- Το μυστικό των Ναϊτών - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

quote:

---

Είχα την τιμή να παρακολουθήσω μία ξενάγηση από την υπεύθυνη της Εθνικής Πινακοθήκης και συνδιοργανώτρια της εν λόγω εκθέσεως κα Μαρίνα Λαμπράκη - Πλάκα, όπου με χαρά διαπίστωσα ότι μέσα από τα στοιχεία της Τέχνης της περιόδου 1400-1550 μπορούμε να μάθουμε πολλά (τα οποία νομίζουμε ότι είναι άγνωστα) σχετικά με τη μυστικιστική παράδοση στο Βυζάντιο και πώς αυτή διοχετεύτηκε στην Ιταλία, όταν πλέον η πτώση ήταν "ορατή"...

---

Τω όντι, η βυζαντινή περίοδος είναι αρκετά άγνωστη από πνευματική άποψη. Τα πιο πολλά που γνωρίζουμε είναι για εκείνους τους υπέροχους αυτοκράτορες που εξόντωναν ο ένας τον άλλον, ή, αν δεν είχαν ποιον να εξοντώσουν, εκτονώνονταν με μέλη της οικογένειάς τους (συμβαίνει και στα καλύτερα τόπικ). Ήταν και Μεσαίωνας άλλωστε, περίοδος που δεν φημιζόταν -πώς θα μπορούσε;- για πνευματική εξέλιξη. Ωστόσο, από κάποιες ενδείξεις, φαίνεται πως οι Βυζαντινοί έκαναν τις αναζητήσεις τους. Κάποτε γράφαμε ότι οι Ναΐτες ξεκίνησαν την καριέρα τους συναντώντας τον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης, πριν φθάσουν στην Ιερουσαλήμ. Κάτι γράφαμε και για εκείνον το θρυλικό Θεόκλητο.

Η άλωση του Βυζαντίου (επικείμενη ή δεδομένη) είχε και ένα καλό για να παρηγοριόμαστε, έστειλε αρκετούς πνευματικούς Βυζαντινούς στη Δύση. Και τι παραπάνω είχαν οι Βυζαντινοί από τους γουέστερν; Είχαν, είχαν, ας πούμε ότι ήταν θεματοφύλακες αυθεντικότερων παραδόσεων. Φυσικό, λόγω γεωγραφικής θέσης αλλά και κουλτούρας. Εκτός από δυο-τρεις για τους οποίους υπάρχουν βάσιμα στοιχεία ότι ήταν σοβαροί μύστες, σίγουρα θα υπήρχαν και άλλοι που δεν έγιναν ονομαστοί. Ίσως δεν το επέλεξαν, ποιος ξέρει. Και λέγεται ότι η Αναγέννηση δεν ήταν μόνο χρονική συγκυρία, αλλά και (μετα)βυζαντινή επιρροή.

Παρακάμπτω τα ροδοσταυρικά και πάω στους Μέντιτσι (Medici, Μέδικοι εις την ελληνικήν) γιατί νομίζω πως τους αξίζουν δυο λόγια. Μια μυθιστορηματική δυναστεία που ξεκίνησε από αγροτικές ρίζες, κατάφερε να συγκεντρώσει μεγάλο πλούτο και για 400 περίπου χρόνια είχε υπό τον έλεγχό της την οικονομία, την πολιτική, την επιστήμη, την τέχνη, ακόμα και τη θρησκευτική έκφραση (μέσω παπών). Επί των ημερών τους η Φλωρεντία αναδείχθηκε σε κέντρο παγκόσμιας σημασίας μέχρι που -ακμές και παρακμές- χάθηκαν όλα. Δηλαδή όχι όλα, το όνομα παραμένει σύμβολο δύναμης και ανησυχίας. Botticelli, Michelangelo, Donatello, Raphael, Marcelio Ficino, Giovanni Pico della Mirandola και Galileo είναι ανάμεσα σε εκείνους που υποστηρίχθηκαν από τους Μέντιτσι και έλαμψαν. Και χώρια τα θεμέλια του Νέου Ουμανισμού, η ίδρυση της Νεοπλατωνικής Ακαδημίας και το Corpus Hermeticum. Μπορεί να έχουν λεχθεί πολλά και διάφορα κατά των Μέντιτσι (ως είθισται), όμως οι άνθρωποι έκαναν και κάτι για την ψυχή τους- και για τη δική μας.

