- Αποκρυφισμός και σκοτεινές λατρείες στην Αρχαία Ελλάδα. - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Ο ύμνος που βρήκες στο Λάβκραφτ αναφέρεται όντως σε πραγματικά κείμενα.
Πέρα από αυτά, να αναφέρουμε ότι η Γοργώ, κόρη της Γαίας, είναι δαίμονας της Ελληνικής μυθολογίας όπως κι η Μορμώ ήταν δαίμονας που επιτίθετο σε παιδιά.

Θα κοιτάξω για τις καταδεσμικές πινακίδες στο google ώστε να βρω περισσότερα στοιχεία.

quote:

---

Λοιπόν οι παλιοί αρχαιολόγοι είχανε βρει τόσες πολλές κούκλες σαν και αυτή που νομίζανε ότι ήταν κούκλες παιδιών χωρίς καμιά σημασία. Τις περισσότερες τις πετάγανε στα σκουπίδια!

---

Αυτό δεν το ήξερα, φίλε μου!

quote:

---

τώρα το πρόσεξα αυτό. Μήπως θυμάσαι που;

---

"The horror at red hook".

In anticipation of my resurrection...

quote:

---

Ο κύριος στόχος των απόκρυφων επιστήμων στην ελληνική αρχαιότητα ήταν ή προσπάθεια προσέγγισης και επηρεασμού του ουράνιου βασιλείου με υλικά μέσα (1). Η επίτευξη αυτού του στόχου στηριζόταν στην πεποίθηση ότι σε ορισμένα υλικά αντικείμενα (ζώα, φυτά ή πολύτιμους λίθους) ενυπήρχαν «μυστικές-υπερφυσικές» ιδιότητες και δυνάμεις. Με τη χρησιμοποίηση λοιπόν αυτών των δυνάμεων θα μπορούσαν οι άνθρωποι να επηρεάσουν τα ουράνια θεϊκά οντά -τους αριστοτελικούς «Νόες»- πού εμψυχώνουν τα αστέρια και πού ρύθμιζαν τη ζωή τους παραμένοντας απρόσιτα από προσευχές ή θυσίες. Η πεποίθηση αυτή αποτέλεσε και τη βάση του Στωικισμού, ο όποιος, ως γνωστόν, θεωρούσε τον κόσμο ως ενιαίο, ζωντανό οργανισμό πού τα μέλη του είχαν σχέσεις «συμπαθειας»(2).

Κατά την ελληνιστική περίοδο ο βασικός υποστηρικτής του αποκρυφιστικού «δόγματος» της Συμπαθείας υπήρξε ο Βώλος από τη Μένδη της Αιγύπτου (200 π.Χ.). Την ίδια, επίσης, περίοδο εμφανίστηκε μια ψευδεπίγραφη βιβλιογραφία με τίτλο «Αιθικά», οπού διαπραγματεύονταν οι μαγικές ιδιότητες των πολυτίμων λίθων. Η προσπάθεια ενσάρκωσης των ουρανίων όντων και εμφάνισης τους σε φυσικά σώματα ή αντικείμενα, ονομάστηκε θεουργία (3). H επιτυχία των θεουργικών τελετών δεν βασιζόταν στους ουράνιους θεούς (αστέρια) αλλά στους δαίμονες, γιατί ο Πλάτων ήδη από το «Συμπόσιον» είχε διασαφηνίσει ότι οι θεοί δεν έρχονται απ' ευθείας σε επαφή με τους ανθρώπους, άλλα δια μέσου των δαιμόνων (4). Κέντρο βάρους της επίτευξης της επικοινωνίας με τους δαίμονες αποτελούσε η «Τελετή». Οι Αιγύπτιοι Ιερείς συγκεκριμένα θεωρούσαν ότι υπάρχουν συγκεκριμένες λέξεις ή πράξεις με τις όποιες κάποιος μπορούσε να ελέγξει τους δαίμονες και δι' αυτών τους θεούς. Υποστήριζαν μάλιστα -και αυτό έχει κρίσιμη σημασία-ότι η προσευχή δεν εξαρτάται από την εσωτερική διάθεση του πιστού, αλλά από την ακριβή τήρηση των τελετουργικών λέξεων. χειρονομιών κλπ. Συνεπώς αν ένας ιερέας καλούσε σωστά μια θεότητα με το πραγματικό της (μυστικό) όνομα, εκείνη θα υποτασσόταν στη θέληση του. Στη διδασκαλία αυτή των ορθών τελετουργικών τυπικών διέπρεψαν οι ιερείς της Ίσιδας (5). Με τις τελετουργίες τους οι Αιγύπτιοι ιερείς «ανάγκαζαν» -πολλές φορές ακόμα και με απειλές! τις θεότητες να έλθουν και να εισχωρήσουν μέσα στα αγάλματα τους. Ο Λουκιανός κάνει λόγο για έναν ιερέα από την Μέμφιδα ονόματι Παγκράτη, ο όποιος με τελετουργικές επωδές μπορούσε να «συναρμολογήσει»... ρομπότ και να τα χρησιμοποιεί ως... υπηρέτες! (6) Πρόκειται για τα πολύ γνωστά στην αρχαιότητα «νευρόσπαστα» που ήταν ομοιώματα ανθρώπων ή ζώων, που κινούσαν μηχανικά τα μέλη τους και χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον από τους θεουργούς έτσι ώστε δεν θα ήταν υπερβολή να λέγαμε ότι ή θεουργία αποτέλεσε τον πρόδρομο της ρομποτικής!

Την ίδια περίοδο κυκλοφόρησαν και οι περίφημοι ελληνο-αιγυπτιακοί «Μαγικοὶ Πάπυροι» (7) όπου καταγράφεται όλη ή θεουργική τελετουργία του αιγυπτιακού ιερατείου. Εντύπωση προκαλεί στους «Μαγικοὺς Παπύρους» ο τρόπος επιβολής των ιερέων στους κατώτερους δαίμονες: Επειδή οι χθόνιοι και υποχθόνιοι δαίμονες εθεωρούντο πνεύματα χωρίς λογική και κρίση, οι θεουργοί τους παρουσιάζονταν στις επικλήσεις τους ψευδώς ως θεοί και τους απειλούσαν έτσι να εμφανιστούν μπροστά τους. Τα χθόνια πνεύματα παραπλανούνταν και εμφανίζονταν φοβούμενα τις τιμωρίες των θεουργών, τους οποίους νόμιζαν θεούς! (8) Επειδή τις περισσότερες φορές οι χθόνιοι δαίμονες ήσαν πνεύματα νεκρών, η μορφή αυτή της θεουργίας πήρε το χαρακτηριστικά νεκρομαντείας, δηλ. «μαύρης μαγείας» (< εκ του nigromantie = νεκρομαντεία), ιδιαίτερα διαδεδομένης στην ύστερη αρχαιότητα.

Η αποκρυφιστική ιδέα, ότι κάθε ουράνιο ον είχε το αντίστοιχο του «ἀντικείμενο» στη γη, πήρε τέτοιες διαστάσεις στην ύστερη αρχαιότητα, ώστε έγινε επίσημη τελετουργία των πόλεων η «στοιχείωσις», δηλ. η εγκατάσταση αγαλμάτων («Τελέσματα») όπου ενσαρκώνονταν διάφορα πνεύματα υπεύθυνα για την προστασία των πόλεων από κάθε κακό. Αφού οι θεουργοί καλούσαν το πνεύμα, κατόρθωναν με τις κατάλληλες επωδές και τελετές να το εγκαταστήσουν μέσα στο αντίστοιχο αντικείμενο, πού μπορεί να ήταν κίονας ή φυλακτό (= τέλεσμα, εξ ού και talisman). Ο βυζαντινός χρονογράφος του 6ου αι. μ.Χ. Ιωάννης Μαλάλας αναφέρει ότι ο Απολλώνιος ο Τυανεύς εγκατέστησε στην Αντιόχεια ένα «τέλεσμα» κατά των σκορπιών, που το τοποθέτησε στο μέσον της πόλεως. Επρόκειτο ακριβώς για ένα ομοίωμα χάλκινου σκορπιού, που το έθαψε κάτω από έναν κίονα -και από τότε εξαφανίστηκαν οι σκορπιοί από την Αντιόχεια! (9) Αντιλαμβανόμαστε εν προκειμένω, ότι και ο περίφημος Κίων του Μ. Κωνσταντίνου, πού στήθηκε στο μέσον της Βυζ. πρωτεύουσας (σημ. Cemberlitas) με θαμμένα στη βάση του πολλά ιερά κειμήλια, δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα «τέλεσμα» για την προστασία της Κων/πόλεως. (10)

Ο άνθρωπος, ωστόσο, πού υπήρξε ο πρώτος θεουργός της ιστορίας ήταν κάποιος Ιουλιανός (όχι ο γνωστός αυτοκράτωρ) πού έζησε την εποχή του Μάρκου Αυρηλίου (11). Ήταν ο πρώτος πού κυκλοφόρησε τα «Χαλδαϊκὰ Λόγια (χρησμοί)», ένα κείμενο πού οφείλει την προέλευση του, κατά πάσα πιθανότητα στην «έκσταση» κάποιου οραματιστή και ο Ιουλιανός τα συνέταξε σε στίχους. Η σημασία των «Χαλδαϊκών Λογίων» για τη θεουργία έγκειται στο ότι περιέχουν, έκτος των άλλων, συνταγές για τη μαγική επίκληση των θεών.

Τα «Χαλδαϊκά Λόγια» όμως απέκτησαν μεγάλη διάδοση έναν αιώνα αργότερα (3ος αι. μ.Χ.) όταν τα έφερε στο νέοπλατωνικό προσκήνιο ο μαθητής του Πλωτίνου, Πορφύριος ο όποιος έγραψε κι έναν υπομνηματισμό πάνω σ΄ αυτά(12). Ωστόσο, ο πραγματικός Πατέρας της Θεουργίας είναι ο γνωστός ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ. Στον υπομνηματισμό που κάνει αυτός στα «Χαλδαϊκὰ Λόγια» (13) και στη διατριβή του «Περὶ Μυστηρίων» (14) αποκρυσταλλώνεται με σαφήνεια η «ιδεολογία» της θεουργίας, σύμφωνα με την οποία ο δρόμος της σωτηρίας δεν βρίσκεται στον Ορθό Λόγο, αλλά στην Τελεστική. Όπως δίδασκαν οι Αιγύπτιοι ιερείς της Ίσιδας. «Δεν είναι η Νόηση («Ἔννοια») που ενώνει τους θεουργούς με τους θεούς, επειδή, τι θα εμπόδιζε τους θεωρητικούς φιλοσόφους να πετύχουν θεουργική ένωση μαζί του; Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ! Η θεουργική ένωση επιτυγχάνεται μόνο με την τελετουργία...» (15). Ας θυμηθούμε εδώ ότι ήταν κοινή πεποίθηση της εποχής ότι ο αέρας ήταν γεμάτος από πονηρά-υποσελήνια πνεύματα, εναντίον των οποίων έπρεπε να μάχονται οι άνθρωποι, γιατί αυτά προσπαθούσαν να εμποδίσουν τις ψυχές να πλησιάσουν τον ουρανό. Συνεπώς ήταν απαραίτητο η θεουργική τελεστική να προσπαθήσει να θέσει τους δαίμονες του αέρος υπό την εξουσία της.

Οι βασικές φιλοσοφικές αρχές των «Χαλδαίκών Χρησμών» ήταν οι εξής: υπάρχει ένας ανώτατος πατρικός Νους-Θεός πού κατοικεί στον υπερουράνιο τόπο, τον αποκαλούμενο «Πατρικό Βυθό» και η φύση του είναι πύρινη. Ο Δεύτερος Νούς-Δημιουργός λειτουργεί ως μεσολαβητής ανάμεσα στον Ύψιστο-Πρώτο-Θεό και τους ανθρώπους. Υπάρχει επίσης κι ένας Τρίτος θεός, θηλυκός, η Εκάτη ή Δύναμις η Κοσμική Ψυχή. Αυτή ετοποθετείτο ανάμεσα στο νοητό και τον αισθητό χώρο και συμπλήρωνε την... «αγία τριάδα» των θεών.

