Rodi777

quote:

---

quote:

---

<<δεν έχω καν την αίσθηση "ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ"

---

..Δεν νομίζω ότι μπορείς να έχεις "αίσθηση" αυτού που είσαι, νομίζω ότι μπορείς να ανακαλύπτεις αυτό που είσαι συνεχώς.
Όμως μπορείς να έχεις "αίσθηση εαυτού" μέσω της αυτοπαρατήρησης.

---

<<Tι τον εμποδίζει να απορρίψει τις τυφλές παραδοχές και να αποδεχθεί τις Νέες Παραδοχές;>>

Καλημέρα σ’ όσους εργάζονται Εσωτερικά και Όχι Μόνο,
Αλλά και σ’ όσους εργάζονται και ποθούν του Λόγου το Αληθές!

Ποιος το λέει αυτό;

<< Τι είναι αυτό που μειώνει την αντίληψή μου;>>

Δεν μειώνει κάτι την αντίληψη σου, είναι τόσο απλό που δεν το βλέπουμε!

<<Ξεκινάς με την αντίληψη για να φτάσεις σε μια άλλη Αντίληψη!>>
- Πως φτάνω σ’ αυτήν την ΝΕΑ ΑΝΤΙΛΗΨΗ;
- Το Σημείο Εκκίνησης είναι η καρδιά!

Εδώ λαμβάνει χώρα μια Μεταμόρφωση Εσωτερικά, δεν φαίνεται,
δεν την βλέπεις, άλλα οφείλεις να την αποδεχθείς, ν' αποδεχθείς αυτή την Μεγάλη Αλλαγή μέσα σου!

Είναι Αυτό που σε βεβαιώνει για Πράγματα Μη Βλεπόμενα, αφού
Συντελείται κάτι Εσωτερικά, και ασφαλώς ξεκινά από αυτήν που θέλει πάντα να φαίνεται, :)
Δηλαδή την καρδιά μας!!! Ενώ η Άλλη η Πραγματική Αυθεντική ΚΑΡΔΙΑ μας ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ακόμα!

Τότε; Θα εισβάλλει μέσα μας Κάτι, που θα τιθασεύσει αυτή την απατηλή μας καρδιά; Ναι,
Πραγματοποιείται μια Επέμβαση, ένα Ανώδυνο Θεϊκό Χειρουργείο!!!

Πετιέται αυτή η παλιά μας καρδιά και στην θέση της .. να δείτε το..

<<Θα σου αφαιρέσω αυτή την σάρκινη σου καρδιά και στην θέση της θα βάλω μια άλλη ΝΕΑ ΚΑΡΔΙΑ!>>,

Μαλακιά, εύπλαστη, πονετική η οποία θα έχει μια άλλη Νοήμοσύνη και ΜΙΑ ΑΛΛΗ Αντληπτική Ικανότητα, ώστε,

ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΑΤΤΕΙ, ΤΟ ΘΕΪΚΌ ΘΕΛΗΜΑ!!!

ΏΣΤΕ εσύ να εννοείς, να αντιλαμβάνεσαι: Tα Κρυμμένα και τα Αόρατα, τα Ανεκλάλητα και τα Ένδοξα!
Και συ θα πεις: - Μπορεί να συμβεί αυτό σε μένα; Πως; Πότε;
-Εδώ και τώρα!

<<Εργάσου σήμερα μ’ αυτή τη λέξη: Αυτοκυριαρχία!>>

Ας ολοκληρώσω αυτό που δεν πρόλαβα και να σας ευχηθώ καλό βράδυ.

Άκουσες ποτέ αυτό το κάλεσμα; Μέσα στο κέντρο σου δηλαδή στην καρδιά σου,
Μέσα στην έρημο της ζωής σου σε φώναξε καποιος:
<<Κάνε ευθεία την οδό για τον Κύριό σου;>>

Γιατί κατάλαβα, ότι μόνο μέσα από την δική μας έρημο, μόνο από αυτή την προσωπική μου έρημο,
μπόρεσα να δω να έρχεται, δηλαδή από την άλλη Χώρα του Φωτός,
που την ύπαρξή της είχα λησμονήσει, ο δικός μας Αληθινός Χριστός.

Υπάρχει, σε κάθε ζωή, υπάρχει μια στιγμή στη δική σου ζωή, που όλα φαίνονται πιθανά.
Αυτό που ακούς, αυτό που κατανοείς, μπορεί να σε ωθήσει σε ένα νέο σημείο στήριξης μέσα σου.
Γνώρισε πως θα ανοίξεις την Καρδιά στο Νέο, αν αναγνωρίσεις την Οδό της Καρδιάς, κέρδισες όλο το Σύμπαν.

Aπό που πηγάζουν όλα μας τα προβλήματα;
Προέρχονται από τις πλάνες, από το γεγονός ότι όλοι έχουν λησμονήσει τη σχέση τους με το απόλυτο.
Και το κλειδί για να απελευθερωθούμε βρίσκεται στο σημείο της καρδιάς.
Είναι η μόνη μας πραγματικότητα, η μόνη σταθερότητα μέσα σ’ αυτή την αστάθεια.
Το βράδυ κάνε μια συζήτηση με την καρδιά σου για να αποκατασταθεί αυτή η σχέση.