quote:

---

Παρακάμπτω τα ροδοσταυρικά και πάω στους Μέντιτσι (Medici, Μέδικοι εις την ελληνικήν) γιατί νομίζω πως τους αξίζουν δυο λόγια. Μια μυθιστορηματική δυναστεία που ξεκίνησε από αγροτικές ρίζες, κατάφερε να συγκεντρώσει μεγάλο πλούτο και για 400 περίπου χρόνια είχε υπό τον έλεγχό της την οικονομία, την πολιτική, την επιστήμη, την τέχνη, ακόμα και τη θρησκευτική έκφραση (μέσω παπών). Επί των ημερών τους η Φλωρεντία αναδείχθηκε σε κέντρο παγκόσμιας σημασίας μέχρι που -ακμές και παρακμές- χάθηκαν όλα. Δηλαδή όχι όλα, το όνομα παραμένει σύμβολο δύναμης και ανησυχίας. Botticelli, Michelangelo, Donatello, Raphael, Marcelio Ficino, Giovanni Pico della Mirandola και Galileo είναι ανάμεσα σε εκείνους που υποστηρίχθηκαν από τους Μέντιτσι και έλαμψαν. Και χώρια τα θεμέλια του Νέου Ουμανισμού, η ίδρυση της Νεοπλατωνικής Ακαδημίας και το Corpus Hermeticum. Μπορεί να έχουν λεχθεί πολλά και διάφορα κατά των Μέντιτσι (ως είθισται), όμως οι άνθρωποι έκαναν και κάτι για την ψυχή τους- και για τη δική μας.

---

Έτσι απλά για να δώσω έμφαση

"ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ"
αλλά και...
Tria capita exsculpa sunt,unum intra alterum et alterum supra alterum

Δείτε κι αυτό:

(clickable)

Ενδιαφέρον χρονοδιάγραμμα της εποχής, οικογενειακά δέντρα και άλλα καλούδια...

Μπορείτε να βρείτε μέχρι και κουίζ για το τί Αναγεννησιακός τύπος χαρακτήρα είστε (Μικελάντζελο, Μακιαβέλλι κλπ.)

Κύριε Thoth, είμεθα ένα τόπικ τίμιο αλλά πτωχό σε συμμετοχές. Αν έχετε να μας γράψετε κάτι περισσότερο από μια έμφαση, θα το εκτιμήσουμε δεόντως.

Λοιπόν, κάνοντας ένα χαρούμενο διάλειμμα με τους Μέντιτσι (ελπίζω οι Ναΐτες να μας το επιτρέπουν), βρήκα κάποια στοιχεία που έχουν ενδιαφέρον για μας.

Εκείνος ο Κόζιμο των Μέντιτσι, αφοσιωμένος στην υποστήριξη της πόλης του, είχε καταφέρει το 1439 να συγκληθεί εκεί η σύνοδος της Ελληνικής Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, που ήταν αναμφισβήτητα μεγάλο γεγονός.

Για έξι αιώνες, οι δογματικές διαφορές κρατούσαν τις δυο μεγάλες χριστιανικές εκκλησίες απομακρυσμένες. Όμως, στα χρόνια πια του Κόζιμο, οι Τούρκοι ήταν προ των πυλών της Κωνσταντινούπολης και ο αυτοκράτορας Ιωάννης Παλαιολόγος ζήτησε από τον πάπα Ευγένιο IV μεσολάβηση για στρατιωτική βοήθεια. Ο Ευγένιος θεώρησε ότι ήταν μια καλή ευκαιρία για να εξομαλυνθούν οι διαφορές και προσκάλεσε τον αυτοκράτορα στην Ιταλία.