Παρατηρούμε εδώ μια ομοιότητα στις ιδέες μεταξύ Ερμητικών Κειμένων, Χαλδαϊκών Χρησμών και Πλατωνικού Τίμαιου. Η ομοιότητα αυτή ανάγεται, όπως έχουμε αναφέρει άλλοι στο βασικό κοσμολογικό μοντέλο του Εμπεδοκλή και του Φιλόλαου περί του Κεντρικού Πυρός του Παντός. Πάντως οι «Χαλδαϊκοί Χρησμοί» θεωρούντο καθ' όλη την διάρκεια των βυζαντινών χρόνων ως οδηγός ερμηνείας των πλατωνικών ιδεών πού παραχωρήθηκαν από τους θεούς (16). Εκείνος βέβαια πού συνετέλεσε τα μέγιστα ώστε να γίνει, στα ύστερορωμαϊκά χρόνια η θεουργία «της μόδας» ήταν ο αυτοκράτωρ Ιουλιανός, ο αποκαλούμενος από τους Χριστιανούς «Παραβάτης», ο όποιος μαθήτευσε κοντά στον μεγάλο θεουργό Μάξιμο και καταγοητεύτηκε από αυτόν. Όταν μάλιστα ως αυτοκράτωρ ανέλαβε να μεταρρυθμίσει τον εθνικό κλήρο, ο θεουργός Χρυσάνθιος βρέθηκε αρχιερέας της Λυδίας και ο Μάξιμος αρχιθεουργός της αυτοκρατορικής αυλής της Κωνσταντινούπολης. Όμως ο Μάξιμος πλήρωσε γι' αυτό και όταν χάθηκε ο Ιουλιανός, βασανίστηκε και τελικά εκτελέστηκε το 371 μ.Χ. με την κατηγορία της συνωμοσίας (17). Στους διωγμούς της Εκκλησίας και του Βυζαντίου κατά των νεοπλατωνικών θεουργών πού ακολούθησαν, ο Μάξιμος κάτεσχε περιφανή θέση ως μεγαλομάρτυρας του νεοπλατωνισμού και της θεουργίας (18). Έκτοτε οι νεοπλατωνικοί θεουργοί έκριναν πώς ήταν φρόνιμο να μείνουν αφανείς και η τέχνη τους να περνά αθόρυβα σε μερικές οικογένειες (19). Έτσι μετά έναν αιώνα θα ξαναβρούμε τη νεοπλατωνική θεουργία (τον μεγάλο αντίπαλο του επίσημου Χριστιανισμού!) να ασκείται από τους Αθηναίους νεοπλατωνικούς της Ακαδημίας Πλάτωνος (20). Ο Πρόκλος συγκεκριμένα έμαθε από την κόρη του αθηναίου Πλουτάρχου, Ασκληπιγένεια, την θεουργική τέχνη του Νεστόριου, ιεροφάντη των Ελευσίνιων Μυστηρίων, αποδεικνύοντας ότι η νεοπλατωνική θεουργία είχε «καλύψει» όλες σχεδόν τις εκφάνσεις της αρχαίας ελληνικής εθνικής θρησκείας κατά την υστερορωμαϊκή και πρωτοβυζαντινή περίοδο. Τόση μάλιστα υπήρξε η υπόγεια επιρροή της θεουργίας ώστε ο Ψελλός περιγράφει κατά τον 11ο αι. μ.Χ. μια θεουργική τελετή πού ακολούθησε ένας... αρχιεπίσκοπος στο Βυζάντιο (21), όπως έχουμε αναφέρει ξανά σε προηγούμενο κεφάλαιο (22). Ας υπενθυμίσουμε επίσης εδώ ότι η βάση της θεουργίας υπήρξε η αιγυπτιακή θρησκευτική πρακτική και συγκεκριμένα αυτή του ιερατείου της Ίσιδος, που ενασχολείτο με την εμψύχωση των αγαλμάτων. Η Φιλοσοφική θεωρία περί «Συμπαθείας» των νεοπυθαγορείων, του Ποσειδωνίου (23) και του Βώλου, βάσει της οποίας κάθε ουράνιο ον είχε το αντίστοιχο του στη γη, υπήρξε το θεμέλιο και η θεωρητική βάση κάθε θεουργικής πρακτικής. Σκοπός της «τελεστικής» αυτής ήταν, όπως έχουμε ξαναπεί, η ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ δηλ. η εγκατάσταση του κατάλληλου δαίμονα μέσα σε αγάλματα ή φυλακτά μέσω ΕΠΩΔΩΝ ή διαφόρων επικλήσεων και τελετών. Μόλις ο δαίμονας εισερχόταν στο αντικείμενο-τέλεσμα (talisma), εκείνο αποκτούσε ζωή και μυστηριακή δύναμη και προστάτευε το άτομο ή τα άτομα για τα οποία είχε κατασκευαστεί (24). Ωστόσο, ο τελικός σκοπός της θεουργίας ήταν υψηλός• επρόκειτο για την κάθαρση της ψυχής, για την «πρὸς τὸ νοητὸν πῦρ ἄνοδο» (25), που βοηθά τους ανθρώπους να διαφύγουν από την Ειμαρμένη, δηλ. τις πλανητικές τροχιές, και να φτάσουν οι ψυχές τους στη σφαίρα των απλανών, όπου κατοικούν τα θεία όντα -σύμφωνα με το κοσμοείδωλο του Αριστοτέλη (Βλ. Κεφ. Ζ του βιβλίου).

Η θεουργία μπορεί να χωριστεί σε δύο μεγάλους κλάδους: την καθ' αυτό ΤΕΛΕΣΤΙΚΗ (= εμψύχωση αγαλμάτων και φυλακτών) και τον ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΜΟ. Η πρώτη επιδιώκει με τη χρήση διαφόρων ΣΥΜΒΟΛΩΝ ή ΣΥΝΘΗΜΑΤΩΝ την ενσάρκωση θείων όντων εντός υλικών αντικειμένων. Τα Σύμβολα ήταν διάφορα αντικείμενα, πού είχαν «συμπαθητική» σχέση με διάφορες πνευματικές δυνάμεις και τα όποια τοποθετούνταν εντός των κοιλωμάτων των αγαλμάτων: «(Ἡ τελεστικὴ τὰ κοῖλα τῶν ἀγαλμάτων ὕλης ἐμπιπλῶσα οἰκείας ταῖς ἐφεστηκυίαις δυνάμεις, ζώων, φυτῶν. λίθων. βοτάνων, ριζῶν. σφραγίδων. ἐγγραμμάτων, ἐννίοτε δὲ καὶ ἀρωμάτων συμπαθῶν, συγκαθιδρύουσα δὲ τούτοις καὶ κρατῆρας καὶ στοιχεῖα καὶ θυμιατήρια, ἔμπνοα ποιεῖ τὰ εἴδωλα καὶ τῆς ἀπορρήτῳ δυνάμει κινεῖ...» (26). Αφού κάθε θεός έχει τον ιδιαίτερα του «ομοιοπαθητικό» αντιπρόσωπο στη γη, κάθε άγαλμα πού περιέχει αυτόν τον «αντιπρόσωπο» (= σύμβολον) βρίσκεται σε άμεση επικοινωνία μαζί του. Τα θεουργικά «Σύμβολα» έμεναν σφραγισμένα μέσα στα αγάλματα, ώστε να τα γνωρίζει μόνο ο θεουργός-τελεστής (27). Οι σφραγίδες (σφραγιδόλιθοι), οι χαρακτήρες (πού περιλαμβάνουν στοιχεία, όπως τα επτά φωνήεντα πού αντιστοιχούν στους επτά πλανητικούς θεούς), τα εγγράμματα (γραπτές συνταγές) κ.λπ. μπορούσαν να γράφονται σε φύλλα χρυσού, πού τοποθετούντο στα κοίλα των αγαλμάτων ή να «εκφωνούνται» με διάφορες επωδές. Ο σωστός τρόπος εκφώνησης των «χαρακτήρων» (7 φωνηέντων) αποτελούσε επαγγελματικό μυστικό πού παραδιδόταν προφορικά (28).

Το βασικό χαρακτηριστικό των Επωδών ήταν η λεπτομερής αναφορά στα κατηγορήματα του Θεού πού θεωρείτο απαραίτητη προϋπόθεση επιτυχίας των θεουργικών τελετών. Μία τέτοια συλλογή θεουργικών επωδών υπήρξαν κατά την ύστερη αρχαιότητα και οι περίφημοι «Ὁρφικοὶ Ὕμνοι» τους οποίους υπομνημάτισε ο Πρόκλος. Με την προσφορά ειδικών για κάθε θεότητα θυμιαμάτων, οι θεουργοί επικαλούνταν τα Πνεύματα, απαριθμώντας τις ιδιότητες τους, για να προσέλθουν στις Τελετές. Οι Ορφικοί Ύμνοι πήραν μεγάλη έκταση ως θεουργικές επωδές κατά την ύστερη αρχαιότητα, επειδή θεωρήθηκε ότι και ο Ορφέας, όταν τους δημιούργησε, είχε κι αυτός θεουργικό στόχο. Με την απαρίθμηση των θεών και των ιδιοτήτων τους προσπαθούσε να επιτύχει την εμφάνιση τους («επιφάνεια») και τη σύμπραξη τους στη θεουργική τελετή (29).

Ας θυμηθούμε ότι στην αρχή των Ορφικών Ύμνων ο Ορφέας απευθύνεται στο μαθητή του Μουσαίο για να του διδάξει την ιερουργία της επίκλησης των ουρανίων, εναέριων, υδροβίων, γήινων, υποχθόνιων και πυροβατικών θεοτήτων. Με την προσφορά μάλιστα ειδικών για. κάθε θεότητα θυμιαμάτων, οι μύστες παρακαλούσαν τα. πνεύματα. απαριθμώντας τις ιδιότητες τους να εισακούσουν τις επικλήσεις τους και να προσέλθουν στην θεουργική τελετή. (Όρφ. Ύμνοι. Ορφεύς προς Μουσαίον 1 κ.εξ.). [Μετ. Μάθε Μουσαίε την πολυσέβαστη θυσιαστική τελετή και επίκληση, που είναι η προσφορότερη από όλες.] Και τελειώνει τη διδαχή του ο Όρφεύς στον μαθητή του Μουσαίο επικαλούμενος όλους τους θεούς να: (30). (Επικαλούμαι τους θεούς) να έλθουν με ευμένεια, έχοντας χαρούμενη διάθεση, σ’ αυτή την ιερή τελετή και σ’ αυτή τη σεμνή σπουδή.]

Το «κλειδί» της επιτυχίας των Επωδών ήταν η λεπτομερής αναφορά των κατηγορήματος της συγκεκριμένης θεότητας και αυτό επεδίωξαν -και πέτυχαν- οι Ορφικοί Ύμνοι (31). Ας δούμε για παράδειγμα τον Ορφικό Ύμνο προς την Εκάτη (= Σελήνη) την κατ' εξοχήν θεά της Θεουργίας και της Μαγείας.

ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΕΚΑΤΗΝ

Την Έκάτην εξυμνώ, πού την λατρεύουν στις οδούς και στις τριόδους, την αξιαγάπητη την ουράνια και την επίγεια και την θαλασσινή, πού έχει κίτρινο πέπλο. Αυτήν πού φροντίζει για τους νεκρούς και πού είναι ενθουσιασμένη ανάμεσα στις ψυχές των νεκρών, την Πέρσειαν. Αυτήν πού αγαπα την ερημιά και ευφραίνεται με τα ελάφια, την νυκτερινή, την προστάτιν των σκύλων, την ακαταμάχητη βασίλισσα· αυτήν πού θηρεύει ταύρους, την βασίλισσα πού έχει τα κλειδιά όλου του κόσμου, την οδηγό, την νύμφη, αυτή πού ανατρέφει παιδιά και πού περιφέρεται στα βουνά• αυτήν την κόρη ας παρακαλέσουμε να παρευρεθεί στις ιερές τελετές με ευμενή πάντοτε διάθεση προς τον ηγέτη (τον επί κεφαλής) και με χαρούμενη καρδιά.)

