- ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΑΓΙΩΝ ΓΕΝΙΚΩΣ - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

www.johnniebegood.gr

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΥΤΥΧΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ

Αυτή η ομιλία, με τίτλο “True Happiness Lies Within”, δόθηκε από το Διδάσκαλο Ρατζίντερ Σινγκ στο Σικάγο τον Απρίλιο του 1993.

H ιστορία αναφέρει μια μεγάλη μύστη αγία που έζησε στην Περσία πριν από χίλια διακόσια χρόνια περίπου. Η ζωή της ήταν αφιερωμένη στην αγάπη του Θεού και της δημιουργίας Του. Έζησε σε ένα απλό σπίτι, αφιερώνοντας πολύ χρόνο σε διαλογισμό. Κάποτε, όταν έφτασε η άνοιξη και τα πανέμορφα, πολύχρωμα λουλούδια άνθισαν, οι φίλοι της τής πρότειναν να βγει από το σπίτι της για να απολαύ¬σει το υπέροχο θέαμα. Όταν αυτή αρνήθηκε, της μίλησαν για τα υπέροχα λουλούδια, της ευωδιές στους κήπους και το απαλό, δροσερό ανοιξιάτικο αεράκι. Αφού τους αρνήθηκε πολλές φορές, τελικά τους έδωσε την εξήγηση. «Εσείς μπορείτε να απολαύσετε την άνοιξη σ’ αυτόν τον κόσμο, αλλά στο διαλογισμό μου, εγώ απολαμβάνω την αιώνια άνοιξη στη συντροφιά του Κυρίου.» Οι εξωτερικές χαρές της άνοιξης, ωχριούσαν συγκρινόμενες με την αγαλλίαση που βίωνε στα πνευματικά βασίλεια.

Ποια είναι αυτή η ευτυχία, που η μύστης αγία περιέγραψε στους φίλους της; Υπάρχει μέσα μας κάποια μορφή απόλαυσης που είναι μεγαλύτερη από όλες τις γήινες απολαύσεις; Αν υπάρχει, πώς μπορεί κάποιος να την βιώσει; Μερικοί μύστες της Ανατο¬λής αναφέρουν το Θεό ως σατ–τσιτ–ανάντα (sat–chit–ananda). Αυτές οι λέξεις μεταφράζονται ως αλήθεια, συνειδητό¬τητα και μακαριότητα. Σατ σημαίνει αλήθεια, τσιτ σημαίνει συνειδητότητα και ανάντα σημαίνει μακαριότητα.

Οι περισσότεροι από μας συσχετίζουν το Θεό με την αιώνια αλήθεια. Επίσης αντιλαμβανόμαστε το Θείο Δημιουργό ως Πανσυνειδητό, Παντογνώστη και Παντοδύναμο. Στη Δύση όμως, σπάνια Τον αντιλαμβανόμαστε ως θεία μακαριότητα. Οι μύστες όλων των θρησκειών, που περιγράφουν τις εμπειρίες τους με το Θεό, θίγουν αυτό το σημείο. Ακόμη περισσότερο από την εμπειρία της θείας σοφίας, αυτοί απορροφήθηκαν στην υπερβατική έκσταση που βίωναν, όταν η ψυχή τους βυθιζόταν μες στο Θεό. Οι χριστιανοί θα βρουν στα γραπτά της αγίας Τερέζας της Αβίλης ή του αγίου Ιωάννη του Σταυρού αμέτρητες αναφορές για την αγαλλίαση και τη θεία έκσταση που βίωσαν.
Οι Μουσουλμάνοι και οι Σούφι μύστες επανειλημμένα εκφράσανε στην ποίησή τους τη μακαριότητα της ένωσης της ψυχής με το Θεό. Αυτή η εμπειρία της ανείπωτης ευτυχίας δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των άγιων και των μυστών του παρελθόντος. Αυτό που εκείνοι γεύτηκαν μπορούμε κι εμείς επίσης να το γευτούμε. Το μυστικό είναι να ανακαλύψουμε αυτή την εσωτερική γλύκα εμείς οι ίδιοι.

