- Ιησούς: Θεός , προφήτης ή τσοχάν της 6ης Ακτίνας; - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Δεν ανοίγω το θέμα στη Θρησκεία γιατί δεν με ενδιαφέρει να συζητηθεί από θρησκευτική πλευρά(δε γίνεται συζήτηση για κάτι που κανείς δέχεται ως δεδομένο) αλλά από φιλοσοφική (διδασκαλίες και θέσεις του Ιησού για όλα τα ζητήματα) και επί τη βάσει των γεγονότων της ιστορίας.
Μελετώντας την ιστορία και την επίδραση που άσκησε θα αναγνωρίσει κανείς τουλάχιστον ότι άφησε ένα ανεξίτηλο ίχνος στην ιστορία της ανθρωπότητας πολύ ισχυρότερο από κάθε άλλο ιδρυτή θρησκείας. Πρόχειρα οι μεγαλύτερες θρησκείες πληθυσμιακά είναι ο Χριστιανισμός (33%), ο Ισλαμισμός (21%) και ο Ινδουισμός (14%). Από αυτές ο Χριστιανισμός παρουσιάζει τη μεγαλύτερη αύξηση μεταστροφών από άλλες θρησκείες και τις λιγότερες διαρροές ενώ από γεννήσεις (ρυθμό γεννήσεων) υπερέχει ο Ισλαμισμός.
Αν έφτασε το 33% παγκοσμίως ο Χριστιανισμός τότε προκύπτει το ερώτημα : τι είναι αυτό που κάνει πολλούς να αφηνουν το βουδισμό ή τον ινδουισμό και να μεταστρέφονται κατά ομάδες σε χριστιανούς; Μήπως ο Ιησούς δεν είναι απλά ένας προφήτης, ή ένας ηγέτης ακτίνας αλλά κάτι παραπάνω; Πως η θεοσοφία κατέληξε στο ότι στο πρόσωπο του Ιησού συνυπήρξαν δύο οντότητες η μία εκ των οποίων ήταν ο διδάσκαλος Ιησούς και η άλλη ο "Χριστός", αναπαράγοντας τη διδασκαλία των Νεστοριανών που διατηρήθηκε ως σημερα από τους Σίχ, από τους οποίους και την παρέλαβε;
Ερωτήματα προς απάντηση από όσους ακολουθούν παρόμοια ρεύματα σκέψης ...
Edited by - regulus on 09/02/2013 22:42:19
quote:Νόμιζα οτι για τους Θεοσοφιστές ήταν ο Ιεσουά Μπεν Παντιρά, μύστης.. ή όχι;
και απλός άνθρωπος που πλάνησε πολλούς για τους Εβραίους και εσχάτως τσοχάν (Αρχηγός) της 6ης ακτίνας για τους θεοσοφιστές. Τι ήταν τελικά;
quote:Αυτό θέλει ανάλυση, αλλά θα το πω περιληπτικά όπως το ξέρω, και εσύ ίσως καταλάβεις.
Πως η θεοσοφία κατέληξε στο ότι στο πρόσωπο του Ιησού συνυπήρξαν δύο οντότητες η μία εκ των οποίων ήταν ο διδάσκαλος Ιησούς και η άλλη ο "Χριστός", αναπαράγοντας τη διδασκαλία των Νεστοριανών που διατηρήθηκε ως σημερα από τους Σίχ, από τους οποίους και την παρέλαβε;
Ο Ιησούς δεν ήταν δύο οντότητες, ήταν μια οντότητα που ενσάρκωσε μια δύναμη...
Η δύναμη που ενσάρκωσε, είναι ο κοσμικός Χριστός.
Και εδώ το πράγμα γίνεται περίπλοκο... γιατί υπάρχει ο προσωπικός Χριστός του καθενός, που επίσης πρέπει να τον ενσαρκώσει, ώστε να είναι ένας χριστικοποιημένος άνθρωπος, και υπάρχει και ο κοσμικός Χριστός που είναι μια κοσμική Δύναμη και όχι προσωπική του καθενός.
Ο Ιησούς είχε ενσαρκώσει ΚΑΙ τον προσωπικό του Χριστό ΚΑΙ τον κοσμικό Χριστό. Τώρα αυτό μπορεί να δίνει την εντύπωση οτι κάποιος είναι δύο άτομα, αλλα δεν ειναι ακριβώς έτσι.
Το θέμα είναι οτι ο καθένας μας μπορεί να ενσαρκώσει τον προσωπικό του Χριστό. Αλλά για να γίνει Ιησούς, δεν αρκεί να ενσαρκώσει τον προσωπικό του Χριστό, πρέπει να ενσαρκώσει τον Κοσμικό Χρίστο.
Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 09/02/2013 23:49:31
quote:
Νόμιζα οτι για τους Θεοσοφιστές ήταν ο Ιεσουά Μπεν Παντιρά, μύστης.. ή όχι;
Όχι, όχι για όλους. Η θεοσοφία γνωρισε πολλά ρεύματα και κατά συνέπεια πολλές εκδοχές περί του προσώπου του Ιησού. Οι διαφορά απόψεων οφείλεται στο παλιό και μόνιμο πρόβλημα των μελετητών του εσωτερισμού: την ασυμφωνία ορολογίας και τη διαφορά αντιλήψεων περί του ενός και αυτού όρου.
Ιησούς Μπεν Παντιρά ήταν το όνομα που απέδωσαν οι εβραίοι ταλμουδιστές (όχι οι θεοσοφιστές) στον Ιησού για να τον μειώσουν γιατί σημαίνει γιός ("μπεν") του Πάνθηρος ("Παντιρά" τα εβραϊκά) θεωρώντας καρπό παράνομης σχέσης της μητέρας του με έναν στρατιώτη ρωμαίο τον Πάνθηρα. Επειδή όμως κάτι τέτοιο θα ηταν αδύνατο να συμβεί την εποχή εκείνη και για το λόγο ότι κανείς δεν αντιλέγει ότι ήταν δεκτός στη συναγωγή και μάλιστα δίδασκε , κάτι που ήταν ανεπίτρεπτο σε αλλόφυλους (ως γιος ρωμαίου δε θα έμπαινε καν στη συναγωγή) αλλά για το λόγο ότι θα είχε λιθοβοληθεί η μητέρα του αν ήταν κάτι τέτοιο γνωστό (η παράδοση από τα απόκρυφα ευαγγέλια λέει ότι πέρασε τη δημόσια δοκιμασία των παρθένων με επιτυχία όταν αμφισβητήθηκε η εγκυμοσύνη της με αποτέλεσμα οι ιερείς να μην μπορούν να φέρουν αντίρρηση και αυτό καταγράφηκε στα αρχεία του ναού).
Οι θεοσοφιστές (ορισμένοι) και φέρνω ως παράδειγμα τον Ληντμπήτερ λένε ότι ήταν δύο οντότητες: ο λεγόμενος κύριος Ματρέγια ("Ελεήμων") που κάποτε ήταν ο Κρίσνα και ο Ορφέας και ο Ερμής ο Τρισμέγιστος και ο διδάσκαλος Ιησούς που έγινε τσοχάν της 6ης ακτίνας τότε. Ο Ρούντολφ Στάινερ από την άλλη λέει αυτό που λες και συ περίπου αν θυμάμαι καλά. Η Μπλαβάτσκυ διαφωνεί και με τον εαυτό της ενίοτε προσπαθώντας να συμβιβάσει τα άκρα: τον ταλμουδισμό με τους Σίχ και το βουδισμό και με τις χριστιανικές της καταβολές στις οποίες επέστρεψε πριν το θάνατό της. Η Μπέιλυ επίσης παρουσιάζει αντιφάσεις και ειδικά μεταξύ αρχικών και μεταγενέστερων κειμένων.
Οπότε δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο τι δέχεται η θεοσοφία γενικά επειδή δεν υπάρχει ενότητα διδασκαλιών όπως και σε πολλά άλλα θέματα. Στη νεότερη εποχή (ελέω και τεκτονισμού) επικράτησε το ρεύμα Ληντμπήτερ στους νεοεποχίτες. Δεν είναι όμως όλοι υπέρ της θεοσοφίας (πχ. Πέτρος Γράβιγγερ) και την κατηγροούν για πολλά όχι μόνο τη Μπλαβάτσκυ αλλά και το Ληντμπήτερ για το γνωστό σκάνδαλο παιδεραστίας επί του γνωστού Κρισναμούρτι (όταν ηταν παιδί τον μυούσε στη μπανιέρα του με ειδικές ... σεξουαλικές τεχνικές στη μπανιέρα όπως και άλλα παιδιά!!!) και την αποτυχία να γίνει ο νέος Χριστός όπως προέβλεπε ο Ληντμπήτερ γιαυτόν ότι θα γινόταν.Δηλαδή ετοίμαζαν 4 άτομα για να γίνουν φορείς του Χριστού όπως ο Ιησούς με καλύτερο τον Κρισναμούρτι αλλά τι σχέδιο απέτυχε αφενός γιατί καταδικάστηκε ο Ληντμπήτερ για τις ...μυητικές πρακτικές που ήταν και σεξουαλικές, αφού μηνύθηκε από τον πατέρα του Κρισναμούρτι,και αφετέρου γιατί ο ίδιος Κρισναμούρτι δημόσια αποκήρυξε τόσο την ιδιότητά του αλλά και διέλυσε το Τάγμα του Αστέρος που ειχε συσταθεί για να τον υποστηρίξει.
Όλα αυτά ξεκινούν από τη θεωρία του Ληντμπήτερ ο οποίος αν και αρχικά διαγράφηκε (για τα μάτια του κόσμου προφανώς) ξαναεπέστρεψε στη θεοσοφική εταιρεία ως σημαίνων στέλεχος κανονικά μετά από ένα διάστημα (!!!)
quote:
Αυτό θέλει ανάλυση, αλλά θα το πω περιληπτικά όπως το ξέρω, και εσύ ίσως καταλάβεις.
Ο Ιησούς δεν ήταν δύο οντότητες, ήταν μια οντότητα που ενσάρκωσε μια δύναμη...
Είναι μία από τις εκδοχές της θεοσοφίας αυτή η οποία προφανώς συμφωνεί και με του πνευματισμού ...
quote:
Η δύναμη που ενσάρκωσε, είναι ο κοσμικός Χριστός.
Και εδώ το πράγμα γίνεται περίπλοκο... γιατί υπάρχει ο προσωπικός Χριστός του καθενός, που επίσης πρέπει να τον ενσαρκώσει, ώστε να είναι ένας χριστικοποιημένος άνθρωπος, και υπάρχει και ο κοσμικός Χριστός που είναι μια κοσμική Δύναμη και όχι προσωπική του καθενός.
Time out ...
Η λέξη "ενσάρκωση" εδώ χρησιμοποιείται -υποθέτω -με την έννοια "να τον εκδηλώσει". Υπάρχει ένα λογικό κενό ή σφάλμα που οφείλεται στην κακή χρήση της ελληνικής γλώσας που έγινε από τους θεοσοφιστές και από τους μεταφραστές. Η ορθή ελληνική λέξη είναι "υπόστασις" για να δείξει ότι κάτι αποτελεί εκδήλωση ενός άλλου. Υπόσταση πχ. της φωτιάς είναι κάθε μια φωτιά οπουδήποτε εκδηλώνεται , ομοίως και του νερου και κάθε άλλης ουσίας. "Ουσία" είναι το κοινό σύνολο εννοιών (και γνωρισμάτων) πολλών υποστάσεων πχ. η ουσία του ανθρώπου είναι το σύνολο των κοινών στοιχείων που έχουν ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως οι άνθρωποι μηδενός εξαιρουμένου. Δεν είναι μέρος της ουσίας τπου ανθρώπου το χρώμα των μαλλιών ή του δέρματος. Ο ρατσισμός και άλλα πολλά ξεκινούν από άγνοια της σημασίας των όρων, από αδυναμία ορθού συλλογισμού.Ουσία του έλληνα πχ. είναι το σύνολο των κοινών στοιχείων ΟΛΩΝ ανεξαιρέτως των ελλήνων. Μέσα στην ουσία του έλληνα περιλαμβάνεται εκείνη του ανθρώπου αλλά ΟΧΙ το αντίστροφο επειδή υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι έλληνες. Δεν υπάρχουν έλληνες όμως που να μην είναι άνθρωποι.
