Ίκαρος

Εγώ τουλάχιστον, δεν μπορώ να σε βοηθήσω φίλε. Υπάρχουν άλλοι όμως που ίσως να μπορούν.

Ίκαρος.

quote:

---

-γεννήθηκες στις 12 Οκτωβρίου του 1875

---

Δηλαδή μας λες να περιμένουμε πότε θα πεθάνουμε ; ή μας λες να πάμε να πεθάνουμε ;

Ίκαρος

Δηλαδή μας λες να περιμένουμε πότε θα πεθάνουμε ; ή μας λες να πάμε να πεθάνουμε ;

Ίκαρος

Κι αν σου πούμε κάτι που δεν το έχεις ακούσει ξανά ποτέ σου ;

Ίκαρος

Ίκαρος

" [...]

Τον κατέβασαν κωπηλατώντας από το βορρά μέσα σ' ένα δερμάτινο κανό επανδρωμένο με τρολ. Η γούνινη κάπα του είχε μια κρούστα από κερί, το συνοφρύωμά του λεκέδες μπλε από κρασί - αν και σπάνια το πρόσεχε κανείς γιατί το έκρυβε η μάσκα της αλεπούς που φορούσε πάντα. Με μια πένα από φτερό στα δόντια του, ένα μοναχικό δάκρυ να στριφογυρίζει στην παλάμη του, ήταν ο νέος πρίγκηπας της γειτονιάς σου, αρρενωπός, αμόλυντος, που ήρθε αναζητώντας πιο ανθεκτικές πόρτες για να καρφώσει τους σπαρακτικούς στίχους του.

Στο Καϊρο έπεσε άμμος στο μελανοδοχείο του. Στην Πράγα εξερράγη το κουτί με τα μπαχαρικά του. Και στην Ελλάδα, στο νησί της Ύδρας, ήρθε ο Ορφέας τα χαράματα καβάλα σ' ένα διάφανο γάϊδαρο και πέρασε νέες χορδές στη φτηνή του κιθάρα. Από εκείνη την στιγμή άφησε τον εαυτό του πρόθυμα και αδιάντροπα εκτεθειμένο στην αρρώστια της μουσικής και της συγγραφής. Στη φευγαλέα θρησκευτικο-σεξουαλική περιέργεια του σοβαρού αναζητητή προστέθηκε το ανοιχτά παράτολμο πάθος του ρομαντικού τροβαδούρου. Όταν γύρισε στον τόπο του, οι λέξεις δούλευαν μέσα του σαν μέλισσες στην σοφίτα και οι ειδήμονες ένιωθαν ανεξέλεγκτη μια λαχτάρα για το νυχτερινό του μέλι, παρ' όλο που μερικές φορές τους πλήγωνε την καρδιά.

Τώρα, τριάντα χρόνια αργότερα, καθώς η κοινωνία οδεύει τρεκλίζοντας στην νέα χιλιετία χειρονομώντας αλαφιασμένα και στριγλίζοντας σαν ουραγκοτάγκος μ' ένα μαχαίρι καρφωμένο στα πλευρά, ο Τρελός, - το όραμά του, το δώρο του, η επιμονή του - βρίσκει επιτέλους την αναγνώριση που του αξίζει. Μπορεί να είναι επειδή μιλά στο πληγωμένο zeitgeist με ιδιαίτερη ευγλωττία και ακρίβεια, μπορεί να είναι απλώς μια πολιτισμική χρονική υστέρηση, ένα ακόμη παράδειγμα όπου οι πολλοί μέσα στην βραδυπορία τους ανοίγουν καθυστερημένα τα αφτιά τους σε αυτό που οι λίγοι άκουγαν από την αρχή. Όπως και να έχει το πράγμα, η χρυσωμένη αυλαία κουρελιάστηκε, η πύλη μπούγκι - γούγκι τραντάχτηκε και έπεσε από τους μεντεσέδες της, και να ο Τρελός να κάθεται σ' έναν βωμό στον κήπο απολαμβάνοντας μετρημένα την νέα του δημοτικότητα και τον διευρυμένο σεβασμό.

