- ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Ο κοινός άνθρωπος προσεύχεται στο Θεό μόνο με το μυαλό του και όχι με όλη την ζέστη της καρδιάς του. Τέτοιες προσευχές είναι πολύ ασθενικές για να φέρουν οποιαδήποτε απάντηση. Θα πρέπει να μιλάμε στο Θείο Πνεύμα με εμπιστοσύvη και με ένα αίσθημα οικειότητας, όπως σε ένα πατέρα ή μια μητέρα. Η σχέση μας με τον Θεό πρέπει να είναι μια σχέση αγάπης άνευ όρων. Περισσότερο από κάθε άλλη σχέση, μπορούμε δικαιωματικά και φυσιολογικά να ζητάμε μια απάντηση από το Πνεύμα στην εκδήλωση του ως Θεϊκή Μητέρα. Ο Θεός είναι αναγκασμένος να απαντήσει σε μια τέτοια έκκληση. Αυτό που χαρακτηρίζει μια μητέρα είναι η αγάπη και το ότι συγχωρεί το παιδί της όσο αμαρτωλό και να είναι αυτό. Η σχέση μητέρας και παιδιού είναι η πιο όμορφη μορφή ανθρώπινης αγάπης που ο Κύριος μας έχει δώσει.
Μια σαφή αντίληψη του Θεού (όπως αυτή της Θεϊκής Μητέρας) είναι αναγκαία, αλλιώς δεν μπορεί κάποιος να λάβει μια ξεκάθαρη απάντηση. Και η αξίωση για την απάντηση του Κυρίου θα έπρεπε να είναι δυνατή. Μια προσευχή που γίνεται χωρίς μεγάλη πίστη δεν αρκεί. Αν πιστεύεις ότι "Ο Θεός θα μου μιλήσει", αν αρνείσαι να πιστέψεις το αντίθετο, άσχετα με το πόσα χρόνια Αυτός δεν σου έχει απαντήσει, αν συvεχίσεις να τον εμπιστεύεσαι, μια μέρα Αυτός θα σου αποκριθεί.
ε, λοιπον, οταν προσευχομαι εχω παρατηρησει το εξης:
καποιες φορες νιωθω οτι η προσευχη μου ειναι ανισχυρη, χωρις μεγαλη εμπνευση και κατι σα "φωνη βοωντως αν τη ερημο".
καποιες αλλες φορες ομως, νιωθω πραγματικα κατι πολυ εντονο να συμβαινει. δεν μπορω να το εξηγησω ευκολα, κατι σα να ξερω εκεινες τις φορες οτι η προσευχη μου εχει δυναμη.
αυτο δεν εχει να κανει με το σκοπο της προσευχης μου, αν υπαρχει και σκοπος η οχι.
ουτε και εχω δει καποια αναλογια με τη διαρκεια της προσευχης.
το ερωτημα που θετω στον εαυτο μου, σχετικο με την διαφοροποιηση της εντασης της προσευχης ειναι αν αυτο εξαρταται απο εμενα, και αν ναι, απο ποιο κομματι μου?
χωρις να το σκεφτω πολυ, θα ελεγα το συναισθημα - η καρδια.
εβγαλα λοιπον απο αυτο το συμπερασμα οτι το οργανο της προσευχης δεν ειναι σε καμμια περιπτωση ο νους η το πνευμα, αλλα η καρδια.
στην προσευχη δεν ειναι αναγκαιο να υπαρχει νοημα, ουτε καν λεξεις. απλα ειναι μια κατασταση που νιωθεις με την καρδια σου...
quote:
<ΕΙΜΑΣΤΕ τρείς, ΕΙΣΑΣΤΕ τρείς - λυπηθήτε μας!!!>
λιλιθ -η πρωτη γυναικα
Πραγματικά είναι πολύ ωραίο θέμα.
Πιστεύω πως η Προσευχή είναι ένα …μεταίχμιο!
Το σημείο ένωσης του ανθρώπου με το Θεό.
Ή η προσπάθεια φανέρωσης αυτής της Ένωσης!
Είναι η κίνηση της συνείδησης να διευρυνθεί, να ξεπεράσει τα όρια του εαυτού της.
Είναι η ποίηση της ψυχής να εκφράσει την ομορφιά της.
Είναι η Ευχαριστία κα η Συγχώρεση ανθρώπου από άνθρωπο και προς άνθρωπο με «μεσάζοντα» τον Θεό.
Είναι η «θαρραλέα βουτιά» μέσα στην ψυχή μας.
Είναι η «εκτίναξη» του πνεύματός μας προς το Θείο που Είναι!
Και είναι σίγουρα πολλά άλλα ακόμη! 
Θέλω να σταθώ όμως σε ένα σημείο.