Επομένως η λέξη "δύναμη" είναι ατυχής εδώ. Ο Κοσμικός Χριστός δεν είναι απλά δύναμη. Είναι υπόσταση του Υπέρτατου Όντος , μια όψη αν θέλεις, αν και ο όρος "όψη" δεν είναι κατάλληλος.Υπόσταση είναι το ορθό.
Συνεπώς οπουδήποτε υπάρχει μικρός Χριστός υπάρχει ταυτοχρόνως και ο ένας Κοσμικός Χριστός παρών. Δεν χρειάζεται να ενσαρκώσει κανείς τίποτε γιατί είναι παρών και ο προσωπικός και ο κοσμικός Χριστός από δημιουργίας του όντος.
Η "ένωση με το Θεό" που λέγανε κάποιοι ή η "ενσάρκωση του προσωπικού (ή του Κοσμικού) Χριστού" που λες εσύ είναι σχήμα λόγου, εν πολλοίς παραπλανητικό αν θεωρηθεί κυριολεκτικά,που χρησιμοποιήθηκε για ανθρώπους που θεωρούσαν ότι υπάρχει απόσταση μεταξύ των ανθρώπων και του προσωπικού ή του Κοσμικού Χριστού.
Διαφέρει ο τρόπος που είναι παρών από είδος σε είδος αλλά είναι παρών. Σε κάθε είδος είναι με διαφορετικό τρόπο. Στο άνθρωπο ως Λόγος, ως νοητική αρχή που τον συνδέει με τα ανώτερα βασίλεια.Αυτή η αρχή που αλλού καταδικάζεται ως δυαλιστική κλπ. και που φαίνεται "κακή". Η λέξη "Χριστός" σημαίνει "κεχρισμένος", βασιλιάς δηλαδή γιατί οι βασιλιάδες και οι ιερείς χρίονταν με λάδι ως σύμβολο των ιδιοτήτων τους, και ο βασιλιάς είναι πάντα ενδιάμεσος μεταξύ του θείου και των ανθρώπων, ενός ανώτερου και ενός κατώτερου μέρους.Ενδιάμεσος που δέχεται εντολές από το ανώτερο και κυβερνά το κατώτερο. Ο προσωπικός Χριστός είναι πάντα παρών και λειτουργικός σε όλους ως Λογικός Νους στην καθαρότερη εκδοχή του."Λόγος" είναι η ικανότητα του νοείν και του συλλογίζεσθαι το οποίο ταυτόχρονα από άλλη άποψη είναι και αιτία της ύπαρξης του ανθρώπου. Ο άνθρωπος υπάρχει ΓΙΑ ΝΑ ασκήσει αυτή την ιδιότητα, να διοικήσει την ορατή κτίση ξεκινώντας από το ίδιο του το σώμα και αν δεν την ασκεί δεν εκπληρώνει το σκοπό της ύπαρξής του.
quote:
Ο Ιησούς είχε ενσαρκώσει ΚΑΙ τον προσωπικό του Χριστό ΚΑΙ τον κοσμικό Χριστό. Τώρα αυτό μπορεί να δίνει την εντύπωση οτι κάποιος είναι δύο άτομα, αλλα δεν ειναι ακριβώς έτσι.
Το θέμα είναι οτι ο καθένας μας μπορεί να ενσαρκώσει τον προσωπικό του Χριστό. Αλλά για να γίνει Ιησούς, δεν αρκεί να ενσαρκώσει τον προσωπικό του Χριστό, πρέπει να ενσαρκώσει τον Κοσμικό Χρίστο.
Η θέση των Χριστιανικών εκκλησιών και ομολογιών παγκοσμίως είναι ότι αυτό δεν είναι δυνατό να συνέβη στον Ιησού!!! Δηλαδή δε μπορεί κάποιος να ενωθεί με εκ των υστέρων με κάτι θείο αν δεν είναι ενωμένος εξ αρχής. Επομένως ο Ιησούς ή γεννήθηκε ένα με τον Κοσμικό Χριστό (όπως λέει το κατά Λουκά Ευαγγέλιο όπου οι άγγελοι τον ονομάζουν Χριστό κατά τη γέννησή του) ή δεν έγινε ποτέ γιατί είναι ΑΔΥΝΑΤΟ.
Όταν οι μάγοι πήγαν τον τίμησαν με τρία δώρα ως τριπλό βασιλιά εκείνη τη στιγμή και δεν περίμεναν την ενηλικίωση ή τη "φώτιση".
Κάνανε λάθος; Δε νομίζω ... Δεν ήταν τυχαία πρόσωπα και δεν πήγαν τυχαία στον Ηρώδη για του αναφέρουν τι αναζητούν (και εκεί βασιλιά τον ονομάζουν τον Ιησού)
Τι θα πει "ενσαρκώνω" τον Χριστό;
Τόσο ο προσωπικός όσο και ο Κοσμικός Χριστός δεν είναι του χεριού μας να τον "ενσαρκώσουμε" όποτε θέλουμε , με κάποια τεχνική ή με κάποια άσκηση. Αν γινόταν αυτό θα ηταν ισχυρότερη η τεχνική αυτή από τον ίδιο το Χριστό , προσωπικό ή Κοσμικό που είναι παράλογο κάτι τέτοιο. Ο προσωπικός Χριστός κυβερνά το άτομο ως Έλλογος Νους(Χριστός=βασιλιάς είπαμε) και τον άνθρωπο κυβερνά ο έλλογος νους όπως λέει και ο Ερμής και ο Ηράκλειτος και όλοι οι σοφοί, άρα αυτός είναι ήδη παρών από τη σύλληψή του του ατόμου και εκδηλώνεται συνεχώς με όλες τις ενέργειές του.
Το αν ο έλλογος νους εκδηλώνεται ανεμπόδιστα είναι άλλο θέμα γιατί μπλέκουν οι εξωτερικές επιδράσεις. Απ' αυτή την άποψη , αν αυτό εννοούσες με την "ενσάρκωση" δεκτό αλλά καταλληλότερο θα ήταν να έλεγες "εκδήλωση" γιατί η λέξη ενσάρκωση είναι παρεξηγίσιμη επειδή δείχνει ότι κάτι δεν είναι παρόν αρχικά και έρχεται μετά , πράγμα που δεν συμβαίνει με καμμιά από τις δύο έννοιες του Χριστού.
Χρειάζεται μελέτη των όρων "υπόσταση" και "ουσία" στην προκειμένη περίπτωση.
Ο Ιησούς ως πρόσωπο δε θα μπορούσε να "γίνει" Κοσμικός Χριστός χωρίς να είναι εξαρχής γιατί είναι φύσει αδύνατο κάτι τέτοιο με τον παραπάνω ορισμό. Οι Νεστοριανοί λέγανε ότι έγινε κατά τη Βάπτιση και το ίδιο λένε και οι θεοσοφιστές , ότι τον επισκίασε ο Ματρέγια και ενεργούσε μέσω αυτού. Είναι όμως και τα δύο αδύνατα. Αφενός γιατί είναια δυνατο το πρώτο και αφετέρου γιατί ο ίδιος στα όσα άφησε δεν αφήνει να διαφανεί κάτι τέτοιο (το αντίθετο μάλιστα! μιλά ως Θεός σε πολλές περιπτώσεις γιαυτό και οι εβραίοι που δεν ερευνούσαν τις γραφές τους τον θεώρησαν βλάσφημο νομίζοντας ότι αντιστρατεύεται το Μωυσή)
Edited by - regulus on 10/02/2013 08:40:24
quote:Ναι.
Η λέξη "ενσάρκωση" εδώ χρησιμοποιείται -υποθέτω -με την έννοια "να τον εκδηλώσει"
quote:Γενικά οι μεταφράσεις είναι ένα θέμα...
Υπάρχει ένα λογικό κενό ή σφάλμα που οφείλεται στην κακή χρήση της ελληνικής γλώσας που έγινε από τους θεοσοφιστές και από τους μεταφραστές.
quote:Κοίταξε, χρησιμοποίησα τη λέξη "δύναμη" γιατί υπάρχουν και άλλες δυναμείς ή ιεραρχίες, αν θες. Δηλαδή δεν ειναι οτι ο Κοσμικός Χριστός είναι η μοναδική ιεραρχία που υπάρχει στο σύμπαν. Ως ιεραρχία εκτός του Κοσμικού Χριστού, υπάρχει ο Χριστός-Λούσιφερ, ο Λούσιφερ σκέτο, ο Θείκός Λούσιφερ, και άλλες. Σου είπα δηλ. μόλις τώρα τέσσερις διαφορετικές ιεραρχίες, μια εκ των οποίων "ενσάκρωσε" ο Ιησούς.
πομένως η λέξη "δύναμη" είναι ατυχής εδώ. Ο Κοσμικός Χριστός δεν είναι απλά δύναμη. Είναι υπόσταση του Υπέρτατου Όντος , μια όψη αν θέλεις, αν και ο όρος "όψη" δεν είναι κατάλληλος.Υπόσταση είναι το ορθό.
Συνεπώς οπουδήποτε υπάρχει μικρός Χριστός υπάρχει ταυτοχρόνως και ο ένας Κοσμικός Χριστός παρών.
Επομένως για να το διατυπώσουμε διαφορετικά, μέσα από τον Ιησού εκδηλώθηκε μια κοσμική Ιεραρχία. Κοσμική δηλαδή, όλου του κόσμου, όχι του ηλιακού συστήματος, ούτε του γαλαξία, όλου του σύμπαντος. Υπάρχουν άλλες δυνάμεις-ιεραρχίες που αφορούν πλανήτες, και μπορούν επίσης να εκδηλωθούν μέσα απο κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο.
quote:Ο Κρισναρμούτι όχι απλά δεν έγινε Χριστός, αλλά κάποιοι λένε οτι τελικά ίσως να έκανε και περισσότερο κακό απ' ο,τι έκανε καλό. Αν και είχε καλή πρόθεση. Εγώ τον προτείνω σε ορισμένα άτομα, αλλά σε όσους μπορούν κάτι περισσότερο, τους προτείνω κάτι περισσότερο.
και την αποτυχία να γίνει ο νέος Χριστός όπως προέβλεπε ο Ληντμπήτερ γιαυτόν ότι θα γινόταν.Δηλαδή ετοίμαζαν 4 άτομα για να γίνουν φορείς του Χριστού όπως ο Ιησούς με καλύτερο τον Κρισναμούρτι αλλά τι σχέδιο απέτυχε αφενός γιατί καταδικάστηκε ο Ληντμπήτερ για τις ...μυητικές πρακτικές που ήταν και σεξουαλικές, αφού μηνύθηκε από τον πατέρα του Κρισναμούρτι,και αφετέ
quote:Για να μπορέσει να εκδηλωθεί μια ιεραρχία μέσα απο τον άνθρωπο, πρέπει το περιβάλλον να μπορεί να υποστηρίξει αυτή την ιεραρχία (η οποία ήδη υπάρχει).
Συνεπώς οπουδήποτε υπάρχει μικρός Χριστός υπάρχει ταυτοχρόνως και ο ένας Κοσμικός Χριστός παρών. Δεν χρειάζεται να ενσαρκώσει κανείς τίποτε γιατί είναι παρών και ο προσωπικός και ο κοσμικός Χριστός από δημιουργίας του όντος.
quote:Άλλο ο προσωπικός άλλο ο κοσμικός Χριστός... το αναφέρω για να είναι ξεκάθαρο
Η "ένωση με το Θεό" που λέγανε κάποιοι ή η "ενσάρκωση του προσωπικού (ή του Κοσμικού) Χριστού"
quote:Από το να θεωρεί κάποιος οτι είναι ήδη "στα νησιά των μακάρων", γιατί υπάρχει πολύ new age που λέει "Όλοι είμαστε Θεοί, όλα γίνονται σύμφωνα με το θεϊκό σχέδιο, όλα είναι θεϊκά και ωραία... επομένως κάτσε στα αυγά σου και κάνε κάνα μπάφο" είναι καλύτερο να θεωρεί οτι θα γίνεί Θεός. Γιατί αν ο άνθρωπος ήταν ήδη Θεός και ο άνθρωπος είχε ήδη ενσαρκωμένο τον προσωπικό του Χριστό, τότε όλες οι βλεκείες που κάνουμε, θα ήταν "θεϊκές πράξεις" αλλά δεν είναι. Είναι ανθρώπινες πράξεις.
