- Ελεύθερη Σκέψη, Φιλοσοφία, και…. Πινελιές Ομορφιάς - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
«λοιπόν αυτός που γύρευα είμαι...»
ψήγματα φωτιάς στα υγρά υπόγεια λέξεων
που εν λευκώ αδημονούν αίφνης ονειροδίαιτα
συνονθύλευμα ονείρων «τα πάντα ρει»
πορφυρογέννητη φωτιά τρελής ροδιάς
έγκατα κτερίσματα ρέμβης...
διάττοντα ιδανικά ανάσκελα προσηλωμένα
ριπές μονοσύλλαβης ερημίας...
παρανάλωμα αδηφάγου δάσους
κύκνειοι κάλυκες οργασμού
μαιάνδροι παρομοίωσης εικόνας μεταφοράςντύθηκα χειμωνιάτικο σακάκι
έστριψα στην πρώτη γωνία
με μια μορφή ατομικού ιμπεριαλισμού στη τσέπηστην πρώτη ευκαιρία
σου έβγαλα τη γλώσσα
κι εξαφανίστηκα σφυρίζοντας αμέριμνο σκοπόη επωδός σε μάρανε ποιητή
αντιστροφή της παρομοίωσης που πέτυχε
Πολύ ωραίο Spirit!
Δικό σου;
Μια μέρα, ενώ δούλευε, άκουσε μια κραυγή να έρχεται από την κοντινό βάλτο
Άφησε τον κασμά και έτρεξε γρήγορα προς το βάλτο.
Εκεί είδε μέχρι τη μέση βυθισμένο ένα αγοράκι να φωνάζει βοήθεια, και να προσπαθεί να ελευθερωθεί..
Ο αγρότης Fleming, αμέσως τράβηξε και έσωσε από βέβαιο θάνατο, εκείνο το παιδάκι..
Την επόμενη μέρα, μια άμορφη αμαξά διέσχισε τα φτωχό χωράφια του, και από αυτή κατέβηκε ένας ευγενής, πλούσια ντυμένος, και παρουσιάσθηκε ως πατέρας του μικρού που ο αγρότης είχε σώσει την προηγούμενη ημέρα.
Θα ήθελα να σας το ξεπληρώσω, είπε ο ευγενής, μιας και σώσατε τη ζωή του παιδιού μου!
Δεν μπορώ να δεχτώ καμία πληρωμή για ότι έκανα…απάντησε ευγενικά ο αγρότης, αρνούμενος την χρηματική βοήθεια
Εκείνη την στιγμή παρουσιάσθηκε ο Γιος του αγρότη στην πόρτα του φτωχικού τους.
Είναι Γιος σας, ρώτησε ο ευγενής
Ναι, απάντησε περήφανα ο πατέρας.
Σας προτείνω το έξεις, είπε ο ευγενής! Αφηστεμε να του δώσω εγώ την διαπαιδαγώγηση που θα έχει το δικό μου παιδί. Αν το παιδί μοιάζει του πατέρα, δεν υπάρχει αμφιβολία πως θα γίνει κάποιος που και οι δυο μας, θα είμαστε υπερήφανοι!
Έτσι και έγινε!
Ο γιος του Αγρότη Fleming, πήγε στα καλλίτερα σχολεία της εποχής, έγινε γιατρός στο Νοσοκομείο St.Mary του Λονδίνου, και έγινε διάσημος στον κόσμο, με την ανακάλυψη της πενικιλίνης
Χρόνια αργότερα, ο ίδιος ο γιος του ευγενή που είχε σωθεί από πνιγμό στο βάλτο, αρρώστησε βαριά από πνευμονία.
Αυτή τη φορά ήταν η πενικιλίνη που τον έσωσε από το θάνατο!
Το όνομα του ευγενούς ανδρός, ήταν lord Randolph Churchill
Το όνομα του γιου του, που σώθηκε δυο φορές, sir Winston Churchill.
Κάποιος κάποτε είπε,
Κάτι που πάει….γυρίζει…
Δουλεύετε σαν να μην έχετε ανάγκη από χρήματα…
Αγαπάτε, σαν να μην έχετε ποτέ πληγωθεί…
Χορεύετε σαν να μην σας βλέπει κανένας…
Τραγουδήστε σαν να μην σας ακούει κανείς…
Ζήστε στη γη…σαν να είστε σε παράδεισο!