Οι γραφές αναφέρουν ότι η ψυχή είναι κομμάτι του Θεού. Η ψυχή λοιπόν, που είναι κρυμμένη μέσα μας, είναι της ίδιας ουσίας με αυτήν του Θεού. Οπότε, η αληθινή μας φύση είναι επίσης σατ–τσιτ–ανάντα, δηλαδή αλήθεια, συνειδητότητα και μακαριότητα. Ο καθένας μας είναι πραγματικά μια σταγόνα αυτής της μακάριας συνειδητότητας. Αν μπορούσαμε να ταυτιστούμε με την αληθινή μας φύση, θα αρχίζαμε να ζούμε σε μια ανώτερη κατάσταση ευτυχίας.
Με όλη αυτή την έκσταση να βρίσκεται μέσα μας, πώς είναι δυνατόν τόσοι πολλοί άνθρωποι να είναι βουτηγμένοι μες στη δυστυχία, στη θλίψη και στην απόγνωση; Δεν έχουμε επίγνωση της αληθινής μας φύσης που βρίσκεται κρυμμένη βαθιά μέσα μας περιβεβλημένη από το νου, το σώμα και τον κόσμο.
Για να καταλάβουμε την αιτία της άγνοιάς μας, μπορούμε να ανατρέξουμε στα διδάγματα των φωτισμένων αγίων και μυστών, τα λόγια των οποίων έχουν διαφυλαχτεί μέσα στις διάφορες γραφές. Λέγεται ότι στην αρχή ο Θεός ήταν ολομόναχος, ένας ωκεανός αλήθειας, συνειδητότητας και μακαριότητας. Όταν έφερε τη δημιουργία σε ύπαρξη, έθεσε σε κίνηση μια δόνηση. Από αυτή τη δόνηση, προέκυψαν δυο αρχές: το Φως και ο Ήχος. Αυτή η δόνηση έχει επίσης αναφερθεί ως Σαμπντ, Νάαμ, Τζιότι και Σρούτι ή Λόγος.

Όπως μνημονεύεται στο Ευαγγέλιο: «Εν αρχή ην ο Λό¬γος, και ο Λόγος ην προς το Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος» (Ιωαν.1:1). Καθώς αυτό το τρομερό ρεύμα Φωτός και Ήχου εκπο¬ρεύτηκε από το Θεό, έφερε σε ύπαρξη ποικίλα επίπεδα δημιουργίας. Κάθε επίπεδο είχε διαφορετική πυκνότηταΑπό τα αμιγώς πνευματικά βασίλεια έγιναν βασίλεια με αυξανόμενη πυκνότητα και ύλη.
Κάτω λοιπόν από την πνευμα¬τική περιοχή της Πανσυνειδητότητας, που δεν έχει ίχνος ύλης, δημιουργήθηκε μια περιοχή που περιείχε και κάποια ποσότητα ψευδαίσθησης. Αυτή αναφέρε¬ται ως υπεραιτιατό επίπεδο ή περιοχή. Κάτω από αυτή δη¬μιουργήθηκε η αιτιατή πε¬ριοχή, που αποτελείται από ίσες ποσότητες ύλης και συνειδητότητας. Η αστρική περιοχή είχε ακόμα περισσότερη ύλη, ενώ το κατώ¬τερο επίπεδο, το φυσικό επίπεδο, έχει ακόμα περισσό¬τερη ύλη και ελάχιστη συνειδητότητα. Μέσα σε αυτό το επίπεδο βρίσκονται το φυσικό σύμπαν, ο κόσμος που ζούμε, η ανθρωπότητα και όλες οι μορφές ζωής.
Μετά, ο Δημιουργός αποκόλλησε σταγόνες από τον Εαυτό του, που στάλθηκαν να κατοικήσουν στις διάφορες περιοχές. Αυτές οι σταγόνες μετέφεραν την ουσία του Θεού. Όταν οι σταγόνες των ψυχών εισήλθαν σε αυτόν το φυσικό κόσμο, έπρεπε να πάρουν σώμα και νου. Επειδή η ψυχή είναι πνεύμα, έχει ανάγκη φυσικό σώμα και νου για να εργάζεται και να επικοινωνεί με το φυσικό κόσμο. Η αρχική σύλληψη ήταν, η ψυχή να εί¬ναι η ελέγχουσα δύναμη μέσα στο σώμα και στο νου. Δυστυ¬χώς όμως, έχει συμβεί το αντίθετο. Η ψυχή έχει ταυτι¬στεί τόσο πολύ με το σώμα και το νου, που ξέχασε τον εαυτό της.
Ο νους είναι ένας πανίσχυρος πράκτορας και εραστής της απόλαυ¬σης, που εύκολα γοητεύεται από τους πειρασμούς του εξωτερικού κό¬σμου.
Το κάλεσμα των σειρήνων του κόσμου έλκει τις αισθήσεις στις όμορφες θέες, στους γλυκούς ήχους, στις υπέροχες μυρωδιές, στις νόστιμες γεύσεις και στις μεθυστικές αισθησιακές απολαύσεις.
Οι αισθήσεις σέρνουν το νου στον εξωτερικό κόσμο και ο νους παίρνει μαζί του την ψυχή για να απολαύσει τα εγκόσμια θέλγητρα. Με τον καιρό, καθώς η ψυχή χάνεται μες στο παιχνίδι του κόσμου, ξεχνάει τελικά ποια είναι η αληθινή της φύση. Επικεντρώνεται όλο και πιο πολύ στον εξωτερικό κόσμο, παρά στην αλήθεια, στη συνειδητότητα και στη μακαριότητα, που είναι η αληθινή της ουσία.
Τα παιδιά έρχονται στον κόσμο γεμάτα αγνότητα και αθωότητα. Κοι¬τάζο¬ντας μες στα μάτια τους, τα βλέπουμε να είναι γεμάτα αγάπη και ευτυχία. Η χαρά που ακτινοβολεί από τα παιδιά είναι τόσο μεγάλη που χαιρόμαστε να είμαστε κοντά τους. Από τη στιγμή όμως που γεννιούνται, βομβαρδίζονται από όλη την εγκοσμιότητα. Τα βρέφη περιτριγυρίζονται αμέσως από παιχνίδια, κρεμαστά κινούμενα αντικείμενα, κουδουνίστρες και μουσική. Αρχίζουν να εξερευνούν το μικρό κό¬σμο γύρω τους και, κα¬θώς μεγαλώνουν, εκπαιδεύονται για να ζήσουν σε ένα συγκεκριμένο πολιτιστικό περιβάλλον. Η εξάσκησή τους είναι κυρίως σωματική και διανοητική. Σιγά-σιγά τα παιδιά χάνουν την επαφή με την αγνότητά τους και την αληθινή τους φύση. Όπως οι ενήλικες γύρω τους, μπερδεύονται μέσα στον κόσμο και ξεχνούν ότι είναι ψυχές.