"ενσάρκωση του προσωπικού (ή του Κοσμικού) Χριστού" που λες εσύ είναι σχήμα λόγου, εν πολλοίς παραπλανητικό αν θεωρηθεί κυριολεκτικά,που χρησιμοποιήθηκε για ανθρώπους που θεωρούσαν ότι υπάρχει απόσταση μεταξύ των ανθρώπων και του προσωπικού ή του Κοσμικού Χριστού.
quote:Το πρόβλημα είναι οταν θεοποιούμε την σκέψη.
Στο άνθρωπο ως Λόγος, ως νοητική αρχή που τον συνδέει με τα ανώτερα βασίλεια.Αυτή η αρχή που αλλού καταδικάζεται ως δυαλιστική κλπ. και που φαίνεται "κακή".
Προφανώς η ικανότητα της σκέψης δεν ειναι κακή, αλλά εξαρτάται από το πώς χρησιμοποιείται και απο ποιον χρησιμοποιείται. Όταν ο νους (ως παραγωγός σκέψης) χρησιμοποιείται απο τη Συνείσηση, είναι άλλο πράγμα από όταν χρησιμοποιείται απο το πολλαπλό "εγώ" (με Γκουρτζιεφικούς όρους) το τέρας με τα πολλά κεφάλια.
Πρέπει το κέντρο βαρύτητάς μας να μεταφερθεί στην καρδιά, που εκεί βρίσκεται ο αληθινός "νους" (αυτό που αποκαλείται συνείδηση), το θεϊκό κομμάτι του κάθε ανθρώπου.
quote:Αυτό εγώ το αποκαλώ συνείδηση.
Ο προσωπικός Χριστός είναι πάντα παρών και λειτουργικός σε όλους ως Λογικός Νους στην καθαρότερη εκδοχή του.
quote:Κοίταξε, κατ'αρχήν οι γραφές δεν ξέρουμε αν παρουσιάζουν ιστορικά γεγονότα. Τώρα ο Ιησούς, μάλλον θα ήταν απο πριν "χρισμένος". Αλλά τώρα το τι ακριβώς συνέβη και έκανε, είναι μεγάλη ιστορία. Αν μπορέσουμε ποτέ να το ψάξουμε στα ακασικά αρχεία, θα έχει ενδιαφέρον.
Όταν οι μάγοι πήγαν τον τίμησαν με τρία δώρα ως τριπλό βασιλιά εκείνη τη στιγμή και δεν περίμεναν την ενηλικίωση ή τη "φώτιση".
Κάνανε λάθος; Δε νομίζω ... Δεν ήταν τυχαία πρόσωπα και δεν πήγαν τυχαία στον Ηρώδη για του αναφέρουν τι αναζητούν (και εκεί βασιλιά τον ονομάζουν τον Ιησού)
quote:Προφανώς δεν ειναι θέμα μιας τεχνικής.
Τόσο ο προσωπικός όσο και ο Κοσμικός Χριστός δεν είναι του χεριού μας να τον "ενσαρκώσουμε" όποτε θέλουμε , με κάποια τεχνική ή με κάποια άσκηση. Αν γινόταν αυτό θα ηταν ισχυρότερη η τεχνική αυτή από τον ίδιο το Χριστό , προσωπικό ή Κοσμικό που είναι παράλογο κάτι τέτοιο.
quote:Υπάρχει η συνείδηση και υπάρχει και η σκέψη, όταν η συνείδηση κυβερνά την σκέψη, τότε η σκέψη λειτουργεί στα πλαίσια που πρέπει.
Ο προσωπικός Χριστός κυβερνά το άτομο ως Έλλογος Νους(Χριστός=βασιλιάς είπαμε) και τον άνθρωπο κυβερνά ο έλλογος νους όπως λέει και ο Ερμής και ο Ηράκλειτος και όλοι οι σοφοί, άρα αυτός είναι ήδη παρών από τη σύλληψή του του ατόμου και εκδηλώνεται συνεχώς με όλες τις ενέργειές του.
quote:Ο εχθρός είναι μέσα μας, όχι έξω μας, αλλα καταλαβαίνω τι λες.
Το αν ο έλλογος νους εκδηλώνεται ανεμπόδιστα είναι άλλο θέμα γιατί μπλέκουν οι εξωτερικές επιδράσεις
quote:Μάλλον εννοούμε τελείως διαφορετικά πράγματα. Εγώ μιλάω για εκδήλωση μιας ιεραρχίας μέσα απο τον Ιησού. Όχι την ικανότητα του Λόγου που την έχουμε όλοι (στον βαθμό που την έχουμε).
αν αυτό εννοούσες με την "ενσάρκωση" δεκτό αλλά καταλληλότερο θα ήταν να έλεγες "εκδήλωση" γιατί η λέξη ενσάρκωση είναι παρεξηγίσιμη επειδή δείχνει ότι κάτι δεν είναι παρόν αρχικά και έρχεται μετά , πράγμα που δεν συμβαίνει με καμμιά από τις δύο έννοιες του Χριστού.
quote:Για να το καταλάβουμε αυτό, πρέπει να καταλάβουμε τον συμβολισμό της βάπτισης, δηλαδή το μυστήριο πίσω από τη βάπτιση, το τι ακριβώς είναι η βάπτιση. Δεν είναι οτι του ρίξαν λίγο νεράκι, και έγινε Θεός.
Οι Νεστοριανοί λέγανε ότι έγινε κατά τη Βάπτιση και το ίδιο λένε και οι θεοσοφιστές , ότι τον επισκίασε ο Ματρέγια και ενεργούσε μέσω αυτού.
Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 10/02/2013 17:23:06
quote:
Κοίταξε, χρησιμοποίησα τη λέξη "δύναμη" γιατί υπάρχουν και άλλες δυναμείς ή ιεραρχίες, αν θες. Δηλαδή δεν ειναι οτι ο Κοσμικός Χριστός είναι η μοναδική ιεραρχία που υπάρχει στο σύμπαν. Ως ιεραρχία εκτός του Κοσμικού Χριστού, υπάρχει ο Χριστός-Λούσιφερ, ο Λούσιφερ σκέτο, ο Θείκός Λούσιφερ, και άλλες. Σου είπα δηλ. μόλις τώρα τέσσερις διαφορετικές ιεραρχίες, μια εκ των οποίων "ενσάκρωσε" ο Ιησούς.
Και εσύ πως βρηκες ότι υπάρχουν 4 ιεραρχίες και μάλιστα έχεις βάλει τον Εωσφόρο σε συνδυασμό με το Χριστό; Γιατί όχι 5 ή 10005;
Αν αποδέχεσαι άκριτα οτιδήποτε βρίσκεις που αυτοαποκαλέιται "εσωτερισμός" δε μπορεί να πάει μακριά η συζήτηση.
Εγώ σου λέω ότι αυτά όλα είναι φαντασίες δήθεν εσωτεριστών. Καμμιά από αυτές δεν υπάρχει αλλά μόνο μία που αποτελείται σε κάποια επίπεδα από ανθρώπους που εφυγαν από τη Γη χωρίς ακριβή γνωση και τώρα γυρίζουν και παραπλανούν και τους άλλους λειτουργώντας ως "δαιμόνια" με δηθεν αποκαλύψεις. Ο Θεός το επιτρέπει επειδή οι άνθρωποι τους καλούνε.
quote:Δεν με κατάλαβες. Και άλλο και ίδιο.
Άλλο ο προσωπικός άλλο ο κοσμικός Χριστός... το αναφέρω για να είναι ξεκάθαρο
quote:Μίλησα και για εξωτερικές επιδράσεις τις οποίες ξέχασες.
Από το να θεωρεί κάποιος οτι είναι ήδη "στα νησιά των μακάρων", γιατί υπάρχει πολύ new age που λέει "Όλοι είμαστε Θεοί, όλα γίνονται σύμφωνα με το θεϊκό σχέδιο, όλα είναι θεϊκά και ωραία... επομένως κάτσε στα αυγά σου και κάνε κάνα μπάφο" είναι καλύτερο να θεωρεί οτι θα γίνεί Θεός. Γιατί αν ο άνθρωπος ήταν ήδη Θεός και ο άνθρωπος είχε ήδη ενσαρκωμένο τον προσωπικό του Χριστό, τότε όλες οι βλεκείες που κάνουμε, θα ήταν "θεϊκές πράξεις" αλλά δεν είναι. Είναι ανθρώπινες πράξεις.
quote:Μιλάς με ξένους όρους.
Το πρόβλημα είναι οταν θεοποιούμε την σκέψη.
Προφανώς η ικανότητα της σκέψης δεν ειναι κακή, αλλά εξαρτάται από το πώς χρησιμοποιείται και απο ποιον χρησιμοποιείται. Όταν ο νους (ως παραγωγός σκέψης) χρησιμοποιείται απο τη Συνείδηση, είναι άλλο πράγμα από όταν χρησιμοποιείται απο το πολλαπλό "εγώ" (με Γκουρτζιεφικούς όρους) το τέρας με τα πολλά κεφάλια.
Πρέπει το κέντρο βαρύτητάς μας να μεταφερθεί στην καρδιά, που εκεί βρίσκεται ο αληθινός "νους" (αυτό που αποκαλείται συνείδηση), το θεϊκό κομμάτι του κάθε ανθρώπου.
Τίποτε δεν ισχύει κυριολεκτικά από τα πραπάνω.Δες το μηνυμα στο άλλο θέμα.
quote:
Κοίταξε, κατ'αρχήν οι γραφές δεν ξέρουμε αν παρουσιάζουν ιστορικά γεγονότα. Τώρα ο Ιησούς, μάλλον θα ήταν απο πριν "χρισμένος". Αλλά τώρα το τι ακριβώς συνέβη και έκανε, είναι μεγάλη ιστορία. Αν μπορέσουμε ποτέ να το ψάξουμε στα ακασικά αρχεία, θα έχει ενδιαφέρον.
Ισορικότατα εκτός από τις παραβολές που είναι ρητά ... παραβολές , αλληγορίες αλλά και πάλι με πραγματικό πυρήνα, γιατί δε γίνεται παρομοίωση από ανύπαρκτο.
Τα ακασικά αρχεία δεν μπορούν να απαντήσουν στο ερώτημα επειδή εκείνα που είναι ορατά στον κάθε ένα που έχει κάποια ιοκανότητα φτάνουν ως το επίπεδο που ο ίδιος φτάνει. Γιαυτό πολλά διάμεσα και διορατικοί έχουν εκφραστεί διαφορετικά και αντιδιαμετρικά για το Χριστό: επειδή δεν μπορούσαν να δουν σε τοσο ύψος και βάθος που ακόμη και οι άγγελοι δε μπορούσαν να δουν , όπως λέει η παράδοση. Γιαυτό και οι διαφωνίες σε άλλες διδασκαλίες των θεοσοφιστών: απλά δε μπορούσαν να δουν παραπέρα και συμπλήρωναν με τη φαντασία τους.
Πρέπει επομένως να εμπιστευτούμε τον ίδιο και εκείνα που είπε που έφτασαν σχεδόν αναλλοίωτα ως εμάς.
quote:
Ο εχθρός είναι μέσα μας, όχι έξω μας, αλλα καταλαβαίνω τι λες.
Όχι έξω μας είναι.
Μέσα μας είναι η άγνοια η οποία είναι έμφυτη.
Χρησιμεύει ως αδράνεια.
quote:
Για να το καταλάβουμε αυτό, πρέπει να καταλάβουμε τον συμβολισμό της βάπτισης, δηλαδή το μυστήριο πίσω από τη βάπτιση, το τι ακριβώς είναι η βάπτιση. Δεν είναι οτι του ρίξαν λίγο νεράκι, και έγινε Θεός.
Δεν το έκανε η βάπτιση Θεό ότι και αν ήταν αυτή επειδή είναι φυσει αδύνατο να συμβεί κάτι τέτοιο.