Έχει ειπωθεί ότι: <<Αυτή η καρδιά ονομάζεται απατηλή και υπέρ πάντα διεφθαρμένη..>>
Ως πότε λοιπόν θα μας πλανά;
Ενώ καθήκον της καρδιάς μας είναι, να ακτινοβολήσει να γεννήσει απεριόριστη Θεϊκή Επιθυμία;

Ναι, συμβαίνει να εκδηλώνεται μια κάποια αρνητικότητα, πολλοί αντιδρούν στην αρχή αρνητικά,
διότι η συνείδηση της καρδιάς δεν έχει ακόμη αφυπνισθεί.
Δηλαδή, αν δεν έχει γεννηθει η συνείδηση της καρδιάς υπάρχει αρνητική αντίδραση για τα πνευματικά θέματα.
Σύγκρινε το πρωτόγονο στάδιο της σημερινής φυλής μας, όταν η νοητική συνείδηση δεν είναι ακόμη αφυπνισμένη.

Ζούμε σ' αυτή τη λαμπερή χώρα και μάθαμε από βρέφη

να Τον Αγαπάμε:
<<Eξ όλης της Καρδίας, της Ψυχής και της Διανοίας και εξ όλης της Δυνάμεως!>>

Ε, λοιπόν αν τον αγαπάμε μ΄αυτά τα τέσσερα τόσο πολύ! Και τόσο βαθιά!,
Μπορούμε να χάσουμε το δρόμο μας;

Το ρόδι είναι ουδέτερο,
όμως εργάστηκα και τις δυο αρχές,
ώστε να μη μπορείς να διακρίνεις το άρεν ή το θήλυ...συμπάθαμε..

Aυτή είναι πάντα η σειρά,
αυξάνουμε την Επιστήμη,
επεκτείνουμε τον Ορίζοντά μας
διευρύνουμε τη Συνείδησή μας,
φορτίζουμε τη Δύναμή μας με Δυναμική Ενέργεια,
και μέσα από την Ανώτερη Γνώση
φτάνουμε συνεχόμενα από απορία σε θαυμασμό,
από βαθιά έκπληξη σε ταπεινή λατρεία,
σε ταπεινότητα,
φτάνουμε να θεωρούμε τον ψυχρό νου ανώτερο.
Όταν αυτή η Γνώση μας θα κορυφώνεται
τότε θα γίνεται βαθιά Πνευματική πεποίθηση.

Αν όμως δεν έχει γεννηθει αφυπνιστεί σε κάποιον η συνείδηση της καρδιάς;
Τότε δεν μπορεί να αναπτύξει κάποια δραστηριότητα.
Τότε υπάρχει πάντα αρνητική αντίδραση.
Δεν είναι λοιπόν δυνατή θετική αντίδραση.

Πως όμως γίνεται το ξύπνημα της καρδιάς;
Αυτό λαμβάνεις στην αρχή, μια λίγο πολύ δρώσα καρδιά
που έχει την έννοια ενός ευαίσθητου σημείου.
Αυτή είναι πάντα η Αρχή! η Καρδιά!

<<Αν καποιος φίλος έχει αντίθετη άποψη για τα παραπάνω παρακαλώ να την εκφράσει>>

Σ' αυτό τον κόσμο έρχεται η Σοφία, η Γνώση για να αναζητήσει τους χαμένους υιούς. Αυτούς που δεν έχουν ξεχάσει την θεϊκή καταγωγή τους και είναι πάνω στο δρόμο, αλλά μέσα σε μια περιορισμένη αντίληψη που φυλακίζει ώστε δεν βλέπει τον προορισμό του.

Το πρωτο δεν είναι τίποτε άλλο, από το να παραχωρεί τη θέση της αντίληψής του στο να αναπτύξει μια συνείδηση ανώτερη, απρόσωπη και απεριόριστη. Γιατί η άλλη η εγωική συνείδηση τον έχει αγκιστρώσει.

Το πρώτο λοιπόν είναι να ξυπνήσει τον πόθο που οδηγεί από την καρδιά στον τόπο του κρανίου και να φτάσει συνειδητά στη Φώτιση, Γνώση λοιπόν στη φάση αυτή, Γνώση και μόνο ΓΝΩΣΗ!

Είναι αλήθεια ότι καποια από τα βάσανά μας θα εξαφανιστούν όταν αρχίσουμε να ζούμε σε αρμονία με τον κόσμο του Φωτός, χρειαζόμαστε λοιπόν, περισσότερο Φως. Ρίχνοντας τον προβολέα μέσα μας θα προχωρούμε στην καθαρση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα εξαφανιστούν μονομιάς οι συνέπειες από συμβάντα, ψυχικές η σωματικές καταστάσεις που αποτελούν παλιότερες συμπεριφορές μας.

<<Θα ήθελα να μιλώ μονό για την προσπάθειά μου να καταλάβω "ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ">>

Επέλεξε τότε τη μέθοδο της εξάτμισης. Να σε καθαρίζει ο ήλιος. Καταλαβαίνεις τον εαυτό όταν γίνεσαι αγνός. Όπως το νερό εξατμίζεται υπό την επίδραση των ακτίνων του ήλιου, αν εσύ εκτεθείς στις ακτίνες του πνευματικού ήλιου θερμαίνεσαι και ανυψώνεσαι.
Συμβολικά βέβαια. Έτσι συμβαίνει η κάθαρση σου και κατά τη διαδικασία αυτή δοκιμάζεις μεγάλες χαρές.

