον άνθρωπο, που διέθεσε για αυτόν ολόκληρη ημέρα; Έπρεπε να βρη ανταλλακτικά; Διάβασε να δης τι λέει στην Προφητεία του Ιώβ, στο Ανάγνωσμα της Μεγάλης Πέμπτης. Τώρα αυτά για τον πίθηκο ούτε η επιστήμη τα παραδέχεται. Πόσα χρόνια έχει που οι άνθρωποι ανέβηκαν στο φεγγάρι; Οι πίθηκοι τόσα χρόνια δεν εξελίχθηκαν να κάνουν αν όχι ένα ποδήλατο , ένα πατίνι. Είδες κανένα πίθηκο με πατίνι; Άλλο , αν πάρης έναν πίθηκο και του μάθης να κάνη πατίνι! .. . » . « Αν πούμε, λέει , εκείνο… » ; « Μη λες τίποτε, του λέω, για να σαι πιο σίγουρος » .
Αυτήν την θεωρία δίδασκε και ένας καθηγητής του Πανεπιστημίου. Του είπα μια φορά: « Σιγά –σιγά με την περιποίηση , η φασολιά θα γίνη καλύτερη φασολιά , η μελιτζανιά θα γίνη καλύτερη μελιτζανιά. Ο πίθηκος, άμα τον ταϊσης, άμα τον περιποιηθής , θα γίνη καλύτερος πίθηκος. Δεν μπορεί να γίνη άνθρωπος. Αν ένας μαύρος είναι σε ψυχρό κλίμα και δεν βγαίνη στον ήλιο, λιγάκι θα διορθωθή το δέρμα του. Δεν θα πάψη όμως να είναι μαύρος » . Και ύστερα, αν σκεφθής ότι από άνθρωπο, την Παναγία μας, γεννήθηκε ο Χριστός! Δηλαδή πρόγονος του Χριστού ήταν ο πίθηκος; Τι βλασφημία! Και δεν το καταλαβαίνουν ότι βλασφημούν. Ρίχνουν μια πέτρα και δεν κοιτούν πόσα κεφάλια θα σπάση. Σου λέει: « Εγώ την έριξα πιο μακριά από τον άλλον ». Αυτό κάνουν σήμερα. Θαυμάζουν ποιος θα πετάξη πιο μακριά την πέτρα. Πόσα κεφάλια θα σπάση από αυτούς που περνάνε εκεί κάτω, δεν το σκέφτονται.
- Γέροντα, μερικοί νομίζουν ότι με αυτές τις θεωρίες θα κάνουν τους Μαρξιστές να πλησιάσουν στην Εκκλησία.
- Στην αρχή, μπορεί να πλησιάσουν οι Μαρξιστές, αλλά μετά θα έρθουν σαν κόμμα. Θα λένε: « Τώρα να εκκλησιάζεσθε, τώρα όχι. Τώρα να κάνετε αυτό, τώρα εκείνο». Θα κανοναρχούν δηλαδή. Και στο τέλος θα πουν: « Ποιος σας είπε ότι υπάρχει Θεός; Δεν υπάρχει Θεός. Σας γελούν οι παπάδες». Και έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουν ,τους χρησιμοποιούν οι Μαρξιστές ,για να πετύχουν τον σκοπό τους. Όσοι Μαρξιστές έχουν καλή διάθεση, έρχονται, μετανοούν, εξομολογούνται. Όσοι δεν έχουν καλή διάθεση, δεν πρόκειται να αλλάξουν. ]

Από το βιβλίο « Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο »
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

quote:

---

- Γέροντα , πώς μερικοί άνθρωποι , ακόμη και μορφωμένοι , πιστεύουν στην μετεμψύχωση ;
- Η μετεμψύχωση βολεύει τους ανθρώπους , και ειδικά τους αθέους, τους απίστους.