Είναι, η εβδομάδα της ΦΙΛΙΑΣ!
Στην ΑΤΜΑ, και στο ΓΡΗΓΟΡΗ....
φιλοι μου ειναι οσοι ειναι αληθινοι και δεν παιζουν παιχνιδια σε βαρος μου...
...the soul of the rose...
Είμαι ανοιχτός σε όλους τους ανθρώπους, γίνομαι ένα μαζί τους, δεν είμαι τίποτα παραπάνω σε αυτούς που θα ένοιωθαν αμήχανα, είμαι όλα (γιατί μπορώ) σε αυτούς που μεθούν απο έρωτα πνεύματος και αναγέννηση ψυχής....
αλλά μη μου ζητάς να πισωγυρίσω...όχι φίλε μου...
ο καθένας χαρακτηρίζεται απο τις πράξεις τους, αυτές ας είναι το βαρος του στη ζωή...όχι εγώ...εγώ θα φύγω όπως ήρεμα ήρθα...
Δε μπορώ να εισβάλω στη ζωή κανενός..."ακούω" την πρόσκληση της ψυχής του...όταν πάψει να είναι αληθινή, πάυω κι εγώ-έτσι είμαι δε μπορώ να πώ-να είμαι ψέμματα, συγνώμη αλλά δεν υπάρχει χρόνος για άλλα πιο ρηχά στη ζωή μου...αυτή η ζωή έχει ένα σκοπό...εκεί είμαι αφοσιωμένος
Υ.Γ...όσο κι αν είσαι πολέμιος ή αντίθετος (sorry για τη βαρια λέξη
) του Χριστιανισμού, αυτό που προσπαθείς να κάνεις σε δυο άτομα ονομάζεται ευλογία...το να προσπαθείς να φέρεις την ειρηνη, αυτό ακριβώς είναι...(οχι οτι εγω είμαι φανατικός χριστιανός-κάθε άλλο) αλλά είμαι μέλισσα που ψάχνει άνθη με ενδιαφέρων άρωμα...εκει είναι η θέση μου...μακρια απο ονομασίες και θρησκείες
Καλή σου ημέρα Πλάτωνα...
Ω Μητέρα! Ο αέρας είν'εκείνο το ανάλαφρο πράγμα..
που γυρίζει μέσα στο κεφάλι σου και γίνεται πιο καθαρό όταν γελάς!
Edited by - reptilesalonica on 18/02/2004 01:45:42
οσα μονοπατια και αν διεσχισα,
σε οσα φεγγαρια εφυγαν και με πλανεψαν,
δεν σε βρηκα μεσα μου,ουτε στο φως,
ουτε στο σκοταδι ,μα ουτε το ξημερωμα,
ποσα ποταμια και λιμνες που γεμισαν
τα δακρυα της υπαρξης ,μεσα στην καρδια μου,
απελπισμενος προσπαθω τα κομματια μου να μαζεψω,
θλιμμενος που δεν βρηκα την μαγεια ,να μου δειξει,
τον τροπο να σε βρω,να σε κοιταξω εστω τοσο δα λιγουλακι,
γαληνη....ποσα εχω να σου πω...ποσα εχω να σου ψυθιρισω....
...ποσο σε ποθω...την φλογα δεν θα σβησω...,οσο και αν χρειαστει
θα περιμενω.....μεχρι να μην εχω τιποτα πια να προσφερω...
παρα μοναχα την ζωη μου....
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
WHISPERS OF THE DREAMS
WHISPERS OF THE DREAMS
Edited by - manos on 18/02/2004 10:36:44
Ήταν ένα πανέμορφο ψηλό δένδρο. Όταν έβγαινα στο μπαλκόνι, μου άρεσε να χαϊδεύω τα κλωνάρια του. Έφτανε ψηλά, μέχρι τον έκτο όροφο της πολυκατοικίας, και όλοι αναρωτιόντουσαν αν θα την ξεπέρναγε μια μέρα. Λεπτό, υγιές, καμαρωτό, έδινε απλόχερα οξυγόνο γύρω του, το καλοκαίρι δροσιστικό ήσκιο, και τα λεπτότερα κλαριά του, γινόντουσαν αμέτρητες θέσεις σε κάθε λογής πετούμενο. Με τον καιρό είχε γίνει φίλος, αν ξέχναγα να το χαϊδέψω, φαινόταν σαν να μίλαγε, τσκ…τσκ.. ψιθύριζαν τα κλωνάρια του!