κι άκουσα ένα σπόρο της ροδιάς να λέει,
<<Kάποια μέρα θα γίνω δένδρο, κι ο αγέρας θα τραγουδάει ανάμεσα στα κλώνια μου
ο ήλιος θα χορεύει πάνω στα φύλλα μου και θα 'μαι δυνατό δέντρο κι όμορφο, στις εποχές όλες μέσα>>.
ύστερα μίλησε ένας άλλος σπόρος μέσα στην καρδιά μου κι είπε,
<<Όταν ήμουν νέος σαν κι εσένα είχα κι εγώ τέτοιες απόψεις
μα τώρα που μπορώ να μετρώ και να ζυγίζω τα πράγματα βλέπω ότι οι ελπίδες μου τρέφονταν του κάκου>>
ένας τρίτος σπόρος μίλησε κι αυτός στην καρδιά μου,
<<Δεν βλέπω τίποτα που να προμαντεύει, για μας ένα τόσο μεγαλειώδες μέλλον>>.
κι ένας τέταρτος σπόρος είπε,
<<Όμως τι φενάκη θα 'ταν η ζωή μας, χωρίς προοπτικές μεγαλοσύνης>>.
τότε είπ 'ένας πέμπτος σπόρος,
<<Γιατί να διαφωνούμε για το τι θα γίνουμε, αφού το τι είμαστε δεν γροικάμε καν;;;>>.
μα ένας έκτος σπόρος απάντησε,
<<Εκείνο που είμαστε αυτό θα εξακολουθούμε να είμαστε>>.
κι ένας έβδομος σπόρος είπε,
<<Έχω τόσο ξεκάθαρη ιδέα για το κάθε τι πως θα γίνει - μα και να μην μπορώ να την ντύσω με λέξεις!!!>>.

κι απέ ένας όγδοος σπόρος μίλησε, - κι ένας ένατος και δέκατος - και σειρά από άλλους,
και εγώ δεν μπορούσα να βγάνω άκρη πια από τις φωνές τους,
κι έτσι την μέρα εκείνη μετακόμισα στην καρδιά μιας κυδωνιάς,
εκεί που οι σπόροι είναι λιγοστοί και δεν μιλάνε σχεδόν καθόλου.

O μυημένος Παύλος λέει:
<<Ολόκληρη η δημιουργία περιμένει με μια διακαή επιθυμία την εκδήλωση των παιδιών του Θεού>>.

Ο Χρίστος γράφει:
<<Προτιμώ να πιστεύω τα πράγματα που μπορώ να αντιληφθώ>>.

Σωστά.
Μια άλλη αντίληψη λοιπόν, μια αλλαγή που ξεκινά από τη συνείδηση, δηλαδή την ανώτερη όψη της ψυχής,
Μια τέτοια αλλαγή όμως επιφέρει και τον εξαγνισμό του αίματος.
Για να απαντήσει ο άνθρωπος το κάλεσμα του Φωτός αρχίζει να ζητά να συνδεθεί με το αίμα του Χριστού, μέσα σ' αυτό το υλικό πεδίο,
να συνδεθεί δηλαδή, με μια ψυχική αρχή που προέρχεται μέσα από την Πρωταρχική Φύση.
Ο Χριστός τι τους λέει; <<Χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα>>, <<Κανείς δεν φτάνει στον Πατέρα παρά μέσω εμού>>

Σήμερα όμως Χρίστο, η συνείδηση μας είναι περιορισμένη και τεμαχισμένη, και έγινε μια φυλακή.
Ο φυσικός άνθρωπος ζει μέσα στο διαλεκτικό πεδίο, βρίσκεται σε επαφή με τις φυσικές δυναμεις οι οποίες δρουν εκεί.
Αυτές οι δυναμεις συνιστούν ένα πεδίο εντάσεων, δεν δρουν τυφλά υπακούν σε μια ανώτερη λογική και εκτελούν το Σχέδιο.
Όταν λοιπόν το παιδί του Θεού επικαλείται τις φυσικές δυναμεις πραγματοποιεί το Θεϊκό Σχέδιο τότε ο Ύψιστος εκδηλώνεται
μέσω του δημιουργήματος του.
Πότε όμως; Όταν όμως αφήνουμε την παλιά ζωή πίσω, αυτό το γνωρίζουν όσοι προετοιμάζονται για το δρόμο, αυτό ας γίνει σαφές,
ότι η θεϊκή Ιεραρχία συνδέεται ισχυρά "μέσω του αίματος" με αυτούς που περιπλανώνται μέσα στη γήινη φύση.
Όσοι βρίσκονται ήδη στο κρυμμένο τους δώμα, στην προσωπική τους έρημο δεν έχουν χρόνο να συνδιαλλαγούν διαλεκτικά με άλλους.

Η προτεραιότητα βρίσκεται στο να κατέχουν όλοι καλά το Λόγο της Βίβλου, αυτό επιφέρει μια μεγάλη Αλήθεια,το να
<< εγγραφεί όλος ο Λόγος στην πλάκα της καρδιάς ώστε να τον έχουν πάντες πρόχειρο όταν ζητηθεί,>>.

<<Μη σκέπτεστε τι θα μιλήσετε δεν είστε εσείς οι λαλούντες αλλά το Πνεύμα το Άγιο που μαρτυρά εν ταίς καρδίαις ημών..>>.
Από την κατάσταση του Ιωάννου του Βαπτιστή εργάζονται για να περάσουν στην κατάσταση της Ζώσας Ψυχής.
Στην πορεία φτάνουν στην κατάσταση Ιησούς. Είναι πλέον γεννημένοι Δυο Φορές, περνούν στην κατάσταση της Ζώσας Ψυχής,
μέσω αυτής της Μεταμόρφωσης της Ψυχής, μέσω της "μεταλλαγής του αίματος" αρχίζουν να ζουν από τις χριστικές δυνάμεις
και εργάζονται για να φτάσουν στη κατάσταση Χριστός!