---

Κάποιος ρώτησε τον Γέροντα πότε γνώρισε για πρώτη φορά το Χριστό. Πως δηλαδή ξεκίνησε την πνευματική ζωή. Τότε ο Γέροντας άρχισε να μας λέει τα εξής: ‘‘’Όταν ήμουν μικρός, κάτι παιδιά μου είχαν ζαλίσει το κεφάλι, λέγοντας ότι ο άνθρωπος προέρχεται από τον πίθηκο και άλλα τέτοια χαζά του Δαρβίνου. Εμένα μου είχε πει η μάνα μου ότι μας έπλασε ο Θεός και αυτό προσπαθούσα να τους πω. Αυτοί, όμως, δεν το δέχονταν και με κορόιδευαν. Στενοχωρήθηκα και πήγα κάπου έξω από το χωριό. Εκεί άρχισα να κάνω προσευχή και να παρακαλώ το Θεό. Του έλεγα να ρίξει μια αστραπή, ένα κλαδί να κουνήσει, να βρέξει, κάτι να κάνει εκείνη την ώρα, για να δω και να πιστέψω. Έκλαιγα και παρακαλούσα το Θεό, αλλά τίποτα δεν έγινε. Απογοητεύτηκα και έκλαψα πολύ, και από την κούραση και το κλάμα εξαντλήθηκα. Τότε, λοιπόν, μου φανερώθηκε ο Χριστός και έγινε κάτι που δεν μπορώ να το περιγράψω. Τι αμαρτίες να είχα κάνει τόσο μικρό παιδί κι όμως χρειάστηκε πολύ να παρακαλέσω για να βεβαιωθώ για την πίστη μου! Αν, λοιπόν, ένα μικρό και καθαρό παιδί χρειάστηκε να κάνει τόσο αγώνα, πόσο πρέπει εμείς να αγωνιστούμε, τώρα που είμαστε μεγάλοι και γεμάτοι αμαρτίες;’’

Ανάμεσα στην ομήγυρη των προσκυνητών ήταν και ένας νεαρός (περίπου δεκαοχτώ ετών) μαζί με τον πατέρα του. Είπε στο Γέροντα ότι είχε ψυχολογικά προβλήματα από τότε που έκανε παρέα με έναν συγχωριανό του. Ο Γέροντας του είπε:‘‘ Δεν είναι αυτό που νομίζεις (Πιθανώς να νόμιζε ότι του είχαν κάνει μάγια). Ο Γέροντας ρώτησε αν εξομολογείται – ο νεαρός απάντησε αρνητικά – και από πού ήταν, και εκείνος είπε ότι καταγόταν από ένα χωριό της Κομοτηνής. Τότε βλέπω το Γέροντα να κλείνει τα μάτια του και μετά από λίγο, όταν τα άνοιξε, είπε στον νεαρό: ‘‘’Εκεί στην περιοχή σας έχετε τον τάδε πνευματικό. Να πας να εξομολογηθείς και όλα θα σου περάσουν’’. Σχεδόν αμέσως ξανακλείνει τα μάτια ο Γέροντας και ανοίγοντας τα, του ξαναλέει: ‘‘’Υπάρχει και ένας άλλος πνευματικός, ο οποίος είναι καλός. Πήγαινε όπου θέλεις’’. Ο νεαρός χάρηκε πολύ. Δεν περίμενε ν’ ακούσει τίποτε άλλο. Σηκώθηκε, φίλησε πολλές φορές τα χέρια του Γέροντα, ευχαριστώντας τον, και έφυγε αμέσως. Βλέποντας όλη αυτή την σκηνή, είμαι πεπεισμένος ότι ο Γέροντας δε γνώριζε προσωπικά τους πνευματικούς που υπέδειξε. Χάριτι Θεού έγινε η αποκάλυψη.

(Από το βιβλίο ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΩΝ Γέροντας ΠΑΪΣΙΟΣ ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (Α’ τόμος))

Κάποιος ρώτησε το Γέροντα: ‘‘Αν παρακαλέσουμε έναν άγιο, μας ακούει;’’ Μου απάντησε: ‘‘Ότι κι αν πούμε ή παρακαλέσουμε, όλα τα ακούνε η Αγία Τριάς – ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα – η Παναγία και όλοι οι άγιοι’’. Τότε του είπα ότι πολλές φορές που ζήτησα βοήθεια από τους αγίους, δε μου έδωσαν. ‘‘Όταν ζητάμε βοήθεια, πάντα έρχεται, αν είναι για το καλό μας’’, μου αποκρίθηκε.

