- Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΑΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΒΙΩΜΑ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
quote:
Το βασικό ερώτημα που προκύπτει και μας αφορά όλους, τον καθένα μας είναι το εξής: Η ίδια μας η φύση που Εδράζεται στην Άπειρη Συνείδηση μας δημιουργεί την υποχρέωση να βιώσουμε την Αλήθεια. Το τι σημαίνει αυτό και τι συνέπειες έχει πρέπει να το ανακαλύψουμε στην πράξη. Μπορούμε να το κάνουμε; Μπορούμε να βιώσουμε τον Αληθινό Εαυτό μας; το Άπειρο; το Απόλυτο;
Φυσικά και μπορούμε. Όμως για να το κάνουμε, απαραίτητη, ικανή και αναγκαία συνθήκη είναι να "σπάσουμε" αυτήν την μηχανικότητά μας, να αποταυτιστούμε απ' όσα και με όσα είμαστε ταυτισμένοι, να ξυπνήσουμε από τον ύπνο μας και να ... απογοητευτούμε απ' όσα και με όσα είμαστε γοητευμένοι. Όλα αυτά είναι μια εργασία πολύ δύσκολη, θέλει πολύ χρόνο, υπομονή, επιμέλεια, αντοχή και πάνω απ' όλα, θέλει να μάθουμε να λέμε την αλήθεια. Την αλήθεια σε ότι αφορά εμάς.
Το να μάθουμε να λέμε την αλήθεια, είναι μια κουβέντα. Γιατί ο άνθρωπος λέει συνέχεια ψέματα. Ακόμη κι όταν θέλει να πει την αλήθεια, λέει ψέματα. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν ξέρει να μιλάει. Η αλήθεια, δεν είναι κάτι που μπορείς να το πεις. Η αλήθεια λέγεται μερικές φορές, δεν την λέω ούτε εγώ, ούτε κανείς.
quote:
Αυτό που λέμε είναι τελείως απλό και φυσικό. Ξεκινάμε από αυτό που είμαστε, διευρύνουμε αυτό που είμαστε, βιώνουμε αυτό που Είμαστε στο Βάθος. Δεν μιλάμε ούτε γιά θεωρίες, ούτε γιά εκκλησίες και σκοπιμότητες, ούτε για εκμετάλευση, είτε ιδεολογική, είτε οικονομική, ούτε γιά τίποτα άλλο.
Αν ξεκινάς απ' αυτό που είσαι, τότε δεν θα βρεις ποτέ ποιος είσαι. Αυτό είναι το μέγα λάθος που κάνουμε. Δεν ξεκινάμε απ' αυτό που είμαστε, γιατί αυτό που είμαστε είναι αυτό που νομίζουμε πως είμαστε. Άλλο αυτό που είμαστε, κι άλλο αυτό που νομίζουμε πως είμαστε.
Ξεκινάμε απ' αυτό που δεν είμαστε, απ' αυτό που δεν γνωρίζουμε. Δεν γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και ξεκινάμε να βρούμε ποιοι είμαστε. Αν γνωρίζαμε, τότε δεν θα ξεκινούσαμε καν ένα τέτοιο δύσκολο "ταξίδι".
Αν ξέρω ποιος είμαι, γιατί να ψάξω να βρω ποιος είμαι ; Το θέμα είναι πως αυτό που λέω πως "ξέρω", δεν είναι αυτό που πραγματικά ξέρω, αλλά αυτό που νομίζω πως ξέρω.
Όταν ο άνθρωπος κατανοήσει αυτήν την διαφορά, τα πράγματα θα είναι πολύ πιο εύκολα γι' αυτόν.
Όποια βοήθεια από τη μεριά σου βέβαια δεκτή
"Μην σταματάς να σπέρνεις αστέρια ακόμα κι' όταν δεν φαίνονται με γυμνό μάτι."
όχι η αλήθεια, αυτό που Είναι, Είναι.