Edited by - regulus on 11/02/2013 02:47:40
quote:Λοιπόν φίλε Regulus, πριν πάμε οπουδήποτε αλλού, πρέπει να βρούμε την αιτία των δεινών της ανθρωπότητας. Την αρχική αιτιά. Σε ρωτάω λοιπόν: Ποια είναι η αιτία των δεινών της ανθρωπότητας;
Μίλησα και για εξωτερικές επιδράσεις τις οποίες ξέχασες.
Εγώ λέω οτι η αιτία των δεινών είναι εσωτερική, εσύ τι λες;
Πριν είπες για την άγνοια. Ρωτάω, απο τι προέκυψε η άγνοια;
Νομίζω οτι οι σημερινοί άνθρωποι έχουν περισσότερες εμπειρίες και περισσότερη πρόσβαση σε πληροφορίες απο ποτέ. Και όμως είναι εξίσου και περισσότερο μίζεροι από τους προγόνους τους.
Αυτό που έχω διαπιστώσει δεν ειναι οτι λείπουν απο τους ανθρώπους οι εμπειρίες. Και επειδή εμπειρία=γνώση, θα έπρεπε να είμαστε η πιο "γνωστική" ανθρωπότητα του κόσμου. Εντούτοις φαίνεται οτι ενώ έχουμε εμπειρίες δεν αποκτάμε σοφία μέσα απο αυτές, δεν αποκτάμε γνώση. Σαν αποτέλεσμα επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη.
Επομένως σε ρωτάω, γιατί ενώ έχουμε εμπειρίες και ενώ έχουμε πρόσβαση σε όλες τις πληροφορίες του κόσμου, δεν γινόμαστε σοφοί;
Οφείλεται σε εξωτερικούς παράγοντες ή εσωτερικούς παράγοντες;
quote:Για να καταλάβουμε τη βάπτιση, πρέπει να καταλάβουμε τον αλχημικό συμνβολισμό πίσω απ' τη βάπτιση.
Δεν το έκανε η βάπτιση Θεό ότι και αν ήταν αυτή επειδή είναι φυσει αδύνατο να συμβεί κάτι τέτοιο.
quote:Τις έφερα σαν παράδειγμα, δεν είπα οτι είναι μόνο αυτές. Αυτές υποτίθεται οτι είναι όλες ξεδιπλώσεις του Χριστού. Είναι θεωρία αυτό, τουτέστιν δεν είναι κάτι που μπορώ να σου πω "έτσι είναι" γιατί απλά δεν το γνωρίζω και είμαι ο πλέον ανεπιτήδειος να μιλήσω για αυτό. Και επειδή είμαι ο πλεον ανεπιτήδειος, το μοναδικό πράγμα που μπροώ να κάνω είναι ή να σε παραπέμπψω σε άτομα που μπορούν να μιλήσουν για αυτό, ή να σε παραπέμπω σε βιβλία.
Και εσύ πως βρηκες ότι υπάρχουν 4 ιεραρχίες και μάλιστα έχεις βάλει τον Εωσφόρο σε συνδυασμό με το Χριστό; Γιατί όχι 5 ή 10005;
quote:
Σε ρωτάω λοιπόν: Ποια είναι η αιτία των δεινών της ανθρωπότητας;
Εγώ λέω οτι η αιτία των δεινών είναι εσωτερική, εσύ τι λες;
Λέω ότι δεν πρέπει να ασχολούμαστε με την αιτία των δεινών της ανθρωπότητας αλλά με την αιτία των δεινών των δικών μας. Επειδή νιώθουμε αδυναμοι να τα αντιμετωπίσουμε ασχολούμαστε με κάτι άπιαστο ώστε να δικαιολογείται η φλυαρία και η αμπελοφιλοσοφία και η αποτυχία μας να κάνουμε οτιδήποτε περί αυτού (επειδή είναι μακρινό). Θα το ξανασυζητήσουμε όταν ένας εκ των δύο γίνει πλανητάρχης.
quote:Από την μη απόλυτη πληρότητα των μερικών όντων.
Πριν είπες για την άγνοια. Ρωτάω, απο τι προέκυψε η άγνοια;
quote:
Νομίζω οτι οι σημερινοί άνθρωποι έχουν περισσότερες εμπειρίες και περισσότερη πρόσβαση σε πληροφορίες απο ποτέ. Και όμως είναι εξίσου και περισσότερο μίζεροι από τους προγόνους τους.
Αυτό που έχω διαπιστώσει δεν ειναι οτι λείπουν απο τους ανθρώπους οι εμπειρίες. Και επειδή εμπειρία=γνώση, θα έπρεπε να είμαστε η πιο "γνωστική" ανθρωπότητα του κόσμου. Εντούτοις φαίνεται οτι ενώ έχουμε εμπειρίες δεν αποκτάμε σοφία μέσα απο αυτές, δεν αποκτάμε γνώση. Σαν αποτέλεσμα επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη.
Επομένως σε ρωτάω, γιατί ενώ έχουμε εμπειρίες και ενώ έχουμε πρόσβαση σε όλες τις πληροφορίες του κόσμου, δεν γινόμαστε σοφοί;
Δεν έχουμε ούτε περισσότερες εμπειρίες ούτε περισσότερες πληροφορίες. Η αναλογία είναι πάντα η ίδια. Αλλάζει το είδος και η μορφή τους όχι η συνολική αναλογία. Ξέρουμε υπολογιστές αλλά δνε ξέρουμε να φυτέυουμε πατάτες. Μία από τα ίδια. Και η πατάτα είναι επιστήμη.
quote:Δεν υφίσταται.
Οφείλεται σε εξωτερικούς παράγοντες ή εσωτερικούς παράγοντες;
quote:Άσε την αλχημεία στους αλχημιστές και μη βάζεις μπελάδες στο κεφάλι σου.
Για να καταλάβουμε τη βάπτιση, πρέπει να καταλάβουμε τον αλχημικό συμβολισμό πίσω απ' τη βάπτιση
quote:Δε χρειάζεται. Δεν έχει νόημα επειδή δεν δέχομαι την αξιοπιστία ή το αξιόλογο των θεωριών αυτών. Τις θεωρώ φαντασίες άνευ αντικειμένου που προέκυψαν από άγνοια όρων και παρεξηγήσεις ή από δήθεν πνευματιστικές επικοινωνίες ή από ποντως πνευματιστικές επικοινωνές που όμως δεν έχουν καμμιά ιδιαίτερη αξία κατ' εμέ και τις θεωρώ επιζήμιες και για τους άλλους. Είναι ένα από τα παραδείγματα θεωριών που ανοίγουν τις πόρτες που έλεγα σε άλλο κείμενο.
Τις έφερα σαν παράδειγμα, δεν είπα οτι είναι μόνο αυτές. Αυτές υποτίθεται οτι είναι όλες ξεδιπλώσεις του Χριστού. Είναι θεωρία αυτό, τουτέστιν δεν είναι κάτι που μπορώ να σου πω "έτσι είναι" γιατί απλά δεν το γνωρίζω και είμαι ο πλέον ανεπιτήδειος να μιλήσω για αυτό. Και επειδή είμαι ο πλεον ανεπιτήδειος, το μοναδικό πράγμα που μπροώ να κάνω είναι ή να σε παραπέμπψω σε άτομα που μπορούν να μιλήσουν για αυτό, ή να σε παραπέμπω σε βιβλία.
<<Τσάμπα έγραφα ... Τρίχες! τσάμπα έγραφα δε διάβασες τίποτε ...>>
Ο άλλος έλεγε ..τα ελαττώματα, τα ελαττώματα πως θα τα διώξω από μέσα μου, δεν φεύγουν..!
ΠΑΛΕΥΑΝ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟΙ .. ΗΤΤΗΜEΝΟΙ AΠΟΧΩΡΟΥΝ Γιατί;;; ..ΠΗΓΑΝ από το δρόμo της
ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ !
Ενώ αν ήταν Έτοιμοι...αν είχαν Aυτιά Πνευματικά , ...Mάτια στην ΨΥΧΉ, ...Nοήμονα Kαρδία;;;
δεν θα ήταν διαλεκτικοί, θα ήταν μόνο Μαθητές!!!
Θα γνώριζαν ότι: <<η Πίστη θα Έρθει Εντός τους ΜΟΝΟ εξ Ακοής!!!>>> όμως πιστοί δεν είναι... Τι κρίμα...
<<Όταν ο μαθητής είναι έτοιμος;;; ο Χριστός είναι εκεί...που;
<<Όπου δυο, ή τρεις μαζεμένοι στο δικό Του Όνομα ο ΚΥΡΙΟς ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ!>>
ΌΜΩΣ με τα ...εγώ στα ύψη;;; Θα γκρεμίζονται ακατάπαυστα... ενώ Ταπεινωμένοι θα όφειλαν να πουν:
<<Έχουμε χρείαν γάλακτος!>>.
Ας γεννηθεί πρώτα το Ψυχικό Ον, μετά μαθητεύοντας τρώγοντας μόνο Άγιες Τροφές, θα γεννηθούν και Πνευματικοί!
Ποτέ δεν θα συνεννοηθούν αυτοί, γιατί ποτέ δεν εννόησαν τον ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟ ΛΟΓΟ, την Πρώτη Αρχή..
Είναι καταδικασμένοι, τυφλοί και κουφοί κι όμως υπάρχει Ελπίδα,
Η Ελπίδα υπάρχει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΆ για τους απ’ έξω! Τους ΠAΡΑΤΗΡΗΤΕΣ!!! Αυτούς που παρακολουθούν όλα αυτά τα δρώμενα..
Διότι ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΣΑΝ ότι:
<<Η Αλήθεια Δεν είναι αυτού που θέλει! >>
<<Η Αλήθεια Δεν είναι αυτού που τρέχει!>>
<< Αλλά του Ελεούντος Θεού! >>
Αυτός που έγραφε τσάμπα, ...(δεν τον κρίνω,... ο λόγος του τον κρίνει!) ... ποτέ δεν πήγε από το δρόμο του:
<<Z ή τ α >> ..<<και θα σου Δοθεί!>>
ΛΕΕΙ συνήθως, << Αυτό κατάλαβα.. αυτό ανακάλυψα>>... το ανακάλυψε με το μικρό μυαλουδάκι ...
Δεν θέλησε ΠOTE να πει: <<KANE MOY EΛEOΣ! ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ μου την Αλήθεια Κύριε!!!>>
Πως να το πει;;; ΠΟΤΕ δεν είχε Κύριο! Αυτός είναι Κύριος του Εαυτού Του! ΛΕΕΙ: δοξάστε με...
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΛΕΕΙ:
<< Μακάριος εγώ ο πτωχός κατά το πνεύμα..θα ρθει ο Κύριος να με πλουτίσει...δεν μπορεί να το πει...!!!>>
Ποτέ δεν πήγε από το δρόμο της Ταπεινότητας, για να πει όπως είπε ο ΙΩΒ!
<<ΕΙΜΑΙ ΟΥΤΙΔΑΝΟΣ! >> Ο Ιώβ,όμως ειπε: << Όταν εγώ ταπεινώθηκα, τότε πραγματικά υψώθηκα!
..Τότε μόνο έσωσα και τον άλλο, τον αγωνιζόμενο, που βράζει μέσα στα λάθη του,
Ναι, ΤΟΤΕ θα σώσεις και τον μη αθώο ...Πως ;;; με τα δικά σου Καθαρά Χέρια, αυτός ο άλλος, θα Σωθεί... >>.
Αυτά τα ολίγα...
Ότι έσπειρα, θέρισα...
quote:
Ποτέ δεν πήγε από το δρόμο της Ταπεινότητας, για να πει όπως είπε ο ΙΩΒ!
<<ΕΙΜΑΙ ΟΥΤΙΔΑΝΟΣ! >> Ο Ιώβ,όμως ειπε: << Όταν εγώ ταπεινώθηκα, τότε πραγματικά υψώθηκα!
Αφού πρέπει να ταπεινωθώ γι να δοξαστώ λέω : ΕΙΜΑΙ ΟΥΤΙΔΑΝΟΣ!!! Συνεπώς τώρα που το παραδέχτηκα ΔΟΞΑΣΤΕ ΜΕ!!!
Και όπως θα έλεγε και ο μέγιστος Χάρρυ Κλυνν: "ρε δε μου τραβάτε τα βύζια να καταβάσω γάλα ...!"
