- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

Το πέλαγο σμίγει κατά τη δύση μια βουνοσειρά.
Ζερβά μας ο νοτιάς φυσάει και μας τρελαίνει,
αυτός ο αγέρας που γυμνώνει τα κόκαλα απ' τη σάρκα.
Το σπίτι μας μέσα στα πεύκα και στις χαρουπιές.
Μεγάλα παράθυρα. Μεγάλα τραπέζια
για να γράφουμε τα γράμματα που σου γράφουμε
τόσους μήνες και τα ρίχνουμε
μέσα στον αποχωρισμό για να γεμίσει.

Άστρο της αυγής, όταν χαμήλωνες τα μάτια
οι ώρες μας ήταν πιο γλυκιές από το λάδι
πάνω στην πληγή, πιο πρόσχαρες από το κρύο νερό
στον ουρανίσκο, πιο γαλήνιες από τα φτερά του κύκνου.
Κρατούσες τη ζωή μας στην παλάμη σου.
Ύστερα από το πικρό ψωμί της ξενιτιάς
τη νύχτα αν μείνουμε μπροστά στον άσπρο τοίχο
η φωνή σου μας πλησιάζει σαν έλπιση φωτιάς
και πάλι αυτός ο αγέρας ακονίζει
πάνω στα νεύρα μας ένα ξυράφι.

Σου γράφουμε ο καθένας τα ίδια πράματα
και σωπαίνει ο καθένας μπρος στον άλλον
κοιτάζοντας, ο καθένας, τον ίδιο κόσμο χωριστά
το φως και το σκοτάδι στη βουνοσειρά
κι εσένα.
Ποιος θα σηκώσει τη θλίψη τούτη απ' την καρδιά μας;
Χτες βράδυ μια νεροποντή και σήμερα
βαραίνει πάλι ο σκεπασμένος ουρανός. Οι στοχασμοί μας
σαν τις πευκοβελόνες της χτεσινής νεροποντής
στην πόρτα του σπιτιού μας μαζεμένοι κι άχρηστοι
θέλουν να χτίσουν έναν πύργο που γκρεμίζει.

Μέσα σε τούτα τα χωριά τ' αποδεκατισμένα
πάνω σ' αυτό τον κάβο, ξέσκεπο στο νοτιά
με τη βουνοσειρά μπροστά μας που σε κρύβει,
ποιος θα μας λογαριάσει την απόφαση της λησμονιάς;
Ποιος θα δεχτεί την προσφορά μας, στο τέλος αυτό του φθινοπώρου.

Μα τι γυρεύουν οι ψυχές μας ταξιδεύοντας
Σεφέρης

Έζησαν πάντα με το βάρος μιας λέξης που διστάζει να ειπωθεί,
ανυπεράσπιστοι μέσα σε φλογερά καλοκαίρια,
ανυπεράσπιστοι και τις νύχτες της πόλης, έξω από πικρά τυροπιτάδικα -
αυτοί που νομιμοποίησαν ονόματα κι άστρα,
βρίσκοντας μόνο καταφύγιο στ' όνειρο (γιατί
όλα είναι θεμιτά μέσα στ' όνειρο). Τα βλέφαρά τους
τσουρουφλισμένα από την κρυφή φωτιά του σεληνόφωτος
κι απ' τα φανάρια των λιμανιών, -μακρινή προστασία
πάντα αργοπορημένη. Το ξέρουν:
Οι ποιητές και οι ήρωες είναι άοπλοι. Το μάρμαρο,
στα έγκατα των βουνών, περιμένει τα' αγάλματά τους.

Γιάννης Ρίτσος

Πότε θα ξανάρθεις;
Εσένα λέω, ανθισμένο μου κορίτσι,
Πούχεις για πατρίδα την άνοιξη
Και για σπίτι τα παδικά μου παραμύθια.
Έρωτά μου εσύ,
Οπλισμένε με τα βέλη του θανάτου.
Πότε θα ξανάρθεις;

Σκονισμένος ξαναγυρνώ
Από μισό αιώνα απόσταση
Να χτίσω με τα πενήντα μου χρόνια
Ένα σπιτάκι
Να καθήσω μέσα
Και να σε περιμένω.

Γι'αυτό αγόρασα κι΄ένα κλουβί
Γεμάτο τραγούδια.
Και μια κούνια
Που να σε παίρνω
Και να σε πετώ ως τα σύννεφα.

Έλα. Και θα δείς.
Θα σκαρφαλώσω με τη σκάλα μας
Στη μικρή μας κληματαριά,
Για να σου κόψω ένα άστρο
που με περιμένει εκεί
Από τότε που ήμουνα παιδάκι.

Απαρηγόρητος τριγυρνώ
Στους θολούς δρόμους
Έχοντας για συντροφιά μου τη μοναξιά
Και φορώντας για καπέλο
Το ξεθωριασμένο φωτοστέφανο ενός Αγίου
Που'κλεψα απο'να ερημικό ξωκκλήσι.

Έλα, και μην αποξεχνιέσαι. Τώρα.
Τώρα που'μαι διψασμένος.
Τώρα που'μαι ξύπνιος.
Τώρα που'μαι ορθός.
Τώρα που'μαι άτακτος,
άτακτος!

Γιατί από αύριο θα'μαι φρόνιμος,
πολύ φρόνιμος.
Γιατί από αύριο θα κοιμάμαι
Κάτω απο ένα χωματένιο ουρανό
Μες σ΄ένα οριζόντιο σπιτάκι
Που ούτε κι'αυτό θα'ναι δικό μου.
Γιατί εγώ στον κόσμο αυτό, τίποτα...
Τίποτα δεν είχα δικό μου.