Το πως αντιλαμβανόμαστε αυτο που είναι
έχει να κάνει με το πρίσμα μέσα απο το οποίο βλέπουμε.
Το Είναι, με βάση τη δικιά μου κατανόηση, το γνωρίζει κάποιος όταν παύει να χρησιμοποιεί φακούς, και αυτό λέγεται αποταύτιση. Όταν κάποιος χρησιμοποιεί φακούς τότε λέμε ότι βλέπει να πράγματα υποκειμενικά.
Θα μπορούσαμε(εννοιολογικά) να πούμε για τον άνθρωπο που φορά φακούς ότι βλέπει μια προσωπική αλήθεια(-υποκειμενική), ενώ για αυτόν που δεν φοράει(και που μπορεί να δει και τους φακούς των άλλων εκ τούτου;) ότι βλέπει μία καθολική αλήθεια.
Για τον τελευταίο δεν υπάρχει "ψέμα" γιατί όλα ΕΙΝΑΙ. Η άπειρη κατανόηση του, του επιτρέπει να αντιλαμβάνεται το πρίσμα του άλλου και να αποδεχεται την αλήθεια που αυτός εκφράζει ΥΠΟ ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΠΡΙΣΜΑ. Δεν την επικρίνει ούτε θίγεται απ αυτήν.
Κάπως έτσι..
Αυτό που είναι, είναι. Το μολύβι πάνω στο γραφείο όποια και αν είναι η άποψη μου για αυτό δε παύει να είναι ένα μολύβι πάνω στο γραφείο.
Αν η αλήθεια βρισκόταν μέσα στο μυαλό μας, τότε, ίσως, να ήταν υποκειμενική.
Αν όχι δίγουρα δεν είναι.
Αλλά η αλήθεια είναι κάτι εμπειρικό, δεν είναι μια ιδέα που μπορείς να την αρθρώσεις και αν τη περιορίσεις σε λέξης.
Η αλήθεια εν τέλει είναι ένας τρόπος αντίληψεις.
Ο τρόπος αντίληψεις του ανθρώπου που είναι "κενός" απο προ-κατάληψη. Λευκό χαρτί. Έχει μια αντίληψη διευρημένη, σαν του παιδιού, αλλα τελείως ανεξάρτητη. Κάπως έτσι.
Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 28/06/2010 18:10:21
quote:
Φυσικά και μπορούμε. Όμως για να το κάνουμε, απαραίτητη, ικανή και αναγκαία συνθήκη είναι να "σπάσουμε" αυτήν την μηχανικότητά μας, να αποταυτιστούμε απ' όσα και με όσα είμαστε ταυτισμένοι, να ξυπνήσουμε από τον ύπνο μας και να ... απογοητευτούμε απ' όσα και με όσα είμαστε γοητευμένοι. Όλα αυτά είναι μια εργασία πολύ δύσκολη, θέλει πολύ χρόνο, υπομονή, επιμέλεια, αντοχή και πάνω απ' όλα, θέλει να μάθουμε να λέμε την αλήθεια. Την αλήθεια σε ότι αφορά εμάς.
Σωστά όλα αυτά, ομως δέν είναι μόνο αυτό που χρειάζεται για να βιώσουμε την αλήθεια σωστά? Αυτά που περιγράφεις είναι απλώς μια στάση που πρέπει να κρατήσουμε.
quote:
Μμ.. αντικειμενική είναι η αντίληψη μας,
όχι η αλήθεια, αυτό που Είναι, Είναι.Το πως αντιλαμβανόμαστε αυτο που είναι
έχει να κάνει με το πρίσμα μέσα απο το οποίο βλέπουμε.Το Είναι, με βάση τη δικιά μου κατανόηση, το γνωρίζει κάποιος όταν παύει να χρησιμοποιεί φακούς, και αυτό λέγεται αποταύτιση. Όταν κάποιος χρησιμοποιεί φακούς τότε λέμε ότι βλέπει να πράγματα υποκειμενικά.