Είναι μια φωνή αυλακωμένη από τα νύχια του Έρωτα, μια φωνή γδαρμένη από την τριβή της με την φιλοσοφική λίθο. Μια φωνή μαριναρισμένη σε μπράντι από κεράσια, θειάφι, μόσχο και χιόνι, δεμένη με επιδέσμους φτιαγμένους με τρίχινο ράσο από ρημαγμένο μοναστήρι, ζεσταμένη από τα κάρβουνα που μένουν κοντά στο ποτάμι αφού φύγουν οι τσιγγάνοι.

Είναι μια φωνή μετανοούντος, μια φωνή ραβινική, μια κρούστα από άζυμη φωνητική φρυγανιά αλειμμένη με καπνό και ανατρεπτικό πνεύμα. Είναι μια φωνή σαν μοκέτα σε παλιό ξενοδοχείο, σαν κακή φαγούρα στην καμπούρα της Αγάπης. Είναι μια φωνή φτιαγμένη για να προφέρει τα ονόματα των γυναικών - και να ταξινομεί τα μερικές φορές επικίνδυνα κάλλη τους. Κανείς δεν μπορεί να πει την λέξη "γυμνή" όσο γυμνά την λέει ο Τρελός. Μας κάνει να βλέπουμε μέχρι και τα σημάδια του καλτσόν.

[...]

Οδηγηθήκαμε σε μια εικόνα του Τρελού που τον θέλει να περνά τα πρωϊνά του, - τα πρωϊνά του 2006, τα Κυριακάτικά του - κάνοντας διαλογισμό ντυμένος με τις πιτζάμες του, τα απογεύματα παλεύοντας με την μούσα, τα βράδια του καθισμένος σε καφέ όπου τρώει, πίνει και μιλά εκ βαθέων αποπλανώντας τις όμορφες του δρόμου. Είναι πολύ πιθανό αυτή η εικόνα να είναι παραμορφωμένη. Το απόκρυφο, όμως, έχει ένα ιδιαίτερο είδος αλήθειας.

Δεν έχει σημασία ουσιαστικά. Εκείνο που μετράει εδώ είναι ότι μετά από τριάντα χρόνια ο Τρελός αγορεύει στον προθάλαμο του ανεμοστρόβιλου και ότι οι γίγαντες έχουν συγκεντρωθεί για να του αποτίσουν φόρο τιμής. Σε αυτόν - και σ' εμάς - φέρνουν τις προσφορές που έχουν σφυρηλατήσει από το σίδερό του, το μολύβι του, τον κρυπτονίτη του, το σεξουαλικό του άζωτο, τον χρυσό του.

[.]"

Ίκαρος

Μίλα μου γι' αυτό το πεζούλι. Πως ήταν ; Θυμάσαι ; Ήταν πέτρινο ή τσιμεντένιο ; Ήταν λευκό ή γκρίζο ; Ζεστό ή κρύο ; Γιατί κάθησες εκεί ; Τι ήθελες τότε ; Τι έψαχνες τότε ; - κι αν το βρήκες ... - Μίλα μου λοιπόν για 'κείνο το πεζούλι στην πλατεία Ναυαρίνου και θα σου πω αν θα με αναγνωρίσεις ή όχι ...

Ίκαρος

" [...]

Τον κατέβασαν κωπηλατώντας από το βορρά μέσα σ' ένα δερμάτινο κανό επανδρωμένο με τρολ. Η γούνινη κάπα του είχε μια κρούστα από κερί, το συνοφρύωμά του λεκέδες μπλε από κρασί - αν και σπάνια το πρόσεχε κανείς γιατί το έκρυβε η μάσκα της αλεπούς που φορούσε πάντα. Με μια πένα από φτερό στα δόντια του, ένα μοναχικό δάκρυ να στριφογυρίζει στην παλάμη του, ήταν ο νέος πρίγκηπας της γειτονιάς σου, αρρενωπός, αμόλυντος, που ήρθε αναζητώντας πιο ανθεκτικές πόρτες για να καρφώσει τους σπαρακτικούς στίχους του.