Χρίστο το έπιασες το νόημα, είπες:

<<να μας βοηθήσει να απορροφήσουμε τη Γνώση>>

Δεν θα συμβεί από τη μια μέρα στην άλλη αυτό,
Xρειάζονται σχολεία, δάσκαλοι και μαθητές για να έρθει αυτή η μεγάλη αλλαγή.
Μαθητές που δεν θα πληρώνουν για να ολοκληρώσουν τον Εσωτερικό αυτό Δρόμο
που δε είναι ούτε στην αρχή. Οι Δάσκαλοι θα είναι Άγγελοι εξ Ουρανού.
Οι συζητήσεις θα πάψουν, όλοι θα νοήσουν ότι οδηγούν στο πουθενά και στο τίποτα,
Τα μαγαζάκια της πεπερασμένης γνώσης όλα θα βάλουν λουκέτο,
Η ανιδιοτέλεια, ο αλτρουισμός η δωρεάν προσφορά σε κάθε έναν που σέβεται τον εαυτό του
θα ανοιχθεί. Οι ασεβείς θα ασεβούν, όμως, η μια και μοναδική Αλήθεια
θα λάμψει στο δικό μας στερέωμα. Μέχρι να δείτε αυτή την ώρα
των "αδάπανων σχολείων", της αμιγούς Ψυχικής και Πνευματικής Γνώσης
ετοιμασθείτε, αφυπνιστείτε, γρηγορείτε, αφουγκραστείτε την μεγάλη αλλαγή,
γίνεστε ουδέτεροι, ούτε άνδρας, ούτε γυναίκα γίνεστε το ΟΝ!

Ήταν το πέρασμα κοντά απ' τον ανεμόμυλο
που έφερε ξανά, της φωνής σου την ηχώ
τίποτε δεν άλλαξε, όλα εσένα θυμίζουν
όλα είναι λες και τίποτε δεν έφυγε
ίδιες μυρουδιές και χρώματα τριγύρω
φρεσκοχρωματισμένος ήτανε
σαν έγραψες τ' όνομά σου πάνω του

άγνωστη αγαπημένη

κι όμως το δειλινό τ' αποψινό
για 'σένα τό'φτιαξε ο πλάστης
δεν είναι σαν άλλο δειλινό
ολάκερο αγάπης δράστης

μην αργείς όμως πονώ
η ψυχή να φτερουγίσει θέλει
σπουργιτάκι καλοκαιρινό
μια φωλίτσα απλή γυρεύει
*** *** ***
ξημερώνει, η ερημιά, αναρωτιέται
τόση ομορφιά! αστέρι που δεν το φτάνω
κύμα θε' να γεννώ, κι ο ήχος, ο παφλασμός μου
θα έρθει απαλά να σου χαϊδέψει
του ανέμου τα μαλλιά σου

εκεί 'μαι 'γω, στης μοναξιάς την πλάση
σε νοιώθω όταν περνώ, και σε νοσταλγώ
ο ουρανός δεν τ' άντεξε, στολίδι σού 'χει φτιάξει
στέμμα λευκό σου έπλεξε, αναζητά μέρος, στην ομορφιά σου
όνειρο, όνειρο, πως θα σε φτάσω;

ο φάρος έπαψε, ν' ανάβει, σα να ντράπηκε
νόμισε πως ήρθες να πάρεις την δουλειά του
δεν το κατάλαβε, ο έρμος, πως εσύ
χαμόγελα χαράς σκορπούσες στο πέρασμά σου
έτρεξα να του το πω, μα δεν πρόλαβα

τό 'θελα το φως αυτό, μου λέει και μου δείχνει
τη λάμψη, τ'ουρανού, το στέμμα το λευκό σου
την αρμονία θαύμασα, με το χαμόγελό σου
κύμα ξανάγινα, άνεμος των μαλλιών σου
*** *** ***
αυτό το μονοπάτι, από καιρό πριν, έπρεπε να το πάρω
σε βλέπω εκεί, μεταξένια κορδέλα απλώνεσαι
ξέρεις ! θέλω σαν σε άλογο λευκό πελώριο
απάνω της ν' ανέβω και με τον κυματισμό ένα να γεννώ

πως αρωμάτιζε η πασχαλιά ! θυμάσαι;
η οσμή χάθηκε, ψυχή έγινε κι αυτή
ακούμπησε στη φυλλωσιά, κύλησε στο βλέμμα
εδώ, είπε, θα σταθώ, βρήκα το δικό μου τέρμα
*** *** ***
η σιωπή σου, νά την, η σιωπή
αυτό τι είναι; ο ματωμένος ήχος της σιωπής σου
το δάκρυ, καυτό πονάει
ο δρόμος, αγκαλιασμένο φτερούγισμα
δροσοσταλιά, μύρισε φθινόπωρο
πως καρδιά μου θα αντέξεις
κοίταξε ! κοίταξε !
σα να σκάβει αυλακιά, το αλέτρι της καρδιάς σου
άπλωσε το χέρι σου, πιάσε το δικό μου
μαζί θα τον περάσουμε, τον δρόμο της σιωπής σου
*** *** ***
η λησμονιά, σαν άλλη καταιγίδα
θέλει στο πέρασμά της
να χαλάσει κάθε όμορφο άνθος
πούσπειρε η τρυφερότητά σου