Τα πείνωση κατά παραγγελία και με σκοπό το μετέπειτα διξασμό δεν είναι ταπείνωσις κυρία μου αλλά κοροϊδία ... To you understand me? Και δεν έχει κανένα νόημα η εκ του φανερού "ταπείνωσις". Η λέξη "τρίχες" δεν είναι τυχαία. Έχει βαθύτατο εσωτερικό συμβολισμό όπως και τα γένια του Υψίστου κατά την εβραϊκή καββάλα. Αλλά κατά το κοινώς λεγόμενον "μαλλιά είναι τα γένια;" . Τρίχες είναι μεν και τα γένια αλλά μαλλιά δεν είναι ...
...Δεν μπορείς να το συλλάβεις αυτό, είναι πολύ ψιλά γράμματα αυτά!
...είσαι πολλά χρόνια βουτηγμένος μέσα στην απείθεια!
... Πλανώντες και οι Πλανώμενοί!
Αυτοί λένε, ... προτιμάμε να <<ΠΗΔΑΜΕ ΑΛΛΑΧΟΘΕΝ...,
Δεν γνώριζαν όμως;
Ότι έτσι έγιναν κλέφτες και ληστές και τρομάζουν και σήμερα, ΓΙΑΤΙ η Φωνή αυτή τους ξυπνά!
<< Εγώ για κρίσιν ήλθα στο κόσμο τούτο για να βλεπουν οι μη βλέποντες και να γίνουν τυφλοί οι βλέποντες!>>
Από ποιους είσαι ; Από τους βλέποντες οι από τους τυφλούς;
Κάποιοι λένε και σήμερα; << Μήπως και εμείς είμαστε τυφλοί;>>
Ο Χριστός και σήμερα τους λέει:
<<Αν είσθε τυφλοί Δεν θα είχατε αμαρτία τώρα όμως λέτε βλέπουμε, και η αμαρτία σας λοιπόν μένει!
Μόνο όποιος έρχεται από τη θύρα είναι ο ποιμήν των προβάτων μόνο Αυτού τη Φωνή ακούν τα πρόβατα!
Ξένον δεν θα ακολουθήσουν αλλά θα φύγουν από αυτόν διότι δεν γνωρίζουν τη φωνή του!
ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ...να παίρνετε δόξα ο ένας από τον ΑΛΛΟ...
ΕΣΕΙς ΟΙ ΑΛΛΟΙ;;;
ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΟΥΣ....!!!
Ότι έσπειρα, θέρισα...
quote:
...Δεν μπορείς να το συλλάβεις αυτό, είναι πολύ ψιλά γράμματα αυτά!
...είσαι πολλά χρόνια βουτηγμένος μέσα στην απείθεια!
Mon Dieu!!!!
quote:
... Πλανώντες και οι Πλανώμενοί!Αυτοί λένε, ... προτιμάμε να <<ΠΗΔΑΜΕ ΑΛΛΑΧΟΘΕΝ...,
Δεν ξέρω από που πηδάει ο καθένας ...
Εδώ δεν ξέρω από που πηδάω εγώ ...
quote:
Δεν γνώριζαν όμως;
Δε γνωρίζω αν γνωριζαν αλλά και αν γνώριζαν δε γνωριζω αν θα γνώριζαν ότι γνώριζα ότι γνώριζαν ... Απλό δεν είναι ;;;
quote:
Ότι έτσι έγιναν κλέφτες και ληστές και τρομάζουν και σήμερα, ΓΙΑΤΙ η Φωνή αυτή τους ξυπνά!
????
quote:
<< Εγώ για κρίσιν ήλθα στο κόσμο τούτο για να βλεπουν οι μη βλέποντες και να γίνουν τυφλοί οι βλέποντες!>>
Α αυτή τη φωνή εννοείς!
quote:
Από ποιους είσαι ; Από τους βλέποντες οι από τους τυφλούς;
Από τους βλέποντες άνευ οφθαλμών.
Άρα τι είμαι ; Τυφλός ή βλέπων;
quote:Εγώ είμαι τυφλός που βλέπει.
Κάποιοι λένε και σήμερα; << Μήπως και εμείς είμαστε τυφλοί;>>Ο Χριστός και σήμερα τους λέει:
<<Αν είσθε τυφλοί Δεν θα είχατε αμαρτία τώρα όμως λέτε βλέπουμε, και η αμαρτία σας λοιπόν μένει!
quote:
ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ...να παίρνετε δόξα ο ένας από τον ΑΛΛΟ...ΕΣΕΙς ΟΙ ΑΛΛΟΙ;;;
ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΟΥΣ....!!!
Δοξάστε μας !!!
Ανάθεμα και αν κατάλαβα τι λες και γιατί το λες ...ειλικρινά !
Δε μπορείς να τα πεις πιο ανθρώπινα ;;; Εγω είμαι απλός άνθρωπος και δεν ξέρω από ποίηση. Βνίσιους απ' τα κράβαρα! Τι να κάνουμε υπάρχουν και οι φτωχοί πλην τίμιοι οικοδόμοι ... όχι δεν εννοώ τους τέκτονες γιατί δεν υπάρχει φτωχός τέκτονας.
Edited by - regulus on 14/02/2013 14:01:04
quote:Του το λένε πολλοί....αλλά νομίζει οτι δεν ειναι αυτός στον δικό του κόσμο, αλλά οι άλλοι στον δικό τους.
Ανάθεμα και αν κατάλαβα τι λες και γιατί το λες ...ειλικρινά !
Τα θέματα αγαπητέ αυτά Βασίλη προσεγγίζονται με ευλάβεια και κατάνυξη διότι είναι Σεπτά, Άγια,
..αν έρθει εδώ καποιος που διάκειται από το Πνεύμα διώκεται, διότι έχει ειπωθεί:
<<Ο κατά σάρκα πάντα διώκει τον κατά Πνεύμα >>
θα πας στο Ρωμαίους η’ για δεις τις ιδιότητες αυτών που διοικούνται από το Πνεύμα.
ΤΟ ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ, η ΟΥΣΙΑ είναι να βγει από τη φυλακή του ο άνθρωπος..!
Όμως εδώ δεν είναι απλά, για να φτάσουμε να πετάξουμε μακριά το πέλμα, την μπότα αυτή,
Nόμος παλιός είναι,(του Μωυσή)
που δυο χιλιάδες χρόνια μ. Χ στέλνει τους ανθρώπους με το Νόμο και την Αμαρτία στο Θάνατο..
Χρειαζόμαστε μια γενναία Νοήμονα Καρδιά και να γίνει η Ανακαίνιση του Νοός μας!
για αρχή φτάνει αυτό, την καρδιά σου διεκδικεί το Πνεύμα..!
(η Ουσία είπαμε είναι η κατάκτηση της Χάρης υπομονή όμως..)
Αυτά τα τρία Νόμος, Αμαρτία και Θάνατος οφείλουν να σβήσουν !
ΣΗΜΕΡΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΗΔΗΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ! ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΒΕΙ ΤΟ ΧΡΙΣΜΑ!
Αυτό το Χρίσμα θα συντρίψει το ζυγό της ανθρωπότητας. Ο Ησαΐας το είπε πρώτος !
Ναι, βαφτίστηκες, όταν ήσουν μωρουδάκι,
τώρα όμως οφείλεις αυτό που είναι μέσα σου εν Ενεργεία να γίνει και εν Δυνάμει..
Ομολογείς λοιπόν! Είσαι σε ένα ήσυχο μέρος και μιλάς με φωνή..
Αισθάνεσαι την ανάγκη να δηλώσεις :
<< Πιστεύω Κύριε, αποδέχομαι Πατέρα, ότι ο Σωτήρας Χριστός Μου,
πέθανε στο Σταυρό προσωπικά για μένα,
και Αναστήθηκε για τη Δικαίωσή μου, μπαίνοντας εγώ στο βαφτιστήρι μωρουδάκι εισήλθα στο θάνατο του Κυρίου μου
και σήμερα συνειδητός ΚΑΤΑ ΠΆΝΤΑ εξέρχομαι για να σου Παραδοθώ Άνευ Όρων!
Σου παραδίδω ότι κρατούσα τόσα χρόνια ΚΥΡΙΕ ΜΟΥ, όλα μου τα βάρη, τα πάθη, τις αδυναμίες μου και τις κακές μου έξεις γλυκύτατε Χριστέ..
Επιτίμησε τα Κύριε και στείλε όλα αυτά στα βάθη των ωκεανών και κανε να μην τα ενθυμούμαι ποτέ πλέον,
Κανε συ Κύριε το καλύτερο στη ζωή μου, διότι το δικό μου το καλό δεν το γνωρίζω..>>
ΑΥΤΌ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ Βασίλη !!!
Τώρα η Ειρήνη Του Κυρίου περνά μέσα σου ως Ποταμός! ... έπεται η συνέχεια...
Λόγω της διπολικής φύσης του ο άνθρωπος κάνει πολλά λάθη μέχρι να γίνει Πνευματικός. Χρειάζεται να κατανοήσει ότι παραδίδοντας θεληματικά τη δήθεν ελεύθερη βούληση, και παραδιδόμενος ολοκληρωτικά στον Ύψιστο, (αφήνοντας Εκείνον να αυξάνεται μέσα μου κι εγώ να ελαττώνομαι), ο άνθρωπος περνά από μία σειρά προκλήσεων και βιωμάτων έτσι ώστε να καταλήξει από μόνος του σε μία Αλήθεια ή μία Σοφία, ή μία Αρχή που προάγει την πνευματική του εξέλιξη.
Κατανοώντας το φυσικό επίπεδο, τα ένστικτά του, τη λογική του, τις επιθυμίες και τα συναισθήματά του, μέσω της Θείας Χάρης, αυξάνει η ψυχική του δύναμη, και αναπτύσσονται μέσα του οι ιδιότητες της δικαιοσύνης, του ελέους γίνεται ένα λειτουργικό πνεύμα ένας βοηθός της ανθρωπότητας. Έχει πλέον κερδίσει το κλειδί της «Διάκρισης μεταξύ καλού και κακού» και την είσοδό του στον Πνευματικό Κόσμο.
Ο στόχος είναι να κεντριστεί και να ενεργοποιηθεί ο νους ώστε να εξελιχθεί σε ένα Θεϊκό Νου. Είναι ο καταλύτης μετάβασης του ζωώδη ανθρώπου σε πνευματικό άνθρωπο. Όταν καλλιεργήσει την Χρηστική Συνείδηση, και ανοιχτεί η καρδιά του, εκεί πάνω στο σταυροδρόμι του Πνεύματος,
αποκτά το κατάλληλο δονητικό κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες της ζωής, την Ανιδιοτελή Αγάπη.
Ο άνθρωπος που φτάνει να βιώνει καθημερινά αυτή την αγάπη στο κέντρο της καρδιάς του, ανοίγει διάπλατα, αγαπάει όλο τον κόσμο, και ενώνεται με το Θείο.
Ότι έσπειρα, θέρισα...
quote:Εσύ δεν διώκεσαι και παρόλα αυτά επιμένεις να μπαίνεις με διαφορετικούς λογαριασμούς λες και θα είσαι άλλος άνθρωπος με τον νέο λογαριασμό, και θα γράφεις τα ίδια κηρύγματα που κανείς δε καταλαβαίνει και κανείς δε διαβάζει. Αλλά αν θεωρείς οτι βοηθάς έτσι.. συνέχισε να το κάνεις
Τα θέματα αγαπητέ αυτά Βασίλη προσεγγίζονται με ευλάβεια και κατάνυξη διότι είναι Σεπτά, Άγια,..αν έρθει εδώ καποιος που διάκειται από το Πνεύμα διώκεται, διότι έχει ειπωθεί:
Πολλοί τώρα θα ρωτάνε regulus τι είναι Χάρη;
Επειδή ο δογματικός χριστιανός τη Χάρη τη βλέπει σαν έλεος,
σαν ευσπλαχνία, σαν οικτιρμούς γι αυτό πιστεύει ότι συγχωρούνται οι αμαρτίες του.
Η Χάρη του Θεού όμως δεν συγχωρεί αλλά δικαιώνει.