Όσο περισσότερο ταυτιζόμαστε με το σώμα και το νου, τόσο περισ¬σότερο χρόνο καταναλώνουμε στις επιδιώξεις που ικανοποιούν τις σωματικές και διανοητικές μας ανάγκες. Καθώς μεγαλώνουμε, μας μαθαί¬νουν πόσο σημαντική είναι η σωματική και η διανοητική μας ανάπτυξη. Διδα¬χτήκαμε ότι η ευτυχία βρίσκεται μόνο στην ανάπτυξή μας σε αυτούς τους δύο τομείς.
Η ζωή αρχίζει να μοιάζει με έναν ξέφρενο αγώνα δρό¬μου, όπου προσπαθούμε να αντεπεξέλθουμε στις φυσικές μας ανάγκες για τροφή, ρούχα, στέγη, ανέσεις και συγχρό¬νως να ικανοποιήσουμε την ανάγκη μας για αισθησιακές απολαύσεις, για υλικά αγαθά και αγάπη. Αφιερώνουμε χρόνο στην ανάπτυξη της διάνοιάς μας, κάνο¬ντας τις καλύ¬τερες δυνατές σπουδές, που με τη σειρά τους θα μας οδηγήσουν σε μια πετυχη¬μένη κα¬ριέρα. Απασχο¬λούμαστε με διάφορα πράγματα για να περνά η ώρα μας ή έχουμε χόμπι που προσφέρουν απόλαυση στο νου. Ψά¬χνουμε να βρούμε την ευτυχία, ικανοποιώ¬ντας τις συναισθηματικές μας ανάγκες για αγάπη και συντροφικότητα μέσα από τις σχέσεις μας με την οικογέ¬νεια, τους φί¬λους και τους έρωτές μας. Αναζητάμε ένα σύ¬ντροφο στη ζωή και τε¬λικά παντρευόμαστε και κάνουμε οικογένεια.