μάγο όμως, θα κάνω τον λόγο μου
κι αυτός θε'να φροντίσει
της λησμονιάς την τραχύτητα
μειλίχια να ορμηνεύει

στάσου, να πει στην καταιγίδα,
απ' εδώ μην περνάς, δεν είναι
ο δρόμος αυτός δικός σου
απ' εδώ περνά μόνο τ' όνειρο
το άστρο το δικό της
*** *** ***
ετούτη η νοσταλγία
δεν είναι πρωτόγνωρη
δεν είναι μια θύμηση, μια ανάμνηση
το πέρασμα αυτό, είναι άγνωστο
μα και νοσταλγικό συνάμα

δεν είναι ήλιος το χαμόγελό σου
φως στα μάτια μου, να δω τον ήλιο
η στοργή, άκουσμα παραμυθένιο
στην αύρα ενός παιδιού
στην ζεστασιά της αγκαλιάς

το χαμόγελο αυτό
ας πνίξει τον καημό σου
το άγγιγμα το σιωπηλό
ουρανός και γη, μαζί ένα
κι εσύ, αστέρι μακρινό
φωτεινό, λαμπερό
*** *** ***
θαλασσινό το δάκρυ που κυλά
της προδοσίας ο πικρός καρπός
ποιο φτερούγισμα τά 'χα θ' αντέξει
και δεν θα βρεθεί τσακισμένο
στου λίβα αυτήν την περασιά

συ όμως, άγνωστη αγαπημένη
όαση κάνε, της θλίψης
το στερνό ποτάμι,
σηκώστ' ωρέ ναύτες τα πανιά
η πριγκιπέσα το ταξίδι αρχίζει
*** *** ***
στον κάματο, της μοναξιάς
άγνωστη Αγαπημένη
κάθε βήμα μια αβεβαιότητα
ανάγκη την έχει η ψυχή
πως αλλιώς θα ξαναγεννηθεί;

θέλει ξανά την τρυφερότητα
που σαν μικρό παιδί είχε κάποτε μέσα της
μα στην άχαρη και φοβερή ωρίμανσή της
στην βιάση που της ζήτησαν να έχει
έχασε το χρώμα της φωνής των πάντων

ανάγκη τό 'χει να θρηνήσει
ότι πρώιμα αδικοχάθηκε από μπρος της
δεν το μπορεί όμως το άγγιγμα το ποθητό
υποφέρει κι ίδια, μην της θυμώσεις
*** *** ***

άγνωστη Αγαπημένη, κοντινή μου συντροφιά
μεσ΄ του δάσους την πυκνή σκοτεινιά
τη νύχτα αυτή, μια τέτοια παγωνιά
αναζητώ εκείνη την χαμένη, ζεστή γωνιά

δεν την μπορώ την γύμνια αυτή
έχει το δικό της σκοπό, μα στον τόπο αυτό
τα δέντρα είναι πολύ ψηλά, κρύβουν τ΄ αστέρι τ'ουρανού
έχασα τα ίχνη, άγνωστος ο τόπος
δεν μπορώ να βρω του πόνου το ποτάμι
το ξημέρωμα αργεί
*** *** ***
στο διάβα του εκείνο, στην πορεία τού κουρσέματος
τίποτε δεν μπορούσε ν' αντισταθεί
ο κούρσος ανίκητος, κατακτούσε της ζωής τα όμορφα κάλλη
τόπους πολλούς τους ένοιωσε, πολλούς τους έχει αφήσει
κάστρα πολλά, τα κούρσεψε, τα έζησε από μέσα
μα σε τούτο το καστρί, όλα είναι ξένα

μικρό αλλά απόρθητο, πολέμου τέχνη δεν γρικά
κι ετούτο να το 'ρίξει, λες κι όλα είν΄ ζωντανά
κι οι πέτρες' τα τείχη του ακόμη, την βιάση εμαγέψανε
την βία την γλύκαναν, και το κάλεσμα τ΄ οδηγεί
μια με φόρεμα λευκό, άγνωστη Αγαπημένη
*** *** ***
είναι στιγμές αυτές, άγνωστη Αγαπημένη
που η θύμηση διπλά το άκουσμά σου έχει ανάγκη
μεγάλο το βάρος που σέρνει, αποκαμωμένη έρχεται
πόσες άραγε οφειλές η κυρία της να σού 'χει

το ποτήρι τής λησμονιάς, Άγνωστη δικιά μου Αγαπημένη
πολλές φορές το σήκωσες γιομάτο, το πικρό με μία το κατέβασες
στο ανηφόρι αυτό είπανε, λίγο πιο πέρα στην πλαγιά
τρέχει καθάριο το ρυάκι της χαράς, από 'κεί την δίψα να χορτάσετε

του κάκου όμως, το δρόμο έχω χάσει
και μέσα στη βαριά νυχτιά τα σημάδια έχω ξεχάσει
του γυρισμού πού 'βαλα για 'σένα, μα κι αν αργώ
θα συνεχίσω μέσ' τη νύχτα να σ' αναζητώ
το ξημέρωμα θα χαμογελάσει, κι εγώ θα σε βρω
*** *** ***
οι ναύτες τα πανιά άνοιξαν, και σαν άλλη πριγκιπέσα
η άγνωστη Αγαπημένη, το ταξίδι έχει αρχίσει