Όλη αυτή η «αρετολογία» της Εκάτης και η αναφορά των ιδιοτήτων της ως «τριοδίτου», «κροκόπεπλου», «βακχεύουσας» κ.λ.π. εξυπηρετεί τους στόχους της επίκλησης, πού είναι η ΠΑΡΟΥΣΙΑ της θεότητας κατά τη θεουργική τελετή. Βέβαια δεν αρκούσε αυτή η λεπτομερής καταγραφή των επιθέτων των θεοτήτων για να γίνουν οι Επωδές αποτελεσματικές. Σημαντικό ρόλο έπαιζε και ή γνώση και εκφώνηση των «βαρβαρικών», μυστικών ονομάτων των θεών (voces nmysticae). Ο Ιάμβλιχος ιδιαίτερα τόνιζε ότι κατά τις θεουργικές επικλήσεις των θεών πρέπει να χρησιμοποιούνται τα «βαρβαρικά τους ονόματα» γιατί οι θεοί αποκάλυψαν τη γλώσσα πού μιλούν μόνο στα «ιερά έθνη» των Αιγυπτίων και Βαβυλωνίων Ιερέων (32). O Πρόκλος εξ άλλου επεσήμανε ότι βασικό ρόλο στις εκφωνήσεις των μυστικών ονομάτων παίζει ο τόνος εκφοράς τους. Η «βαρύτητα» και η «οξύτητα» είναι οι δυνάμεις πού θα έλξουν τους θεούς στη γη και επειδή τα μυστικά ονόματα των θεών έχουν τεράστια και επικίνδυνη δύναμη δεν θα πρέπει να γνωστοποιείται η ακριβής προφορά τους στους αδαείς (33). (Εξ ου και ή μυστικότης της προφοράς του ονόματος του Εβραϊκού Θεού Jahve)

Τη δύναμη αυτή των απορρήτων λεκτικών συμβόλων ενίσχυε ή χρήση διαφόρων «μαγικών αντικειμένων». Οί νεοπλατωνικοί θεουργοί θεωρούσαν κάποιους λίθους μαγικούς, γιατί ήταν τα αντίστοιχα των ουρανίων σωμάτων στη γη. (Ας υπενθυμίσουμε εδώ ότι από την εποχή του Πλάτωνα εθεωρείτο ότι στα ουράνια σώματα ενσαρκώνονταν θεοί.) Χρησιμοποιώντας λοιπόν οι θεουργοί αυτούς τους λίθους μπορούσε να επικοινωνούν με τους θεούς των ουρανίων σωμάτων και να ζητούν χρησμούς. Δύο είναι οι γνωστές συλλογές κειμένων πού αναφέρονται σ' αυτή τη μαγική πρακτική των λίθων. Πρόκειται για το έργο «Ασκληπιός» πού αποδίδεται στον Έρμη τον Τρισμέγιστο, και σώθηκε μόνο στη λατινική μετάφραση, καθώς και τα «Λιθικά», έργο του 4ου αι. μ.Χ., που αποδόθηκε ψευδεπίγραφα στον Ορφέα. Στο πρώτο έργο αναφέρεται ρητά ότι κάθε λίθος σχετίζεται συμπαθητικά με κάποια άστρα-θεότητες και μπορεί να τις έλξη στη γη και να επηρεάσει τις θελήσεις τους (34).

Στα «Λιθικά» του ψευδο-Ορφέα διατυπώνονται -και είναι αποκαλυπτικό της χρονολόγησης του έργου- στους στίχους 68-81. παράπονα για την εξαφάνιση της λατρείας των εθνικών θεών και για τους διωγμούς κατά της θεουργίας. Φαίνεται εξ αυτού ότι ο συγγραφέας των «Λιθικών» άνηκε στον κύκλο των νεοπλατωνικών του 4ου αι. μ.Χ. πού κυνηγήθηκαν στο Βυζάντιο (34). Κύριος στόχος όμως των «Λιθικών» είναι να εξηγήσουν στους ανθρώπους με ποιο τρόπο να χρησιμοποιούν τις μυστικές δυνάμεις των λίθων για την επικοινωνία με τους θεούς. Ας δούμε δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα:
(Λιθικά, 168-193)

Λάβε στα χέρια σου αυτόν τον κρύσταλλο,τον λάμποντα και διαυγή, πού είναιδημιούργημα του αθανάτου πυρός......εάν θέλεις να ανάψεις φλόγες
χωρίς να βάλεις φωτιά σε προτρέπω να τον τοποθετήσεις πάνω από ξερά ξύλα. Αμέσως αυτός, ενώ θα είναι απέναντι από τον καταυγάζοντα ήλιο
θα απλώσει πάνω από τα ξύλα μικρή αχτίνα κι αύτη, όταν θα έλθει σ' επαφή με τα πολλά ξερά ξύλα θα βγάλει πρώτα καπνό έπειτα λίγη φωτιά και κατόπιν μεγάλη φλόγα. Αύτη είναι που οι παλαιοί την ονόμαζαν, ως γνωστόν, ιερόν πυρ......αυτός ο κρυστάλλινος λίθος, που είναι ο αίτιος της φωτιάς, αν τον ανασύρεις από το πυρ πολύ γρήγορα
γίνεται ψυχρός μόλις τον αγγίξεις, κι όταν δεθεί γύρω από τα νεφρά
θα σώσει τον οποιοδήποτε ασθενή.. .]

Από το παραπάνω αποκαλυπτικό απόσπασμα γίνεται φανερό ότι ή θεουργία και η μαγεία των Λίθων δεν απείχαν πολύ από την σημερινή πειραματική επιστήμη, γιατί όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι ή παραπάνω λεπτομερής οδηγία αναφέρεται σε φακοειδή κρύσταλλο και στη φωτιά πού μπορεί να παράγει αυτός μέσω της συγκέντρωσης των ηλιακών ακτινών σ' αυτόν. Είναι σαφές ότι η επιστήμη και η λεγόμενη μαγεία αλληλεπικαλύπτονται στα κείμενα της ελληνικής αρχαιότητας και ένας διαχωρισμός μεταξύ ορθολογικής επιστήμης και απόκρυφων επιστημών είναι αρκετά επισφαλής όταν αναφέρεται σε έργα αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Ας δούμε το δεύτερο χαρακτηριστικό παράδειγμα από τα «Λιθικά» του ψευδό-Όρφέος:
(Λιθικά, 264 κ. εξ.)

ν κάποιος θυσιάσει έχοντας μαζί του έναν στιλπνό καταπράσινο Ίασπιν ή καρδιά των θεών θερμαίνεται και θα γεμίσουν (οι θεοί) την αποξηραμένη γη με σύννεφα: διότι ο λίθος αυτός φέρνει πολλή βροχή στα ξερά χωράφια.]

Σ' αυτό το απόσπασμα φαίνεται σαφώς ή μαγική «βρόχο-ποιητική» ιδιότητα του πολύτιμου λίθου Ίασπη. Παρομοίως στους στίχους 366-387 των «Λιθικών» παρουσιάζεται η μαντική δύναμη του «σιδηρίτη λίθου» η αλλού, οι θεραπευτικές ιδιότητες ορισμένων πολυτίμων ή ημιπολύτιμοι λίθων σε δαγκώματα φιδιών ή άλλες ασθένειες (35). Να σημειώσουμε εδώ ότι ο βασικός παράγοντας επιτυχίας και στις περιπτώσεις των Μαγικών Λίθων παρέμενε πάντοτε η επωδή, πού έπρεπε να γραφεί πάνω στο κάθε μαγικό αντικείμενο.

Πέρα από τους μαγικούς λίθους και τα πάσης φύσεως φυλακτά (Τελέσματα-Talisma) με τις μαγικές επωδές γραμμένες πάνω τους, τα κυριότερα θεουργικά αντικείμενα παρέμεναν πάντα τα αγάλματα ακόμα και μετά τους διωγμούς της επίσημης εκκλησίας κατά την υστερορωμαϊκή και πρωτοβυζαντινή περίοδο. Ή κύρια ενασχόληση άλλωστε των νεοπλατωνικών φιλοσόφων (ιδιαίτερα μετά τον Ιάμβλιχο ήταν ακριβώς η Τελεστική, δηλ. η εμψύχωση των αγαλμάτων) (36). Όπως έχουμε προαναφέρει ή εμψύχωση των αγαλμάτων ήταν ένα αιγυπτιακό στοιχείο που, μέσα στο συγκρητισμό της ύστερης αρχαιότητας, είχαν ενσωματώσει οι Νεοπλατωνικοί στις τελετές τους ως μέσο ανύψωσης της ψυχής και «θέασης» του Θεού μέσα από το ζωντανεμένο άγαλμα του.(37) Ο Πρόκλος, άλλωστε, υποστήριζε ότι στις θεουργικές τελετές και τα μυστήρια υπάρχουν «σύμβολα» που, όταν ενεργοποιούνται, εμφανίζουν στους μύστες τα «πνεύματα» (38). Με τα «σύμβολα» αυτά οι θεουργοί «τελεσταὶ» σφράγιζαν μυστικά τα αγάλματα και κατόρθωναν έτσι να τα εμψυχώνουν, προσελκύοντας μέσω αυτών τους οικείους θεούς και εγκαθιστώντας τους σ αυτά (39).

Τα αγάλματα των θεουργών (τα «αὐτοπτικὰ ἀγάλματα», όπως καλούνταν) ήταν κατασκευασμένα από ποικίλες ουσίες και ανάδυαν οσμές θυμιαμάτων και λιβανωτών. Όταν πετύχαινε η θεουργική τελετουργία και ο θεός εισερχόταν μέσα στο άγαλμα του, τότε εκείνο ακτινοβολούσε αποδεικνύοντας έτσι την εμψύχωση του.

Η θεουργική τελετουργία συμπεριλάμβανε επωδές ανάλογες των Ορφικών Ύμνων, εκφωνήσεις των μυστικών ονομάτων, θυμιάματα και κυρίως την μυστική τοποθέτηση, εντός των αγαλμάτων, «χαρακτήρων και συμβόλων» συμπαθητικών προς την αντίστοιχη θεότητα. Πριν μιλήσουμε όμως λεπτομερέστερα για την τελευταία αυτή θεουργική διαδικασία, ας διευκρινίσουμε τον τρόπο εκφώνησης των μυστικών ονομάτων των θεών. Είπαμε παραπάνω ότι έπαιζε μεγάλο ρόλο ο τόνος της εκφοράς του «βαρβαρικού ονόματος» και κατ' εξοχήν η βαρύτητα και η οξύτητα των ήχων. Ας δούμε ένα παράδειγμα θεουργικής εκφώνησης από τους έλληνοαιγυπτιακούς «Μαγικούς Παπύρους», πού αποτελούν τη... σύνοψη της θεουργίας:

«Κύριε ἀπομιμοῦμαι,ταῖς 7 φωναῖς εἴσελθε και έπάκουσόν μοι...
...ἐπικαλοῦμαι σε Κύριε ὀρνεογλυφιστί. ΑΡΑΙ, ἱερογλυφιστί, ΛΑΙΛΑΜ. ἑβραϊστί, ΑΝΟΧ..... .κυνοκεφαλιστί, ΑΒΡΑΣΑΞ...» (40)

Και αλλού: «ὄψη δὲ ἀτενίζοντας σοι τοὺς θεούς... σύρισον μακρὸν συριγμὸν (= σφύριγμα) ἔπειτα πόππυσον λέγων· προ-προφεγγῆ μόριος πρόφυρ προφεγγῆ νεμέθιρε ἄρψενεν πίτητμι μεώυ ἔναρθ φυρκέχω φυριδαρίω τύρη φιλβά...» (Μαγικοί Πάπυροι, IV 555 κ.εξ.). Άλλα περί των Μαγικών Παπύρων θα κάνουμε εκτενή λόγο παρακάτω, όταν ασχοληθούμε με τις πρακτικές ανύψωσης της ψυχής («αστρική προβολή») των θεουργών. Προς το παρόν ας κρατήσουμε την παράδοξη γλώσσα των θεουργικών εκφωνήσεοον και των μυστικών ονομάτων των θεών.

Όμως το πιο σημαντικό μέρος της θεουργικής τελετής ήταν η τοποθέτηση εντός των αγαλμάτων των «μυστικών συμβόλων και χαρακτήρων». Οι Μαγικοί Πάπυροι προσφέρουν λεπτομερείς συνταγές για την κατασκευή θεουργικών αγαλμάτων και για την εμψύχωση τους («ζοωπυρεῖνν»)(41). Κατ' αρχάς το άγαλμα πρέπει να είναι κοίλο για να μπορεί να χωρέσει μέσα του ένα μαγικό όνομα ή μια επωδή χαραγμένα σε φύλλο χρυσού (42). Μετά από προσφορές και καύσεις θυμιαμάτων (συγκεκριμένων για κάθε θεότητα), με παράλληλη συνοδεία απορρήτων λέξεων και επωδών (43), οι θεοί και οι δαίμονες εμφανίζονταν ως φωτοβολές γεωμετρικές μορφές αποτελούμενες από ημικύκλια και το γράμμα Χ (44). Πάντως ο τελικός σκοπός της εμψύχωσης αγαλμάτων παρέμενε πάντα ο ίδιος, δηλ. η ανύψωση της ψυχής πέρα και έξω από το σώμα και η «θέα» των θείων οντοτήτων, που κατοικούσαν στον Όγδοο-Εξώτατο Ουρανό των Απλανών.