Βγαίνοντας στην αυλή για να τον αποχαιρετίσουμε, ο πατέρας μου θεώρησε καλό να ενημερώσει το Γέροντα για κάποιον πόνο που τον ταλαιπωρούσε στο δεξί μέρος της κοιλιάς του, κάτω από το θώρακα, και δεν τον άφηνε σε ησυχία για δύο χρόνια. Οι γιατροί δεν μπορούσαν να διαγνώσουν κάτι, ούτε να δώσουν κάποια θεραπεία. Ο Γέροντας τότε του είπε: ‘‘Έ και τι να κάνουμε μ’ αυτόν τον πόνο, ευλογημένε;’’ ‘‘Γέροντα, αν ακουμπήσετε το σημείο όπου πονάω, πιστεύω ότι θα γίνω καλά.’’ ‘Ο Γέροντας, τότε, κάνει το σημείο του Σταυρού στο σημείο εκείνο και λέει: ‘‘Άντε, ευλογημένε, η Παναγία να σ’ ευλογεί! Πάρε κι αυτή την μαγκούρα, που έχω εδώ, για μπαστουνάκι στο δρόμο. Να πάτε στην ευχή της Παναγίας!’’ Μας χαιρέτησε και μας ευλόγησε. Ο πατέρας μου από εκείνη την στιγμή μέχρι σήμερα δεν ξανά πόνεσε.

Ο πατήρ Χ. μας διηγήθηκε πως κάποτε ένας λαϊκός, που δεν πίστευε ότι στην εποχή μας γίνονται θαύματα, επισκέφθηκε το Γέροντα Παΐσιο. Ο Γέροντας διέγνωσε την ασθένεια του και του έδωσε την θεραπεία αμέσως. Του είπε: ‘‘Πάρε αυτό το κουτί και κέρασε τους επισκέπτες’’. Οι επισκέπτες ήταν περίπου δώδεκα και τα γλυκά στο κουτί τρία. Στράφηκε το Γέροντα με δισταγμό: ‘‘Μα Γέροντα…’’ ‘‘Κάνε αυτό που σου λέω και πάρε κι εσύ κέρασμα’’, του είπε με ήπιο τόνο. Πράγματι, αφού τους κέρασε όλους, πήρε και ο ίδιος. Στο τέλος διαπίστωσε πως στο κουτί υπήρχαν ακόμη τρία γλυκά. Τότε ο Γέροντας του είπε με νόημα: ‘‘Τίποτα δεν είναι αδύνατο στο Θεό.’’

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι την πρώτη φορά που γνωρίσαμε τον Γέροντα στη Μονή, στη Σουρωτή, όταν ασπασθήκαμε το χέρι του, ευωδίαζε και μου έκανε τρομερή εντύπωση. Ευωδίαζε μύρο… Μου είχε μείνει εκείνη η χαρακτηριστική ευωδία. Επίσης ευωδίαζε ο παππούλης και την τελευταία φορά που τον είδαμε, όταν ήταν πολύ άρρωστος. Τότε είπε και πότε θα πεθάνει• το γνώριζε