Χάρη όμως είναι ότι, ο Σταυρός του Χρίστου, μας έφερε ένα καρπό,
μέσα στον οποίο εργάστηκαν και συνήργησαν όλες οι ιδιότητες του Θεού.
Η ΣΟΦΙΑ, Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ.
Πρώτη η Σοφία συνέλαβε το μυστήριο του Σταυρού του Υιού του.
Η Αγάπη έστειλε τον Υιό και παρέδωσε Αυτόν για να σταυρωθεί.
Η Δικαιοσύνη έσφαξε τον Υιό του Θεού.
Και η Δύναμη τον ανάστησε εκ νεκρών.
Γνωρίζουμε καλά ότι η αμαρτία και η Χάρη πολέμησαν με μίσος πάνω στο σταυρό.
Κι εφόσον υπάρχει αμαρτία, η Χάρη δεν μπορεί να ησυχάσει μέχρι να εξοντώσει την αμαρτία.
Την πάλη αυτή την βλέπουμε εκεί που η Χάρη θριάμβευσε, διότι κατέκρινε την αμαρτία,
που για να την νικήσει την αμαρτία πήρε σάρκα, τη σάρκα του Υιού
σάρκα όμοια με τη δική μας την αμαρτωλή, χωρίς όμως να είναι αμαρτωλή.
Μ’ αυτό τον τρόπο καταδίκασε την αμαρτία εκεί που εκδηλώνεται.
Για να καταλάβουμε καλύτερα την πάλη της αμαρτίας και της Χάριτος
ας κοιτάξουμε το έργο της αμαρτίας στον κόσμο,
μίσος, φθόνος, ατιμία, μοιχεία, πορνεία, κλοπή, συκοφαντία, φόνος.
Όλοι έχουν παραδεχθεί ότι ο φόνος είναι η μεγαλύτερη δύναμη της αμαρτίας.
Τώρα πάνω στο σταυρό η αμαρτία έδειξε τη μέγιστη δύναμή της όταν φόνευσε όχι άνθρωπο
αλλά αυτόν τον ίδιο τον Υιό, όμως αφού φόνευσε τον Υιό φόνευσε και τον ίδιο τον εαυτό της,
επειδή η Σοφία του Θεού η οποία «απέστειλε τον Υιό, όμοιο με σαρκός αμαρτία»
συγκέντρωσε την αμαρτία ολόκληρου του γένους πάνω στον Υιό και τον έκανε αμαρτία,
ώστε την ώρα που ο Υιός φονευόταν από την αμαρτία,
ο Θεός κατέκρινε την αμαρτία, την καταδίκασε και την σκότωσε
«εν τη σαρκί του Χριστού», έτσι η αμαρτία νικημένη, κατακριμμένη,
καταδικασμένη, μέλλει στα τέλη των αιώνων,-σύμφωνα με τη Βουλή του Θεού-
να αθετηθεί, δηλαδή να φύγει από τη μέση.
Εκείνος που την έθεσε για να εκτελέσει τον σκοπό και την πρόθεση Του, τώρα την αθετεί.
Όχι μόνο η αμαρτία καταδικάστηκε αλλά και ο θάνατος νικήθηκε στην Ανάσταση του Χριστού
και μέλει να καταργηθεί «ως έσχατος εχθρός».
Μέσα λοιπόν από το έργο του Σταυρού βγήκε νικήτρια η Χάρη, γι αυτό το Ευαγγέλιο του Παύλου
ονομάζεται «το Ευαγγέλιο της Χάριτος του Θεού».
ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ
Εδώ τώρα ο Νόμος κατεργάζεται το θάνατο και θανατώνει τον αμαρτωλό, ενώ η Πίστη χαρίζει τη Ζωή! Έχει γραφτεί:<<Ο δίκαιος εκ πίστεως Ζήσεται!>> και <<Ο πιστεύων έχει Ζωήν!>>.
Το ότι ο Νόμος θανατώνει το βλέπουμε: <<Οι εντολές που θα με οδηγούσαν στη ζωή με οδήγησαν στο θάνατο>>. Κι αυτό επειδή η αμαρτία εκμεταλλεύθηκε την ευκαιρία που της πρόσφεραν οι εντολές με εξαπάτησε και με θανάτωσε μ’ αυτές. O Παύλος ρωτάει; Το αγαθό (ο νόμος) με οδήγησε στο θάνατο; Όχι, η αμαρτία με οδήγησε στο θάνατο μέσω του αγαθού νόμου κι έτσι φάνηκε καθαρά τι είναι αμαρτία, εκδηλώθηκε σε όλη της την αμαρτωλότητα χρησιμοποιώντας τη θεϊκή εντολή. Αυτό δεν μπορεί ακόμα να το δει ο σημερινός πιστός, ότι δλδ. ότι o νόμος είναι μέσον θανάτου, γιατί δεν θέλει να παραδεχθεί ότι το κακό είναι από το Θεό σαν αναπόσπαστο μέρος της σοφής Βουλής Του. Παρ ότι ο Θεός λέει: <<Eγώ θανατώνω εγώ ζωοποιώ>>. Παρ ότι λέει:<<Eγώ είμαι ο κτίζων το καλό και το κακό>>.
Αν η αμαρτία δια του αγαθού (νόμου) θανατώνει τον άνθρωπο, τότε μπορούμε να πιστέψουμε ότι από το κακό ο Θεός εξάγει αγαθό, οπότε και τα δυο μαζί – καλό και κακό- έχουν αυτή την πηγή;
<<Εκ στόματος του Υψίστου εξέρχεται το κακό και το καλό>>, βλέπουμε στους Θρήνους γ’37-38.. Αυτό είναι λογικό συμπέρασμα και αξίωμα και αναμφισβήτητη αλήθεια.
Και να η απόδειξη: Tώρα εξηγείται ότι ο Θεός τους <<πάντας συνέκλεισε στην απείθεια και ο σκοπός Του ήταν τους πάντας να ελεήσει>>, δηλαδή άφησε όλους να πέσουν στην ανυπακοή, για να δείξει σε όλους το έλεος του. Ακόμα και το μέγιστο κακό που διαπράχθηκε ποτέ, η Σταύρωση του Υιού, ανέτειλε το μέγιστο Αγαθό, ένα Δώρο Ζωής για τον άνθρωπο.
Παραπομπές : Επιστολή Ρωμαίους: Ζ΄11- 12-13. Ε’ 12,-21. Η’ 3. ΙΑ’32. Θρήνοι Γ’ 37-38.
Παραπομπές : Επιστολή Ρωμαίους:Ζ’7-15 . Ε’12-21. S’23. Ζ’11. Α’17. Η’9. Ε’13-14-15-21-. Ζ’23. Η’ 2-7. Α. Κορινθίους IE’’22.
Παραπομπές : Επιστολή Ρωμαίους: Η’ 1-2. 5-6-7-9,. Α’ 2,-28. Ις’25. Α’5- 17. Γ’9.19-20 Γ’21-22. 23-24 . Δ’16. Δ’ 3.
Ε’ 18. S’14. Z’1-4. Z’24. H’1-2,14-16,19-21. 28-30. Z. 25. Eφεσίους Δ’17-22. Κολοσσαείς Β’18. Α’ Κορινθίους Γ’1-16-17.
Πότε όμως δόθηκε ο Νόμος και γιατί;
Πριν από όλα θα δούμε μια λέξη η οποία αναφέρεται στην είσοδο του Νόμου στον κόσμο, αυτή είναι το <<παρεισήλθε>>.
<<Ο Νόμος δε - παρεισήλθε - για να περισσεύσει το παράπτωμα>>. Μη νομίσουμε ότι αυτό το ρήμα σημαίνει ότι ο νόμος ήρθε (ή μπήκε) κρυφαντίθετα ήλθε με παρρησία, με δύναμη και δόξα το βλέπουμε στην επιστολή Εβρ’ 18-21. Μπήκε πολύ κοντά ανάμεσα –στην αμαρτία και το θάνατο-.
Ναι, ο Νόμος δεν μπήκε κρυφά! Στην Έξοδο μας δείχνει την παράδοσή του στον Μωυσή <<εν δυνάμει και δόξη>>. Αυτό έγινε το 1600 από τον Αδάμ.
Οι άλλοι Απόστολοι ζούσαν και τηρούσαν το Νόμο, αντίθετα ο Παύλος –σύμφωνα με το Ευαγγέλιο της Χάριτος του Θεού- υποστηρίζει ότι ο Νόμος θα φύγει από τη μέση,
για να παραχωρήσει τη θέση του στην Πίστη, ή οποία είναι η μεγαλύτερη επαγγελία του Θεού ότι <<εκ Πίστεως ο Θεός δικαιώνει τα Έθνη >>.Γαλάτας γ’ 8, και η οποία Πίστη προηγείται από το Νόμο κατά 430 χρόνια, αυτό είναι το πρώτο ευαγγέλιο που έκανε ο Θεός στον Αβραάμ ότι εκ πίστεως έρχεται η Σωτηρία και το οποίο ο Νόμος δεν μπορεί να το ακυρώσει. Γαλάτας γ’ 17.
Οι άνθρωποι πριν από το Μωυσή, πριν την παράδοση του Νόμου δεν γνώριζαν δύο βασικά πράγματα.
1ον ότι ήταν αμαρτωλοί και 2ον πως μπορούσαν να αποφύγουν το θάνατο. Πράγματι δεν γνώριζαν τι είναι αμαρτία, διότι χωρίς το νόμο δεν θα γνώριζαν τη δύναμη της αμαρτίας, ούτε θα ήξεραν τι είναι αμαρτωλή επιθυμία αν ο νόμος δεν έλεγε μην έχεις αμαρτωλές επιθυμίες. Η αμαρτία λοιπόν άδραξε την ευκαιρία που της πρόσφεραν οι εντολές του νόμου και μας γέμισε κάθε λογής επιθυμίες. Αλλιώς χωρίς το νόμο η αμαρτία ήταν νεκρή. Υπήρξε εποχή που ζούσαν χωρίς να έχουν νόμο. Μόλις όμως εμφανίστηκαν οι εντολές του νόμου, ζωντάνεψε η αμαρτία μας εξαπάτησε και εμείς πεθάναμε. Έτσι οι εντολές που θα μας οδηγούσαν στη Ζωή, μας οδήγησαν στο θάνατο. Ρωμαίους ζ’ 8-25.
<< Όμως ο δίκαιος θα ζήσει εκ Πίστεως>>.
Ο Νόμος τώρα δεν είναι εκ πίστεως,
<<Αλλά ο άνθρωπος που πράττει τις εντολές του νόμου θα ζήσει από αυτές>>.Αυτές όμως οι δηλώσεις, ότι με την τήρηση του Νόμου θα σωθούν και θα ζήσουν, ήταν το μεγαλύτερο αίνιγμα που έθεσε στον άνθρωπο και όχι η πραγματικότητα κι αυτό επειδή ο ίδιος ο Θεός αργότερα με τον Παύλο αποκαλύπτει ότι ο άνθρωπος στον νόμο του Θεού δεν υποτάσσεται, αλλά και να θέλει, δεν μπορεί. Ρωμ. Η’ 7.
Έτσι μέχρι σήμερα οι πιστοί αγκαλιάζουν το αίνιγμα και θέλουν να ζουν κάτω από το βαρύ πέλμα του Νόμου και κάτω από το ζυγό αυτό στενάζουν όλοι όπως ο ταλαίπωρος που λέει: <<ποιος θα με γλυτώσει από αυτό το σώμα του θανάτου;>> Ρωμ. ζ’24-25.
Ο Νόμος όχι μόνο φανερώνει τι είναι αμαρτία, όχι μόνο τον καθιστά παραβάτη, αλλά του γίνεται και χωροφύλακας τον συλλαμβάνει ως ένοχο και τον οδηγεί στο θάνατο.