Η θεουργία και η τελεστική των «Χαλδαϊκών Χρησμών» και των «Μαγικών Παπύρων» ήταν για τους νεοπλατωνικούς, η τελειότερη μέθοδος επικοινωνίας με τους θεούς, ίδια με αυτήν ακριβώς των Μυστηρίων. Κατόρθωναν, συχνά με τις κατάλληλες αναπνευστικές ασκήσεις (45) και την αυτοσυγκέντρωση (46) να «εξάγουν» τη ψυχή από το σώμα και να την ανυψώνουν προς τους θεούς του «Όγδοου» ουρανού (47). Κατά τη διάρκεια αυτής της «έκστασης» πολλοί θεουργοί ΑΙΩΡΟΥΝΤΟ στον αέρα και αυτή η αιώρηση εθεωρείτο ως η κατ' εξοχήν απόδειξη της ιερότητας του θεουργού. Οι μαθητές του Ιαμβλίχου είχαν παρατηρήσει ότι ο δάσκαλος τους καθώς διαλογιζόταν ανυψώνονταν «δέκα πήχεις» από τη γη! Το σώμα του και τα ενδύματα του μετατρέπονταν σε χρυσά και το πρόσωπο του έλαμπε. Το μυστικό αυτών των ασκήσεων ήταν, πιθανώς, οι εισπνοές ηλιακών ακτινών («ἕλκε ἀπὸ τῶν ἀκτίνων πνεῦμα γ' ἀνασπῶν, ὃ δύνασαι, καὶ ὄψη σεαοτὸν ἀνακουφιζόμενον καὶ ὑπερβαίνοντα εἰς ὔψος, ὥστε σε δοκεῖν μέσον τοῦ ἀέρος εἶναι» (48): έλξε από τις ηλιακές ακτίνες αέρα απορροφώντας όσο μπορείς και θα δεις τον εαυτό σου να σηκώνεται προς τα πάνω και να ανυψώνεται σε μεγάλο ύψος ώστε να νομίζεις ότι βρίσκεσαι στο μέσον του αέρα). Ωστόσο, αν ο ένας τρόπος ανύψωσης της ψυχής ήταν οι αναπνευστικές ασκήσεις, ο άλλος ήταν η περιστροφή της «ἴυγας» ή του στρόμφαλου.

Η «Ἴυγξ» ή ο στρόμφαλος ήταν ένας χάλκινος δίσκος σε σφαιρικό, τριγωνικό ή άλλο σχήμα πάνω σ έναν κάθετο άξονα που περιστρεφόταν για να εξαναγκάσει με μαγικό τρόπο ανθρώπους, δαίμονες και θεούς να υπακούσουν. Οι θεουργοί πίστευαν ότι θέτοντας κανείς αυτό το όργανο σε κίνηση, επηρέαζε κατ' αναλογία τις περιστρεφόμενες ουράνιες σφαίρες των πλανητών προσελκύοντας στη γη τις αντίστοιχες ουράνιες Ίυγγες, δηλ. τις «Δυνάμεις» του Ύψιστου Θεού. Συνήθως μέσω των τελετών αυτών οι θεουργοί επηρέαζαν ουσιαστικά τους θεούς του καιρού, των άστρων, των πλανητών ή του ζωδιακού κύκλου. Οι Ίυγγες, κατά τους νεοπλατωνικούς, ήταν οι ενδιάμεσοι δαίμονες (49) πού αποτελούσαν το όχημα της ψυχής για την ανύψωση της στον υπερουράνιο χώρο των απλανών και του «Πρώτου Κινούντος Ακινήτου». Το όχημα αυτό είχε σχήμα «ωοειδές» και είχε δημιουργηθεί από αστρική ουσία (50) (εξ ου και η ονομασία «αστρικό σώμα» πού του έδωσε 1.500 χρόνια μετά ο Παράκελσος). Περιστρέφοντας τις χάλκινες Ίυγγες, τις διακοσμημένες με τους μαγικούς χαρακτήρες, οι θεουργοί επεδίωκαν να έλκουν τα μαγικά οχήματα (ουράνιες ίυγγες) με τα όποια θα ταξίδευε η ψυχή τους στον υπερουράνιο τόπο (51). Πιστεύοντας, εξάλλου, ότι η ψυχή εισερχόταν στο σώμα με την αναπνοή -σύμφωνα με τις διδαχές του Όρφέα (52) - εφάρμοζαν μεθόδους ειδικών αναπνευστικών ασκήσεων για να πετύχουν την έξοδο της ψυχής από το σώμα. Για την πραγματοποίηση αυτού του επικίνδυνου στόχου αντέγραφαν τελετές από τους «Μαγικούς Παπύρους», σύμφωνα με τις οποίες, μπορούσε κανείς ακολουθώντας συγκεκριμένες αναπνευστικές ασκήσεις (όπως η τριπλή εισπνοή ακτινών του Ήλιου), να ΑΝΥΨΩΘΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ. Ας δούμε πληρέστερα ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου είδους πρακτικών από τους «Μαγικούς Παπύρους»:
«ἔλκε ἀπὸ τῶν ἀκτίνων πνεῦμα γ’ ἀνασπῶν, ὅ δύνασαι, καὶ ὄψη σεαυτὸν ἀνακουφιζόμενον καὶ ὑπερβαίνοντα εἰς ὕψος, ὥστε σε δοκεῖν μέσον τοῦ ἀέρος εἶναι· οὐδενὸς δὲ ἀκούσει οὔτε ἀνθρώπου οὔτε ζώου ἄλλου, οὐδὲ ὄψῃ οὐδὲν τῶν ἐπὶ γῆς θνητῶν ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ, πάντα δὲ ὄψῃ ἀθάνατα·-......ὄψῃ δὲ ἀτενίζοντας σοι τοὺς θεοὺς καὶ ἐπί σε ὁρμωμένους, οὐ δὲ εὐθέως ἐπίθες δεξιὸν δάκτυλον ἐπὶ τὸ στόμα καὶ λέγε• «σιγή, σιγή, σιγή, σύμβολον θεοῦ ζῶντος ἀφθάρτον φύλαξόν με, σιγή νεχθειρ θανμέλου», ἔπειτα σύρισον μακρὸν συριγμόν, ἔπειτα πόππυσον λέγων· προπροφεγγῆ μοριος προφυρ προφεγγῆ γεμεθιρε αρψεντεν πιτητμι μειων εναρβ φυκεχω ψυριδαριω τυρη φιλβα» καὶ τότε ὄψῃ τοὺς θεούς σοι εὐμενῶς ἐμβλέποντας καὶ μηκέτι ἐπὶ σε ὁρμομένους, ἀλλὰ πορευομένους ἐπὶ τὴν ἰδίαν τάξιν τῶν πραγμάτων, ὅταν οὖν ἴδης τὸν ἄνω κόσμον καθαρὸν καὶ δονούμενον καὶ μηδένα τῶν θεῶν ἢ ἀγγέλων ὁρμώμενον, προσδόκα βροντῆς μεγάλης ἀκούσεσθαι κτύπον, ὤστε σε ἐκπλαγῆναι, σὺ δὲ πάλιν λέγε• «σιγή, σιγή (λόγος), ἐγώ εἰμι σύμπλανος ὑμῖν ἀστήρ, καὶ ἐν τοῦ βάθους ἀναλάμπων οξυ ο ξερθευθ »· ταῦτα σου εἰπόντος εὐθέως ὁ δίσκος ἀπλωθήσεται, μετὰ δὲ τὸ εἶπεῖν σε τὸν β' λόγον, ὅπου «σιγή, σιγή» καὶ τὰ άκόλουθα, σύρισον β' καὶ πόππυσον β’ καὶ εὐθέως ὄψῃ ἀπὸ τοῦ δίσκου ἀστέρας προσερχομένους πενταδακτυλιαίους πλείστους καὶ πιπλῶντας ὅλον τὸν ἀέρα. σὺ δὲ πάλιν λέγε· «σιγή, σιγή»• καὶ τοῦ δίσκου ἀναγέντος ὄψῃ ἄπυρον κύκλωμα καὶ θύρας πυρίνας ἀποκεκλεισμένας. σὺ δὲ εὐθέως δίωκε τὸν ὑποκείμενον λόγον καμμύων σου τοὺς ὀφθαλμούς, λόγος γ'.

«ἐπάκουσόν μου, ἄκουσόν μου, τοῦ δεῖνα τῆς δεῖνα, κύριε ὁ συνδήσας πνεύματι τὰ πύρινα κλῆθρα τοῦ τετραλιζώματος, πυρίπολε. Πεντιτερουνι, φωτὸς κτίστα... Σεμεσιλαμ. πυρίπνοε ψυρινφευ. πυρίθυμε Ἰάω. πνευματόφως ωαϊ, πυριχαρῆ ἔλουρε, καλλίφως αζαϊ. Αἰών αχβα, φωτοκράτωρ πεππερ πρεπεμπιπι, πυρισώματε φνουηχιοχ, φωτοδῶτα, πυρισπόρε σρει εϊκιτα. πυρικλόνε γαλλαβαλβα, φωτοβία ιαιαιω, πυριδῖνο πυριχι βοοσηια, φωτοκινῆτα σανχερωβ. κεραυνοκλόνε ιη ωη ιωηιω,....

Μαγικοί Πάπυροι. IV. 537 κ.έξ.

ελξε από τις (ηλιακές) ακτίνες αέρα, απορροφώντας τον όσο μπορείς και θα δεις τον εαυτό σου να σηκώνεται προς τα πάνω και να ανυψώνεται σε μεγάλο ύφος, ώστε να νομίζεις ότι βρίσκεσαι στο μέσον του αέρος. Και δεν θ΄ ακούς κανένα ούτε άνθρωπο, ούτε ζώο, άλλα ούτε θα βλέπεις τίποτε από τα θνητά εκείνη την ώρα (ενώ) θα βλέπεις όλα τα αθάνατα... θα δεις τότε να σε κοιτάζουν οι θεοί! και να κατευθύνονται (να ορμούν) κατά πάνω σου. Εσύ τότε θέσε αμέσως το δεξιό δάκτυλο στο στόμα σου και πες: ΣΙΓΗ. ΣΙΓΗ, ΣΙΓΗ, σύμβολο θεού ζώντος άφθαρτου• Φύλαξόν με σιγή ΝΕΧΘΕΡ ΘΑΝΜΕΛΟΥ. Έπειτα σφύριξε με μακρό σφύριγμα και κατόπιν σφύριξε με κλειστά χείλη λέγοντας: ΠΡΟΠΡΟΦΕΓΓΗ ΜΟΡΙΟΣ ΠΡΟΦΥΡ ΠΡΟΦΕΓΓΗ ΝΕΜΕΘΙΡΕ ΑΡΨΕΝΤΈΝ ΠΙΤΗΤΜΙ ΜΕΩΥ ΕΝΑΡΘ ΦΥΡΚΕΧΩ ΨΥΡΙΔΑΡΙΩ ΤΥΡΗ ΦΙΛΒΑ. Και τότε θα δεις τους θεούς να έρχονται σε σένα με καλή διάθεση και δεν θα ορμούν (με βία) κατά πάνω σου, αλλά θα πορεύονται με τάξη και αρμονία. Όταν λοιπόν δεις τον Άνω Κόσμο καθαρό και δονούμενο και κανέναν από τους θεούς ή τους αγγέλους να μην σου επιτίθεται βίαια, περίμενε ν' ακούσεις τον ήχο μιας μεγάλης ΒΡΟΝΤΗΣ, πού θα σε εκπλήξει. Εσύ όμως πάλι λέγε• ΣΙΓΗ, ΣΙΓΗ, ΕΓΩ ΕΙΜΙ ΣΥΜΠΛΑΝΟΣ ΥΜΙΝ ΑΣΤΗΡ (= είμαι κι εγώ άστρο που γυρνά μαζί σας) ΚΑΙ ΕΚ ΤΟΥ ΒΑΘΟΥΣ ΑΝΑΛΑΜΠΩΝ ΟΞΥ Ο ΞΕΡΘΕΥΘ. Μόλις τα πεις αυτά αμέσως θα απλωθεί ο δίσκος (του Ηλίου;). Μετά πες το β' λόγο: ΣΙΓΗ, ΣΙΓΗ και τα λοιπά και σφύριξε (όπως πριν) και αμέσως θα δεις τα άστρα να έρχονται από το δίσκο (του ηλιακού συστήματος;) μπροστά σου και να γεμίζουν όλον τον αέρα. Εσύ πάλι λέγε• ΣΙΓΗ, ΣΙΓΗ και μόλις ανοίξει ο δίσκος θα δεις πύρινες θύρες κλεισμένες σ’ ένα κύκλο χωρίς φωτιά και αμέσως πες το λόγο γ' και κλείσε τα μάτια.