Αν αναλύσουμε όλες αυτές τις επιδιώξεις, βλέπουμε ότι δε φέρ¬νουν την ευτυχία που μας είχαν υποσχεθεί. Ανακαλύπτουμε πως ό,τι ανήκει σε αυτόν τον κόσμο είναι παροδικό. Ενδεχομένως να νιώσουμε ευτυχισμένοι για λίγο καιρό, η απώλεια όμως οποιουδήποτε υλικού αγαθού ή σχέσης μάς προκαλεί ανείπωτο πόνο και θλίψη. Αν πάθει ζημιά το αυτοκίνητό μας, κα¬ταριόμαστε τη μοίρα μας. Αν το σπίτι μας καταστραφεί από φωτιά, αισθανόμαστε σαν να έχουμε χάσει το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή μας. Αν οι άνθρωποι που είναι εκατομμυριούχοι ξαφνικά χρεοκοπήσουν, απελπίζονται τόσο πολύ που σκέφτονται ακόμη και την αυτοκτο¬νία. Αν αρρωστήσουμε και δεν μπορούμε να κάνουμε αυτά που κά¬νουμε συνή¬θως, απογοητευόμαστε και δυσανασχετούμε. Αν χάσουμε τη δου¬λειά μας παθαίνουμε κατάθλιψη κι αν κάποιος δικός μας άνθρωπος πεθάνει μάς πνίγει ο καημός. Η ευτυχία που νιώθαμε όσο καιρό είχαμε τα χρήματά μας, τα υπάρχοντά μας και τους δικούς μας αν¬θρώπους, μετα¬τρέπονται σε βαθιά λύπη για το χαμό τους. Κάποια στιγμή στη ζωή μας, διαπιστώνουμε ότι η ευτυχία στον εξωτερικό κόσμο είναι μια φευγαλέα ψευδαί¬σθηση.
Τα πάντα μέσα σε αυ¬τόν τον κόσμο είναι αναγκασμένα να χα¬θούν. Τελικά κι εμείς οι ίδιοι είμα¬στε υποχρεω¬μένοι να έρθουμε αντιμέ¬τωποι με το φυσικό μας τέλος και να αφή¬σουμε πίσω μας ό,τι αγαπή¬σαμε.Αυτή η συνεχής επιδίωξη της εξωτερικής ευτυχίας περικλείει πολλές απο¬τυχίες. Ακόμη και τα μέσα που χρησιμοποιούμε για να φτάσουμε στο στόχο μας, μας δημιουργούν πολλές ταλαιπωρίες και βάσανα.

Όποτε στοχεύουμε σε κάτι, οι πέντε παίκτες, που είναι ο θυμός, η λαγνεία, η απληστία, η προσκόλληση και ο εγωισμός, προσπαθούν να μας εμποδίσουν.
Αυτά τα πέντε πάθη διαδραματίζουν το δικό τους ρόλο, μολύνο¬ντας τις χα¬ρές μας με απέραντη θλίψη. Για παράδειγμα, αν προσπα¬θούμε να πετύ¬χουμε κάποιο στόχο είτε αυ¬τός είναι να αγοράσουμε ένα σπίτι ή ένα αυτο¬κίνητο ή να φτάσουμε στην ανώ¬τατη θέση μέσα στην εταιρεία μας, τα¬λαι¬πωρούμαστε από διάφορες δυσκολίες που οφείλο¬νται σε αυτά τα πέντε πάθη.
Ο θυμός μας καταλαμβάνει όταν κάποιος παρεμβαίνει και εμποδίζει την επίτευξη του στόχου μας. Εκνευριζόμαστε και θυμώνουμε με όποιον βάζει εμπόδια στο δρόμο μας ή δε συνεργάζεται μαζί μας προκειμένου να μας βοη¬θήσει να αποκτήσουμε αυτό που επιθυμούμε. Η λαγνεία εκ¬φράζε¬ται ως έντονη επιθυμία να αποκτήσουμε το αντικείμενο της επιθυ¬μίας μας. Μερικές φορές μας φτάνει σε σημείο να μην μπορούμε ούτε καν να σκεφτούμε λογικά. Μας παρασύρει να πετύχουμε το στόχο μας ακόμη και εις βάρος άλλων παραγόντων. Η απληστία σηκώνει κι αυτή το άσχημο κεφάλι της.
Αν έχουμε αρκετά χρή¬ματα για ένα μέτριο αυτοκί¬νητο, γινό¬μαστε άπληστοι και θέλουμε να κά¬νουμε μια πιο δα¬πανηρή αγορά, ακόμη κι αν δεν έχουμε αυτή τη δυνατό¬τητα. Θυσιάζουμε τα χρή¬ματα που ενδε¬χομένως να είχαμε βάλει στην άκρη για τις σπουδές του παι¬διού μας, για να μπορέ¬σουμε να το αγοράσουμε. Μας κατα¬λαμβάνει τέτοια μα¬νία να αποκτή¬σουμε χρή¬ματα, για να εκπλη¬ρώσουμε τις άπλη¬στες επιθυμίες μας, που με¬ρικοί καταφεύγουν ακόμη και σε ανέντιμα μέσα για να τα αποκτή¬σουμε.