Στο Καϊρο έπεσε άμμος στο μελανοδοχείο του. Στην Πράγα εξερράγη το κουτί με τα μπαχαρικά του. Και στην Ελλάδα, στο νησί της Ύδρας, ήρθε ο Ορφέας τα χαράματα καβάλα σ' ένα διάφανο γάϊδαρο και πέρασε νέες χορδές στη φτηνή του κιθάρα. Από εκείνη την στιγμή άφησε τον εαυτό του πρόθυμα και αδιάντροπα εκτεθειμένο στην αρρώστια της μουσικής και της συγγραφής. Στη φευγαλέα θρησκευτικο-σεξουαλική περιέργεια του σοβαρού αναζητητή προστέθηκε το ανοιχτά παράτολμο πάθος του ρομαντικού τροβαδούρου. Όταν γύρισε στον τόπο του, οι λέξεις δούλευαν μέσα του σαν μέλισσες στην σοφίτα και οι ειδήμονες ένιωθαν ανεξέλεγκτη μια λαχτάρα για το νυχτερινό του μέλι, παρ' όλο που μερικές φορές τους πλήγωνε την καρδιά.

Τώρα, τριάντα χρόνια αργότερα, καθώς η κοινωνία οδεύει τρεκλίζοντας στην νέα χιλιετία χειρονομώντας αλαφιασμένα και στριγλίζοντας σαν ουραγκοτάγκος μ' ένα μαχαίρι καρφωμένο στα πλευρά, ο Τρελός, - το όραμά του, το δώρο του, η επιμονή του - βρίσκει επιτέλους την αναγνώριση που του αξίζει. Μπορεί να είναι επειδή μιλά στο πληγωμένο zeitgeist με ιδιαίτερη ευγλωττία και ακρίβεια, μπορεί να είναι απλώς μια πολιτισμική χρονική υστέρηση, ένα ακόμη παράδειγμα όπου οι πολλοί μέσα στην βραδυπορία τους ανοίγουν καθυστερημένα τα αφτιά τους σε αυτό που οι λίγοι άκουγαν από την αρχή. Όπως και να έχει το πράγμα, η χρυσωμένη αυλαία κουρελιάστηκε, η πύλη μπούγκι - γούγκι τραντάχτηκε και έπεσε από τους μεντεσέδες της, και να ο Τρελός να κάθεται σ' έναν βωμό στον κήπο απολαμβάνοντας μετρημένα την νέα του δημοτικότητα και τον διευρυμένο σεβασμό.

Είναι μια φωνή αυλακωμένη από τα νύχια του Έρωτα, μια φωνή γδαρμένη από την τριβή της με την φιλοσοφική λίθο. Μια φωνή μαριναρισμένη σε μπράντι από κεράσια, θειάφι, μόσχο και χιόνι, δεμένη με επιδέσμους φτιαγμένους με τρίχινο ράσο από ρημαγμένο μοναστήρι, ζεσταμένη από τα κάρβουνα που μένουν κοντά στο ποτάμι αφού φύγουν οι τσιγγάνοι.

Είναι μια φωνή μετανοούντος, μια φωνή ραβινική, μια κρούστα από άζυμη φωνητική φρυγανιά αλειμμένη με καπνό και ανατρεπτικό πνεύμα. Είναι μια φωνή σαν μοκέτα σε παλιό ξενοδοχείο, σαν κακή φαγούρα στην καμπούρα της Αγάπης. Είναι μια φωνή φτιαγμένη για να προφέρει τα ονόματα των γυναικών - και να ταξινομεί τα μερικές φορές επικίνδυνα κάλλη τους. Κανείς δεν μπορεί να πει την λέξη "γυμνή" όσο γυμνά την λέει ο Τρελός. Μας κάνει να βλέπουμε μέχρι και τα σημάδια του καλτσόν.

[...]

Οδηγηθήκαμε σε μια εικόνα του Τρελού που τον θέλει να περνά τα πρωϊνά του, - τα πρωϊνά του 2006, τα Κυριακάτικά του - κάνοντας διαλογισμό ντυμένος με τις πιτζάμες του, τα απογεύματα παλεύοντας με την μούσα, τα βράδια του καθισμένος σε καφέ όπου τρώει, πίνει και μιλά εκ βαθέων αποπλανώντας τις όμορφες του δρόμου. Είναι πολύ πιθανό αυτή η εικόνα να είναι παραμορφωμένη. Το απόκρυφο, όμως, έχει ένα ιδιαίτερο είδος αλήθειας.

Δεν έχει σημασία ουσιαστικά. Εκείνο που μετράει εδώ είναι ότι μετά από τριάντα χρόνια ο Τρελός αγορεύει στον προθάλαμο του ανεμοστρόβιλου και ότι οι γίγαντες έχουν συγκεντρωθεί για να του αποτίσουν φόρο τιμής. Σε αυτόν - και σ' εμάς - φέρνουν τις προσφορές που έχουν σφυρηλατήσει από το σίδερό του, το μολύβι του, τον κρυπτονίτη του, το σεξουαλικό του άζωτο, τον χρυσό του.