Όταν προσευχόμαστε προς τον Θεό που αποτεινόμαστε;
Σίγουρα ο καθένας στο Θεό που πιστεύει!
Αυτό μας δίνει ένα Στόχο.
Και ο στόχος αυτός της προσευχής μας είναι η Ιδέα που έχει ο καθένας μας για τον Θεό.
Αλλιώς προσεύχεται κάποιος σε τοτέμ της αρκούδας, αλλιώς στον φορέα των κεραυνών, αλλιώς σε ένα απόλυτο τιμωρό Θεό και αλλιώς σε ένα Πρότυπο Αγάπης.
(έτσι για μια σύντομη ιστορική αναδρομή).
Αλλά και έτσι, αλλιώς είναι ένας Χριστός «ψηλά στους ουρανούς» σε έναν χρυσό θρόνο και αλλιώς ένας Χριστός Θεός Εαυτός μέσα μας!
Και για να καταλήξω.
Η εικόνα-ιδέα που έχουμε για τον Θεό και για τον άνθρωπο είναι καθοριστική για την πνευματική μας εξέλιξη.
Και τελικά, καθώς ο Θεός είναι πανταχού παρών είναι και μέσα μας.
Όταν λοιπόν «μας ακούει», ενεργοποιείται κάπου σε έναν άγνωστο γαλαξία ή μέσα στην ψυχή και το πνεύμα μας;
Τώρα για την εμπειρία της προσευχής, αυτό που πιστεύω, είναι πως με την προσευχή έλκουμε Φως. Έτσι και ανάλογα τους Νόμους που, και εάν, κινούμε με την προσευχή μας μπορεί να βιώνουμε ενίσχυση, ενδυνάμωση, έκσταση, διάχυση κλπ.
Κάποιες φορές (πιο σπάνιες) η εμπειρία της προσευχής μπορεί να είναι εκπληκτική!
Με Σεβασμό κα Αγάπη.
ΦΙΛΙΚΑ
συνάντηση με τον Θεό, και προώθηση
πιο πέρα από τη συνάντηση, στην κοινωνία μαζί Του.
Η προσευχή είναι λοιπόν μια πράξη, ένα βίωμα, μία στάση.
Μια στάση όχι μόνο σε σχέση με τον Θεό
αλλά και σε σχέση με τον κόσμο της δημιουργίας.
Προκύπτει από τη συναίσθηση ότι ο κόσμος
στον οποίο ζούμε δεν είναι απλώς δυσδιάστατος,
φυλακισμένος στις συντεταγμένες του χρόνου και του χώρου
-ένας κόσμος επίπεδος στον οποίο συναντούμε
την επιφανειακή όψη των πραγμάτων,
μια θαμπή επιφάνεια που σκεπάζει το κενό...
Η προσευχή προκύπτει από την ανακάλυψη
ότι ο κόσμος έχει βάθος, και ότι δεν περιστοιχειζόμαστε
μόνο από ορατά πράγματα, αλλά ότι είμαστε
βουτηγμένοι μέσα σε αόρατα πράγματα
και διαποτισμένοι απ’ αυτά.
Κι αυτός ο αόρατος κόσμος είναι συγχρόνως
η παρουσία του Θεού, η ύψιστη
και κορυφαία πραγματικότητα, και η εσώτατη μας αλήθεια.
Το ορατό και το αόρατο δε βρίσκονται σε αντίθεση μεταξύ τους
ούτε μπορούν να αντιπαρατεθούν σαν ποσά προς άθροιση•
είναι παρόντα συγχρόνως, όπως η φωτιά μέσα στο πυρωμένο σίδερο.
Το ένα συμπληρώνει το άλλο κατά ένα μυστηριώδη τρόπο
που ο Άγγλος συγγραφέας Charles Williams
περιγράφει ως «συν-ενύπαρξη»:
Η παρουσία της αιωνιότητος στο χρόνο,
το μέλλον μέσα στο παρόν και επίσης
η παρουσία κάθε εφήμερης στιγμής μέσα στην αιωνιότητα,
το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, όλα μαζί εσχατολογικά,
το ένα μέσα στο άλλο όπως το δέντρο μέσα στο σπόρο!
Το να ζει κανείς μόνο μέσα στον ορατό κόσμο
είναι σαν να ζει στην επιφάνεια, αγνοεί ή παραγκωνίζει
όχι μόνο την ύπαρξη του Θεού, αλλά και το βάθος των
δημιουργημάτων.
ΜΗΠΩΣ ΑΝΤΙ ΝΑ ΠΡΟΣ-ΕΥΧΗΘΟΥΜΕ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΙΤΗΘΟΥΜΕ;!!
ΦΙΛΙΚΑ, ΕΧΕΤΛΑΙΟΣ