Μετά, μάς καταλαμβάνει η προσκόλληση. Δίνουμε στο αντικείμενο της επιθυμίας μας πρώτη προτεραιότητα. Αν αυτό είναι ένα σπίτι, βάζουμε όλη μας την προσοχή στη φροντίδα του ή ξοδεύουμε χρήματα για τη διακόσμησή του, ακόμη και σε βάρος των άλ¬λων μας αναγκών στη ζωή. Αν είμαστε προσκολλημένοι στο αυτοκίνητό μας, γινόμαστε τόσο φανατικοί που, ακόμη κι αν ένα μι¬κρό παιδί το γρα¬τσουνίσει, είμαστε έτοιμοι να πλη¬γώ¬σουμε την ευαίσθητη καρδούλα του, για να προστατέψουμε τη χωρίς ζωή και αισθήματα ομορφιά του αντικείμενου. Τελικά, ο εγωισμός έρχεται στο προσκήνιο. Νιώθουμε πολύ πε¬ρήφανοι γι’ αυτά που κατέ¬χουμε. Καυ¬χιόμαστε για τα υπάρχοντά μας σε όλους όσοι μας πλησιά¬ζουν. Αισθανό¬μαστε πως έχουμε κάνει σπουδαίο κατόρθωμα με τις αγο¬ρές μας. Κοιτά¬ζουμε τους άλλους αφ’ υψηλού και χλευάζουμε αυτούς που έχουν μικρό¬τερες πε¬ριουσίες.
Επιτυγχάνοντας τους εγκόσμιους στόχους μας, έχουμε πραγ¬ματικά βρει την ευτυχία; Στην πορεία, ίσως να έχουμε χαλάσει τις σχέσεις μας με την οικο¬γένειά μας, ίσως να έχουμε ταλαιπωρηθεί από τα εμπόδια που ενδεχομένως συ¬ναντήσαμε και ίσως τελικά να έχουμε θυσιάσει τις ηθικές αρχές μας. Έχοντας αποκτήσει το αντικείμενο της επιθυμίας μας, είμαστε συνέχεια σε επιφυλακή να το προ¬στατέψουμε. Κι αν μας βρει κάποια συμ¬φορά, υποφέ¬ρουμε για το χαμό αυτών των αντικειμένων σαν να κα¬τα¬στρά¬φηκε ένα μέρος του εαυτού μας. Το ίδιο λοιπόν το αντικεί¬μενο που θα έπρεπε να μας έχει χαρίσει την ευτυχία, όταν το χάσουμε, μάς προκα¬λεί αφόρητο πόνο.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις εγκόσμιες σχέσεις μας. Όταν είμαστε νέοι, θέ¬λουμε να βρούμε ένα σύντροφο να παντρευτούμε. Μόλις βάλ¬λουμε κάποιον στο μυαλό μας, θυμώνουμε με όποιον μας εμποδίσει να είμαστε μαζί του. Πλάθουμε με το μυαλό μας την εικόνα μιας τέλειας σχέσης και φτάνουμε στο σημείο να θυμώνουμε ακόμη και με αυτόν που αγαπάμε, αν ο τρόπος που ζει δεν αντα¬ποκρίνεται στις προσδοκίες μας. Η σχέση μας ταλαιπωρείται επίσης κι από τη λαγνεία και την απληστία.
Μετά αναπτύσ¬σουμε προσκόλληση, που μπορεί να είναι τόσο δυνατή που, αν το πρόσωπο που αγαπάμε δεν μας δίνει ολόκληρη την προσοχή του κάθε στιγμή της ζωής μας, γινόμαστε κτητικοί και ζηλιάρηδες.

Ο εγωισμός επίσης προκαλεί ισχυρές συγκρούσεις σε μια σχέση. Αυτά τα πέντε πάθη έχουν ως αποτέλε¬σμα να ξεσπούν διαμάχες και συγκρούσεις που, με την πάροδο του χρόνου, μπορούν να οδηγήσουν τη σχέση στο τέλος της. Αυτά είναι προβλήματα που συναντάμε σε οποια¬δήποτε σχέση με¬ταξύ δύο ανθρώπων. Αυτό που ξεκινάει σαν έλξη και βαθιά αγάπη, μπο¬ρεί να εκφυλιστεί με τα χρόνια εξαιτίας του θυμού, της λαγνείας, της απληστίας, της προσκόλλησης και του εγωισμού.
Η υπόσχεση λοιπόν της γαμήλιας ευτυχίας, ίσως τελικά να μην αντέξει στις αρνητικές δυνάμεις του κόσμου.
Έτσι έχουν τα πράγματα σε αυτόν τον κόσμο. Υπάρχει λοιπόν καμιά ελ¬πίδα να βρούμε την ευτυχία στη ζωή μας;
Για όσο καιρό έχουμε πλανευτεί από τα φανταχτερά πετράδια του εξωτερικού κόσμου, θα βιώ¬σουμε τη μια απογοήτευση μετά την άλλη. Έχουμε ξεχάσει ότι το αληθινό πε¬τράδι μας περιμένει εσωτερικά.
Η αληθινή ευτυχία δε βρίσκεται εξωτε¬ρικά. Η αληθινή ευτυχία βρίσκεται μέσα μας.