Αυτό αποδεικνύει ότι ο ΝΟΜΟΣ συνεργάζεται με την ΑΜΑΡΤΙΑ και το ΘΑΝΑΤΟ. Γι αυτό μας λέει <<όπου η αμαρτία φάνηκε στο αληθινά τρομακτικό της μέγεθος, εκεί η Χάρη του Θεού την υπερκάλυψε με το παραπάνω>>.(παρεισήλθεν ο Νόμος ίνα περισσεύσει το παράπτωμα) Ρωμ.ε΄20. Έλαβε αφορμή η αμαρτία δια της εντολής του Νόμου και με σκότωσε. Έτσι η αμαρτία δια του Αγαθού Νόμου εργάσθηκε σε μένα το θάνατο>> Ρωμ. ζ.13. Δυστυχώς υπάρχουν πολλοί που δεν μπορούν να δουν ακόμα αυτή τη συνεργασία του Νόμου με την Αμαρτία και το Θάνατο, ούτε μπορούν να δουν το Νόμο σαν μέσο θανάτου και όχι ζωής. Μας λέγεται ότι <<η αμαρτία χωρίς το νόμο είναι νεκρή.>> Ρωμ. Ζ’ 8.
Από που λοιπόν αντλεί την δύναμή της; Ο Παύλος απαντά: <<H δύναμη της αμαρτίας είναι ο Νόμος κι έτσι γίνεται κεντρί θανάτου και αφαιρεί από τους ανθρώπους τη Ζωή.>> Και οι τρεις συνεργάζονται στις καρδιές των ανθρώπων για να εκτελέσουν τον μυστικό σκοπό του Θεού. Ο Νόμος δεν δόθηκε σαν μέσο Σωτηρίας αλλά συνεργάζονται αυτοί οι τρεις κι αυτό είναι φανερό, προκειμένου να εκθέσει την αμαρτία, να γίνει η επίγνωσή της, να μεγαλώσει (πλεονάσει) το παράπτωμα, να φύγει η καυχησιολογία, η αυτοδικαίωση, η έπαρση, να φραχτεί κάθε στόμα και να γίνει κάθε άνθρωπος υπόδικος στο Θεό,
κι από τη σκοτεινή φυλακή του ο άνθρωπος, να ζητήσει να στείλει ο Κύριος μια ακτίνα φωτός στην καρδιά του για να τον Αναστήσει!
Αυτά είναι τα μυστικά της παραδώσεως του Νόμου τα οποία εκείνη την εποχή δεν μπορούσε ο Θεός να τα γνωστοποιήσει, διότι θα ματαιωνόταν ο Σκοπός Του.
Επιφύλαξε να τα αποκαλύψει στον Παύλο <<το Σκεύος της εκλογής Του>> για να τον κάνει <<Οικονόμο των Μυστηρίων (μυστικών) Του>>, επειδή είχε έλθει η στιγμή και το πλήρωμα του χρόνου που έστειλε τον Υιό να εξαγοράσει αυτούς που ήταν υπό Νόμον και να αποκαλύψει την δια Πίστεως Σωτηρία στους φρουρούμενους και κλεισμένους στη φυλακή τους, και να τους οδηγήσει στην μέλλουσα να μας αποκαλυφθεί Πίστη! Γαλ.γ’ 20. - ΑΜΗΝ -
Ότι έσπειρα, θέρισα...
Τα λόγια αυτά regulus θα είναι όσο πιο απλά μπορώ, για να μη κουράσω κανέναν.
Για να καταλάβει ο άνθρωπος αυτά που θα πω, στις χαλεπές και ζοφερές μέρες που διανύουμε,
που όλοι ζουν στον δικό τους κόσμο, οφείλω , δλδ. χρέος μου είναι για το πραγματικό καλό όταν πλησιάζω άνθρωπο
να του κάνω πρώτα ένα σκωτσέζικο ντους, … να τον ξυπνήσω δηλαδή, με κρύο κ ζεστό νεράκι...γιατί...;
Γιατί το χρέος μας, δηλαδή η οφειλή, βρίσκεται πάνω από το <<πρέπει>>!
Γιατί; ...Μπορεί να μη συνέλαβα τίποτε, ναι, να είμαι στον πάτο. Συνέλαβα όμως μόνο <<ένα>>
..κι αυτό μ’ ελευθέρωσε..(...θα καταλάβεις...) συνέλαβα το ΝΟΜΟ + τη ΧΑΡΗ..δηλαδή;
Μόνο ο νόμος έχει το << πρέπει >> ..Τι μας λέει η μαμά κι ο μπαμπάκας από μώρα;;;
<<Καλό μου, σήκω πλύνε το προσωπάκι, και τα ματάκια, τα δοντάκια, τα χεράκια κι έλα να φας πρωινό...>>.
<<Όχι ζε, σέλω νυστάζω...>> ..το παιδί παιδεύει το γονιό, ...βάζει κι ο γονιός <<το νόμο>> του <<πρέπει>>
πιέζει, και κάποτε το παιδάκι καταλαβαίνει, ..αλλιώς π.χ . έχει πόνο, έχει οδοντίατρο, σφραγίσματα δηλ. γεύεται τον πόνο..
Όσο για τα πνευματικά τώρα.. όλοι θέλουμε ν’ απολαμβάνουμε τη ΧΑΡΑ!
Για να φτάσουμε όμως να ζούμε συνεχόμενα στη χώρα της ΧΑΡΑΣ, έχουμε πρώτα να πληρώσουμε ένα χρέος
..οφειλή είναι, ... Πληρώνοντας αυτό το τίμημα που μας έχει επιβληθεί από ένα ανώτερο κόσμο που βρίσκεται πάνω από τον δικό μας,
εισερχόμαστε όλοι σ’ αυτή τη ΧΑΡΗ! δλδ. τη ΧΑΡΑ!...Τι σημαίνει αυτό;
Μα βγαίνουμε όλοι από ένα <<νόμο>> που μας είχε επιβληθεί δια ροπάλου από παλιά...
βγαίνουμε από το Μωσαϊκό Νόμο των εντολών και των διαταγμάτων... Έχει διαφορά... κάνεις κάτι,
...πρώτα γιατί το κατάλαβες και μετά, γιατί το ...θέλησες!..Δεν σου το επιβάλει κανείς..
Κανένας δεν σου λέει: <<γίνε ταπεινός...>> ..γίνεσαι ταπεινός από μόνος σου...
Όμως δια της ΧΑΡΗΣ! που ΕΚΕΙΝΟΣ σου ΚΑΝΕΙ...!!! ..και όχι με το: << ..θα κάνεις εκείνο για να σου δώσω ..αυτό!!!>>.
Και το παιδάκι λέει: <<όχι, ...θα το κάνω με το δικό μου τρόπο>>...και παιδεύεται, αγωνίζεται και δεν γίνεται τίποτα...
Μόνο τότε λέει:<< ταλαίπωρο που είμαι ...ποιος θα με λευτερώσει από το κράτος του πόνου και του θανάτου τούτου;;;>>.
Μόνο <<ΤΟΤΕ>> παίρνει την απόφαση να σταματήσει να τρώει χαρούπια... << ΜΟΝΟ ΤΟΥ .regulus..ΚΑΤΑΛΑΒΕ ...ΜΟΝΟ ΤΟΥ...>>
... ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ <<ΕΠΙΚΡΙΝΕΙ>>...να του πει... αυτό κάνε,... εκείνο κανε...
..Γιατί αυτά τα λόγια, βάζουν το παιδί κάτω από τη μπότα του << ΝΟΜΟΥ>>.. Κι αυτό το <<καημένο>>
μέσα του ξέρει...θέλει να φτάσει μόνο του στη ΧΑΡΗ !!! ΣΤΗ ΧΑΡΑ!!! εκεί που κανένας δεν θα του λέει,
<<< Σφάλεις, είσαι Λάθος...>>>, ...<<<Έτσι καν το, ...αλλιώς καν το..>>>.
Πραγματικά, μπροστά μας απλώνονται δυο δρόμοι, της αρετής και της κακίας.. σαν νέοι ήρωες ας διαλέξουμε:
...ΧΑΡΗ Η ΝΟΜΟ;;; ΤΟ ΠΡΕΠΕΙ, Ή ΤΗΝ ΟΦΕΙΛΗ ;;;
για μένα ήταν χρέος - οφειλή... το ...ξεπλήρωσα και είχα τη ...ΧΑΡΑ να σας το πω...!
Ότι έσπειρα, θέρισα...
Ξεκινάμε τώρα από το Πνεύμα και τη σάρκα,
τώρα θα δούμε, ότι αυτό που φρονεί η σάρκα είναι θάνατος και έχθρα, γιατί μέσα στη σάρκα εδρεύει η αμαρτία και ο θάνατος. Έτσι η αμαρτία και ο θάνατος είναι ανεπανόρθωτα καταδικασμένα στο θάνατο. Έτσι όπως έχουν τα πράγματα η Χάρη αδυνατεί να σώσει, μέχρι η αμαρτία να εξολοθρευτεί, να πεθάνει η αμαρτία μαζί με το φρόνημα της σάρκας, το ίδιο να γίνει και στο θάνατο δλδ. να θανατωθεί. Τώρα αυτό που φρονεί το Πνεύμα είναι Ζωή και Ειρήνη γιατί εκεί που εδρεύει το Πνεύμα του Θεού υπάρχει ανάπαυση, γαλήνη, και ειρήνη.
Θα κινήσει πολύ το ενδιαφέρον μας η λέξη <φρόνημα> στην αρχή μας δείχνει τη λέξη φρόνημα σαν κλίση, διάθεση, ροπή, της σάρκας ή του Πνεύματος. Μετά μας παρουσιάζει το αποτέλεσμα του φρονήματος της σάρκας ή του Πνεύματος και στο τέλος, τι θέση έχει αυτό το φρόνημα της σάρκας απέναντι στο Θεό. Όχι δλδ. ότι δεν υποτάσσεται αλλά και να θέλει δεν μπορεί να υποταχθεί! Ρωμαίους η’ 5-7. Αυτές οι τρεις μαρτυρίες πιστοποιούν τη μεγάλη βαρύτητα της λέξης <<φρόνημα.>>
Εδώ δίνουμε προσοχή στη φωνή του Πνεύματος, πολλοί νομίζουν ότι η λέξη φρόνημα σημαίνει <νου>, όμως πληροφορούμαστε ότι ο νους του ανθρώπου μεταβάλλεται –όπως μετάνοια σημαίνει αλλαγή νου. Ειπώθηκε ότι το φρόνημα της σάρκας είναι αδιόρθωτα αμετάβλητο. Ο νους σε μερικούς ανθρώπους είναι αδόκιμος, σε άλλους είναι μάταιος, σε άλλους σαρκικός και σε άλλους ανακαινισμένος. Όμως βλέπουμε ότι ο μεν Νους δουλεύει στον Νόμο του Θεού, ενώ το φρόνημα της σάρκας δουλεύει στο νόμο της αμαρτίας. Αυτό μας δείχνει το αμετάβλητο φρόνημα της σάρκας, όπως και την έχθρα, θα πει αργότερα ο Παύλος.
Βλέπουμε τώρα ότι: το φρόνημα της σάρκας, θάνατος, το δε φρόνημα του Πνεύματος Ζωή και Ειρήνη. Αν δείτε τα πρόσωπα και τις καρδιές αυτών που έχουν το φρόνημα του Πνεύματος! Ζουν σε μια γαλήνια και ατάραχη ηρεμία αν και βρίσκονται στα κύματα της ζωής, δεν έχουν μόνο Ειρήνη Μαζί Του, αλλά έχουν αυτή την ίδια την δική Του Ειρήνη, που φυλάει τις καρδιές και τα δια νοήματά τους. Δεν είναι μόνο Ειρήνη το φρόνημα του Πνεύματος αλλά και Ζωή, διότι το Πνεύμα είναι Ζωή. Όταν το Πνεύμα της Ζωής του Χριστού κατοικεί μέσα μας, μας έχει ελευθερώσει όχι μόνο από την αμαρτία αλλά και από το θάνατο. Και μας διαβεβαιώνει πως εκεί που κατοικεί το Πνεύμα δηλαδή <<Μέσα στο Χριστό >>, αλλά και <<μέσα μας>>, είναι βέβαια η ΑΝΑΣΤΑΣΗ αλλά υπάρχει και η εγγύηση της ΖΩΟΠΟΙΗΣΗΣ.