«Επάκουσόν μου και άκουσον μου, του δείνα και της δείνα, Κύριε που συνέδεσες με πνεύμα τα πύρινα κλήθρα του τετραλιζώματος (;) πυρίπολε, ΠΕΝΤΙΤΕΡΟΥΝΙ, φωτός κτίστη... ΣΕΜΕΣΙΛΑΜ, ΠΓΡΙΠΝΟΕ, ΨΥΡΙΝΦΕΥ, ΠΥΡΙΘΥΜΕ ΙΑΩ, ΠΝΕΥΜΑΤΟΦΩΣ ΩΑΙ, ΠΥΡΙΧΑΡΗ ΕΛΟΥΡΕ, ΚΑΛΛΙΦΩΣ ΑΖΑΙ, ΑΙΩΝ ΑΧΒΑ, ΦΩΤΟΚΡΑΤΩΡ ΠΕΠΠΕΡ ΠΡΕΠΕΜΠΙΠΙ, ΠΥΡΙΣΩΜΑΤΕ, ΦΝΟΥΗΝΙΟΧ, ΦΩΤΟΔΟΤΑ, ΠΥΡΙΣΠΟΡΕ, ΑΡΕΙΕΙΚΙΤΑ, ΠΥΡΙΚΛΟΝΕ, ΓΑΛΛΑΒΑΛΒΑ, ΦΩΤΟΒΙΑ ΙΑΙΑΙΩ, ΠΥΡΙΔΙΝΟ ΠΥΡΙΧΙ ΒΟΟΣΗΙΑ, ΦΩΤΟΚΙΝΗΤΑ ΣΑΝΧΕΡΩΦ ΚΕΡΑΥΝΟΚΛΟΝΕ ΙΗ ΩΗ ΙΩΗΙΩ...

...Κατόπιν άνοιξε τους οφθαλμούς και θα δεις ανοιγμένες τις θύρες και τον θεϊκό κόσμο, που είναι μέσα από τις θύρες, ώστε το πνεύμα σου θα αγαλλιάσει από την ηδονή και τη χαρά του θεάματος. Στάσου τότε και έλξε αμέσως από το θεό το πνεύμα και όταν ηρεμήσεις πες• ΠΡΟΣΕΛΘΕ ΚΥΡΙΕ ΑΡΧΑΝΔΑΡΑ ΦΩΤΑΖΑ ΠΥΡΙΦΩΤΑ ΖΑΒΥΘΙΞ ΕΤΙΜΕΝΜΕΡΟ ΦΟΡΑΘΗΝ ΕΡΙΗ ΠΡΟΘΡΙ ΦΟΡΑΘΙ. Μόλις πεις αυτά θα στραφούν πάνω σου οι ακτίνες. Μπες ανάμεσα τους κι όταν το κάνεις αυτό, θα δεις νεώτερο Θεό όμορφο με πύρινα μαλλιά, χιτώνα λευκό, κόκκινη χλαμύδα, φορώντας πύρινο στεφάνι. Αμέσως να τον ασπαστείς με πύρινο φίλημα•

«Κύριε, χαίρε μεγαλοδύναμε μεγαλοκράτωρ, βασιλεύ
μέγιστε θεών. ΗΛΙΕ,ο Κύριος του Ουρανού και της Γης,
Θεέ θεών,Ισχύει σου η Πνοή.Ισχύει σου η Δύναμις, Κύριε».]

Ας σημειώσουμε εδώ ότι ο Θεός αυτός, πού αναφέρεται στους Μαγικούς Παπύρους (αλλά και σε άλλα παρόμοια κείμενα της εποχής) ως ΗΛΙΟΣ, ΑΙΩΝ, ΙΑΩ (εξελληνισμός του εβραϊκού, Jahve) κ.τ.ό. δεν είναι άλλος από τον ΜΙΘΡΑ (Invictus Sol= Ανίκητος Ήλιος) και ΔΕΝ ταυτίζεται με τον Ορατό Ήλιο, πού οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν απλώς ως έναν πλανήτη, άλλα με τον «Ουράνιο Δράκοντα» της Όγδοης Σφαίρας των Απλανών ή το «Κεντρικό Πύρ» των Πυθαγορείων, όπως έχουμε αναφέρει λεπτομερώς στο Κεφ. Δ. Η «θέαση» αυτού του Ήλιου ήταν ο αντικειμενικός και τελικός σκοπός πάσης θεουργικής και γενικά αποκρυφιστικής τελετουργίας (50). «Τοῦτο γὰρ εἶναι τὸ Φῶς τὸ Ὑπὲρ τὸ Ἐμπύριον μονάδα ὂν πρὸ τριάδος τῆς τοῦ Ἐμπυρίου καὶ Αίθερίου καὶ Ὑλαίου» (51).

Σύμφωνα με το κοσμολογικό σύστημα του Εμπεδοκλή και το μοντέλο της Θεουργίας και των Χαλδαϊκών Λογίων, το Πάν χωρίζεται σε Τρία Μέρη: στο «Ἐμπύριον» (ο Πύρινος Κόσμος του Πνεύματος), στο «Αἰθέριον» (με άλλη ορολογία: «αστρικό φως») και στον «Ὑλαῖον Κόσμο» (δηλ. τον κόσμο της εμφανούς ύλης).

«Τί οὖν; φαίη τις ἂν τῶν ἐκ τῆς ὑπερορίου θεοσοφίας ὡρμημένον καὶ τὰ πάντα διαιρουμένων εἰς ἐμπύριον, αἰθέριον, ὑλαῖον καὶ μόνον τὸ ἐμφανὲς ὑλαῖον καλούντων» (52) . [Μετάφραση : Τι λοιπόν; Θα έλεγε κανείς απ’ όσους επηρεάστηκαν από την ξένη θεουργία και διαιρούν τον κόσμο σε ΕΜΠΥΡΙΟΝ, ΑΙΘΕΡΙΩΝ και ΥΛΙΚΟΝ, αποκαλώντας υλικό μόνον αυτόν πού ανήκει στην απτή εκδήλωση.] Κατά άλλη κατηγοριοποίηση οι Κόσμοι Θεωρούνται επτά: ένας έμπυρος, τρεις αιθερικοί και τρεις υλικοί. «Έπτὰ φασὶ σωματικοὺς κόσμους, ἐμπόριον ἕνα καὶ πρῶτον, καὶ τρεῖς μετ' αὐτὸν αἰθερίους, ἔπειτα τρεῖς ὑλαίους...» (52).

Σε κάθε περίπτωση πάντως οι νεοπλατωνικοί θεουργοί πρέσβευαν ότι αυτός ο χωρισμός -ουσιαστικά τριμερής- του κόσμου (Εμπύριος, Αιθέριος, Υλαίος) υπήρχε σε όλα τα αντικείμενα του κόσμου, με ποσοτικές μόνο διαφοροποιήσεις. Παρατηρούμε λοιπόν ότι η νεοπλατωνική φιλοσοφία, όχι μόνο διατήρησε τα παλαιά κοσμολογικά συστήματα των Προσωκρατικών αλλά τα επεξέτεινε δίνοντας τους ένα πλατύ περιεχόμενο. Ενώ ο Εμπεδοκλής είχε κάνει λόγο για τον υποχθόνιο ήλιο, για το υπόγειο ύδωρ και την «επίγεια» ξηρά (τριπλό κοσμοείδωλο), οι νεοπλατωνικοί μετέφεραν, ποιοτικά διαφοροποιημένο, αυτό το μοντέλο σε κάθε αντικείμενο του σύμπαντος. Βέβαια είναι αληθές, ότι αυτή η «μεταφορά» δεν ήταν πρωτότυπη έμπνευση των νεοπλατωνικών, αλλά επαναφορά στο προσκήνιο μιας παλιάς προσωκρατικής θεωρίας, πού είχε «παραγκωνίσει» ο Αριστοτέλης. Ήδη από την εποχή του Παρμενίδη (5ος αι. π.Χ.) είχε γίνει λόγος για τους δακτυλίους («στεφάνας») πού συγκροτούν το σύμπαν: «αἱ γὰρ στεινότεραι στεφάναι πλῆνται πυρὸς ἀκρήτοιο, αἱ δ' ἐπὶ ταῖς νυκτός, μετὰ δὲ φλογὸς ἵεται αἶσα• ἐν δὲ μέσῳ τούτων δαίμων ἣ πάντα κυβερνᾶ...» (Παρμενίδης, Fr. 12). [Μετάφρ.: Οι στενότεροι δακτύλιοι είναι γεμάτοι καθαροί φωτιά ενώ οι αμέσως επόμενοι από νύχτα, πού έχουν χυθεί μέσα της σταγόνες φλόγας. Ανάμεσα τους είναι η θεά πού κυβερνά τα πάντα…] Η θεά αύτη, θεωρήθηκε (7 αιώνες αργότερα) από τους νεοπλατωνικούς ότι είναι η ΕΚΑΤΗ και λατρεύτηκε κατά κόρον από αυτούς ταυτιζόμενη με την Άρτεμη, τη Σελήνη και την Περσεφόνη των Ελευσίνιων (53).

Η παράδοση αναφέρει ότι ο Πρόκλος μέσω θεουργικών τελετών (εκφώνηση μυστικών ονομάτων, συνθημάτων και χαρακτήρων ή περιστροφή στροφάλων και ιύγγων) κατόρθωνε να κατεβάζει από τον ουρανό τα «φωτοειδῆ φαντάσματα» της Εκάβης και να συνομιλεί μ' αυτά (54). Στη βάση του αγάλματος της στο ναό της στην Έφεσο, υπήρχαν χαραγμένα τα ΕΦΕΣΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, δηλ. οι μαγικές επωδές, που έγραφαν οι άνθρωποι για προστασία πάνω σε φυλακτά. Γι’ αυτό με την πάροδο του χρόνου, όλων των ειδών οι μαγικές επωδές, έγινε συνήθεια να αποκαλούνται «ἐφέσια γράμματα». Στα Χαλδαϊκά Λόγια, μάλιστα, η Εκάτη είναι η χαρακτηριστικότερη θεότητα ταυτιζόμενη με την Ψυχή του Κόσμου (55). Συχνά, μαζί με την Εκάτη εμφανίζονταν ως προπομποί της οι «δαίμονες-πάρεδροι» δηλ. οι βοηθοί της. Οι «πάρεδροι» αυτοί εμφανίζονταν ως «πύρινα φαντάσματα» και εθεωρούντο πώς ήταν ο Καδμίλος (των Καβειρίων Μυστηρίων της Σαμοθράκης) και ο Τριπτόλεμος (των Ελευσίνιων). Συνήθως όμως «πάρεδροι» της Εκάτης ήταν ψυχές άτυχων νεκρών και χρησιμοποιούνταν από τους θεουργούς όταν ήθελαν να προξενήσουν κακό. Τότε η Εκάτη δεν εμφανιζόταν καθαρά με συγκεκριμένο σχήμα αλλά σαν φωτιά και ο θεουργός υπέβαλλε τις ερωτήσεις που τον ενδιέφεραν στη φωτιά και από εκεί έπαιρνε απαντήσεις (56). Η σχετική περιγραφή των θεουργικών οραμάτων στους Χαλδαϊκούς Χρησμούς είναι εκπληκτική:
Χαλδ. Χρησμοί Kroll 57, fr. 14

...Θα δεις πυρ όμοιο με παιδί το όποιο θα σκιρτάει στον αέρα ή και πυρ χωρίς μορφή, απ’ οπού θ' ακούσεις φωνή προτρέχουσα, ή (θα δεις) φως άφθονο, που να περιστρέφεται σφυρίζοντας ορμητικά γύρω από τη γη, ή (μπορεί) να δεις ίππον (=σύμβολο της Εκάτης) που αστραφτερό κι από το φως με ένα πύρινο παιδί πάνω στη γρήγορη ράχη του ίππου].

Επίσης μια λεπτομερής τελετουργία της Εκάτης περιγράφεται σ' ένα ψευδεπίγραφο έργο του 4ου αι. μ.Χ., τα «Ἀργοναυτικὰ» του (ψευδό-) Ορφέως. Εκεί, από το στίχ. 900 κ.εξ. περιγράφεται η τελετή πού τέλεσαν ο Ορφέας και η Μήδεια για να μπορέσει ο Ιάσων να πάρει το χρυσόμαλλο δέρας, εξευμενίζοντας την Άρτεμη-Εκάτη, φρουρό (με τα σκυλιά της) του δέρατος. Ο Ορφέας φορώντας μαύρη στολή έσκαψε τριπλή τάφρο (57) και έκαψε θυμίαμα. Κατόπιν θυσίασε τρία μαύρα κουτάβια κάνοντας σπονδές (58). Τέλος, χτυπώντας χαλκό (59), επικαλέστηκε τη θεά. Στην αρχή εμφανίστηκαν ως «πάρεδροι» οι Ερινύες και κατόπιν η Πανδώρα και η Εκάτη (60) και κύκλωσαν την τριπλή τάφρο. Τότε ξαφνικά άνοιξαν διάπλατα οι Πύλες του ιερού άλσους όπου φυλασσόταν το χρυσόμαλλο δέρας. Στα «Αργοναυτικά» του ψευδό-Ορφέως υπάρχουν πολλά στοιχεία λαϊκής μαγείας και θεουργίας πού συναντώνται και στους Μαγικούς Παπύρους, όπως η τριπλή τάφρος για την Εκάτη ή το χτύπημα του χαλκού, πού όπως ξέρουμε από τα Ελευσίνια Μυστήρια (κρούση του «ηχείου») διευκόλυνε τις εμφανίσεις των θεών (61). Η περιγραφή της τελετής των «Αργοναυτικών» είναι λεπτομερής (θυσία σκυλιών, σπουδές, μαύρη ενδυμασία θεουργού, χτύπημα χαλκού) και πέραν του ότι μας δίνει ακριβείς και πλήρεις πληροφορίες για τέτοιου είδους τελετές, μας αποκαλύπτει, συγκρινόμενη με την ανάλογη νεκρομαντική τελετή της Οδύσσεια (ραψ. Λ), ότι η ίδια παράδοση επιβίωνε για μια περίοδο 1000 και πλέον χρόνων, από τον Όμηρο (8ος αι. π.Χ.) μέχρι τον Πρόκλο (5ος αι. μ.Χ.) στον ευρύτερο χώρο του Ελληνικού κόσμου.