[.]"

Ίκαρος

"Μπανταρισμένος με βρώμικα σύννεφα και ρουφώντας γάλα κουνελιού από μια πληγή στο πλάι του, ο ήλιος σηκώνει την ταφόπλακα της νύχτας για να βγει - ωχρός, αδύναμος, αλλά θριαμβευτής - στην αυλή της Κυριακής, κάπου ανάμεσα στην "Κόκα-κόλα" και την "Apple". Καθώς συνειδητοποιείς περισσότερο το περιβάλλον σου και θυμάσαι τι μέρα είναι σήμερα, η διάθεσή σου στολίζεται με ελπίδες ανάστασης και σκιάζεται από τους φόβους της θυσίας. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι η Κυριακή είναι ένα νούμερο για σένα τώρα, άλλη μια στρογγυλή οπή μέσα στην οποία δεν μπορεί να χωρέσει ο τετράγωνος πίρος της ψυχοσύνθεσής σου.

Προετοιμασμένος, απλοϊκά πιστεύεις, σε ότι η μέρα θα φέρει."

Από το βιβλίο ενός φίλου,

Ίκαρος

quote:

---

-γεννήθηκες στις 12 Οκτωβρίου του 1875

---

Θα του έλεγα πως δεν υπάρχουν μισάνθρωποι.

ΛΕΣ ΣΤΗ ΦΙΛΕΝΑΔΑ ΣΟΥ ότι θα την πας διακοπές σ' ένα από τα πιο ρομαντικά μέρη της γης, και αφού σου εκφράσει καλαίσθητα την ευγνωμοσύνη της και την χαρά της, σε ρωτάει τι ρούχα να πάρει μαζί της. Για το βουνό; Για την θάλασσα; Για το κλαμπ του Ρίο ή για τα μπουλβάρ του Παρισιού;

"A", της λες εσύ, "απλώς πάρε μερικά πραγματάκια που θα σου χρειαστούν σ' έναν βάλτο. Ξεκινάμε για την Χώρα του Άλλου Εαυτού!"

Φυσικά νομίζει ότι αστείευεσαι, ακόμη και αν προσέξει ότι εσύ παίρνεις μαζί σου ένα γενναίο απόθεμα εντομοαπωθητικού και παπούτσια θαλάσσης. Και όταν τελικά την οδηγείς στο ξενοδοχείο Βικτόρια Φολς μετά από μια εικοσιδύωρη πτήση που σου έχει κάνει την σπονδυλική στήλη ακορντεόν, χαμογελάει τόσο για το ευχάριστο περιβάλλον όσο και για το μικρό σου αστείο, όπως νομίζει.

ΤΩΡΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΡΩΤΗΣΕΙΣ, τι σόι πάλι αστείο είναι αυτό, και γιατί στον κόρακα αυτός ο άνθρωπος δεν γράφει όπως όλοι μας. Θα σε μαλώσω πάλι, γιατί φαίνεται πως δεν θυμάσαι ότι μικρό σε βούτηξαν στην κολυμπήθρα του χιούμορ. Έτσι, δεν γίνεται αν δεν "λερώσεις" λίγο τις σκέψεις σου με το αλληγορικό κέτσαπ της θείας Πρόνοιας, γιατί μονάχα έτσι ίσως δεις όλη αυτήν την διαδρομή στην Χώρα του Άλλου Εαυτού σου - και την Ιθάκη σου - σαν Κοσμικό Αστείο. Αν Καφαβικά ξέρεις οι Ιθάκες τι σημαίνουν, γιατί δεν ξεκαρδίζεσαι στα γέλια ;

Αυτό μπορείς να το απαντήσεις.