Η πραγματική φύση της ψυχής είναι αγνή χαρά. Στην πραγματικό¬τητα εί¬ναι αυτή η ίδια η μακαριότητα. Μόνον όταν ταυτιστούμε με τον πραγματικό μας εαυτό γινόμαστε μια κινούμενη σταγόνα μακαριότητας πάνω στη γη. Όπως πε¬ριπλανιόμαστε στην έρημο της γης, τσουρουφλι¬ζό¬μαστε όλο και πιο πολύ, αναζητώντας τον ωκεανό. Χρειάζεται να συ¬νει¬δητο¬ποιή¬σουμε ότι μέσα μας βρίσκε¬ται μια δεξαμενή με δροσερό νερό.
Ο τρόπος να διεισδύσουμε σε αυτήν τη δεξαμενή είναι απλός. Έχει να κάνει αποκλειστικά με την προσοχή μας. Μπορούμε να κατευθύνουμε την προσοχή μας όπου επιθυμούμε. Μπορούμε να τη βάλλουμε στο σώμα μας, μπο¬ρούμε να την εστιάσουμε στο νου μας ή μπορούμε να τη συγκεντρώσουμε στην ψυχή μας.

Δυστυχώς, από την παιδική μας ηλικία έχουμε εξα¬σκηθεί να εστιά¬ζουμε την προσοχή μας στο σώμα και στο νου μας. Έρχεται φυσικά και εύκολα στις αισθήσεις μας να απασχολούνται με τις δραστηριότητες του κόσμου μέσω των ματιών, των αυτιών, της μύτης, του στόματος και του δέρματός μας.
Οι γονείς και οι δάσκαλοί μας ποτέ δεν μας δίδαξαν πώς να εστιάσουμε την προσοχή μας στην ψυχή. Αν το είχαν κάνει, τώρα θα είχαμε προοδεύσει στο να βρί¬σκουμε την πηγή της συνειδητότητας και της μακαριότητας μέσα μας.
Η καθοδήγηση για το πώς να βάλλουμε την προσοχή στην ψυχή εί¬ναι αρ¬μοδιότητα των πνευματικών δασκάλων. Από έναν Ειδήμονα, μπορούμε να μάθουμε την απλή αυτή διαδικασία, έτσι ώστε να μπορέσουμε να βιώσουμε την εμπειρία της αγνής μακαριότητας της αληθινής μας φύ¬σης. Ονομάζουμε αυτή τη διαδικασία αυτοσυγκέντρωση ή εστίαση της προσοχής μας.
Αλλά η πιο δημοφιλής της ονομασία είναι διαλογισμός.
Ο διαλογισμός είναι εύκολος. Ένας από τους μεγάλους πνευματι¬κούς Διδασκάλους αυτού του αιώνα, ο Σαντ Κιρπάλ Σινγκ, έλεγε κατ’ επανάληψη πως εί¬ναι σαν να κλείνουμε ένα συρτάρι και να ανοίγουμε ένα άλλο. Την ώρα του διαλογισμού, απλώς βάζουμε τις σκέψεις του κόσμου και τα προβλήματά μας μέσα σε ένα συρτάρι και το κλείνουμε. Μετά, ανοίγουμε το συρτάρι του διαλο¬γισμού και συγκεντρωνόμαστε μόνο σε αυτό.
[Όταν τελειώσει ο διαλογισμός μπορούμε να ανοίξουμε ξανά το συρ¬τάρι των σκέψεών και των γήινων προβλημά¬ων μας και να ασχοληθούμε μ’ αυτά.]

Διαλογισμός είναι η εστίαση της προσοχής μας στην έδρα της ψυχής, που βρίσκεται ανάμεσα και πίσω από τα δύο φρύδια. Αν μπορέσουμε να σταματήσουμε για λίγο να βάζουμε την προσοχή μας στα εξωτερικά μας μάτια και αυτιά και να συγκεντρωθούμε στην έδρα της ψυχής, θα διεισδύ¬σουμε στην πηγή της ευτυχίας και της μακαριότητας που μας περιμένει.