Θα μπορούσαμε(εννοιολογικά) να πούμε για τον άνθρωπο που φορά φακούς ότι βλέπει μια προσωπική αλήθεια(-υποκειμενική), ενώ για αυτόν που δεν φοράει(και που μπορεί να δει και τους φακούς των άλλων εκ τούτου;) ότι βλέπει μία καθολική αλήθεια.
Για τον τελευταίο δεν υπάρχει "ψέμα" γιατί όλα ΕΙΝΑΙ. Η άπειρη κατανόηση του, του επιτρέπει να αντιλαμβάνεται το πρίσμα του άλλου και να αποδεχεται την αλήθεια που αυτός εκφράζει ΥΠΟ ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΠΡΙΣΜΑ. Δεν την επικρίνει ούτε θίγεται απ αυτήν.
Κάπως έτσι..Αυτό που είναι, είναι. Το μολύβι πάνω στο γραφείο όποια και αν είναι η άποψη μου για αυτό δε παύει να είναι ένα μολύβι πάνω στο γραφείο.
Αν η αλήθεια βρισκόταν μέσα στο μυαλό μας, τότε, ίσως, να ήταν υποκειμενική.
Αν όχι δίγουρα δεν είναι.
Αλλά η αλήθεια είναι κάτι εμπειρικό, δεν είναι μια ιδέα που μπορείς να την αρθρώσεις και αν τη περιορίσεις σε λέξης.
Η αλήθεια εν τέλει είναι ένας τρόπος αντίληψεις.
Ο τρόπος αντίληψεις του ανθρώπου που είναι "κενός" απο προ-κατάληψη. Λευκό χαρτί. Έχει μια αντίληψη διευρημένη, σαν του παιδιού, αλλα τελείως ανεξάρτητη. Κάπως έτσι.Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 28/06/2010 18:10:21
Χμμμμ καλέ μου δόκτωρ ευχαριστώ για την απάντηση, αλλά σαν να με μπέρδεψες περισσότερο τελικά. Το λέω αυτό γιατί ξεκινάς και γράφεις ότι αντικειμενική δεν είναι η αλήθεια, αλλά η αντίληψή μας. Ότι η αλήθεια είναι αυτό που Είναι (η ουσία δηλαδή αν κατάλαβα καλά). Και καταλήγεις ότι "Η αλήθεια εν τέλει είναι ένας τρόπος αντίληψεις.
Ο τρόπος αντίληψεις του ανθρώπου που είναι "κενός" απο προ-κατάληψη. Λευκό χαρτί. Έχει μια αντίληψη διευρημένη, σαν του παιδιού, αλλα τελείως ανεξάρτητη. Κάπως έτσι."
Άν όμως η αλήθεια εν τέλει είναι ένας τρόπος αντίληψης άρα η αλήθεια είναι αντικειμενική?
"Μην σταματάς να σπέρνεις αστέρια ακόμα κι' όταν δεν φαίνονται με γυμνό μάτι."
quote:
Για την αλήθεια που έγραψες... εγώ πιστεύω ότι η αλήθεια είναι υποκειμενική... δεν ξέρω αν υπάρχει αυτή η αλήθεια που αναφέρεις... η αντικειμενική δηλαδή!
Η αντικειμενική, όπως αναφέρεις, αλήθεια, είναι μπροστά μας, δίπλα μας, μέσα μας. Απλά, δεν μπορούμε να την δούμε γιατί βλέπουμε άλλα πράγματα, ζητάμε άλλα πράγματα και είμαστε προσκολλημένοι σε άλλα πράγματα. Εκ πείρας, σου λέω πως υπάρχει. Αλλά δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτό που εννοούμε λέγοντας "αντικειμενική αλήθεια". Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό και είμαι σίγουρος πως το έχεις νιώσει κι εσύ.