Ανάμεσα στην ομήγυρη των προσκυνητών ήταν και ένας νεαρός (περίπου δεκαοκτώ ετών) μαζί με τον πατέρα του. Είπε στο Γέροντα ότι είχε ψυχολογικά προβλήματα από τότε που έκανε παρέα μ’ ένα συγχωριανό του. Ο Γέροντας του είπε: ‘‘Δεν είναι αυτό που νομίζεις’’. (Πιθανώς να νόμιζε ότι του είχαν κάνει μάγια). Ο Γέροντας ρώτησε αν εξομολογείται – ο νεαρός απάντησε αρνητικά – και από πού ήταν, και εκείνος είπε ότι καταγόταν από ένα χωριό της Κομοτηνής. Τότε βλέπω το Γέροντα να κλείνει τα μάτια και μετά από λίγο, όταν τα άνοιξε, είπε στο νεαρό: ‘‘Εκεί στην περιοχή σας έχετε τον τάδε πνευματικό. Να πας να εξομολογηθείς και όλα θα σου περάσουν’’. Σχεδόν αμέσως ξανακλείνει τα μάτια ο Γέροντας και ανοίγοντας τα, του ξαναλέει: ‘‘Υπάρχει και ένας άλλος πνευματικός, ο οποίος είναι καλός. Πήγαινε όπου θέλεις’’. Ο νεαρός χάρηκε πολύ. Δεν περίμενε ν’ ακούσει τίποτα άλλο. Σηκώθηκε, φίλησε πολλές φορές τα χέρια του Γέροντα, ευχαριστώντας τον, και έφυγε αμέσως.
Βλέποντας όλη αυτή τη σκηνή, είμαι πεπεισμένος ότι ο Γέροντας δε γνώριζε προσωπικά τους πνευματικούς που υπέδειξε. Χάριτι Θεού έγινε η αποκάλυψη.

Μου έκανε τρομερή εντύπωση, όταν μας είπε ότι κάποιοι είχαν βάλει ανθρώπους να τον σκοτώσουν. Ο λόγος ήταν, απ’ ότι θυμάμαι, πως είχε κάνει κάπου καλό, το οποίο δε συνέφερε σ’ εκείνους, με αποτέλεσμα να θέλουν να βγάλουν τον παππούλη από την μέση. Πλήρωσαν τρεις δολοφόνους, λοιπόν, για να πάνε στο Άγιο Όρος και να τον σκοτώσουν. Ο παππούλης το είχε καταλάβει. Την ημέρα που θα πήγαιναν, προσευχήθηκε, φόρεσε το σχήμα του και το πολυσταύρι στο στήθος και τους περίμενε. Όταν αυτοί ήρθαν, τους είπε: ‘‘Καλώς τα παλικάρια. Τον τάφο μου τον έχω έτοιμο. Δε θα κουραστείτε. Μόνο σας παρακαλώ, όταν θα με σκοτώσετε, ρίξτε μου και μερικές φτυαριές χώμα, να μη μείνω έτσι, μέσα στον τάφο χωρίς χώμα’’. Αυτοί αμέσως χλόμιασαν, άφησαν τα όπλα και τράπηκαν σε φυγή. Τότε ο Γέροντας ευχαρίστησε το Θεό, γιατί του έδωσε παράταση ζωής.

Άλλη φορά μου είπε πως είδε τον άγγελο του. Όπως καθόταν ο παππούλης εκεί στο κελλάκι του, φάνηκε, από την μέση και πάνω, και ήταν πολύ όμορφος• τον έβλεπε και χαμογελούσε.
Κάποτε έκανε προσευχή για όλο τον κόσμο, για όλες τις υπάρξεις, ακόμα και για το διάβολο, να τους ελεήσει όλους ο Θεός. Και όπως γύρισε είδε το διάβολο να του βγάζει γλώσσα και να τον κοροϊδεύει.
Από τον Γέροντά μου έχω ακούσει το εξής. Όταν ο παππούλης ήταν στο Κελί του Τιμίου Σταυρού της Μονής Σταυρονικήτα, είδε το διάβολο, που ήταν σαν αράπης, γίγαντας τεραστίων διαστάσεων και καθόταν έξω από το κελί του. Ο παππούλης, φυσικά, δεν τρόμαξε. Έκανε το σημείο του σταυρού κι εκείνος έκανε ένα μπάμ κι εξαφανίστηκε. Μετά, έλεγε ο παππούλης ότι, αν ήξερε ο κόσμος πόσο απαίσιος, πόσο βρωμερός είναι ο διάβολος, όλοι θα τον αποστρέφονταν.