Εχθρικό λοιπόν το φρόνημα της σάρκας, το ονομάζει έχθρα, όχι εχθρό, όλοι κάποτε είμαστε εχθροί του Θεού, ο εχθρός συμφιλιώνεται με το Θεό, η έχθρα μένει έχθρα του Θεού. Τόσο πολύ λοιπόν ο Θεός δεν θέλει την αμαρτία, πολύ λίγο μπορούμε να το καταλάβουμε αυτό, δεν συμφιλιώνεται μαζί της και γι αυτό την κατέκρινε και τη θανάτωσε στο Σταυρό. Η αμαρτία τώρα είναι, όχι μόνο έχθρα, αλλά αυτή η ίδια η <<Αποστασία>> και στο Νόμο του Θεού δεν υποτάσσεται << αλλά και να θέλει δεν μπορεί..>>.
Έτσι αποδεικνύεται ότι η διάθεση, η ροπή της σάρκας είναι αμετάβλητο κακό, κι όχι μόνο αυτό, υπάρχουν κι αυτοί που θέλουν να μεταβάλουν το φρόνημα της σάρκας και να αγιασθούν στη σάρκα, αυτοί δεν είναι νικητές γιατί περιμένουν τη νίκη τους από τη σάρκα και όχι από το Πνεύμα, αγωνίζονται και προσπαθούν να υποτάξουν τη σάρκα στο Θέλημα του Θεού. Κάποτε όλοι λίγο πολύ είμαστε νήπιοι χριστιανοί πριν έλθουμε στη δική Του Χάρη, αυτή τη νικήτρια δύναμη στη ζωή μας, τώρα βιώνουμε: <Τη Χάρη του Θεού δια Ιησού Χριστού>.
Όσοι όμως βρίσκονται στην περιοχή της σάρκας δεν μπορούν να αρέσουν στο Θεό αντίθετα οι του Πνεύματος διδάχθηκαν ν’ αρέσουν στο Θεό και φιλοτιμούνται γι αυτό, όπως ο Χριστός δεν άρεσε στον εαυτό του, αλλά έπραττε τα αρεστά στον Πατέρα. Ειπώθηκε, εσείς δεν είστε της σάρκας αλλά του Πνεύματος. Πότε όμως; <<Όταν το Πνεύμα Του κατοικεί μέσα μας. >> Εδώ ο Παύλος υποδαυλίζει τους πιστούς να αυτοεξεταστούν. Αν δεν έχει αυτή την μαρτυρία και τη φωνή του Πνεύματος ο πιστός, αν δεν μαρτυρεί το πνεύμα του με το Πνεύμα του Θεού τότε ο πιστός ας γνωρίζει ότι δεν είναι <<εν πνεύματι >> και τα λόγια του είναι έχθρα προς τον Πατέρα. Μόνο όσοι άγονται από το Πνεύμα του Θεού αυτοί είναι γιοι και θυγατέρες.
Και ρωτάμε, το δικό μας πνεύμα γίνεται Πνεύμα Θεού; Όχι. Δεν είναι το ίδιο πράγμα ο οίκος με τον φιλοξενούμενο, δεν ταυτίζεται το Πνεύμα Του με το πνεύμα μας, ο Θεός εδρεύει στη δημιουργία του, αλλά η δημιουργία του δεν είναι Θεός, όμως κατοικεί μόνο σ’ όσους έχουν το Πνεύμα του Χριστού. Σ’ αυτούς που είναι <<μέσα στο Χριστό>>. Όπου ο Χριστός δεν είναι παρόν, εκεί δεν κατοικεί. Κι αυτό ισχύει μόνο κατά την διάρκεια αυτών των αιώνων όπου ο Θεός είναι μέσα στον Χριστό. Στα τέλη όμως των αιώνων θα γίνει <<ο Θεός εν πάσιν> δλδ. θα κατοικήσει σε όλη τη δημιουργία Του διότι τότε όλοι θα έχουν γίνει <<εν Χριστώ>>.
Γεννιέται τώρα άλλο ερώτημα. Πρώτα ο Θεός κατοικούσε στη Σκηνή του Μαρτυρίου. Ναι, κατοικούσε διότι όλα τα της σκηνής, σκεύη, τελετές, έπιπλα ήταν εύγλωττοι τύποι του Χριστού. Τώρα κάθε πιστός είναι έδρα της Θεότητας! και επιπλέον, τώρα το Πνεύμα του «οικεί εν ήμιν >> κατοικεί μέσα μας, που σημαίνει ότι έχει πλέον μόνιμη κατοικία και όχι όπως πριν από την έλευση του Χριστού που <<ήρχετο και απήρχετο>> αφού έκανε το έργο Του. Το ρήμα <οικώ> είναι χρόνου ενεστώτα και δηλώνει παρούσα και συνεχή διαμονή, από αυτό δημιουργείται το ερώτημα: Έχουμε τη βεβαιότητα ότι το Πνεύμα κατοικεί πάντοτε σε όλους τους πιστούς, νήπιους και ώριμους; -Ναι, για τους εξής λόγους:
1ον επειδή το να κατοικήσει το Πνεύμα στον πιστό είναι απόδειξη ότι καθένας χωριστά είναι <εν πνεύματι >.
2ον πουθενά δεν ειπώθηκε ότι ο Θεός εγκαταλείπει τον Ναό του αν και πολλές φορές κάποιοι διαφθείρουν το Ναό.
3ον οι νήπιοι χριστιανοί χαρακτηρίζονται ότι είναι κι αυτοί Ναός του Θεού και το Πνεύμα Του κατοικεί σ’ αυτούς και τους λέει: αν φθείρετε το Ναό, θα φθαρείτε.
4ον επειδή ο Χριστός είναι μέσα στον πιστό όπως και κάθε πιστός είναι μέσα στον Χριστό, και
5ον είδαμε από το ρήμα <οικώ> ότι σημαίνει παρούσα και διαρκή κατάσταση κατοικίας.
Αν κάποιος Πνεύμα Χριστού δεν έχει, αυτός δεν είναι Αυτού. (..ειδέ τις Πνεύμα Χριστού ούκ έχει, ούτος ουκ έστιν Αυτού). Παρατηρούμε ότι ο υποθετικός σύνδεσμος <εί> δημιουργεί κάποια σοβαρή προϋπόθεση πως αν κάποιος δεν έχει Πνεύμα Χριστού δεν είναι του Χριστού. Αυτό είναι αλάνθαστο κριτήριο! Ο Παύλος δεν τους λέει: «εί τις εξ υμών>> για να μη θίξει προσωπικά κανένα, αφήνει όμως τον καθένα να κάνει την αυτοεξέταση του. Εδώ στο δεύτερο αυτό μέρος μας λέει: όχι το Πνεύμα του Θεού, αλλά το Πνεύμα του Χριστού.
Και ρωτάμε, δεν είναι το ίδιο; Όχι, δώστε προσοχή σ’ αυτό, το Πνεύμα του Χριστού είναι το Πνεύμα της Ζωής, αυτό υπάρχει < μέσα στον Χριστό> και μας το δίνει ο ίδιος κατά το βάπτισμα, και είναι αυτό που μας ελευθερώνει από το θάνατο και έχουμε με βεβαιότητα, τη Ζωή. Ρωμαίους η’ 1-2. Για να καταλάβουμε καλύτερα, ο Χριστός έχει <<Ζωήν εν Εαυτώ>> Αυτός είναι αυτή η ίδια η Ζωή, γι αυτό και μας λέγεται τώρα oτι ο Χριστός: <<όποιον θέλει Ζωοποιεί>>, εφόσον είναι Πνεύμα Ζωοποιούν, Aυτός Ζωοποιεί το Πνεύμα μας κατά το Βάπτισμα.
Πως όμως όλοι θα γνωρίσουν το Πνεύμα του Χριστού; Διότι ειπώθηκε πως όποιος δεν το έχει αυτός δεν είναι δικός Tου. Ο Παύλος αφήνει τον καθένα να κάνει την αυτοεξέταση του, τώρα απομένει ο καθένας να βεβαιωθεί σύμφωνα με τα παραπάνω κριτήρια –αν είναι του Χριστού. Όταν το Πνεύμα του Χριστού μέσα μας κράζει ,<Αββά –Πατήρ>, και μας εμπνέει, μας κατευθύνει μας οδηγεί ενώ η Ζωή μας ευαρεστεί τον Θεό Πατέρα, τότε έχομε το φρόνημα του Πνεύματος, τότε μόνο φρονούμε τα άνω και όχι τα επί γης. Κι αφού ανήκουμε στο Πνεύμα ζούμε κατά το Πνεύμα περπατούμε κατά το Πνεύμα, στην περιοχή του οποίου είναι η ΕΙΡΗΝΗ και η ΖΩΗ. -ΑΜΗΝ-
1.
1oν. το φρόνημά της σάρκας είναι θάνατος! το φρόνημα του Πνεύματος είναι ΖΩΗ! ΡΩΜΑΙΟΥΣ η' 6.
2ον.της αμαρτίας τα οψώνια είναι θάνατος! η Χάρη του Θεού Ζωή αιώνιος ΡΩΜΑΙΟΥΣ ς' 23.
3ον. η εντολή (ο Νόμος με <<με εξαπάτησε και απέκτηνε!>> ο δε δίκαιος εκ πίστεως ζήσεται! ΡΩΜΑΊΟΥς ζ' 17.
4ον. πάντες αποθνήσκουσι εν τω ΑΔΑΜ!- Πάντες ζωοποιηθήσονται εν τω Χριστώ! Α' ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ ιε' 22.
Ότι έσπειρα, θέρισα...
Λοιπόν, κάτι τελευταίο
ο πνευματικός που είχα ερχόταν από το Άγιο Όρος σ΄ένα χωριό δίπλα, (πηγαίναμε το καλοκαίρι) τα Νέα Ρόδα.
Θα σου λέω μόνο ότι μου αποκαλύφθηκε δεν ανακάλυψα τίποτα μόνος μου έλεγε.
Θυμάσαι που ο Κύριος ρωτά: "Πέτρο μ’ αγαπάς;" κλπ..κλπ..
Μετά του λέει:" Πέτρο όταν ήσουν νέος ετοίμαζες τον εαυτό σου και πήγαινες όπου ήθελες."
Δηλαδή του λέει: Στη νεότητα μπορείς να πιστεύεις ότι θέλεις, να κάνεις ότι θέλεις
ότι εσύ επιλέγεις, ότι στον κόσμο αυτό υπάρχει ελεύθερη βούληση, κράτα και το εγώ στα ύψη, όλα επιτρέπονται.
"Όταν όμως γεράσεις", εδώ το "γεράσεις", έχει την έννοια όταν φτάσεις σε μια άλλη νοητική κατάσταση,
" Άλλος θα σε ζώσει, (δηλαδή, Άλλος θα σε ετοιμάσει) και θα σε πάει εκεί, που εσύ, δεν θέλεις να πας.."
Ο Κύριος, πριν αναληφθεί τους είχε πει :
" Μη στεναχωριέστε που θα φύγω θα στείλω Άλλον, Παράκλητο αγαθό κι Εκείνος θα σας οδηγήσει σε όλη την αλήθεια,
(κι εννοούσε το Άγιο Πνεύμα)."
Γιατί όμως ο Πέτρος δεν θα θέλει να πάει; Γιατί έχει πόνο αυτή η Γνώση
(Όποιος προσθέτει μέσα του γνώση, προσθέτει πόνο)
γιατί, σταματά κάποιος να τα θέλει όλα με το δικό του τρόπο, συνειδητοποιεί ότι όλα θα αλλάξουν.
Ο Πέτρος εδώ κατανοεί ότι θα απεκδυθεί θεληματικά, τα θέλω, τα εγώ του, με λίγα λόγια παίρνει την απόφαση της παράδοσης,
αφήνεται συνειδητά πλέον στον Άλλο και από εκείνη τη στιγμή μόνο, γίνεται ικανός να τον λέει:" Κύριέ μου!"
.. ευχαριστώ για το χρόνο σας..
Ότι έσπειρα, θέρισα...
Αν είχα τη δυνατότητα θα διέγραφα όλα ή σχεδόν όλα τα μηνύματά σου. Δεν φαίνεσαι να είσαι ορθόδοξος. Πιο πολύ σαν προτεστάντης μιλάς καθώς και αυτά που λες έχουν προτεσταντική χροιά. Σε παρακαλώ μη γράφεις άλλα άσχετα σε τούτο το θέμα.
Edited by - regulus on 15/02/2013 06:59:39