Edited by - zip on 29/06/2010 08:40:55
quote:
Σωστά όλα αυτά, ομως δέν είναι μόνο αυτό που χρειάζεται για να βιώσουμε την αλήθεια σωστά? Αυτά που περιγράφεις είναι απλώς μια στάση που πρέπει να κρατήσουμε.
Η αλήθεια δεν είναι κάτι το εξωπραγματικό, το εξωγήινο ή κάτι το ονειρικό. Είναι υπαρξιακή κατάσταση, βιώνεται και νιώθεται. Αυτός που ψάχνει πραγματικά και αναζητά ειλικρινά την αλήθεια, έρχεται πιο κοντά σ' αυτήν σιγά σιγά. Και σ' αυτό το "ταξίδι" του, η αλήθεια κάποια στιγμή τον βρίσκει και τον πετυχαίνει, χωρίς ο ίδιος να το καταλάβει και να το αντιληφθεί νοητικά.
Μη νομίζεις πως χρειάζονται ένα βουνό από τεχνικές και τρόπους για να φτάσει κανείς την αλήθεια. Η φύση της αλήθειας είναι εξαιρετικά απλή και πρωτόγονη. Απλώς, στους ανθρώπους αρέσει να περιπλέκουν τα πράγματα και τα απλά να τα κάνουν δύσκολα.
quote:
Θα μπορούσαμε(εννοιολογικά) να πούμε για τον άνθρωπο που φορά φακούς ότι βλέπει μια προσωπική αλήθεια(-υποκειμενική), ενώ για αυτόν που δεν φοράει(και που μπορεί να δει και τους φακούς των άλλων εκ τούτου;) ότι βλέπει μία καθολική αλήθεια.
Σωστή παρατήρηση αυτή.
Στο ερώτημα τώρα που διατυπώνεται παραπάνω, θα απαντούσα ως εξής : Όταν ένας άνθρωπος γνωρίζει το δικό του ψέμα, την δική του αυταπάτη, τότε γνωρίζει και το ψέμα των άλλων και ακριβώς επειδή γνωρίζει πότε ο ίδιος λέει ψέματα, μπορεί πολύ εύκολα να αναγνωρίσει και πότε οι άλλοι λένε ψέματα.
Καλημέρα σας.
quote:quote:
Για την αλήθεια που έγραψες... εγώ πιστεύω ότι η αλήθεια είναι υποκειμενική... δεν ξέρω αν υπάρχει αυτή η αλήθεια που αναφέρεις... η αντικειμενική δηλαδή!Η αντικειμενική, όπως αναφέρεις, αλήθεια, είναι μπροστά μας, δίπλα μας, μέσα μας. Απλά, δεν μπορούμε να την δούμε γιατί βλέπουμε άλλα πράγματα, ζητάμε άλλα πράγματα και είμαστε προσκολλημένοι σε άλλα πράγματα. Εκ πείρας, σου λέω πως υπάρχει. Αλλά δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτό που εννοούμε λέγοντας "αντικειμενική αλήθεια". Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό και είμαι σίγουρος πως το έχεις νιώσει κι εσύ.
"ἐγὼ ὅσους ἐὰν φιλῶ, ἐλέγχω καὶ παιδεύω" Edited by - zip on 29/06/2010 08:40:55
Ναι τώρα κατάλαβα τι εννοείς φίλε zip, σ' ευχαριστώ και τώρα κατάλαβα τι θέλει να πει και ο δόκτωρ
Τώρα κατάλαβα για ποια αλήθεια μιλάτε... εντάξει, λίγο χαζή μόνο χιχιχι μην το πείτε πουθενά όμως!
Την καλημέρα μου
"Μην σταματάς να σπέρνεις αστέρια ακόμα κι' όταν δεν φαίνονται με γυμνό μάτι."
quote:
Μη νομίζεις πως χρειάζονται ένα βουνό από τεχνικές και τρόπους για να φτάσει κανείς την αλήθεια.