Ήταν ένα υπέροχο ψηλό δένδρο, δεν έχανε την φρεσκάδα και το πράσινο, ούτε στο μεσοχείμωνο!
Στην πόλη που ζω, χιονίζει σπάνια, μα πριν δυο μέρες, ούτε οι μετεωρολόγοι μπόρεσαν να προβλέψουν το κύμα ψύχους που πλησίαζε. Πάνω στο δένδρο μαζεύτηκαν κοτσύφια, οι συνηθισμένοι σπουργίτες που περίμεναν καρτερικά για λίγα ψίχουλα…. μα, με τις πρώτες νιφάδες, έφυγαν και αυτά. Ήταν υπέροχο να τις βλέπει κάνεις, πώς κάλυπταν απέναντι το πάρκο, το δρόμο, τα αυτοκίνητα, και το δένδρο…. που τα φανταχτερά πράσινα κλωνάρια του, γινόντουσαν σιγά σιγά κάτασπρα.
Ήταν αργία. Παράξενη η όλη ησυχία που επικρατούσε. Κοίταξα από το παράθυρο, τα πάντα κάτασπρα…άνοιξα την πόρτα της βεράντας…Καμία κίνηση. Ένα μεγάλο άσπρο σεντόνι από χιόνι σκέπαζε τα πάντα, ενώ συνέχιζε να χιονίζει... Θα είχε φτάσει τους 30 πόντους πια. Το μόνο κλωνάρι που δεν ήταν χιονισμένο, ήταν αυτό που έμπαινε μέσα στη μεγάλη βεράντα… Πλησίασα λίγο να το χαϊδέψω, μα αυτή τη φορά το ΤΣΚ..ΤΣΚ…ΤΣΚ ήταν έντονο! Θα κρυώνει σκέφτηκα, μα αμέσως η λογική απάντησε…
Δεν κρυώνουν τα δένδρα…
μα αυτό πάλι μίλησε, ΤΣΚ…ΤΣΚ…ΤΣΚ..ΤΣΚ
Το κοίταξα καλλίτερα! Τα μεγάλα του κλαριά είχαν γείρει από το βάρος. Πήγα στην άκρη στο μπαλκόνι και κοίταξα προς τα κάτω. Το αυτοκίνητο, δεν το είχα βάλει στο γκαράζ... μα σε πριβέ θέση, μπροστά από το δένδρο!
ΤΣΚ…ΤΣΚ…ΤΣΚ…ΤΣΚ...ΤΣΚ...ακόμα αυτό!
Κάτι μου λέει το δένδρο, σκέφτηκε μέσα μου, μα ο ορθολογικός ΝΟΥΣ ακόμα επενέβη!
Σιγά μη μιλάνε τα δένδρα…
Δεν έδωσα σημασία…Φόρεσα της μπότες, έβαλα το μπουφάν, πείρα τα κλειδιά και κατέβηκα στο παρκινκ…εκείνη την ώρα έφτανε ο φίλος, με το ολοκαίνουργιο πολυτελές αυτοκίνητο…
Φεύγεις Πλάτωνα? ρώτησε…
Όχι Σιλβανο, μα μην παρκάρεις εδώ….έλα μαζί μου…του είπα.
Ο Σιλβανο με άκουσε, έτσι αφήσαμε τα αυτοκίνητα λίγο μακρύτερα!
Γυρνώντας, γελώντας, μου είπε!
Φοβάσαι μην πέσει το δένδρο? Αν πέσει αυτό… τότε πρέπει να πέσουν όλα!
Του είπα πως είναι ψηλό, και κλαδεμένο από την μεριά της πολυκατοικίας…
Το βράδυ, όπως σχεδόν κάθε Σάββατο, θα περνούσαμε λίγες ώρες μαζί, μια πίτσα, μια μπίρα, όμορφη κουβεντούλα, ενω έξω συνέχιζε να χιονίζει…Είχε έρθει άλλος ένας φίλος με τη γυναίκα του, και βρεθήκαμε στο σαλόνι για κουβεντούλα, λίγο φιλοσοφία, λίγο αστεία, ότι συνήθως γίνεται, όταν βρίσκονται οι φίλοι…
Μέχρι που χαριτολογώντας, είπε ο Σιλβανο!