Στα τέλη του 1437 ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου και ο πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης, με μεγάλη συνοδεία από κληρικούς, θεολόγους, γραμματιζούμενους, μεταφραστές, αυλικούς και άλλους –κάπου 700 άτομα– έφτασαν στη Βενετία και από εκεί, στις αρχές Ιανουαρίου 1438, στη Φερράρα, όπου θα γινόταν η σύνοδος. Όμως η «πρώτη γνωριμία» έγινε σε συνθήκες ψυχρότητας και φημολογούμενων συνωμοσιών, στους Ορθόδοξους δεν επιτράπηκε να τελέσουν δική τους λειτουργία σε ρωμαιοκαθολικό ναό, ενώ ο πάπας με τόσους φιλοξενούμενους άρχισε να αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα.

Στο μεταξύ, ο Κόζιμο καταλάβαινε ότι η πόλη που θα φιλοξενούσε τη σύνοδο θα είχε οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά οφέλη. Έτσι, όταν έμαθε ότι στη Φερράρα τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά και όταν μάλιστα στο τέλος του χρόνου ξέσπασε πανώλης, ο Κόζιμο βρήκε την ευκαιρία που ζητούσε. Έστειλε τον αδελφό του, το Λορέντζο, στη Φερράρα, ο οποίος διαβεβαίωσε ότι η Φλωρεντία ήταν υγιέστερη πόλη και επιπλέον υποσχέθηκε οικονομική στήριξη της συνόδου. Η πρότασή του έγινε αμέσως δεκτή και οι σύνοδοι ξεκίνησαν για τη Φλωρεντία.

Η είσοδος του βυζαντινού αυτοκράτορα και της κουστωδίας του στη Φλωρεντία δεν ήταν τόσο μεγαλόπρεπη όσο αναμενόταν, λόγω κακών καιρικών συνθηκών που εμπόδισε τον κόσμο να βγει στους δρόμους αλλά κοίταζε από τα παράθυρα. Ωστόσο, τον επόμενο καιρό, η «εξωτική» εμφάνιση των Ελλήνων με τις γενειάδες, τις εντυπωσιακές φορεσιές, τους μαυριτανούς και μογγόλους υπηρέτες καθώς και τα παράξενα ζώα, προσέφερε στους Φλωρεντινούς ένα συναρπαστικό θέαμα.

Στις συναντήσεις, ήταν εντυπωσιακή η ικανότητα των μεταφραστών που μετέφραζαν από ελληνικά σε λατινικά και αντίστροφα. Ωστόσο βήματα μπροστά στα θρησκευτικά ζητήματα δεν γίνονταν, με κυριότερο επίμαχο θέμα το τριαδικό και τη σημασία του Αγίου Πνεύματος.

Τελικά, και με την καταλυτική παρουσία του αρχιεπισκόπου Νίκαιας Ιωάννη Βησσαρίωνα, η πολυπόθητη προσέγγιση των δυο εκκλησιών επιτεύχθηκε και αναγγέλθηκε πανηγυρικά στις 6 Ιουλίου 1439. Προσέγγιση όμως που ξεχάστηκε γρήγορα, με κατάληξη την άλωση της Κωνσταντινούπολης 14 χρόνια μετά.

Για τη Φλωρεντία, όπως είχε διαβλέψει ο Κόζιμο, οι συνέπειες ήταν πολύ θετικές. Η παρουσία τόσων ελλήνων λογίων εκεί δημιούργησε το ερέθισμα για τη μελέτη των κλασσικών πηγών: συγγραμμάτων, ιστορίας, τέχνης και φιλοσοφίας. με έμφαση –που λέει και ο Thoth– στον Πλάτωνα. Ο Βησσαρίων και ο Γεμιστός Πλήθων, που ταξίδευε μαζί του και ήταν αυθεντία στα πλατωνικά, δέχθηκαν να παραμείνουν για ένα διάστημα στη Φλωρεντία ενώ οι άλλοι Βυζαντινοί επέστρεψαν στην Κωνσταντινούπολη.