Οι τεχνικές και οι τρόποι μπορούν να γίνουν χαώδεις και βουνό, μόνο όταν δέν τις καταλαβαίνεις,όταν δέν ξέρεις.Στην πραγματικότητα όλα είναι πολύ απλά.Αν καταλαβαίνεις, επινοείς δικές σου τεχνικές,ποιό προσιτές σε εσένα.
Χωρίς τεχνικές και χωρίς την δική σου ενέργεια, δέν μπορείς να κάνεις τίποτα.Η αλήθεια θα έρθει σε εσένα με τον ποιό φυσικό απο όλους τους τρόπους,με την διαφορά όμως οτι θα χρειαστούν χιλιάδες ή και περισσότερα χρόνια,απο ενσάρκωση σε ενσάρκωση,βιώνοντας σε κάθε ζωή καινούρια πράγματα,έτσι ώστε να ολοκληρωθείς και να εξελιχθείς.Οι τεχνικές επιταχύνουν αυτήν την διαδικασία έτσι ώστε να αρκεί μια ζωή για να ανέβεις ένα ή και περισσότερα επίπεδα.
Το να φτάσει κάποιος στην υπέρτατη αλήθεια-να ανεβεί δηλαδή όλα τα επίπεδα και να γίνει ένα με όλα,γιατί αυτός είναι ο αληθινός εαυτός,-είναι κάτι που απαιτεί ολοκληρωτική θυσία.
Όλα αυτά που βιώνουμε είναι αληθινά(η πηγή αντιγράφει τον εαυτό της και εκδηλώνεται),απο αυτήν την οπτική,υπάρχουμε μέσα στην αλήθεια και το μόνο που αρκεί είναι να την νιώσουμε,να ζούμε δηλαδή.
Εγώ δέν μιλάω για αυτό,ο καθένας μπορεί να το καταφέρει αυτό,το ζητούμενο είναι να θυμηθούμε τον λόγο που βρισκόμαστε εδώ.
Απο όσο ξέρω,ο λόγος που βρισκόμαστε σε αυτόν τον πλανήτη,είναι σοβαρός,έχουμε έρθει για να τον θεραπεύσουμε(αφού πρώτα θυμηθούμε τους εαυτούς μας και θεραπευτούμε οι ίδιοι).
Εγώ εκτιμώ οτι αυτός που θέλει να βρεί την αλήθεια, ειλικρινά όπως λές,θα καθοδηγηθεί απο τον εσωτερικό εαυτό του σε αυτήν,αλλά στον δρόμο προς αυτήν,αναγκαστικά θα υπάρχουν τεχνικές.
Αλλά ήρθε η ώρα για εμένα να παίξω τον συνήγορο του διαβόλου
Και να κάνω λάθος, πολύ λάθος ερωτήσεις
quote:
Η αλήθεια δεν είναι κάτι το εξωπραγματικό, το εξωγήινο ή κάτι το ονειρικό. Είναι υπαρξιακή κατάσταση, βιώνεται και νιώθεται. Αυτός που ψάχνει πραγματικά και αναζητά ειλικρινά την αλήθεια, έρχεται πιο κοντά σ' αυτήν σιγά σιγά. Και σ' αυτό το "ταξίδι" του, η αλήθεια κάποια στιγμή τον βρίσκει και τον πετυχαίνει, χωρίς ο ίδιος να το καταλάβει και να το αντιληφθεί νοητικά.