Άλλη φορά, στο Μοναστήρι του Ιωάννου του Προδρόμου, στη Μεταμόρφωση Χαλκιδικής, ήταν μια δαιμονισμένη που φώναζε και τσίριζε. Πήγε ο Γέροντας μου με τα Άγια Λείψανα και τη σταύρωσε. ‘‘Φύγε χασάπη’’, φώναζε εκείνη, ‘‘τα χέρια σου στάζουν αίμα’’. Μόλις είχε τελειώσει τη Θεία Λειτουργία. Με φωνάζει – ήμουν εκείνη την ημέρα στο Μοναστήρι – και μου λέει: ‘‘Τρέχα γρήγορα, πήγαινε να φέρεις τον παππούλη’’. Τότε ο Γέροντας Παΐσιος ήταν στο Μοναστήρι της Σουρωτής. Παίρνω το αυτοκίνητο και πάω ιλιγγιωδώς. ‘‘Τι θες, βρε παιδί μου;’’ Λέει ο παππούλης. ‘‘Είπε ο Γέροντας να έρθετε στο Μοναστήρι. Είναι μια δαιμονισμένη και κάνει φασαρία’’ ‘‘Ω, ευλογημένε, αυτό είναι; Δεν έρχομαι. Να την σταυρώσει ο Γέροντας και θα γίνει καλά’’. ‘‘Μα μου είπε…’’ ‘‘Κάνε αυτό που σου λέω’’, και γελούσε. ‘‘Άντε, στο καλό να πας’’. Πήρα την ευχή του κι έφυγα. Όταν επέστρεψα στο Μοναστήρι ήταν ήρεμη η κοπέλα, η πρώην δαιμονισμένη. Ρωτάω το Γέροντα: ‘‘Γιατί δεν ήρθε ο παππούλης;’’ ‘‘Έ, αν ερχόταν, θα λέγανε ήρθε ο παππούλης κι έκανε θαύμα. Για να το αποφύγει αυτό, ευχήθηκε από ‘κει’’. Καταλάβαινε αμέσως, εάν κάποιος άρρωστος είχε ψυχικό πρόβλημα ή είχε δαιμόνιο.

(Από το βιβλίο ‘‘ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΩΝ’’)

Κατά το 1985 ο Γέροντας Παΐσιος επισκέφθηκε την Ι. Μονή Οσίου Γρηγορίου. Σε κάποια συζήτηση είπε στους μοναχούς να προσεύχονται περισσότερο για τους κεκοιμημένους, διότι είναι υπόδικοι και δεν έχουν κάποιους να τους βοηθήσουν. Είπε πως γνώριζε μία γριούλα, η οποία μετά από κάποιο διάστημα κοιμήθηκε. Μια νύχτα, ενώ προσευχόταν ο Γέροντας υπέρ των κεκοιμημένων, άκουσε μία φωνή. Ήταν η γνωστή γριούλα, που ζητούσε βοήθεια, γιατί βασανιζόταν πολύ σκληρά. Την είδε ο Γέροντας μέσα σε ακαθαρσίες και σ’ αυτή τη κατάσταση του φώναζε γοερά: ‘‘Θέλω βοήθεια!’’ Πράγματι, έκανε προσευχή ο Γέροντας και σε λίγες ημέρες, την είδε σε καλύτερη κατάσταση. Συνέχισε κι άλλο την προσευχή του, ώσπου την είδε τελείως καθαρή.

Κάποια άλλη φορά, τον επισκέφθηκαν κάποιοι θεολόγοι και άρχισαν θεολογική συζήτηση. Κατά τη συνομιλία τους, τους είπε ότι η θεολογία δε διδάσκεται, αλλά βιώνετε. Εκείνη τη στιγμή εμφανίζονται δύο φίδια (λένε πως ήταν οχιές), και χωρίς να τα δει ο Γέροντας, επειδή ήταν πίσω του, λέει: ‘‘Καθίστε εκεί, για να μην διώξετε τους επισκέπτες’’. Μετά λέει στους θεολόγους: ‘‘Περιμένετε λίγο’’, και αμέσως πηγαίνει να ταΐσει τις οχιές. Τότε η μία όρμισε λαίμαργα να φάει. Λέει ο Γέροντας: ‘‘Δεν σας έδωσα ευλογία να φάτε ακόμη!’’ Στη στιγμή το φίδι ακινητοποιήθηκε. Μετά έδωσε ευλογία να φάνε και εντολή να μην φύγουν, αν δεν το επέτρεπε. Έτσι βλέπουμε ότι ο Γέροντας ό,τι έλεγε, γινόταν. Επίσης, συνιστούσε να εξομολογούμαστε συχνά. Αν εφαρμόζαμε όσα μας δίδασκε, θα βρίσκαμε μεγάλη ωφέλεια.