Ωστόσο, αν ο ένας κλάδος της Θεουργίας, ή Τελεστική, επιζητούσε να επισύρει την παρουσία του θεού σ' ένα χώρο η μέσα σ' ένα αντικείμενο, ο άλλος κλάδος, ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΜΟΣ, αποσκοπούσε στο να ενσαρκωθεί ο θεός προσωρινά μέσα σ' έναν άνθρωπο. "Όπως, λοιπόν, η Τελεστική βασιζόταν στην άποψη ότι υπάρχει μια φυσική «συμπάθεια» ανάμεσα στο ομοίωμα και το πρωτότυπο, έτσι και ο Πνευματισμός εδραζόταν στην πεποίθηση των αρχαίων λαών ότι οι ξαφνικές αλλαγές της προσωπικότητας οφείλονταν στη δαιμονική κατοχή ενός θεού, δαίμονα ή πνεύματος νεκρού (62). Σύμφωνα με τον Πρόκλο χρειάζονταν τουλάχιστον δύο άτομα για την τελετουργία του πνευματισμού• ο «κλήτωρ» και ο «δοχεὺς» (= μέντιουμ, με σύγχρονη ορολογία). Η διαδικασία ξεκινά με καθαρμό δια «πυρὸς και ὕδατος» (63) ή θειαφιού και θαλασσινού νερού (64). Φορούν κατάλληλη αμφίεση με ειδικές ζώνες (65), πού τις αφαιρούν κατά την «ἀπόλυσιν» του πνεύματος από την κατοχή του μέντιουμ. Επίσης πάνω στο ένδυμα του το μέντιουμ φορούσε εικόνες των «κεκλημένων θεῶν» ή άλλα μαγικά «σύμβολα». Ο Πορφύριος αναφέρει άτομα πού προσπαθούσαν να επιτύχουν δαιμονική κατοχή πατώντας πάνω σε «χαρακτῆρες», ενώ ο Απουλήϊος θεωρεί πώς το μέντιουμ υπνωτίζεται με την επίκληση επωδών ή τη χρήση αρωμάτων. Ο Ιάμβλιχος, στο έργο του «Περί Μυστηρίων», περιγράφει πολλές περιπτώσεις μέντιουμ, πού έχουν πέσει σε καταληψία (στιχ. 110,4) ή παρουσιάζουν αλλαγές στη φωνή (στιχ. 112,5). Το πιο ενδιαφέρον, ωστόσο, σημείο των αναφορών περί πνευματισμού των νεοπλατωνικών θεουργών δεν είναι οι μαντικές ρήσεις των μέντιουμ, άλλα τα ορατά σημεία παρουσίας των θεών κατά τις πνευματιστικές συγκεντρώσεις. Ή πιο εντυπωσιακή περίπτωση είναι εκείνη του μετεωριζόμενου μέντιουμ (66). Συνήθως όμως οι θεοί εμφανίζονταν -και στις πνευματιστικές συγκεντρώσεις-με το γνωστό τρόπο των φωτεινών οραμάτων. Είδαμε, προηγουμένως, ότι οι φωτεινές εμφανίσεις των θεών περιγράφονται λεπτομερώς στα Χαλδαϊκά Λόγια και στους Μαγικούς Παπύρους, τα σημαντικότερα κείμενα της νεοπλατωνικής θεουργίας. Πέραν των «φωτοειδῶν φασμάτων» της Εκάτης πού έβλεπε ο Πρόκλος (67), ο Ιάμβλιχος αναφέρει ότι κατά τις πνευματιστικές συγκεντρώσεις το πνεύμα εμφανιζόταν ως φλεγόμενη η φωτεινή μορφή πού είτε εισερχόταν ή εξερχόταν από το σώμα του μέντιουμ (68) (= «εκτόπλασμα»,σύμφωνα με τη σύγχρονη ορολογία). Σε άλλες περιπτώσεις ο παρατηρητής μπορούσε να δει το φως της λάμπας να παίρνει σχήμα «θολωτό», μετά ν' αλλάζει σ' ένα «δυνατὸ φῶς μέσα στὸ κενὸ» και τέλος ν' αντικρίζει τον θεό (69). Υπήρξαν, βέβαια, και περιπτώσεις χρήσης παραισθησιογόνων ουσιών. Ο Πρόκλος γνωρίζει μία τεχνική κατά την οποία οι άνθρωποι άλειφαν τα μάτια τους με στρυχνίνη ή άλλα ναρκωτικά με σκοπό να προκαλέσουν οράματα (70), ενώ οι Μαγικοί Πάπυροι δίνουν ακριβείς οδηγίες παρασκευής τροφών με όπιο (71), τις όποιες μόλις ελάμβανε ο μύστης απορυθμιζόταν ή προσωπικότητα του.

Ό Ιάμβλιχος μάλιστα δικαιολογούσε -αν και δεν ενέκρινε!- τη χρήση αυτών των ουσιών ως μέσον απελευθέρωσης του αιθεριώδους «ωοειδούς οχήματος της ψυχής» και ανόδου της στο θείο φως του εμπύρου κόσμου (72). Άλλοι πάλι θεουργοί χωρίς να καταφεύγουν στα ναρκωτικά, επιδίδοντο σε πρακτικές ΥΠΝΩΤΙΣΜΟΥ, με τη συνεχή, μονότονη επανάληψη των Επωδών ή με διάφορες έντονες και σταθερά επαναλαμβανόμενες οπτικές εντυπώσεις, όπως απότομες λάμψεις φωτός η αντανακλάσεις πυρσών σε καθρέφτες (73). Έτσι, με τη συνεχή εκπομπή εκλάμψεων οι θεουργοί-ιεροφάντες αλλοίωναν τις οπτικοακουστικές εντυπώσεις των μυστών και τους δημιουργούσαν ψευδαισθήσεις, υπνωτίζοντας τους.

Ωστόσο, η νεοπλατωνική θεουργία -παρ' όλες τις πολλές εξαιρέσεις της-ΔΕΝ ήταν μια φτηνή, πρωτόγονη και απλοϊκή μαγεία. Έχουμε αναφέρει πολλές φορές ως τώρα, ότι ο απώτερος σκοπός της θεουργίας ήταν η έξοδος της Ψυχής από το σώμα, ή άνοδος της στον «ἐμπύριον τόπον» και ή «θέαση» των φωτεινών θεϊκών όντων. Ο πλέον πνευματικός τρόπος αυτής της θεουργικής πρακτικής ήταν, πάντα, ο διαλογισμός ή ΑΥΤΟ-ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ, το «άδειασμα του Νου από κάθε σκέψη», ο αποχωρισμός της Ψυχής από τα αισθητά, «ἡ πρὸς τὸ νοητὸν πῦρ ἄνοδος», όπως έλεγε ο Ιάμβλιχος (74). Αυτό ήταν, τελικά, το Μεγάλο Απόρρητο της θεουργίας, της Άλχυμείας και εν τέλει κάθε αποκρυφισμού. Οι πρακτικές επίκλησης διαφόρων κατωτέρων θεοτήτων και δαιμόνων, πού εμφανίζονταν ως ομιλούσες φωτιές ή ωοειδή πύρινα φάσματα, ήταν επικίνδυνες ενασχολήσεις, γιατί μπορούσε πάντα, αντί των φωτεινών θεών, να εμφανιστούν πονηροί δαίμονες. Ειδικά δε ο Πλωτίνος απομακρυνόμενος ριζικά από κάθε «υλιστική» σχέση με τους θεούς, διευκρίνιζε ότι πρέπει να αποφεύγονται οι παρόμοιες τελετές καθώς και όλες οι αιματηρές θυσίες, γιατί απευθύνονταν σε κατώτερους δαίμονες και κατ' εξοχήν προς τα πονηρά πνεύματα της υποσελήνιας περιοχής τα όποια τρέφονται με αιθερικές ουσίες και δεν είναι φιλικά προς τους ανθρώπους. Σε κάθε περίπτωση πάντως το κεντρικό νόημα της θεουργίας ήταν το ίδιο με εκείνο του Εσωτερισμού: ο αγώνας του Πνεύματος να ελευθερωθεί από τα δεσμά του Σώματος κατ' ουσία είναι μια Δεύτερη Γέννηση, πού συντελείται εύκολα ή δύσκολα κατά την ώρα του Θανάτου του κάθε ανθρώπου. Στα Μυστήρια, όπως και στη θεουργική Τελεστική, αυτή η μετάβαση επιτυγχάνονταν εν ζωή και εν εγρήγορση με πλήρη συνείδηση της όλης «διαδικασίας»... Όλοι οι μύστες εξ άλλου γνώριζαν ότι ή Γέννηση σ έναν Κόσμο είναι πάντοτε Θάνατος σε κάποιον άλλο - και αντιστρόφως.

---

«Ω ψυχή μου, μην ποθείς αθάνατη ζωή μονάχα επιδίωκε ό,τι μπορείς να κατορθώσεις»

Να πω κι εγω ευθυς εξ' αρχης οτι δεν εχω ιδιαιτερες γνωσεις ουτε οσο αν αφορα τη Μασονια , τον αποκρυφισμο ή τη μαγεια αλλα ειμαι ιδιαιτερα προθυμος μαθητης και ακροατης μετις κεραιες μου παντα τεντομενες. Παρακαλω λοιπον ενα μελος ηψηλου επιπεδου να μου στειλει ενα πληροφοριεσ η προτασεις βιβλιων με σκοπο την βαθυτερη γνωση και κατανοηση των φυσικων πραγματων του κοσμου μας . To mail M EINAI mariosbounak@hotmail.com ευχαριστω !!!!!

http://www.arxaiologia.gr/issues.asp?y=1999

αν πάντως τα τεύχη είναι εξαντλημένα, είναι σίγουρο πως θα τα βρεις σε όποια δημόσια βιβλιοθήκη κι αν ψάξεις.

quote:

---

π.χ συμφωνείς με την άποψη του συγγραφέα ότι η θεουργία ξεκινάει στα χρόνια του Μ. Αυρηλιου; Μα έτσι είναι σαν να λέμε ότι όλες οι επικλήσεις των αρχαίων φιλοσόφων είχαν σκοτεινό χαρακτήρα, πράγμα φυσικά πέρα για πέρα αναληθές. Τα παραδείγματα πολλά.