Όλα τα'χα με το νοίκιο.
Και τον ήλιο, και τον ύπνο,
Και τη ζωή.
Κι'από αύριο
Θα νοικιάσω και το θάνατό μου.
Και ξέρεις... πολύ φτηνά.
Μια ζωή-μια πήχυ χώμα.

Μα για μένα, απ'όλα
Το πιο αβάσταχτο,
Το πιο πικρό,
Δεν θα΄ναι που θα χάσω τον κόσμο
Ούτε και που θα χάσω
Το φτωχό μου φωτοστέφανο.
Για μένα το πιο πικρό θα'ναι
Που δε θα μπορέσω
Να σηκωθώ στα πόδια
Για να σκαρφαλώσω στη μικρή μας κληματαριά
Και να κόψω το άστρο που σου'ταξα.

Μενέλαος Λουντέμης

Απο τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη
Δεν έχω βλάψει στη ζωή μου αίνιγμα:
δεν έλυσα κανένα.
Ούτε κι αυτά που θέλαν να πεθάνουν
πλαί στα παιδικά μου χρόνια:
έχω ένα βαρελάκι που 'χει δυο λογιών κρασάκι.
Το κράτησα ως τώρα
αχάλαστο ανεξήγητο,
γιατί ως τώρα
δυο λογιών κρασάκι
έχουν λυμένα κι άλυτα που μου τυχαίνουν.
Συμβίωσα σκληρά
μ' έναν ψηλό καλόγερο που κόκαλα δεν έχει
και δεν τον ρώτησα ποτέ
ποιας φωτιάς γιός είναι,
σε ποιο θεό ανεβαίνει και μου φεύγει.

Δεν του λιγόστεψα του κόσμου
τα προσωπιδοφόρα πλάσματα του,
του ανάθρεψα του κόσμου το μυστήριο
με θυσία και με στέρηση.
Με το αίμα που μου δόθηκε
για να τον εξηγήσω.
Ό,τι ήρθε με δεμένα μάτια
και σκεπασμένη πρόθεση
έτσι το δέχτηκα
κι έτσι το αποχωρίστηκα:
με δεμένα μάτια και σκεπασμένη πρόθεση.
Αίνιγμα δανείστηκα ,
αίνιγμα επέστρεψα.
Άφησα να μην ξέρω
πως λύνεται ένα χθές,
ένα εξαρτάται,
το αίνιγμα των ασύμπτωτων.
Άφησα να μην ξέρω τι αγγίζω,
ενα πρόσωπο ή ενα βιάζομαι.

Ούτε κι εσένα σε παρέσυρα στο φως
να σε διακρίνω.
Στάθηκα Πηνελόπη
στη σκοτεινή ολιγωρία σου.
Κι αν ρώτησα καμιά φορά πως λύνεσαι,
πηγή είσαι ή κρήνη,
θα 'ταν κάποια καλοκαιριάτικη ημέρα
που, Πηνελόπες και οχι,
μας κυριεύει αυτός ο δαίμων του νερού
για να δοξάζεται το αίνιγμα
πως μένουμε αξεδίψαστοι.

Από τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Αναμάρτητη:
αξεδίψαστη.
Στο αίνιγμα του θανάτου
πάω ψυχωμένη.

Κική Δημουλά

Δεν είναι που έχασες τα πιο ωραία σου όνειρα.
Δεν είναι που φύγανε τα πιο ακριβά σου χρόνια.
Δεν είναι που είδες, όχι, τους τελευταίους σου φίλους
να σε προδίδουν ή να λιποταχτούν.
Ετούτη η τρύπα είναι φριχτή
στον τοίχο που με κόπο είχες σηκώσει , νύχτες άγρυπνος,
ρημάζοντας τα χέρια και τα χρόνια σου
στις πέτρες- τοίχο, για να σε κρύβει απ’ την αμείλιχτη
αδιαφορία του κενού.
Και τώρα μια μικρή τρύπα, σχεδόν αόρατη, απ’ όπου
μπαίνει αθόρυβα κι ανέκκλητα
όλο το ψύχος της μεγάλης ματαιότητας.

( Τ. Λειβαδίτης )

Αυτός ο άνεμος θα μας προδώσει.

Μιλώντας παντού,
πως χτες ήταν που κράτησες στα χέρια σου
το χτυποκάρδι ενός φθινοπώρου,
κ' είδες το λιποψύχισμα μιας πολιτείας στη βροχή.

Αυτός ο άνεμος θα μας προδώσει.

Σφυρίζοντας παντού,
τι δρόμους μέσα στη νύχτα περπατήσαμε,
σε ποια παράθυρα μας έφεγγαν τα όνειρα των ανθρώπων,
ποιοι κήποι άνθισαν απ' την ανάσα μας.

Αυτός ο άνεμος θα μας προδώσει.

Ολομόναχος ακολουθούσε,
συναθροίζοντας από κάθε βήμα μας τον έρωτα,
την κάθε στιγμή,
που γίνεται κύμα γαλάζιο και μας χτυπά με πάθος.

Αυτός ο άνεμος θα μας προδώσει.

Το ρίγος πήρε απ' το κορμί μας,
κι όλο το σθένος, που κλείνει μέσα μας η επιθυμία,
το ύψος απ' τ' άστρο, το λυγμό της θάλασσας, την αλλόκοτη πικρία,
που φέρνει το δάκρυ μιας βροχής, όταν κυλά στο πρόσωπο.

Αυτός ο άνεμος θα μας προδώσει.

Δεν υπάρχει άλλη ώρα να μας καλύψει,
τώρα είναι που ζει μέσα μας ολοζώντανο το γεγονός,
η αίστηση του νέου χυμού στο αίμα, η χαρά της συγκατάθεσης,
το ταξίδι στη σιωπή του χρέους και το τέλος.

Χρήστος Κουλούρης