Ωραία όλα αυτά.. αυθεντικές στιγμές..αυθεντική ζωή.. ΑΛΛΑ
Αν κάποιος παρ'όλα..νιώθει κάπως..περιορισμένος(..υπάρχει άραγε τέτοια περίπτωση;)και ότι αυτό το μέρος..τον πνίγει..τι πρέπει να κάνει τότε;
Φυσικά προϋπόθεση για αυτη τη τελευταία ερώτηση είναι να είναι αληθινό το κίνητρο..εκτός και αν το κίνητρο είναι μία δικιά μας δημιουργία, οπότε τότε θα πρέπει ίσως να αναρωτηθούμε αν αυτό είναι αυθεντικό, καθώς και ο τρόπος ζωής μας.
Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 30/06/2010 12:11:34
quote:
Χαιρομαι που επιστρέψαμε πάλι (σχεδόν) όλοιΑλλά ήρθε η ώρα για εμένα να παίξω τον συνήγορο του διαβόλου
Και να κάνω λάθος, πολύ λάθος ερωτήσεις
quote:
Η αλήθεια δεν είναι κάτι το εξωπραγματικό, το εξωγήινο ή κάτι το ονειρικό. Είναι υπαρξιακή κατάσταση, βιώνεται και νιώθεται. Αυτός που ψάχνει πραγματικά και αναζητά ειλικρινά την αλήθεια, έρχεται πιο κοντά σ' αυτήν σιγά σιγά. Και σ' αυτό το "ταξίδι" του, η αλήθεια κάποια στιγμή τον βρίσκει και τον πετυχαίνει, χωρίς ο ίδιος να το καταλάβει και να το αντιληφθεί νοητικά.
Ωραία όλα αυτά.. αυθεντικές στιγμές..αυθεντική ζωή.. ΑΛΛΑ
Αν κάποιος παρ'όλα..νιώθει κάπως..περιορισμένος(..υπάρχει άραγε τέτοια περίπτωση;)και ότι αυτό το μέρος..τον πνίγει..τι πρέπει να κάνει τότε;
Φυσικά προϋπόθεση για αυτη τη τελευταία ερώτηση είναι να είναι αληθινό το κίνητρο..εκτός και αν το κίνητρο είναι μία δικιά μας δημιουργία, οπότε τότε θα πρέπει ίσως να αναρωτηθούμε αν αυτό είναι αυθεντικό, καθώς και ο τρόπος ζωής μας.Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 30/06/2010 12:11:34
Νομίζω ότι μπορεί να νιώθεις έτσι (δηλαδή κάπως περιορισμένος... πνιγμένος κλπ.) αν δεν ακολουθείς τον δρόμο της αλήθειας της ψυχής σου, και όχι μόνο εγκεφαλικά, αλλά να τον κάνεις και τρόπο ζωής.
Την καλημέρα μου:)
"Μην σταματάς να σπέρνεις αστέρια ακόμα κι' όταν δεν φαίνονται με γυμνό μάτι."
quote:
Aν κάποιος παρ'όλα..νιώθει κάπως..περιορισμένος(..υπάρχει άραγε τέτοια περίπτωση;)και ότι αυτό το μέρος..τον πνίγει..τι πρέπει να κάνει τότε;
Χμ ... θα ήθελα να μου πεις φίλε Dr Jekyll Mr Hyde, τι εννοείς όταν λες πως κάποιος νιώθει περιορισμένος, δηλ. τι ερμηνεία δίνεις εσύ στην λέξη "περιορισμός" και γιατί νομίζεις πως κάποιος μπορεί να αισθάνεται έτσι. Π.χ πες μου έναν περιορισμό λόγου χάρην που αισθάνεται ο σημερινός άνθρωπος.