Αφιερώνοντας μια δύο ώρες κάθε μέρα σε αυτοσυγκέντρωση στην εστία των ματιών, θα βοηθήσει την προσοχή μας να αποσυρθεί από το σώμα. Γενικά, το αισθητηριακό μας ρεύμα, που μας δίνει την αίσθηση αυ¬τού του φυσικού κό¬σμου, είναι διάχυτο μέσα σε όλο μας το σώμα.
Καθώς συγκεντρωνόμαστε στην έδρα της ψυχής, το αισθητηριακό ρεύμα αρχίζει να αποσύρεται από τα άκρα. Ανεβαίνει από τα πόδια και τους μηρούς προς στον κορμό, μέχρι τελικά να συγκεντρωθεί πλήρως στην έδρα της ψυχής. Μόλις φτάσει σε αυτό το σημείο, αρχίζουμε να βλέπουμε το Θείο Φως και να ακούμε τον Ουράνιο Ήχο.
Γινόμαστε αυτόπτες μάρτυρες του Φωτός και του Ήχου που εκπορεύτηκαν από το Θεό στη χαραυγή της Δη¬μιουργίας. Όπως κάθε ρεύμα, αυτό ρέει από το Θεό μέσα σε όλες τις περιο¬χές και επιστρέφει τελικά πίσω σ’ Εκείνον. Όταν η ψυχή μας έρ¬χεται σε επαφή με αυτό το ρεύμα, μπορεί να ταξιδέψει πάνω του και να επιστρέψει πίσω στην Πηγή.

Το ταξίδι αρχίζει στον τρίτο οφθαλμό. Βάζοντας την προσοχή μας εκεί, η ψυχή αρχίζει το μακρινό της ταξίδι προς την έσχατη πηγή ευτυχίας. Αυτό είναι ο διαλογισμός. Όταν η συγκέντρωσή μας έχει εστιαστεί σε αυτό το σημείο εκκίνησης, βλέπουμε διάφορα χρωματιστά φώτα.
Μετά βλέπουμε ουρανό, άστρα, το εσωτερικό φεγγάρι και τον ήλιο. Όταν φτάσουμε στα σύνορα του αστρικού επιπέδου, εμφανιζόμαστε όχι με το φυσικό, αλλά με το αστρικό μας σώμα. Ο πνευματικός μας δάσκαλος εμφανίζεται με μια Ακτινοβόλο Φωτεινή Μορφή για να μας οδηγήσει στο εσωτερικό μας ταξίδι. Κάτω από την καθοδήγησή του, διασχίζουμε το αστρικό, το αιτιατό και το υπεραιτιατό επίπεδο, μέχρι να φτάσουμε στα πάναγνα πνευματικά βασίλεια.

Σε καθένα από τα τρία κατώτερα επίπεδα, περιβαλλόμαστε κι από ένα κάλυμμα που σχετίζεται με αυτό το επίπεδο. Έχουμε ένα αστρικό σώμα, ένα αιτιατό σώμα και ένα λεπτό πέπλο απατηλότητας στο υπεραιτιατό επίπεδο. Καθώς υψωνόμαστε πιο ψηλά, αποβάλουμε κάθε κά¬λυμμα. Τελικά αποβάλλονται όλα τα καλύμματα και υψωνόμαστε στην αληθινή μας δόξα, ως αγνές ψυχές. Σε αυτό το στάδιο συγχωνευόμαστε ξανά με το Θεό.

Ακούμε για την ύπαρξη ανθρώπων που είχαν παραθανάτιες εμπειρίες. Εξαιτίας ενός ατυχήματος ή κάποιας ξαφνικής ασθένειας, το σώμα τους ήταν κλινικά νεκρό, αλλά το θαύμα της ιατρικής τους επανέφερε στη ζωή. Σε ένα γκά¬λοπ που έγινε το 1982, οκτώ εκατομμύρια άνθρωποι ανέφε¬ραν ότι είχαν παραθανάτιες εμπειρίες. Όταν επέστρεψαν στο σώμα τους, περιέγραψαν ότι είχαν περάσει μέσα από ένα τούνελ και βρέθηκαν σε έναν τόπο υπερβατικού Φωτός. Εκεί συναντήθηκαν με ένα ακτινο¬βόλο φωτεινό ον που τους περιέβαλλε με περισσότερη αγάπη και θαλπωρή από όση είχαν ποτέ βιώσει πάνω στη γη. Ήταν πλημμυρισμένοι από τόση ευτυχία και μακαριότητα, που δεν ήθελαν να επιτρέ¬ψουν σε αυτόν τον κόσμο. Αυτό δεν είναι παρά ένα δείγμα που μας δίνει κάποια ιδέα της απαράμιλλης ευτυχίας που υπάρχει στα εσωτερικά βασίλεια. Όταν πραγματοποιή¬σουμε τον αλη¬θινό μας εαυτό, την ψυχή μας, θα βρισκό¬μαστε αι¬ώνια σε κατάσταση μα¬καριότητας.