Ο Φόβος κανονίζει τα πάντα… Ακόμα και εσένα… μιας και μετακίνησες το αυτοκίνητο, και δεν άφησες ούτε και μένα να παρκάρω…
Γέλασαν όλοι, μαζί και εγώ… και μέσα μου σκέφτηκα, πως ίσως έχουν δίκαιο! Πέρασαν άλλα 10 λεπτά, όταν ακούσαμε ένα μεγάλο θόρυβο…από το δρόμο! Βγήκαμε στο μπαλκόνι…το Δένδρο είχε πέσει, τσακίζοντας κυριολεκτικά από κάτω ένα αυτοκίνητο, και είχε κλίσει όλο το δρόμο….μέχρι το απέναντι πεζοδρόμιο… πλακώνοντας ελαφρότερα, άλλο ένα αυτοκίνητο!
Οι φίλοι, γύρισαν προς το μέρος μου…επιδοκιμάζοντας αυτή τη φορά την πρόβλεψη μου, μα εγώ σκέφτηκα πως έχασα ένα φίλο….
Ενα ήσυχο καλό φίλο, που μιλούσε…με τον τρόπο του!
quote:
... μα εγώ σκέφτηκα πως έχασα ένα φίλo...Ενα ήσυχο καλό φίλο, που μιλούσε…με τον τρόπο του!
Goodbye my Friends, I'm leavin' you today
The Quest is hard,
I hope I'll fine a way home one day...
ME EIΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
Τον είχαν κάνει ΑΓΙΟ…
Οι άνθρωποι τον είχαν επιλέξει
Και αυτός είχε δεχτεί…
καμάρωνε κιόλας,
μέσα στις επαναλήψεις
μέσα σε πιστοφανη δόγματα
μέσα σε επιφανειακές ιεροτελεστίες
ζητούσε και ζητούσαν
ψυχολογική ασφάλεια…
μα έτσι Καλλιεργούσαν
νωθρότητα και αναισθησία,
….ο εκφυλισμός ξεκίναγε.
Αχ ευαισθησία,
Εσύ που πας σε βάθος…
και τις ΣΚΙΕΣ διώχνεις,
το μέσα και έξω….
ποτέ δεν ξεχωρίζεις…
γη και ουρανός
είναι μαζί σου.
Λέξεις…σκέψεις…
Παγίδα και Δόλωμα
σύμβολο…και καταφύγιο..
σχήμα και συνέχεια
του παραπλανημένο Νου,
που αν δεν κατανοήσει
το παιχνίδι,
γίνεται σκλάβος τους,
και αρχίζει…. η θλίψη!
ορισμένοι ίσως τις βρουν τραβηγμένες,
δεν είναι για αυτούς,
άλλοι πάλι ίσως σκεφτούν,
πως σωστά είναι όσα γράφω,
….. και αυτό, λίγο μετράει…
αυτό που μετράει στον καθένα,
είναι η αλήθεια,
και είναι τόσο εύκολη και δύσκολη
τόσο φανερή και κρυφή,
τόσο προσιτή και απρόσιτη
όσο και η Ζωή.
Κομμάτια του Νου εδώ και εκεί,
κάποιοι τα θεωρούν αλήθειες,
κάποιοι πάλι κοροϊδεύουν
γιατί έχουν τα δικά τους κομμάτια
να βαυκαλίζονται….
σκοτεινιασμένα περάσματα,
από θολωμένες συνήθειες,
στο ψάξιμο κάποιας απόλαυσης
που ζητά έντονα την επανάληψη του,
στην ίδια… η σε καινούργια μορφή,
λαχτάρα,…. το λένε μερικοί.
Βρήκαν ιθακες,
Βρήκανε βάρκες,
Βρήκανε όχθες
Βρήκαν δασκάλους
Βρήκανε σκέψεις
Βρήκανε θλίψη.
Βρήκανε δράση,
….της στιγμής η ανάγκη,
μα όχι αγάπη.
Αχ βρε Νου,
σαν μια σημαία, κυματίζεις,
έγινες σπουδαίος…
σε κάνανε σπουδαίο…
Αχ βρε Νου…
Πως κατάντησες,
Σε σύμβολα φυλακίστηκες..