Ο Κόζιμο παρακολουθούσε με μεγάλο ενδιαφέρον τις διαλέξεις του Πλήθωνα περί Πλάτωνα και εμπνεύστηκε την ίδρυση μιας πλατωνικής ακαδημίας στη Φλωρεντία, προκειμένου να παρακολουθήσει και ο ίδιος. Μερικά χρόνια αργότερα, όταν ο Κόζιμο υιοθέτησε το σπουδαστή της ιατρικής Μαρσίλιο Φιτσίνο, του ανέθεσε να μελετήσει ελληνικά και να μεταφράσει όλα τα έργα του Πλάτωνα στα λατινικά- όπερ και εγένετο. Ήταν μεγάλη ευχαρίστηση του Κόζιμο να προσκαλεί το Φιτσίνο –ο οποίος βέβαια γινόταν όλο και πιο έμπειρος– και να συζητάει μαζί του είτε μόνος είτε με φίλους, όπως ο έλληνας λόγιος Ιωάννης Αργυρόπουλος ο οποίος είχε πεισθεί από τον Κόζιμο να έρθει στη Φλωρεντία το 1456. Οι φιλοσοφικές συζητήσεις, που κρατούσαν μέχρι αργά τη νύχτα, συνέτειναν στην ανάπτυξη της Πλατωνικής Ακαδημίας και επηρέασαν περαιτέρω την ανάπτυξη της ευρωπαϊκής σκέψης.

(Πηγή: «The House of Medici», Christopher Hibbert)

quote:

---

Κύριε Thoth, είμεθα ένα τόπικ τίμιο αλλά πτωχό σε συμμετοχές.

---

Φίλτατε Oculatis Abis, αν θέλεις να παθαίνεις πλάκα μπορείς να επισκέπτεσαι και το παρόν τόπικ, το οποίο επίσης βρίθει εσωτερικών συμβολισμών (και άλλων), άσε που μπορείς και να κάνεις «φωτογράφιση οθόνης»! (Τι να κάνω, προσπαθώ να συγκινήσω σοβαρούς συζητητές- από συζητήτριες δεν έχω παράπονο.)

Οι Μέντιτσι είχαν διάφορα palazzi (σε ελεύθερη ελληνική απόδοση θα τα λέγαμε «αρχοντικά») και, αν δεν απατώμαι, το πιο ονομαστό ήταν (και είναι) εκείνο στην Piazza della Signioria. Βρήκα και το όνομα του αρχιτέκτονα το οποίο ήδη το λησμόνησα.

Στο μεταξύ, έψαξα μπας και οι Μέντιτσι είχαν κάποια ειδικότερη σχέση με μυστικισμό και τέτοια, αλλά δεν βρήκα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Όχι πως ήταν άσχετοι, αλλά μάλλον φιλοσοφία – θρησκεία – τέχνη – επιστήμη αποτελούσαν για τους Μέντιτσι κάτι σαν συνολικό πλαίσιο στοχασμού. Αν ξέρετε κάτι, θα είχε ενδιαφέρον να το μάθουμε.

Μια άλλη άποψη, με το αυτοκίνητο του Λορέντζο.

Δράττομαι της ευκαιρίας να κάνω και ένα σχόλιο. Αυτά τα κτίσματα που, ευτυχώς, διασώζονται ακόμα και δεν έχουν μετατραπεί σε εξαίσιες σύγχρονες πολυκατοικίες, πραγματικά έχουν τη δύναμη να μας μεταφέρουν «αλλού». (Κάτι κουβεντιάζουμε και στο σχετικό τόπικ.) Αν είμαστε και ευσυγκίνητοι, ακόμα περισσότερο! Πώς να μην πάθεις πλάκα μετά.