Πρόσεξε λίγο κάτι > λέμε π.χ "αυτό το μέρος με πνίγει". Πόσο αλήθεια είναι αυτό ; Είναι αλήθεια ; Υπάρχει μέρος - στην κυριολεξία δηλ. - που να πνίγει κάποιον ; Ας πούμε ναι. Μια φυλακή π.χ, ένα κελί φυλακής. Και αυτό το μέρος, ποιος το έχει φτιάξει ; Ποιος φτιάχνει κελιά φυλακής ; Ο άνθρωπος. Δηλ. ξέρεις τι γίνεται εδώ ; Ο ίδιος ο άνθρωπος φτιάχνει τα μέρη αυτά [ είτε λέγονται αυτά κελιά φυλακών, είτε κελιά απομόνωσης, είτε - αν θες - διαμερίσματα (γιατί και τα διαμερίσματα κελιά είναι)] και μετά έρχεται και λέει : αυτό το μέρος με πνίγει! Μα βρε ανόητε άνθρωπε ... (εννοώ όλους μας), εσύ το έφτιαξες αυτό το μέρος!
Το μυστικό είναι λοιπόν, στο γιατί φτιάχνουμε πράγματα (κελιά π.χ, διαμερίσματα, ή οποιεσδήποτε έτσι "στενόχωρες" καταστάσεις) που μας πνίγουν. Πόσο ηλίθιοι μπορεί να είμαστε δηλ ; Δηλ. με λίγα λόγια, έχω φτιάξει την ζωή μου, εγώ, εγώ είμαι ο κατ' εξοχήν υπεύθυνος δηλ. την έχω φτιάξει στενόχωρη και μετά λέω "ουφ, δεν μπορώ, αυτή η κατάσταση με πνίγει!"
Κατ' εμέ, αυτός που αισθάνεται περιορισμένος, θα πρέπει να βρει τι ακριβώς έκανε ο ίδιος για να αισθάνεται έτσι. Καταλαβαίνεις ; Όλοι οι άνθρωποι βαθιά μέσα τους είναι ελεύθεροι. Γιατί όμως αισθάνονται περιορισμένοι ; Γιατί έχουν φτιάξει οι ίδιοι για τους εαυτούς τους αυτούς τους περιορισμούς.
Πες μου π.χ αισθάνεσαι εσύ περιορισμένος ; Σε περιορίζει κάτι ; Σε πνίγει ; Τι έκανες εσύ για να αισθάνεσαι ή - αν θες το αντίστροφο - τι ΔΕΝ έκανες για να ΜΗΝ αισθάνεσαι έτσι ; Εδώ τώρα, μπορεί προσωπικά να μην έχεις ευθύνη. Δηλ. ένας άνθρωπος δεν είναι δολοφόνος, όμως υπάρχουν κελιά φυλακής για να φυλακίζονται οι δολοφόνοι, έτσι ; Εδώ, η ευθύνη δεν είναι προσωπική, αλλά συλλογική, γιατί ένας άνθρωπος είναι μέρος ενός συνόλου. Του συνόλου της ανθρωπότητας. Γι' αυτό λέμε πως ένας άνθρωπος κουβαλάει πάνω του όλη την ιστορία της ανθρωπότητας. Έστω και ένας άλλος να υπάρξει σ' αυτό το σύνολο που να είναι δολοφόνος, ωπ! εμφανίζεται μια συλλογική ευθύνη που βαραίνει όλους τους υπολοίπους. Και αυτή η συλλογική ευθύνη είναι που φτιάχνει κελιά και περιορισμούς.
Δικαιοσύνη δεν είναι να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας και να δικάζουμε έναν δολοφόνο γιατί σκότωσε. Πρωτού φτάσει αυτός ο δολοφόνος να σκοτώσει, έχουν υπάρξει εκατοντάδες άλλες "δολοφονίες" που συντελέστηκαν - εν αγνοία μας βέβαια - αλλά με μια σιωπηλή συμμετοχή μας. Έχουμε κάνει "σιωπηρή αποδοχή κληρονομιάς" όλων των δολοφονιών της ανθρωπότητας. Αλλά παρ' όλα αυτά έχουμε και δικαστήρια και φυλακές.
Η ανοησία των ανθρώπων δεν περιγράφεται δηλ.