οι στάχτες τους σε θρέψανε
γιατί ήσουν άγονος...
έτσι γεννήθηκες… σαν σκέψη.
Τώρα οι λέξεις,
τα σύμβολα,
Έγιναν σπουδαία….
σε κυριαρχούν.
και εσύ συνεχώς επινοείς,
ασημαντότητες.
Μπρος, για τον επόμενο Ναό,
από πέτρα φτιαγμένο,
να αντέχει στο χρόνο…
και να σε καταστρέφει…
Απεραντοσύνη,
Νοημοσύνη…ελεύθερη,
δεν θα βρεθείς σε μαγαζιά
ούτε σε διδασκάλους,
Κινείσαι αέναα…
άφοβα στο Χρόνο,
μα δεν του ανήκεις.
του άγραφου χώρου επήρε την ψυχή μου,
την πήρε απο τότε και την πήγεν
απάνω απο τον ίλιγγον, απάνω
κι απ' τον φόβο, μέσα στη Νεφέλη
της τρικυμίας και μ' άνοιξε τα μάτια
στις αστραπές και φώτισε βαθιά μου
την πνοή του μυστηρίου, τον τεράστιο
του Μυστηρίου παλμό μες στην καρδιά μου..
..........................
Κι έσκισα με τα χέρια μου
τον πλανερό τριγύρω αγέρα,
κι έφεξε ομπρός στα μάτια μου,
στα πέλαγα και στα βουνά,
ο όρθος των άστρων και η βαθιά,
Ιερή της πλάσης μέρα.
Μια λύρα, του ήλιου.
Ακούγονταν στον τρίσβαθον αιθέρα!
....Και μέσα μου έκραξε η καρδιά
ωσάν αετού φοβερή κλαγγή
ανέβα, ανέβα, ανέβα!
Υπάρχουν στιγμές, που η γλώσσα αδυνατεί να περιγράψει τα συναισθήματα
ή αν προσπαθήσει θα τα αδικήσει, γιατί θα παραλήψει τα περισσότερα... και τότε γίνεται "φυλακή" της ψυχής..
Κάποιες φορές όμως, κάποιοι... με περίσσευμα ψυχής, καταφέρνουν να μας απογειώσουν τόσο ψηλά, εκεί όπου εκείνοι πετούν...
Ισως μερικοί, να νοιώσουν "ίλιγγο" και να γαντσωθούν κάπου για "ασφάλεια", άλλοι να πέσουν.., μα μη λυπάσαι, γιατί εσυ προσπάθησες!
Άλλωστε, δεν τους έδειχνες το δαχτυλίδι στο δάχτυλο σου, αλλά το "δάσος".. την λευτεριά απ' του νου τις αγκιλώσεις.. το δρόμο προς το φως, μακριά απ' τα σκοτάδια και την ζάλη των λιβανιών..
Και, μην υποτιμάς την χαρά που έδωσες, στους "κάποιους", - δεν έχει σημασία "πόσους" - που σε συντρόφευσαν στην "πτήση".
Νά'σαι καλά για το "ταξίδι"...
Ακόμα και μέσα από διάφορες θρησκείες η τελική αυτή λύτρωση δόθηκε μέσα από κάποιες διδασκαλίες ως μια τέλεια επιθυμητή κατάσταση.
Σύμφωνα με το Βουδισμό, μιάς κι η ψυχή επανεσαρκώνεται, πιστεύεται πως μέσω του διαλογισμού και της ανάπτυξης της συνείδησης το πνεύμα φτάνει στη νιρβάνα.
Σύμφωνα με τον Χριστιανισμό και τον Ισλαμισμό οι δίκαιες κι αγαθές πράξεις του ανθρώπου όσο καιρό ζεί καθορίζουν αν η ψυχή του θα ανταμειφθεί με την αιώνια λύτρωση κι αν θα πάει στον παράδεισο ή όχι.
Στον Ινδουισμό (όπου επίσης υπάρχει επίσης η πεποίθηση της μετενσάρκωσης) ο δρόμος για τη λύτρωση επέρχεται μέσα από την συνειδητοποίηση της ανώτερης Αλήθειας.