---

Ο συγγραφέας αγαπητέ ΟΚΤΙΝΟΜΕ, αναφέρεται στην Νεο- Πλατωνική θεουργία. Όσον αναφορά την προσωπική μου άποψη, είναι πιστεύω σημαντικό να διευκρινίσω πως κατά την γνώμη μου, τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις μυστηριακές και μαγικές τελετές στον Ελλαδικό χώρο, είναι δύο. ¨
Το πρώτο αφορά τις μυστηριακές τελετές σε ένα πρώιμο στάδιο, οι οποίες έχουν να κάνουν με μαγικές τελετουργικές πρακτικές που αφορούσαν την βλάστηση και τον κύκλο ζωής της φύσης, στο οποίο περιλαμβάνονται επίσης το Ομηρικό και Ησιόδειο μυθολογικό Θεολογικό πλαίσιο. Ο Παυσανίας (Κορινθ.34, 2-3), περιγράφει μία τέτοια μαγική τελετή παύσης των ανέμων, που επιτυγχάνεται με την τελετουργική σφαγή ενός λευκού κόκορα, και τον σχηματισμό ενός κύκλου στο έδαφος με το αίμα του. Αυτές οι τελετές δεν αποσκοπούσαν στην προσέλκυση των πνευμάτων αλλά στην προστασία από αυτά. Το παράλογο όπως το ονομάζει ο αξεπέραστος Dodds, για να το αντιδιαστείλει με το λογικό που χαρακτήρισε τον Ελληνικό κόσμο, ενυπήρχε βέβαια σε όλη την αρχαία Ελληνική περίοδο. Άλλο όμως η μαγεία που αφορά την επίτευξη ενός επιθυμητού αποτελέσματος, με την χρήση των δυνάμεων και ικανοτήτων της ψυχής, όπως επίσης μέσω της δράσης οντοτήτων ή ενεργειών ανεξαρτήτων από τον μάγο. (Κατά την διαδικασία οι ενέργειες παραμένουν στο σύνολό του υπό τη καθοδήγηση του μάγου και εξαρτώνται από την δική του βούληση), και άλλο η θεουργία.
Η θεουργία από αφορά την χρησιμοποίηση και καθυπόταξη θεϊκών κυρίως δυνάμεων, με απώτερο στόχο την κυριαρχία στην φύση. Στον Ελληνικό χώρο οι εγγύτερες προς την θεουργία πρακτικές ήταν τα δρώμενα στις μυστηριακές τελετές, που αφορούν το δεύτερο στοιχείο, εκεί όμως δεν μιλάμε για χρήση των θεϊκών δυνάμεων προς επίτευξη κάποιου σκοπού, πέραν από την Θεοφάνια και την θέωση την ένωση με το θειο, την επιβεβαίωση πως μετέχουμε του θείου, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Αριστοτέλης: «η ψυχή του ανθρώπου περισσότερο πάθαινε παρά μάθαινε στα μυστήρια». Ο μύστης αναζητούσε την αιτία της ύπαρξης του, όχι την υποταγή των θεϊκών δυνάμεων στην θέληση του. (βλέπε σχετικά άρθρα μου στον σύνδεσμο http://xletsos-basilhs.blogspot.com/ )
Στο φαινόμενο της «θέωσης», λάμβανε βέβαια συχνά και την μορφή διαφόρων παραψυχολογικών και μεταφυσικών φαινομένων, όπως η καταληψία, η έκταση, η ύπνωση, οι εξωσωματικές εμπειρίες κ.λ.π,. Κατά κύριο λόγο όμως η Ελληνική προσέγγιση του θείου δια μέσω του φιλοσοφικού πνεύματος προϋπόθετε σεβασμό του θείου, με αποκορύφωμα τον Πλωτίνο όπου η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με την βαθμιαία άνοδο του ανθρώπου από τον υλικό κόσμο σε εκείνον των Ιδεών και από εκεί στην ύπαρξη του Εν, το οποίο βρίσκεται πάνω από κάθε ιδιότητα και κατηγορία. To ταξίδι της ανθρώπινης ψυχής κατά τον Πλωτίνο, είναι ένα «εις εαυτόν» εσωτερικό ταξίδι, καθώς η ψυχή «ήξει ουκ εις άλλα, αλλά εις εαυτόν». «Πάντα είσω», τα πάντα είναι μέσα μας, αναφέρει χαρακτηριστικά ο Πλωτίνος. Για να επιτευχθεί αυτό πρέπει να απομακρυνθούμε από όλα τα εξωτερικά, στραμμένοι ολοκληρωτικά προς τα μέσα.
Καμία κλίση προς τα έξω, το σύνολο των πραγμάτων πρέπει να αγνοηθεί. Η ψυχή τότε δεν θα δει τον θεό να εμφανίζεται ξαφνικά μέσα της, διότι δεν υπάρχει τίποτα πια που να τους χωρίζει, καθώς τότε δεν υπάρχουν δύο.
Ο ορών είναι ένα με το ορώμενο, δεν είναι όραμα αλλά ένωση. Και τότε η ψυχή δεν έχει πια συνείδηση πως βρίσκεται μέσα σε ένα σώμα, ούτε πως ο εαυτός της έχει κάποια ταυτότητα. ( Πλωτ. Εννεάδ. VI 9.10.20, VI, IX, 11,38 & VI 7,34,12, VI 9.11.5)
Σύμφωνα με τον Πορφύριο ( Βίος Πλωτ. 23,7) η μυστικιστική προσέγγιση του Θείου από τον Πλωτίνο, επιτεύχθηκε μέσω του διαλογισμού και των μεθόδων που υποδεικνύει ο Πλάτωνας στο Συμπόσιο. Η μέθοδος ανάβασης προς το θείο συνεπώς αφορά μία νοητική και όχι σωματική προσπάθεια, δίχως ειδικές τελετουργίες και επαναλήψεις ιερών ονομάτων. Για τον Πλωτίνο ο άνθρωπος οφείλει να δώσει την μάχη στον παρόντα χρόνο, όχι μόνο μετά θάνατον αλλά και στην ζωή αυτή μέσω της λεγομένης καταστάσεως της εκστάσεως. Μετά τον Πλωτίνο οι νεοπλατωνικοί στράφηκαν σε θεουργικές πρακτικές επηρεασμένες από την Αιγυπτο – Βαβυλωνιακή μυστηριακή μαγική παράδοση, για την επίτευξη της ένωσης με το Θείο, αν και γνωρίζουμε πως ακόμη και ο Πλωτίνος είχε υπόψη του, τις θεουργικές πρακτικές αν και ήταν αντίθετος με αυτές.
Ο Πορφύριος μάλιστα αναφέρει πως οι θεουργικές τελετές μπορούν να καθαρίσουν την πνευματική ψυχή, και να την κάνουν κατάλληλη να δέχεται πνεύματα και τους αγγέλους, αλλά ταυτόχρονα επισημαίνει επηρεασμένος σαφώς από τον δάσκαλο του Πλωτίνο, πως η τεχνική αυτή είναι επικίνδυνη, και μπορεί να προκαλέσει καλό ή κακό.
Αμφιβάλει μάλιστα ο Πορφύριος ότι μπορεί πράγματι να επιτύχει κάποιος την επιστροφή της ψυχής στο θεό, ή ότι αποτελεί έναν απαραίτητο παράγοντα για αυτό. Παρόλα αυτά ο Πορφύριος έγραψε ένα υπόμνημα πάνω στα «Χαλδαϊκά λόγια», τα οποία αποτελούν έργο κατά πάσα πιθανότητα του Ιουλιανού του θεουργού, θαυματοποιού του 2ου αι. μ.Χ. Ο Ιουλιανός (όχι ο αυτοκράτορας γνωστός ως παραβάτης) έζησε την εποχή του Μ. Αυρήλιου, και ήταν γιος «Χαλδαίου φιλοσόφου» . Οι χρησμοί αυτοί εκτός των άλλων, περιλαμβάνουν συνταγές μαγείας, αλλά και τελετουργικές οδηγίες για την επίκληση των Θεών. Σύμφωνα με τον Ιουλιανό, οι οδηγίες αυτές του παραδόθηκαν από τους Θεούς. Μετά τον Πορφύριο οι Νεοπλατωνιστές με κύριο εκπρόσωπο τον Ιάμβλιχο, εγκατέλειψαν την νοητική μεθοδολογία προσέγγισης του Θείου όπως αυτή εφαρμόστηκε από τον Πλωτίνο, και στράφηκαν στην «θεουργία, και στην «μαγική τελετουργία», καθώς σύμφωνα με τον Ιάμβλιχο (Περί μυστηρίων ΙΙ, 1,11,96,13 Partney):

«Δεν είναι η νόηση που ενώνει με τον Θεό, γιατί τότε τι θα εμπόδιζε τους θεωρητικούς φιλοσόφους να πετύχουν την θεουργική ένωση μαζί του; Αυτό όμως δε έγινε ποτέ. Η ένωση με τον θεό επιτυγχάνεται μόνο με την θεουργία . Η θεουργία επιτυγχάνεται με την ενέργεια των άρρητων έργων, τελούμενων με τον αρμόδιο τρόπο, έργων που είναι πέρα από κάθε νόηση, και με την δύναμη των άφθεκτων συμβόλων που μόνο οι θεοί τα εννοούν... Ακόμη και δίχως εμείς να τα εννοούμε τα συνθήματα αυτά εκτελούν από μόνα τους το δικό τους έργο».

Εδώ λοιπόν εγώ εντοπίζω την θεουργία, με την ουσιαστική έννοια του όρου, είναι το σημείο εκείνο όπου η φιλοσοφία μπολιάζεται με θεουργικές πρακτικές, στην αναζήτηση, αλλά και στην υποταγή των θεϊκών δυνάμεων, πρακτικές Αιγύπτιο-Βαβυλωνιακές, που σκοπό είχαν όχι την ενδοσκόπηση με αντικειμενικό σκοπό την πνευματική άνοδο του ανθρώπου προς τα άνω, αλλά την επίτευξη προσωπικών επιδιώξεων με μεθοδολογίες υπέρτερες των «πολλών».
Ο Ιάμβλιχος εδώ έρχεται σε σαφή αντίθεση με τον ιδρυτή του νεοπλατωνισμού Πλωτίνο, και μάλιστα στο συγκεκριμένο απόσπασμα αμφισβητεί εμμέσως πλην σαφώς, την επίτευξη της «μυστικιστικής ένωσης» που σύμφωνα με τον Πορφύριο ο Πλωτίνος κατόρθωσε τέσσερις φορές στην ζωή του.
Απώτερος σκοπός των θεουργικών τελετών ήταν η «πνευματική θεουργία», δια μέσου της εξόδου της Ψυχής από το σώμα, ή άνοδος της στον «εμπύριον τόπον» , και ή «θέαση» των φωτεινών θεϊκών όντων. Ο πλέον πνευματικός τρόπος αυτής της θεουργικής πρακτικής, επιτυγχανόταν δια μέσου των κατάλληλων αναπνευστικών ασκήσεων και του διαλογισμού, ο αποχωρισμός της Ψυχής από την ύλη, και «η πρός το νοητόν πύρ άνοδος», όπως έλεγε ο Ιάμβλιχος. Ο Ιάμβλιχος αναφέρει πως κατά τις μαγικές τελετουργίες το καλούμενο πνεύμα εμφανιζόταν ως μία φλεγόμενη ή φωτεινή μορφή.
Η θεουργία του Ιαμβλίχου στηρίζεται στις Αιγυπτιακές και Βαβυλωνιακές μαγικές και θεουργικές πρακτικές, αλλά και στην θεωρία της «συμπαθείας», που ανέπτυξε κυρίως ο στωικός φιλόσοφος Ποσειδώνιος (135 – 50 π.χ), σύμφωνα με την οποία κάθε ουράνιο Ον, έχει το αντίστοιχο του στην γη, ο μακρόκοσμος επηρεάζει τον μακρόκοσμο και το αντίστροφο. (Ο Ποσειδώνος θεμελίωσε την θεωρία του αυτή, γνωρίζοντας την επίδραση της σελήνης στον έμμηνο κύκλο της γυναίκας , και παρατηρώντας ταυτόχρονα την επίδραση της σελήνης και στην παλίρροια και την άμπωτη)...
Είναι εμφανής νομίζω λοιπόν η ποιοτική αλλά και ουσιαστική διαφορά που υπάρχει στον Ελληνικό φιλοσοφικό μυστικιστικό τρόπο θέωσης, και στις μαγικές και θεουργικές πρακτικές που αποτέλεσαν χαρακτηριστικό γνώρισμα της Ανατολής...

[URL=http://imageshack.us][/URL]
«Πάντα είσω»

Θέλω όμως να κάνω μια παρένθεση ή μάλλον να πάω πίσω και να αναφέρω κάποια στοιχεία σχετικά με την Εκάτη και το ρόλο της στις διάφορες πρακτικές μαγείας.

Πέρα από τον συσχετισμό της με τα "φάρμακα", στο δεύτερο μισό του 5ου αιώνα η Εκάτη καταλαμβάνει για πρώτη φορά τον ρόλο μιας σκοτεινής και απειλητικής θεότητας. Πιο πριν όμως, και για λόγους που δεν είναι απόλυτα κατανοητοί, η Εκάτη είχει γίνει η κατεξοχήν προστάτης θεότητα της μαγείας. Αυτόν τον σημαντικό ρόλο τον διατήρησε και τον διατηρεί ακόμα και σήμερα, δείτε για παράδειγμα τον ρόλο της στην wicca...

Ας δούμε τώρα μία αναφορά από τη Μήδεια του Ευριπίδη που γράφτηκε το 431 π.Χ την εποχή δηλαδή που η Εκάτη αποκτά αυτά τα χαρακτηριστικά. Η Μηδεία ορκίζεται στην θεότητα πως κανένας από αυτούς που της έκαναν κακό δεν θα γλυτώσει. Προσφωνόντας την Εκάτη, η Μηδεία όχι μόνο αναφέρει πως λατρεύει την θεότητα αυτή περισσότερο από κάθε άλλη, αλλά την θεωρεί και βοηθό της στο κακόβουλο έργο της.

Στην συνέχεια έχουμε μια αρκετά ενδιαφέρουσα μαγική πρακτική όπου η Μήδεια χρησιμοποιεί ένα "κατάχριστον" ή "επίχριστον" στο φόρεμα της αντιπάλου της (αυτή είναι η κοπελίτσα που πρόκειται να παντρευτεί τον Ιάσωνα). Αυτό είναι και το μαγικό φάρμακο-δηλητήριο που θα επιφέρει τον θάνατο στο θύμα.