το θέλει το φευγιό αυτό, έτσι τό 'χει μάθει
σαν τους αγγέλους κρύβεται, στην όψη των ανθρώπων
νοσφισμό ποτέ δεν δέχτηκε, δίκοπο μαχαίρι στο θηκάρι
τό 'θελε νάναι ελεύθερη, το φευγιό τ' αγάπησε, διάλεξε να το πάρει

στο μεσοπέλαγο, καθώς μακριά βρισκόταν από κάθε στεριάς σκιά
αγνάντευε ακόρεστα, μα με καρπερή γαλήνη
εκεί που αντάμωνε ουρανός και πέλαγος
λες και σύντροφοι έχουν γίνει του ορίζοντα τα δύό καλά

εκεί ο γαληνεμός την βρίσκει, Άγνωστη Κόρη Μόνη
στων δυο καλών την αγκαλιά, ουρανοθάλασσ' αγαπημένη
το δάκρυ αργά - αργά ξεπρόβαλε κι αυτό
της πλάσης φέρνει μέσα του, μυστική πνοή
*** *** ***
την γυρεύει σήμερα, κάποια άλλη γωνιά
να θρηνήσει ξανά το χτύπημα, της μοίρας αστροπελέκι
κόρη κι αυτή κάποτε, μάνα με δυο βλαστούς κατόπιν
πρωινό ήταν καθώς βγήκε απ' το σπίτι
τη χαρά των βλαστών της λογίζεται, αυτήν να μεγαλώσει
άγγελο πίσω φέρανε, γιατί Θε μου τόσο πόνο
μην τάχα δεν βρέχει ο ουρανός, η γη παραπονιέται
και με δακρύων το νερό, πλέον παρηγοριέται
*** *** ***
στον ποταμό της νιότης σου, άγνωστη Αγαπημένη
αναζητώ την ευτυχία που μας έφυγε
από τα καθάρια τής ορμής τα νερά
παρασυρμένη σε χώρες άγνωστες σε 'μας και μαγικές

ποιος είναι ικανός, ποταμό με τα χέρια να κρατήσει
μάταιο θάναι κι αν όλα χρειώδη τα κάνει
αυτός την πορεία του τη συνεχίζει, δε λογάει εμπόδιο
θέλημα έχει δικό του, να φτάσει χώρες μακρινές και μαγικές

ξέρεις, δεν θα βάλω οδηγό, τα χώματα αυτά κανείς δεν τα γνωρίζει
μα και στις όχθες θέλω μόνος να βρεθώ, βηματισμό δικό μου νά 'χω
παρθένος είν' ο τόπος τούτος, δεν τον επέρασε ανθρώπου πόδι
βεβηλωσιά δεν την εγνώρισε, κι έτσι θα μείνει μετά την δικιά μου περασιά
*** *** ***
αν και βαριά συννεφιά, επιμένει πεισματικά
να κρατά νοσταλγικό το καθάριο κάλλος τ'ουρανού,
σε κάποια εποχή που η εξοχή είναι η μόνη Αναπαυτική χαρά,
Εκεί που η ανταμωσιά με την Άγνωστη Αγαπημένη δεν σκιάζεται
από θορύβους περιττά βάναυσους στιγμών ξένης περασιάς,
το Άτι το λευκό μου φτερωτό, διαλέγω αντάξιο της άλλης μεριάς τ'ουρανού
εκείνου που πριν μιας νύχτας στραφτερής, την βαρυσυννεφιά αλλάζει
και την κάνει ένα απέραντο αλώνι, στρωμένο καθαρό μπαμπάκι
τόσο φτάνει μακριά, που με σιγουριά αλλιώτικη τρυφερά
θ' ακουμπήσω την έμορφή σου θυμισιά, να της προσφέρω λίγη ξαποστασιά
*** *** ***
οι στιγμές εκείνες, οι απίστευτα μοναχικές
είναι σχεδόν αβάστακτες
κάτω απ' το βάρος του πόνου,
άγνωστη γλυκιά μου Αγαπημένη,
του πόνου της ζωντανής ανυπαρξίας,
εκείνου που φέρνει, η συνειδητότητα
ενός ανύπαρκτου' μα ζωντανού παρελθόντος
τόσο μάλιστα με ζωηρότητα ζωντανού
που δύσκολα η ψυχή θα μπορέσει,
κι αν γνωστά της ακόμη είναι
τα μονοπάτια που 'μπρος της απλώνονται,
ν' αποφύγει την παγίδα της παντοδυναμίας
που σαν κόλακας καρτερά, σε κάθε της βήμα
να χύσει το πικρόγλυκο, μουδιαστικό φαρμάκι
κι απ' το μεθύσι της αυτό να ξεχάσει' πως
τελευταία αυτή, μέσα σ' όλη την πλάση
μπορεί να γίνει παντοδύναμη

μη σε φοβίζει όμως ο πόνος τούτος
ακόμη κι αν αποκάμεις, απ' το βαρύ του φορτίο
κι αν λίβες έχεις τριγύρω σου, πολλούς
και τ' οξυγόνο με κάθε τρόπο λιγοστεύουν'
μη τρομάξεις, δυο μάτια' Άγνωστης Κόρης Μόνης
κοντά σου, κρυμμένα κάπου βρίσκονται
κι αν χρειαστεί, θα σηκώσει βάρος απ' το βάρος σου'
τελευταία ήρθε μεσ' την πλάση
*** *** ***
βλέμμα
που μέσα του βλέπω το βλέμμα μου
μάτια
που κάθε τόσο ρουφάτε τους πόνους μου
χείλη
που τους πιο κρυφούς μου πόθους φέρνουν στο φως
στόμα
μες την ψυχή μου φύσα την πνοή της ζωής
*** *** ***
Ρόδα ν' ανθίζουν στο στόμα εκείνο,
που φυτεύεις τα φιλιά σου