Παρόλα αυτά τα παραδείγματα σκοπός αυτού του topic δεν είναι να δώσει έμφαση στις διάφορες θρησκευτικές πεποιθήσεις οι οποίες παρατέθηκαν μόνο και μόνο παραδειγματικά.
Σκοπός αυτού του topic είναι να αναρωτηθούμε για το τι είναι τελικά αυτή η λύτρωση στην οποία έχει δοθεί τόση έμφαση ανά τους αιώνες?
Πως μπορεί ο άνθρωπος να φτάσει σε αυτήν και πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για να επιτευχθεί?
Κι εν κατακλείδι όταν αναφερόμαστε στη λύτρωση της ψυχής μας πρέπει να αναφερόμαστε σε αυτήν καθαρά σε μεταθανάτιο επίπεδο ή μπορούμε να την ορίσουμε και στο τώρα, στη περίοδο της ζωής μας?
Υπάρχουν καταστάσεις οι οποίες θα μας εμπόδιζαν από αυτήν την ιδεατή κατάσταση κι από τις οποίες θα έπρεπε να απαλλαγούμε?
In anticipation of my resurrection...
Edited by - Dying_Incubus on 25/02/2006 17:51:40
πολύ καλό το θέμα σου. Ότι θα πω είναι προσωπική απόλυτα γνώμη για να μη παρεξηγούμαστε.
Όλοι θέλουμε την λύτρωση. Αλλά γιατι? Από φόβο. Δεν αγαπάμε γιατί έρχεται από μόνο του, αλλά αγαπάμε και νοιαζόμαστε από φόβο για να μη πάμε στη "κόλαση". Αυτό όμως είναι το κακό. Το ότι όλοι πολεμάμε από φόβο. Είναι λάθος όμως.
Το πόσο εύκολο είναι? είναι πολύ εύκολο, αλλά εμείς το κάναμε δύσκολο. Γιατι? Γιατί έχουμε κάνει έτσι τη ζωή μας.
Και όσο προχωράει ο ανθρώπινα νοούμενος χρόνος, τόσο πιο δύσκολα θα είναι για κάποιον να μάθει να έχει μέσα του το φως που οδηγεί στην απόλυτη αγάπη για τον συνάνθρωπο πρώτα, την αγάπη που δεν έχει εγωισμό. Γιατί πολλές φορές η αγάπη που δείχνουμε είναι εγωιστική. Μου αρέσει αυτός ο άνθρωπος και τον αγαπώ, γιατί κάνει τελικό καλό στην δική μου ψυχή, περνάω καλά εγώ μαζί του, και δεν τον αγαπάμε γιατί ειναι αυτός που είναι, έτσι απλά.
Τώρα αν η λύτρωση είναι τώρα η μετά , τι σημασία έχει. Θέλω να πω, είτε τώρα είτε μετά, πάντα κάτω από τα μάτια όποιου Θεού που πιστεύουμε δεν είμαστε? Εχει σημασία η τοποθεσία αν είναι η γή όπως τη ξέρουμε ή ένα άλλο σύμπαν ή όπως αλλιώς λέγεται? Πάντα δεν θα πρέπει να είναι αυτός ο σκοπός μας? Η αγάπη, το φως, η καθαρή ψυχή χωρίς εγωισμό?
Ελπίζω να έπιασα το θέμα σου DI και να μη ξέφυγα.
Ευχαριστώ
Είναι η καρδιά φωτιά και χιόνι, γυρίζει μόνη, να βρει Θεό
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ
ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΛΥΤΡΩΣΗ
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
τα δύο πρώτα φυσικά υπάρχουν. Απλά πιστεύω ότι είναι βήματα για την λύτρωση. Αρα είναι κάποια από τα βήματα που πρέπει να κάνεις.
Ευχαριστώ
Είναι η καρδιά φωτιά και χιόνι, γυρίζει μόνη, να βρει Θεό
Οπότε αναφέρεται σε θέματα Θείας Δικαιοσύνης και όχι αν πρέπει εμείς να ζητήσουμε συγνώμη.
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
να με συγχωρέσεις κατάλαβα λάθος. Κατάλαβα ότι είναι προσωπικά για τον καθένα προς τους άλλους. Ότι δηλαδή συγχωρούμε τους άλλους ότι και να μας κάνουν.