Ο Γέροντας «είδε» την προ ετών σύλληψη του επισκέπτη του από τον αστυνομικό.
Σε κάποια επίσκεψη μου στο κελί του, συνάντησα ένα γνωστό μου από τη Μεθώνη Μεσσηνίας με δύο αγνώστους. Το γνωστό μου είχα κάποτε συλλάβει και οδηγήσει στο Σταθμό Χωροφυλακής Μεθώνης Μεσσηνίας, του οποίου ήμουν προϊστάμενος, γιατί κατασκεύαζε οικοδομή χωρίς άδεια. Ο Γέροντας με πλησίασε και μου είπε: ‘‘Κώστα, μήπως είχες βάλει «μέσα» κανέναν από αυτούς;’’ Εγώ έμεινα άναυδος και ντράπηκα, λόγω του εγωισμού μου φυσικά. Βλέποντας ότι στενοχωρήθηκα, χαμογέλασε λέγοντας: ‘‘Έτσι το είπα, Κώστα. Μην στενοχωριέσαι’’. Ο Γέροντας, με το διορατικό του χάρισμα, αποκάλυψε την προ ετών ενέργειά μου.

Ο καταδικασμένος από τους γιατρούς καρκινοπαθής αξιωματικός που επέζησε.
Κάποτε, σε μία επίσκεψή μου στο κελί του, μου είπε: ‘‘Έξι απόστρατοι ανώτατοι αξιωματικοί του στρατού έπασχαν από καρκίνο. Οι γιατροί των Αθηνών τους συνέστησαν να πάνε σε νοσοκομείο της Αγγλίας, όπου ίσως θεραπεύονταν, επειδή ο καρκίνος ήταν σε αρχικό στάδιο. Πριν πάνε, πέρασαν από μένα για να προσευχηθώ να γίνουν καλά κι εγώ προσευχόμουν. Στην Αγγλία οι καθηγητές γνωμάτευσαν ότι οι πέντε θα γίνουν καλά, ενώ ο έκτος θα πεθάνει. Πριν φύγουν για την Ελλάδα, ένας γιατρός ειδικευμένος πλησίασε τον ασθενή αξιωματικό για τον οποίο είχαν γνωματεύσει ότι θα πεθάνει και του είπε: «Άκουσε. Ένας μεγάλος γιατρός, πολύ μεγαλύτερος απ’ όλους τους γιατρούς του κόσμου, είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Πίστευε και έλπιζε σ’ Αυτόν και Αυτός θα σε βοηθήσει». Ήλθαν οι έξι αξιωματικοί στην Ελλάδα. Αυτός που επρόκειτο να πεθάνει, άλλαξε τρόπο ζωής. Πούλησε τα υπάρχοντά του, τα έδωσε στους φτωχούς και κράτησε για τον εαυτό του τα πλέον αναγκαία. Εκκλησιαζόταν, εξομολογήθηκε και κοινωνούσε συνεχώς των Αχράντων Μυστηρίων, με άδεια του πνευματικού του. Καθημερινά πήγαινε και άναβε τα καντήλια των εκκλησιών στον οικισμό όπου διέμενε. Αφιερώθηκε ψυχή τε και σώματι στο Χριστό, για να σώσει την ψυχή του. Επισκεπτόταν το Άγιο Όρος, κι εμένα 3 φορές το χρόνο. Οι πέντε αξιωματικοί, για τους οποίους είχαν γνωματεύσει ότι θα ζήσουν, πέθαναν από καρκίνο ενώ ο έκτος, για τον οποίο είχαν γνωματεύσει ότι θα πεθάνει, έζησε. Από τότε έρχεται’’, μου είπε ο Γέροντας, ‘‘στο Άγιο Όρος και επισκέπτεται κι εμένα. Κάποτε έβρεχε καταρρακτωδώς κι έμεινε έξω από το κελί μου επί 2 ώρες’’. Ο Γέροντας του είπε, όταν τον είδε να βρέχεται: ‘‘Καλά, εσένα ο Θεός σου έδωσε υγεία σωματική, αλλά βλέπω ότι δεν έχεις κουκούτσι μυαλό. Τι κάθεσαι και βρέχεσαι, ευλογημένε;’’ Και ο Γέροντας κατέληξε: ‘‘Να πηγαίνουμε σε γιατρού που είναι πιστοί Χριστιανοί, έστω κι αν είναι κατώτεροι. Αν όμως είναι άθεοι, άπιστοι και αιρετικοί, έστω κι αν κατέχουν μεγάλα ιατρικά αξιώματα, ν’ απομακρυνόμαστε απ’ αυτούς, διότι, αντί να μας κάνουν καλό, θα μας κάνουν κακό’’.