Μετα από μακροχρονη απουσια εκτοσ Ελλάδος κατα βάση και εκτός internet-ικων συζητητήσεων και συναφων forums λόγω απελπισιας kai απογνωσεως κατα δευτερο λόγo είχα την χαρά να πέσω "πάνω" σας !!Υπέστην ενα αλφα σοκ οφείλω να πω..!!Εντυπωσιάστηκα.τα συγχαρητηρια μου αν αξιζουν κάτι.Συνεχίστε ετσι αγαπητοί μου και πλπίζω να με δεχθείτε ως συμμετάσχων εφεξής στιs συζητησεις σας...

vrykolakas.......

Κατά δεύτερον, να ζητήσω από τον αξιότιμο Oculatis Abis, να μας βάλει κάποια φωτό... να θαυμάσουμε κι εμείς.
Αν χρειάζεται βοήθεια, ξέρει...

Και τρίτον και κυριότερον!!!!

Spiralorentzo the Magnificent, έτσι κάνουν στο χωριό σου την Φλώρινα;

Πετάς μία χειροβομβίδα και μετά κάνεις τον ανήξερο;

Αλήθεια, δε σας κάνεικαθόλου εντύπωση ότι:

quote:

---

Τελικά, και με την καταλυτική παρουσία του αρχιεπισκόπου Νίκαιας Ιωάννη Βησσαρίωνα, η πολυπόθητη προσέγγιση των δυο εκκλησιών επιτεύχθηκε και αναγγέλθηκε πανηγυρικά στις 6 Ιουλίου 1439. Προσέγγιση όμως που ξεχάστηκε γρήγορα, με κατάληξη την άλωση της Κωνσταντινούπολης 14 χρόνια μετά.

---

quote:

---

είχα την χαρά να πέσω "πάνω" σας !!Υπέστην ενα αλφα σοκ

---

Εμείς να δεις χαρά και σοκ που έπεσε πάνω μας ένας Vrykolakas. Όσο για το δικό σου άλφα σοκ, φαντάζομαι ότι θα είναι από τα 3 Άλφα που απαντώνται συχνά στις σελίδες μας.
Πάντως σου εύχομαι το «ως ευ παρέστης» και ελπίζω το τόπικ μας να γίνει… δαγκωτό.

Ποια κερκόπορτα όμως; Ποια χειροβομβίδα; Ποια Φλώρινα;
Εγώ δεν ξέρω τίποτα, είμαι από χωριό. (Λίγο παρακάτω από τη Φλώρινα.)

Ψάχνοντας πάντως τους Λατίνους, ανακάλυψα πώς πήγαν οι Ναΐτες στο Αμέρικα. (Με πλοίο!)

Ένας φίλος, μου θύμισε τον John Cabot τον οποίο προσωπικά προτιμώ να αποκαλώ Giovanni Caboto, διότι υποψιάζομαι ότι είμαστε συμπατριώτες (και ο Caboto από τη Φλώρινα;). Ο Giovanni, λοιπόν, κάπου στην εποχή του Christopher Columbus, σκέφτηκε ότι ο Christopher σε τελευταία ανάλυση δεν είχε και τίποτα περισσότερο από τον ίδιο, επομένως ας δοκίμαζε και αυτός (ο Giovanni, ντε) να κάνει τις ανακαλύψεις του. Έκανε προσπάθειες στην Ισπανία και στην Πορτογαλία αλλά τίποτα, μέχρι που πήρε των ομματιών του και πήγε στην Αγγλία. Εκεί πια, του χαμογέλασε η τύχη: για την ακρίβεια, του χαμογέλασε ο βασιλιάς Henry VII και του ανέθεσε να ανοίξει πανιά. Έφτασε λοιπόν και ο Giovanni στη νέα γη και όλοι ήταν ευτυχισμένοι, έλα όμως που τους είχαν προλάβει άλλοι.