Σύμφωνα πάντα με το συγκεκριμένο έργο του Ευριπίδη η Μήδεια έχει εμπειρία-γνώση δύο ειδών φαρμάκων:

α)αυτά που σκοτώνουν
β)αυτά που έχουν την δύναμη να κάνουν έναν άκληρο να τεκνοποιήσει

Ανάλογες αναφορές στην Εκάτη και στην σχέση της με τα φάρμακα (προσέχτε εδώ ότι ο όρος στα αρχαία σημαίνει τόσο φάρμακο όσο και δηλητήριο) υπάρχουν και στον Ίωνα του Ευριπίδη. Εκεί η Κρέουσα επιχειρεί να σκοτώσει τον Ίωνα με ένα "φάρμακο". Και σ'αυτό το έργο, οι υπηρέτριες της Κρέουσας επικαλούνται την Εκάτη, την Κυρία των στοιχειωμάτων της μέρας και της νύχτας.

Φαίνεται λοιπόν πως, τουλάχιστον από τον 5ο αιώνα π.Χ. η Εκάτη είναι η θεότητα που επιβλέπει τις διαφορετικές κατηγορίες φαρμάκων και δηλητηρίων που χρησιμοποιούνται σε μαγικές πρακτικές.

Κάποια άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία που θα μπορούσαμε να εξετάσουμε:

α) Την πρακτική της ίυγγας που ονομάζεται και τροχός της Εκάτης.
β) Τις μαγικές επιγραφές που βρίσκονται στο πίσω μέρος του αγάλματος της Αρτέμιδος από την Έφεσσο και οι οποίες κατά την γνώμη μου συνδέονται με την Εκάτη.

quote:

---

"The horror at red hook".

---

«…ουδέ γαρ η έννοια συνάπτει τοις θεοίς τους θεουργούς. Επεί τι εκώλυε τους θεωρητικώς φιλοσοφούντας έχειν την θεουργικήν ένωσιν προς τους θεούς;
Νυν δ’ ουκ έχει το γε αληθές ούτως. Αλλ’ η των έργων των αρρήτων και υπέρ πάσαν νόησιν θεοπρεπώς ενεργουμένων τελεσιουργία η τε των νοουμένων τοις θεοίς μόνον συμβόλων αφθέγκτων δύναμις εντίθησι την θεουργικήν ένωσιν.»

Σε λίγο ελεύθερη απόδοση:
«… Γιατί ούτε η σκέψη είναι που ενώνει τους θεούς με τους θεουργούς. Επειδή τι θα εμπόδιζε αυτούς που φιλοσοφούν θεωρητικά να έχουν την θεουργική ένωση προς τους θεούς;
Αλλά τώρα η αλήθεια δεν έχει έτσι. Αλλά την θεουργική ένωση την φέρνει, η των ανείπωτων έργων και πάνω από κάθε νόηση τελετουργία, ενεργούμενη με θείο τρόπο και με την δύναμη σιωπηλών συμβόλων κατανοητών μόνο από τους θεούς».

Με λίγα λόγια παρουσιάζεται ο Ιάμβιχος σαν πρακτικός μάγος που χρησιμοποιεί μόνο φυσικά μέσα. Λίγο παρακάτω όμως συνεχίζει λέγοντας:

«άρρητος δύναμις αυτή αφ’ εαυτής επιγιγνώσκει τας οικείας εικόνας»
«η ανείπωτη αυτή δύναμη αναγνωρίζει από μόνη της τις οικείες της εικόνες»
δηλαδή η δύναμη είναι εντυπωμένη στα σύμβολα
και
«ούτω τα των θεών αυτά υφ’αυτών ανακινείται, υπ’ουδενός των υποδεεστέρων ενδεχόμενα τινά εις εαυτά αρχήν της οικείας ενεργείας»
«τα έργα των θεών ανακινούνται από μόνα τους , και από κανενός υποδεεστέρου δεν δέχονται σε αυτά κάποια αρχή για τη δική τους ενέργεια»

Με απλά λόγια ο Ιάμβλιχος δεν ήταν ένας απλός πρακτικός μάγος, αλλά μάλλον χρησιμοποιούσε τεχνικές που σκοπό είχαν να διοχετεύσουν την θεϊκή ενέργεια πάνω του, χρησιμοποιώντας τα σύμβολα σαν κανάλια και υποδοχείς αυτής της ενέργειας . Με αυτό τον τρόπο η φιλοσοφία του ταυτίζεται με του Πλωτίνου που έλεγε ότι αν θες να πιάσεις ένα πουλί του φτιάχνεις μια φωλιά κι αν θες να δεις ένα θεό του φτιάχνεις ένα βωμό. Πράγματι η ταύτιση αυτή των απόψεων τους επιβεβαιώνεται κι από το γεγονός ότι η μοναδική μαρτυρία επίκλησης που έχουμε για τον Ιάμβλιχο, είναι αυτή της εμφάνισης ενός Έρωτα, ενός spiritus loci μιας πηγής. Και φυσικά είναι σίγουρο ότι όταν μιλά για σύμβολα, σίγουρα θα χρησιμοποιούσε τις ιδιότητες της φιλότητας και του νείκους που ανέφερε και ο συνονόματος σου.

Πάντως πιστεύω ότι το μπέρδεμα γίνετα,ι γιατί σήμερα ο όρος θεουργία έχει τροποποιηθεί από επιρροές ομάδων όπως οι Μαρτινιστές οι οποίοι επαναπροσδιόρισαν τη θεουργία, σαν αποκλειστικά μυστικιστική πράξη. Οι αρχαίοι όταν έλεγαν θεουργία εννοούσαν τελετουργική μαγεία.

…Kircher o lovecraft ήξερε πολύ καλά την αρχαία σκέψη και πρακτική και άλλωστε την έχει χρησιμοποιήσει και σε άλλα διηγήματα του όπως π.χ «Ο Βάλτος»

Και μιας το θέμα είναι η μαγεία στα αρχαία χρόνια τι νομίζετε για τον παρακάτω διαχωρισμό; Με βάση τα μαγικά κείμενα του PGM (Papyri Graece Magicae)

Θαυματουργία, μαύρη μαγεία, θεουργία.

Θαυματουργία=θαύματα, αγάπης ξόρκια, ξόρκια που έχουν να κάνουν με την καρποφορία κ.α. κοινώς μαγγανεία ή χαμηλή μαγεία

Μαύρη μαγεία=μαύρη θαυματουργία

Θεουργία=υψηλή μαγεία, "θεικό έργο", ο μάγος γίνεται το έργο του θεού και όχι ο θεός το έργο του μάγου.

Επομένως θεουργία είναι η μαγεία που εφαρμόζεται πάνω ένα θρησκευτικό-υψηλό-μεταφυσικό ιδεώδες ή όπως έλεγε και ο Ιάμβλιχος, "οι θεουργοί δεν επικαλούνται τον θεικό νου για ασήμαντα θέματα αλλά μόνο για θέματα που έχουν να κάνουν με εξαγνισμό, απελευθέρωση, και λύτρωση της ψυχής."

quote:

---

Αχ βρε Dying Incubus! Και μου είχες πει πως δεν διαβάζεις lovecraft

---

Από το google το βρήκα, φίλε μου!

Σχετικά με αυτό που αναφέρεις για τη Μήδεια και την εκδίκηση που πήρε από τον Ιάσονα και την Γλαύκη, έχουμε να κάνουμε με μια γυναίκα πληγωμένη.
Η Μήδεια πίστεψε πως ο Ιάσονας διέπραξε μια ύβρι απέναντι της οπότε θεώρησε πως έπρεπε να αποδοθεί η νέμεσις για αυτό.
Αυτό δεν έχει να κάνει τόσο πολύ με το θέμα μας αλλά είναι μια σκέψη...

Όσον αφορά την βοήθεια της Εκάτης που επικαλέστηκε για να αποδοθεί η δικαιοσύνη που πίστεψε ως καλύτερη, ίσως θα έπρεπε να δούμε κι άλλες περιπτώσεις επίκλησης κάποιου θεού από ένα θνητό για εκδίκηση.
Στην Ιλιάδα μαθαίνουμε πως ο Απόλλωνας έγινε το μέσο του μάντη του, Χρυσέα, για να εκδικηθεί τους Αχαιούς που άρπαξαν την κόρη του.
Ο Απόλλωνας για 9 ημέρες σκότωσε πολλούς Έλληνες με τα βέλη του, έλαβε δηλαδή ένα εκδικητικό πρόσωπο.
Στη μυθολογία μας μάλιστα είναι τουλάχιστον η δεύτερη φορά που συνέβη κάτι τέτοιο με τον Απόλλωνα, αν λάβουμε υπόψιν μας την περίπτωση της Λητούς και της Νιόβης.
Άλλες περιπτώσεις που θεοί στάθηκαν σύμμαχοι των θνητών για εκδίκηση είναι όταν η Αθηνά εκδικήθηκε τον Αίαντα το Λοκρό για τον βιασμό της Κασσάνδρας, της τιμωρίας του Ερυσίχθονα από την Δήμητρα.

Στην περίπτωση τώρα της Εκάτης και του γεγονότος ότι απέκτησε αρνητική όψη, είναι ίσως λογικό κάτι τέτοιο αν σκεφθούμε το δέος και τον φόβο που προκαλεί σε έναν άνθρωπο η μαγεία.

quote:

---

β) Τις μαγικές επιγραφές που βρίσκονται στο πίσω μέρος του αγάλματος της Αρτέμιδος από την Έφεσσο και οι οποίες κατά την γνώμη μου συνδέονται με την Εκάτη.

---

Βρε λες?
Κοίτα, η Άρτεμις συνδέεται στενά με τη νύχτα και την σελήνη.
Η Εκάτη συνδέεται επίσης με τη νύχτα και την σελήνη.
Οπότε?

In anticipation of my resurrection...

quote:

---

Με απλά λόγια ο Ιάμβλιχος δεν ήταν ένας απλός πρακτικός μάγος, αλλά μάλλον χρησιμοποιούσε τεχνικές που σκοπό είχαν να διοχετεύσουν την θεϊκή ενέργεια πάνω του, χρησιμοποιώντας τα σύμβολα σαν κανάλια και υποδοχείς αυτής της ενέργειας . Με αυτό τον τρόπο η φιλοσοφία του ταυτίζεται με του Πλωτίνου που έλεγε ότι αν θες να πιάσεις ένα πουλί του φτιάχνεις μια φωλιά κι αν θες να δεις ένα θεό του φτιάχνεις ένα βωμό. Πράγματι η ταύτιση αυτή των απόψεων τους επιβεβαιώνεται κι από το γεγονός ότι η μοναδική μαρτυρία επίκλησης που έχουμε για τον Ιάμβλιχο, είναι αυτή της εμφάνισης ενός Έρωτα, ενός spiritus loci μιας πηγής.

---

Δικαίωμα δεκτόν αγαπητέ ΟΚΤΙΝΟΜΕ.Παρόλα ταύτα προσωπικά διαφωνώ πως η φιλοσοφία του Πλωτίνου μπορεί να έχει σχέση με θεουργικές πρακτικές. Σε αυτό συμφωνούν συγκλίνουν και όλες οι μελέτες τις οποίες έχω μελετήσει. Εάν έχεις στοιχεία για το αντίθετο, πολύ ευχαρίστως να το συζητήσουμε.
Όσον αναφορά τις επικλήσεις του Ιαμβλιχου, ο ίδιος αναφέρει πως κατά τις μαγικές τελετουργίες το καλούμενο πνεύμα εμφανιζόταν ως μία φλεγόμενη ή φωτεινή μορφή. Στο περιστατικό στο οποίο αναφέρεσαι και που μαρτυρεί ο Ευνάπιος , έχουμε την εμφάνιση ενός Έρωτα, πηγών στα Γάδαρα, Έρως και Αντέρως, όπου όταν ο Ιαμβλιχος άγγιξε το νερό με το χέρι του μετά από επίκληση του, υπήρξε η εμφάνιση ενός νεαρού αγοριού, με λευκό δέρμα, χρυσά μαλλιά το φωτοβολούσε. Το ίδιο επανέλαβε και στην διπλανή πηγή, έτσι ώστε και τα αγόρια αγκάλιασαν τον Ιάμβλιχο και σφίχτηκαν επάνω του.
Τέτοιες πρακτικές όμως λίγο έχουν να κάνουν με φιλοσοφία, παρόλα ταύτα είναι μάλλον απίθανο ο Πλωτίνος να μην γνώριζε παρόμοιες πρακτικές, το σίγουρο έιναι ότι τις καταδίκαζε όπως προανεφερα.
Οι πρακτικές αυτές ήταν πολύ διαδεδομένες εκείνη την εποχή, κάτι που εξηγεί τα "θαύματα" του Απολλώνιου του Τυαννέα όσο και του Ιησού...

[/URL]
«Πάντα είσω»