Ο Θεός και η ψυχή είναι αιώνιοι. Είναι πανσυνειδητοί, παμμακάριοι και σε διαρκή κατάσταση ευτυχίας. Όταν είμαστε σε αυτήν την κα¬τά¬σταση, όλες οι επι¬θυμίες και η λαχτάρα μας για πράγματα αυτού του κό¬σμου εξανεμίζονται. Γίνο¬νται ασήμαντα μικροπράγματα σε σύγκριση με την ανεπανάληπτη χαρά που βιώνουμε μέσα μας. Σε κάποιες στιγμές της ζωής μας νιώθουμε μεγάλη ευφο¬ρία, όπως για παράδειγμα όταν κερδίζει η ομάδα μας στο ποδόσφαιρο ή όταν παίρνουμε αύξηση στο μι¬σθό μας που την περιμέναμε από καιρό ή όταν εκ¬πληρωθεί κάποιο από τα όνειρά μας. Εκείνη τη στιγμή είμαστε τόσο χαμένοι στη χαρά μας, που όλα τα άλλα προβλήματα ξαφνικά φαντάζουν μηδαμινά.

Αφή¬νουμε στην άκρη αυτά που πρώτα μας δυσκόλευαν, γιατί δε θέλουμε να μας απο¬σπάσουν από τις στιγ¬μές της δόξας και της ευτυχίας μας. Αυτό είναι μό¬νον ένα μικρό παρά¬δειγμα που αποδεικνύει ότι, βρίσκοντας την ευτυχία μέσα μας, μπο¬ρούμε να νιώθουμε τόση μακαριότητα, που τα προβλήματα αυτού του κόσμου χάνουν την έντασή τους.
Εκείνοι που μαθαίνουν να διαλογίζονται μπορούν να στρέψουν την προ¬σοχή τους προς την πηγή της ευτυχίας εσωτερικά, ακόμη και όταν είναι βυθι¬σμένοι στη θλίψη. Είναι αλήθεια πως εξακολουθεί κάποιος να υφίστα¬ται τα εξω¬τερικά βάσανα και τις πίκρες της ζωής, αλλά αυτά δεν τον επηρεάζουν. Πίνει από την πηγή της μέ¬θης εσωτερικά κι αυτό μαλα¬κώνει τον πόνο και παίρνει την προσοχή του από τα βάσανά του.
Δεν υπάρχει κάτι μαγικό στο διαλογισμό. Είναι κάτι που ο καθένας μπορεί να το μάθει, από ένα παιδί μέχρι έναν ηλι¬κιωμένο. Αν είχαμε μά¬θει από τη νεαρή μας ηλικία πώς να εστιάζουμε την προσοχή μας μέσα μας, θα μας είχε γίνει συνήθεια μέχρι τώρα. Θα μπορούσαμε να το κά¬νουμε με τη θέλησή μας όποια ώρα θέλαμε. Όμως, ποτέ δεν είναι αργά να μάθουμε αυτή την άσκηση. Μα¬θαί¬νοντας να διαλογιζόμαστε, μπορούμε να τελειοποιήσουμε την τέχνη να κατευθύνουμε την προσοχή μας στην πηγή της ευτυχίας μέσα μας.

Τότε μπορούμε να πιούμε από την αιώνια δεξαμενή της ευτυχίας όποια στιγμή το θελήσουμε.
Μαθαίνοντας να διαλογιζόμαστε, θα προστατευτούμε από τον πόνο και τα βάσανα της ζωής. Θα είμαστε πάντοτε συντονισμένοι με την πηγή της ευτυχίας μέσα μας και θα την ακτινοβολούμε και στους άλλους. Γι’ αυτό ο Σαντ Κιρπάλ Σινγκ έλεγε πάντοτε «Go jolly» (να πορεύεστε χαρούμενοι). Μέσω του διαλογισμού μπορούμε να βρούμε την αιώνια ευτυχία.