O Giovanni Caboto φεύγοντας από το Bristol το 1497

Ενώ αυτά συνέβαιναν στα τέλη του 15ου αιώνα, ένας άλλος Giovanni, ο Giovanni de Verrazano, που το 1524 χαρτογραφούσε κατά Rhode Island μεριά, δήλωσε ότι κάπου εκεί υπήρχαν τα ερείπια ενός πύργου που το ύφος του παρέπεμπε στο 14ο αιώνα. Κάτι θα ήξερε ο de Verrazano και σημείωσε τη θέση ως «Norman Villa». Μια αντίστοιχη ένδειξη υπάρχει και στο Westford, Massachusetts, όπου ένας σκαλισμένος βράχος απεικονίζει ένα ιππότη που στην ασπίδα του φαίνεται ένα καράβι να ακολουθεί ένα αστέρι. Και χώρια οι ενδείξεις στο Rosslyn, το οποίο χτίστηκε πριν ξεκινήσει ο Christopher Columbus να ανακαλύψει επισήμως την Αμερική.

Την άποψη ότι οι Ναΐτες είχαν φτάσει στην Αμερική πριν από μερικούς-μερικούς την ξέρουμε, πώς όμως έμαθαν οι Ναΐτες αυτές τις γεωγραφικές πληροφορίες; Επειδή το τόπικ πρέπει να βρίθει συμβολισμών και πληροφοριών, ας το πούμε κι αυτό. Εικάζεται ότι οι Ναΐτες είχαν βρει έγγραφα των Μανδαίων, οι οποίοι πίστευαν ότι οι ψυχές των αγαθών ανθρώπων πήγαιναν σε ένα τόπο που βρισκόταν στην άλλη άκρη της θάλασσας και ήταν παραδεισένιος. Ο τόπος αυτός επισημαινόταν από ένα αστέρι που λεγόταν Merica.

Στην Αμερική πάλι, Βόρεια και Νότια, κυκλοφορούσαν τοπικοί θρύλοι για ένα «χλωμοπρόσωπο» που είχε έρθει «πέρα από τη θάλασσα» (τον Ατλαντικό). Οι Mayas τον έλεγαν Quetzalcoatl, άλλοι τον έλεγαν με άλλα ονόματα. Ήταν ο ίδιος για όλους; Πάντως ήταν διαφορετικός από τους ντόπιους. Όχι μόνο με τη λευκή του επιδερμίδα, αλλά και με τη γενειάδα του –χαρακτηριστικό άγνωστο για τους ιθαγενείς– και με την παράξενη φορεσιά του. Μερικές φυλές τον αποκαλούσαν «Γυιο του μεγάλου πνεύματος» και μερικές άλλες, Yod-hey-vah. Χμ!

Οι φυλές της Oklahoma αναφέρονται σε ένα χλωμοπρόσωπο που τον ονόμαζαν Θεραπευτή. Σύμφωνα με τις παραδόσεις τους, αυτός –που είχε έρθει από την άλλη άκρη του ωκεανού– είχε διαλέξει 12 μαθητές ανάμεσα στους ντόπιους και είχε πει πως είχε γεννηθεί από μια παρθένο, μια νύχτα που φεγγοβολούσε ένα αστέρι. Για να γιορτάσουν τη γέννησή του, οι ουρανοί άνοιξαν και κατέβηκαν πανέμορφα πλάσματα με φτερά που υμνούσαν τον Chee Zoos, το Θεό του φωτός της αυγής.

Και άλλα τέτοια –νομίζω ότι αξίζει ένα ψάξιμο στην αμερικάνικη μυθολογία– για το λευκό θεό, ο οποίος μάλιστα είχε για σύμβολό του το σταυρό.

Μύθοι είναι όλα βέβαια, που μπορεί να πηγάζουν από τις διδασκαλίες των ιεραποστόλων οι οποίες διαπλέχθηκαν με τις τοπικές παραδόσεις- αλλά και με τους σύγχρονους μύθους, μερικοί από τους οποίους θέλουν τους Ναΐτες να διέφυγαν με το στόλο τους στην Αμερική μετά την εξόντωση του Τάγματος.

Κερκόπορτες υπάρχουν παντού…