Η διόραση του Γέροντα.
Το Φεβρουάριο του 1992 επισκέφθηκα το Γέροντα Παΐσιο μαζί μ’ ένα φίλο μου. Ο Γέροντας προσέφερε στραγάλια και λουκούμια στους προσκυνητές. Κι ενώ έδωσε σ’ όλους στραγάλια, όταν μοίραζε τα λουκούμια, σε κάποιον προσκυνητή δεν έδωσε. Κανείς δεν το αντιλήφθηκε. Ο ίδιος ο προσκυνητής, όμως, μας απεκάλυψε αργότερα ότι ο Γέροντας κατάλαβε πως είχε ζάχαρο και γι’ αυτό δεν του πρόσφερε λουκούμι.

Η αποτελεσματική θεραπεία των ουρολοιμώξεων
Σε άλλη συνάντησή μου με τον Γέροντα στο κελί του, στην Παναγούδα, είπα, ως παράπονο, ότι η γυναίκα μου είναι απρόσεκτη και σπάει ποτήρια. ‘‘Πόσα σπάει είπες, ένα, δύο; Δε σπάει δέκα;’’ Μου είπε χαμογελώντας και κατέληξε: ‘‘Ας σπάει όσα θέλει, αρκεί να υπάρχει ειρήνη στο σπίτι σας’’. Του ανέφερα επίσης ότι πάσχω από ουρολοιμώξεις συχνά. Μου έδωσε την εξής συνταγή: ‘‘Θα βράζεις ένα κριθάρι σε πέντε κιλά νερό. Όταν δεις ότι το κριθάρι αρχίζει ν’ αποφλοιώνεται, να σταματάς το βράσιμο. Από το βρασμένο κριθάρι να πίνεις ένα ποτήρι του νερού, πρωί, μεσημέρι, βράδυ, προ του φαγητού. Για να διατηρείται, πρέπει να το βάζεις στο ψυγείο. Όταν το βγάζεις από το ψυγείο, βράσε το λίγο και μετά πιές το’’. Μου ανέφερε πως ένα κοριτσάκι πέντε ετών που έπασχε από ουρολοιμώξεις και κινδύνευε να πεθάνει, με το ζωμό του κριθαριού έγινε καλά. Την ονόμασαν οι δικοί της «κριθαρού». Πράγματι, δοκίμασα κι εγώ το ζωμό από κριθάρι και θεραπεύτηκα. Συνέστησα τη χρήση του σε γνωστούς μου, που έπασχαν από ουρολοιμώξεις και προστάτη, οι οποίοι, όπως μου είπαν θεραπεύτηκαν.