Ευχαριστώ
Είναι η καρδιά φωτιά και χιόνι, γυρίζει μόνη, να βρει Θεό
quote:
Όλοι θέλουμε την λύτρωση. Αλλά γιατι? Από φόβο. Δεν αγαπάμε γιατί έρχεται από μόνο του, αλλά αγαπάμε και νοιαζόμαστε από φόβο για να μη πάμε στη "κόλαση". Αυτό όμως είναι το κακό. Το ότι όλοι πολεμάμε από φόβο. Είναι λάθος όμως.
Σε μια κόλαση μπορεί να ζούμε ήδη, ο παράδεισος επίσης μπορεί να κατοικεί μέσα σου. Ο φόβος που αναφέρεσαι, κατά την άποψή μου, αναφέρεται στην μονιμοποίηση μιας κατάστασης, σε μια ανεπίστροφη κόλαση, χωρίς παράθυρα, χωρίς πόρτες διαφυγής.
Μπορούμε να το δούμε όμως και αλλιώς, μπορούμε να πολεμάμε γιατί αγαπάμε το φώς και σε αυτό θέλουμε να καταλήξουμε.
Αγαπητέ Dying_Incubus
Η λύτρωση της ψυχής νομίζω ότι επέρχεται με την κάθαρση της συνείδησης. Βέβαια πολλές φορές υπάρχει ο κίνδυνος του καυτηριασμού της συνείδησης κατά τον οποίο κάποιος δεν μπορεί ή δεν μπορεί αν θέλει να κοιτάξει τα λάθη του και τις παρεκτροπές από αυτό που πραγματικά πιστεύει σαν σωστό και τίμιο.
Νομίζω πως αυτή ή λύτρωση, ή κάθαρση κατ’ εμέ, της συνείδησης, αναφέρεται στην παρούσα ζωή, και ξεκινάει από την στιγμή που θα παραδεχτούμε με ειλικρίνεια τα σφάλματά μας.
Φιλικά,
Trovadouros
Αγαπητή another star, αναφέρεις οτι ένας τρόπος για τη λύτρωση της ψυχής μας είναι η αγάπη.
Αναφέρεις επίσης πως αγαπάμε όχι επειδή νιώθουμε την αγάπη μέσα μας αλλά επειδή νιώθουμε πως πρέπει να αγαπήσουμε για να μην πάμε στην Κόλαση.
Καταρχάς νομίζω πως ίσως ήταν καλύτερο να μην κάνομε αναγωγή σε Κόλαση κτλ αλλά κατανοώ πως το ανέφερες για να υποδηλώσεις οτι η αγάπη δεν είναι αληθινή.
Ναι, έχεις δίκιο, φίλη μου!
Πιστεύεις όμως οτι αυτό που συμβαίνει (οτι δηλαδή αγαπούμε κατ' ανάγκη) είναι αγάπη?
Νομίζω πως θα συμφωνήσεις πως η αγνή, η καθαρή αγάπη δεν πρέπει να διακατέχεται από την έννοια του συμφέροντος ή να εξυπηρετεί ίδιους σκοπούς, σωστά?
Και νομίζω πως θα συμφωνήσεις μαζί μου, διαβάζοντας αυτό που έγραψες:
quote:
Το πόσο εύκολο είναι? είναι πολύ εύκολο, αλλά εμείς το κάναμε δύσκολο. Γιατι? Γιατί έχουμε κάνει έτσι τη ζωή μας.
Και όσο προχωράει ο ανθρώπινα νοούμενος χρόνος, τόσο πιο δύσκολα θα είναι για κάποιον να μάθει να έχει μέσα του το φως που οδηγεί στην απόλυτη αγάπη για τον συνάνθρωπο πρώτα, την αγάπη που δεν έχει εγωισμό. Γιατί πολλές φορές η αγάπη που δείχνουμε είναι εγωιστική. Μου αρέσει αυτός ο άνθρωπος και τον αγαπώ, γιατί κάνει τελικό καλό στην δική μου ψυχή, περνάω καλά εγώ μαζί του, και δεν τον αγαπάμε γιατί ειναι αυτός που είναι, έτσι απλά.