άγνωστη Αγαπημένη,
η ανάσα σου λιβάδια καθαρά να ζωντανεύει
φωλιάζοντας πεταλούδες στ'άνθη τους
τα πολύχρωμα λεπτά ευαίσθητα αισθήματα σου,
η μορφή σου ήλιος άλλος να φωτίζει
τη μουσική της πλάσης του
κι η ψυχή σου, η ωραιοσύνη τούτη
να του ανασταίνει κάθε νέκρα που οι πόνοι των πολέμων
μέσα του τελείωσαν
*** *** ***
όπως τον νυμφίο της ψάχνει η Ψυχή και θλίβεται σαν δεν τον βρίσκει
έτσι θλίβεται κι όταν εσένα ψάχνει άγνωστη αγαπημένη σκεπτόμενη
πως άλλος νοιώθει τη θερμή γλυκύτητα των μονάκριβων φιλιών σου
μου επιτρέπεις να σε φιλήσω στο στόμα; δεν ξεχνά...
ήταν για μια στιγμή όλη η ύπαρξη, ουρανός και γη, δύο χείλη
κι άλλα δύο, στην πένθιμη μα ταυτόχρονα αναστάσιμη εκείνη σκοτεινιά
και ταυτόχρονα το αντάμωμα πολεμιστή με απόρθητο καστρί
της ψυχής σου η γενναία ωραιότητα, που κράτησε έξω
τον αιμοβόρο κουρσάρο και μια στιγμή έπειτα
ημέρωσε, κάνοντάς τον να μη θέλει αιμοδιψή λάφυρα
μα να γίνει υπηρέτης και σύντροφος
της βασίλισσας του απόρθητου Καστριού

και τώρα που οι εκστρατείες από ίδιους τόπους φέρουν
τις θύμισες της προδοσίας
ξέρει πως δεν του ανήκε η δύναμη της συντροφικότητας
γιατί πολεμιστής άξιος δεν έμαθε, μα κουρσάρος
που κούρσευε ξένων κόπων τις χαρές
γιατί δεν έμαθε να υπηρετεί τη λευκότητά τους

..ποίηση ζητά η Ψυχή
η καρδιά λαβωμένη, στήριγμα ζητά..

Θέλει η Ψυχή να επαναστατήσει μα δεν τα καταφέρνει,
το δηλητήριο που τρέχει στις φλέβες της, δεν είναι πια
κόκκινο μα ούτε λευκό, τη νάρκωσε, η χαμένη αθωότητα
σπάνια υμνήθηκε καθώς της πρέπει, σχεδόν ποτέ.
Γιατί ο φόβος της ψεύτικης μιζέριας που τόσο ύπουλα
κι εύκολα έκανε το αίμα δηλητήριο στην ψυχή, δεν την
άφησε ν' αγαπήσει το μικρό αυτό, μα σπάνιο μαργαριτάρι.
Τόσο σπάνιο, όσο τ' αστέρια μέσα στα χέρια μας.
Ναι. Η χαμένη αθωότητα αγάπη ονομάζεται. Τα βλέπε-
τε τα παιδιά εκεί έξω; Τόσες πρέπει να γίνουν οι
ντροπές της Ψυχής για να γίνει Αθρώπινη. Ντρέπομαι
που απαιτώ να ξεχωρίζω άνθρωπος. Θαυμάζω με θλίψη
τους ανθρώπους που επαναστάτησαν με την μόνιμη σιωπή
τους. Δάσκαλε, στο ίδιο ποτάμι βαδίσαμε σ' απέναντες
όχθες. Δεν έπρεπε ν' αφήσεις ατμός να γίνουν
οι χαμένες αθωότητες. Ξέρω, είναι μάταιο να ζωγραφίσεις
το δηλητήριο που τρέχει ζεστό μέσα στις φλέβες.
Τους πόνους σου όμως, αχθοφόρος η πλάση τους δέχτηκε.

Ειχα εντολη να σε παρω απο αυτο ακριβως το σημειο που βρισκεσαι τώρα
και αναρωτιομουνα πως θα ηταν δυνατο...

Μη στέκεσαι και περιμένεις απαντήσεις, μέσα σου ο θησαυρός, σκάψε βαθιά αυτό το σώμα σου, τι να βρεις απ’ έξω,

Ο δρόμος, το μονοπάτι που ακουλουθάς μέσα σου είναι, από έξω δεν υπάρχει τίποτα, μόνος είσαι, εσύ κι ο εαυτός σου,

μη σε ξεγελά κανείς, καθάρισον πρώτον το εντός του ποτηρίου, τα εντός και η καρδία βυθός! Γνώρισε το Θεό ΛΟΓΟ, ξέρεις που!!!

xristosxatz; τι είπε ο Χριστός; ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΟΔΟΣ!- ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ! -ΕΝΤΟΣ ΗΜΩΝ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ! μέσα σου! μέσα σου! μέσα σου!...

Για κάποιο λόγο που δεν γνωρίζει ούτε η ξεναγός μας τα λόγια αυτά είναι αφιερωμένα σε όλους αλλά περισσότερο
στον Dr Jekyll Mr Hyde!

ΕΛΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΑΣ ΜΙΑ ΦΩΤΕΡΗ ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΟΛΟΥ

και να μεταβάλλεται σε χαρά ακτινοβόλο, σε ξεχειλίζουσα αγάπη. Το Ένα Πνεύμα μας αποκαλύπτει το ευρύτερο εγώ του μέσα σ’ όλο τον κόσμο και πληρούσαι από απόλυτη βεβαιότητα για την ίδια σου την Αθανασία. Όταν εγκλείεσαι μέσα στο εγώ, δεν μπορείς παρά να πεθάνεις χίλιες φορές, γιατί ο διαχωρισμός είναι καταδικασμένος να χαθεί και δεν μπορεί να γίνει αθάνατος. Αλλά δεν μπορεί και να πεθάνει, όταν αποτελεί εν με το παν γιατί σε τούτο βρίσκεται η αλήθεια και η χαρά του. Όταν αισθάνεσαι να σφύζει μέσα στην ψυχή σου η ψυχή ολοκλήρου του κόσμου, είσαι ελεύθερος. Έρχεται τότε να λάβει μέρος στις μυστικές ερωτοτροπίες της όμορφης αρραβωνιαστικιάς, της γης μας και την καλύπτει το πολύχρωμο πέπλο των περιορισμών της και του αρραβωνιαστικού με την άσπιλη λευκότητα. Έμαθε να συμμετέχει στις μεγαλόπρεπες εκείνες εορτές της αγάπης ότι είναι ένας σεβάσμιος καλεσμένος στον εορτασμό της Αθανασίας και καταλαβαίνει το τραγούδι εκείνο του βάρδου-προφήτη:
<<Ο κόσμος γεννήθηκε από την αγάπη, από την αγάπη συντηρείται, προς την αγάπη πηγαίνει και στην αγάπη εισχωρεί >>. Μες την αγάπη συντήκονται και χάνονται όλες οι αντιφάσεις της ύπαρξης μέσα στην αγάπη μόνο δεν βρίσκονται σε αντίθεση ο μονισμός και ο δυισμός. Η αγάπη δεν μπορεί να είναι ταυτοχρόνως ένα και δύο. Μόνο η αγάπη είναι κίνηση και ηρεμία.

Η ΚΑΡΔΙΑ ΠΕΡΙΠΛΑΝΙΕΤΑΙ ΑΔΙΑΚΟΠΑ ΕΩΣ ΟΤΟΥ ΒΡΕΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

και τότε η πορεία της τελειώνει. Είναι μια μορφή εντατικής δράσης η ηρεμία αυτή είναι μια αδιάκοπη ενεργητικότητα κι ένας ησυχασμός που ξαναβρίσκονται μαζί μεσ’ την αγάπη.. Στην αγάπη τα κέρδη και οι ζημιές ισοφαρίζονται, στην εξαίσια αυτή γιορτή, στην μεγάλη αυτή τελετουργία της θυσίας μας της θυσίας του έγώ μας στο Θεό ο αγαπών δίδεται ακατάπαυστα, για να βρίσκεται ακατάπαυστα μεσ’ την αγάπη. Η αγάπη είναι εκείνη που ενώνει και συνδέει αχώριστα την πράξη του "δίδειν" και την πράξη του "λαμβάνειν". Στην αγάπη στον ένα πόλο βρίσκεται το προσωπικό και στη άλλο το απρόσωπο. Στον ένα έχετε την κατάφαση <<Ιδού εγώ >> στον άλλο την κατηγορηματική άρνηση <<δεν είμαι εγώ>>. Τι θα ήταν η αγάπη χωρίς αυτό το εγώ; Στην αγάπη δουλεία και απελευθέρωση δεν είναι αντιφατικά γιατί η αγάπη είναι ταυτοχρόνως η μεγαλύτερη ελευθερία και η μεγαλύτερη δέσμευση. Αν ο Θεός ήταν απολύτως ελεύθερος δεν θα υπήρχε δημιουργία. Το άπειρο Όν αποδείχθηκε το μυστήριον του αυτοπεριορισμού. Κι έτσι, μέσα σ’ αυτό που είναι η αγάπη η ίδια, το άπειρο και το πεπερασμένο Δεν είναι παρά μόνο εν. Δεν επιθυμούμε λοιπόν μόνο την ελευθερία, αλλά επιζητούμε και την υποδούλωση. Η υψηλότερη λειτουργία της αγάπης είναι να παραδέχεται όλους τους περιορισμούς και να τους ξεπερνάει, γιατί τίποτε δεν είναι περισσότερο ανεξάρτητο από αυτήν, κι όμως που αλλού θα βρίσκαμε μια τέτοια κατάσταση εξαρτήσεως;
Στην αγάπη οι αλυσίδες είναι τόσο ένδοξες όσο και η ελευθερία, και υπάρχει στον κόσμο μας μια ωραιότητα που ποτέ δεν προσβάλει την ελευθερία μας. Δεν υψώνει δάκτυλο να μας αναγκάσει ν’ αναγνωρίσουμε την κυριαρχία της. Μας στέλνει μια παράκληση κι όχι μια διαταγή. Γυρεύει από μας αγάπη, και η αγάπη δεν επιτυγχάνεται ποτέ δια της βίας, κι εμάς δεν μας προσελκύει η επιταγή αλλά η χαρά! Ραμπιντραναθ Ταγκορ

..αλλά ακόμα περισσότερο τα λόγια αυτά είναι αφιερωμένα στις κοπέλες του φόρουμ..που είναι οι κοπέλες Νικόμαχε, μήπως τις έφαγε ο κακός λύκος;