Edited by - zip on 30/06/2010 13:56:33
quote:
Αν κάποιος παρ'όλα..νιώθει κάπως..περιορισμένος(..υπάρχει άραγε τέτοια περίπτωση;)και ότι αυτό το μέρος..τον πνίγει..τι πρέπει να κάνει τότε;
Τότε πρέπει να βρει το περιορισμό του και να τον μελετήσει. Να τον κάνει κόσκινο, να τον δει απ' όλες τις μεριές του. Ποιος είναι ο "περιορισμός" του, τι είναι ο "περιορισμός" του, είναι στ' αλήθεια "περιορισμός" ή μήπως νόμιζει ο ίδιος πως είναι ; Πως δημιουργήθηκε, γιατί δημιουργήθηκε, πως εξελίχθηκε, αν εξελίχθηκε, τι συνετέλεσε για να δημιουργηθεί, γιατί συνετέλεσε. Όλα αυτά θα πρέπει να τα ψάξει. Να τα ερευνήσει. Αν το κάνει αυτό κι αν βρει όλες τις απαντήσεις σε όλα αυτά, χωρίς να κρύβεται πίσω από τον εαυτό του, τότε θα δει πως ο "περιορισμός" του δεν θα υπάρχει πια.
quote:
Αν κάποιος παρ'όλα..νιώθει κάπως..περιορισμένος(..υπάρχει άραγε τέτοια περίπτωση;)και ότι αυτό το μέρος..τον πνίγει..τι πρέπει να κάνει τότε;
Τότε θα πρέπει να χρησιμοποιήσει τον "περιορισμό" του για να περιορίσει την ασχολία μαζί του. Θα πρέπει δηλ. να περιοριστεί στο να μην ασχολείται με τον "περιορισμό" του. Θεραπεύω τον "ιό" με τον εαυτό του δηλ. βάζω το φίδι να δαγκώσει την γλώσσα του που λέμε.
Όσο προχωράμε, το level ανεβαίνει βέβαια, και για να το κάνει αυτό κάποιος, δηλ. να βάλει το φίδι (τον περιορισμό) να δαγκώσει την γλώσσα του, πρέπει να είναι γνώστης, πολύ καλός γνώστης, κάποιων πραγμάτων. Κατ' αρχήν, θα πρέπει να είναι πολύ καλός γνώστης του ίδιου του "περιορισμού" του, έτσι ώστε να μπορεί να βρει ένα αδύνατο σημείο του "περιορισμού" του και να χτυπήσει τον "περιορισμό" του με κάποιο άλλο είδους - πάλι - περιορισμού.
quote:
Αν κάποιος παρ'όλα..νιώθει κάπως..περιορισμένος(..υπάρχει άραγε τέτοια περίπτωση;)και ότι αυτό το μέρος..τον πνίγει..τι πρέπει να κάνει τότε;
Τότε αφήνει τον "περιορισμό" του να τον διαλύσει. Δεν προβάλει καμία αντίσταση, αφήνει τον "περιορισμό" του να του περιορίσει όλο του το είναι, να τον φτάσει δηλ. στον πάτο που λέμε. Η οργή του "περιορισμού" δεν είναι είναι αιώνια. Κάποια στιγμή θα σταματήσει. Και κάποια στιγμή ο ίδιος ο "περιορισμός" θα χάσει την δύναμή του, κι από μόνος του θα εξαφανισθεί.
Διαλέγεις και παίρνεις φίλε Dr Jekyll Mr Hyde,
Edited by - zip on 30/06/2010 14:24:17
Αυτό είναι ένα παράδειγμα του πόσο ψεύτες είμαστε. Πόσο ψεύτες δηλ. πρώτα στους ίδιους μας τους εαυτούς και μετά σ' αυτούς που επιβάλλεται αυτός ο περιορισμός. Εδώ βέβαια έχουμε την περίπτωση μιας επιβολής ενός περιορισμού ως απόδοση δικαιοσύνης.
Edited by - zip on 30/06/2010 15:16:28