Η εκ νεκρών ανάσταση του βλάσφημου πεθερού.
Άλλοτε μου είπε: ‘‘Γίνονται και σήμερα θαύματα’’. Και μου αφηγήθηκε: ‘‘Όταν βρισκόμουνα στη Σκήτη της Ι.Μ. Ιβήρων, ένα απόγευμα μ’ επισκέφθηκε κάποιος προσκυνητής πολύ στενοχωρημένος. Τον ρώτησα: «Γιατί είσαι στενοχωρημένος» Εκείνος απάντησε: «Από ηλικίας οκτώ ετών έμεινα ορφανός. Δουλεύω στο λιμάνι του Πειραιά ως εκφορτωτής. Εκεί ακούω από τους συναδέλφους μου βλαστήμιες και στενοχωριέμαι πολύ. Πήγαινα στο σπίτι μου και μόνο εκεί ηρεμούσα. Στο εικοστό πέμπτο έτος της ηλικίας μου παντρεύτηκα. Ο πεθερός μου, όμως, που έμενε μαζί μας, ήταν πολύ βλάσφημος.. Έτσι και μετά το γάμο, έγινε πολύ μαρτυρική η ζωή μου. Μια μέρα γυρνώντας από την δουλειά μου, βρήκα τον πεθερό μου στο φέρετρο, νεκρό. Στενοχωρήθηκα πολύ, γιατί έφυγε χωρίς εξομολόγηση. Δακρυσμένος σήκωσα τα μάτια και τα χέρια μου προς τον ουρανό και με παράπονο είπα: ‘‘Γιατί Θεέ μου πήρες το πλάσμα σου χωρίς εξομολόγηση;’’ ‘Ο Κύριος εισάκουσε την προσευχή μου και ο νεκρός αναστήθηκε. Οι παρευρισκόμενες γυναίκες έντρομες έφυγαν. Εγώ αμέσως εξαφάνισα τα λουλούδια. Εξήγησα τότε στον πεθερό μου ότι ήταν νεκρός και αναστήθηκε. Μετά από προτροπή μου εξομολογήθηκε και κοινωνούσε. Έζησε έτσι για δέκα χρόνια χριστιανικής ζωής και έπειτα κοιμήθηκε»’’.

Από το βιβλίο ‘‘Μαρτυρίες προσκυνητών Γέροντας ΠΑΪΣΙΟΣ ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ’’

Καραφεϊζης Βασίλειος, ταξίαρχος έ.ά. , Διδυμότειχο Έβρου

Στίς 10 Ιανουαρίου 1992 έλαβε χώρα ή παρακάτω συνομιλία μου μέ τόν π. Παϊσιο.

-- Γέροντα, πώς βλέπετε τήν διάλυση τής Γιουγκοσλαβίας;

-- Έ, καλό θά βγεί γιά τήν Ελλάδα.

-- Τί θά γίνει όμως μέ τό λεγόμενο " μουσουλμανικό τόξο; "

-- Καί από αυτό, καλό θά βγεί...

Επειδή όμως δέν κατάλαβα τί εννοούσε, μού εξήγησε καί μού είπε.

-- Ο διάβολος επιθυμεί τήν καταστροφή κάθε ανθρώπου. Ο Θεός όμως δέν τόν αφήνει ανεξέλεγκτο αλλά τού επιτρέπει μέχρι ενός ορισμένου σημείου. Καί τό κάνει αυτό γιατί προγνωρίζει ότι από αυτό τό κακό, θά προκύψει καί κάτι καλό.

Η Τουρκία θά χάσει τούς συμμάχους της, ακόμη καί τούς πατροπαράδοτους φίλους της, τούς Γερμανούς...

Μού είπε ακόμη, ότι στήν Ιταλία θά παρουσιασθεί ένας πολιτικός τύπου Μουσολίνι, καί στήν Γερμανία ένας νέος Χίτλερ, καί ότι ή ΕΟΚ θά διαλυθεί !...

Η ΕΟΚ ( Ε.Ε. σήμερα ), δέν έχει καμμιά ομοιότητα μέ τήν Αμερική. Η Αμερική μοιάζει μέ έναν αργαλειό, πού αφομοιώνει όλα τά κουρέλια καί όλες τίς χώρες...

ειναι σαν να μου λες οτι δεν δεχεσε την υπαρξη των στρουμφ αλλα φοβασε οτι οι μπολντοζες θα χαλασουν το χωριο τους

quote:

---

Όλοι οι άθεοι δεν δέχονται την ύπαρξη της ψυχής;
Δεν το ήξερα!

---