Αγαπητή gretel, αναφέρεσαι στο νόμο της ανταπόδωσης εδώ, σωστά?
quote:
Αγαπητή another star φυσικά το απόφθευγμα δεν αναφέρεται σε κάτι που πρέπει να κάνουμε εμείς. Είναι "κοσμικός νόμος". Δηλ. αν π.χ. πιστεύεις στον νόμο του Κάρμα -της ανταπόδωσης- αν στη ζωή σου κάνεις π.χ. ένα φόνο, ένα βιασμό κ.λ.π. όσα συγνώμη και να πείς, ο νόμος θα σου δώσει τόσο πόνο όσο προκάλεσες.
Οπότε πιστεύεις πως για τη λύτρωση του ανθρώπου από οτιδήποτε τον ταλανίζει, σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν τα προηγούμενα "κρίματα" του.
Πως θα μπορούσες λοιπόν να αλλάξει αυτή την κατάσταση?
Αγαπητέ Trovadouros, νομίζω πως δε μπορώ παρά να συμφωνήσω απόλυτα σε αυτό:
quote:
Νομίζω πως αυτή ή λύτρωση, ή κάθαρση κατ’ εμέ, της συνείδησης, αναφέρεται στην παρούσα ζωή, και ξεκινάει από την στιγμή που θα παραδεχτούμε με ειλικρίνεια τα σφάλματά μας.
Θεωρώ πως για να μπορέσεις να ξεφύγεις από όλα όσα σε κρατάνε κι εμποδίζουν την προσωπική σου "κάθαρση" έχουν να κάνουν σε πρώτο στάδιο με την συνείδηση μας.
Για να λυτρωθείς πρέπει να βοηθήσεις την συνείδηση σου ώστε να λυτρωθεί η ίδια απ' ό,τι τη βαραίνει και την "κρατάει".
Αυτό όμως κατά τη γνώμη μου είναι εξαιρετικά δύσκολο.
Στην ουσία μιλάμε για έναν πόλεμο εναντίον του ίδιου μας του εαυτού που είναι και ψυχικά επίπονος αλλά και πολλές φορές δεν τον αφήνουμε να φτάσει ως το τέλος του.
Από την άλλη θεωρείς οτι όλοι οι άνθρωποι μπορούν να φτάσουν σε αυτό το σημείο, να κατανοήσουν αυτή την αναγκαιότητα?
In anticipation of my resurrection...
quote:
Από την άλλη θεωρείς οτι όλοι οι άνθρωποι μπορούν να φτάσουν σε αυτό το σημείο, να κατανοήσουν αυτή την αναγκαιότητα?
Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι φτάνουν σε αυτό το σημείο. Όλοι κατανοούν αυτή την αναγκαιότητα, αυτή της κάθαρσης, αλλά δεν μπορούν να έχουν όλοι τον ίδιο τρόπο για να την επιτύχουν ενώ άλλοι δεν μπορούν ούτε και να την φτάσουν.
Κάποιες από τις συμπεριφορές, που τώρα έχω στο μυαλό μου, είναι οι παρακάτω:
Ορισμένοι αντιλαμβάνονται αυτή την αναγκαιότητα και ζητούν από κάτι ανώτερο την συγχώρεση.
Άλλοι καταφεύγουν στον καυτηριασμό της συνείδησής τους, οπότε και δεν λαμβάνουν, από τον εαυτό τους τουλάχιστον καμία κατάκριση.
Άλλοι δεν έχουν το κουράγιο να αντιμετωπίσουν την όποια κατάκριση λαμβάνουν, και από το υπόλοιπο σύνολο των ανθρώπων, και τρέπονται στην φυγή. Αν δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τον ίσιο τους τον εαυτό τρέπονται πάλι στην φυγή. Ένας ακόμη λόγος που κάποιος μπορεί να φτάσει στην αυτοκτονία ίσως, ή στην παραλλαγή της προσωπικότητάς του.
Νομίζω παρόλα αυτά όμως πως η μόνη πραγματική λύση και η μόνη υγιής, είναι να ρίχνουμε φως στην ψυχή μας και να παραδεχόμαστε την όποια κατάσταση και αν έχουμε προκαλέσει και την όποια αλήθεια αντιπροσωπεύει το εγώ μας. Το επόμενο βήμα είναι η κατανόηση των παραπάνω, και τελικά η αλλαγή πορείας, ή αλλιώς μετάνοιας αλλά όχι μεταμέλειας.
Φιλικά,
Trovadouros
Από τί;
Είναι πολλά τα λύτρα; Ποιός τα δίνει και ποιός τα παίρνει;