ΠΡΟΦΑΝΩΣ, δεν γνωρίζεις ούτε που βρίσκεσαι, ούτε τι εποχή του χρόνου έχεις. Τίποτε δεν αποκλείει να είσαι ακόμη και στην Θεσσαλονίκη. Νοέμβρη. Εκείνο που σίγουρα ξέρεις είναι ότι έχεις μπροστά σου ένα νέο θέμα και εκείνο που μπορείς να συμπεράνεις – αν και αποτελεί έπαρση από μέρους σου – είναι ότι έχεις κάθε πρόθεση να το αρχίσεις σήμερα το απόγευμα (δεν θα μπορούσες βέβαια να το ξεκινήσεις στην δουλειά το πρωί). Έτσι, αν οι εξωτερικές καιρικές συνθήκες αποδειχθούν κακές, ακόμη καλύτερα. Αν βρέχει με το τουλούμι, αν φυσάει μετά μανίας, ο παράγοντας “χουζούρι” (σχεδόν πάντα ενισχυτικός της λογοτεχνικής εμπειρίας) θα πολλαπλασιαστεί, γονιμοποιώντας έτσι τη ναρκωτική παπαρούνα της αναγνωστικής απόλαυσης.

Το εσωτερικό κλίμα είναι ένα άλλο θέμα. Η σοβαρή ανάγνωση δεν είναι βέβαια κοινωνική δραστηριότητα, και ακόμη και ένας εν μέρει σοβαρός αναγνώστης υφίσταται μονίμως μια μορφή διακοπτόμενης συνουσίας. Μέλη της οικογένειας ή φίλοι που δεν έχουν την επιθυμία, το κουράγιο ή την ευκαιρία να ορμήξουν και να σε διακόψουν όταν υπάρχουν ενδείξεις ότι μπορεί να είσαι σεξουαλικά απασχολημένος, σπάνια διστάζουν να παρεβληθούν ανάμεσα σ' εσένα και μια σελίδα, ανάμεσα σε σένα και το πόστο σου, έστω κι αν η πράξη της ανάγνωσης είναι συχνά εξίσου βαθιά και έντονη με έναν ακραίο σεξουαλικό εναγκαλισμό. Πρέπει να λάβεις μέτρα για να διασφαλίσεις τον ιδιωτικό σου χώρο.

Είναι Κυριακή, έτσι κατά πάσα πιθανότητα, ο άντρας σύντροφός σου και ο φιλαράκος του, ανυπομονώντας να απολαύσουν τρεις ολόκληρες ώρες διαφημιστικών μπύρας, αυτοκινήτων, κινητών τηλεφώνων και τηλεοπτικού ποδοσφαίρου, έχουν κάνει ήδη κατάληψη στον καναπέ. Ωραία. Έτσι μένει ελεύθερη η κρεβατοκάμαρα.

Ή, αλλάζοντας φύλο (αν και όχι απαραίτητα), η κοπέλα σου είναι στο κρεβάτι με μηνιαίες κράμπες, μια θερμοφόρα στη γλυκιά κοιλίτσα της που τόσο σου αρέσει να μουσουδίζεις, φάρμακα που προκαλούν νύστα και απαλό ροκ στο ραδιόφωνο. Πνίγεις ένα χαμόγελο ανακούφησης. Ο καναπές είναι όλος δικός σου.

Φυσικά, αν ζεις μόνος ή μόνη, έχεις στην διάθεσή σου και το κρεβάτι και το καναπέ και το γραφείο – το μόνο που μένει είναι να διαλέξεις το μέρος σου, να φορέσεις κάτι πιο άνετο, να ρυθμίσεις τον φωτισμό και να αποσυνδέσεις το τηλέφωνο.

Όχι, υπάρχει και κάτι άλλο : Ετοιμάζεσαι να καθήσεις και να διαβάσεις ένα καινούργιο θέμα του Ίκαρου, και μολονότι η ειδική ενίσχυση σίγουρα δεν είναι υποχρεωτική, δεν θα έβλαπτε να κάνεις μια μικρή ρύθμιση και στο νοητικό σου θερμοστάτη. Τίποτε το δραστικό. Δεν μιλάμε για γενική αναδιαμόρφωση του νοητικού σου σκηνικού. Ξέρεις. Απλώς να σπινάρεις λίγο τα λάστιχα. Ωστόσο, ενώ ένα δύνατο τζιν-τόνικ θα πήγαινε ίσως καλά με, ας πούμε τον Ε. Μ. Φόρστερ ή τη Βιρτζίνια Γουλφ, ενώ ένα ποτήρι μπέρμπον θα σε βοηθούσε να κατεβάσεις πιο εύκολα τον Καζαντζάκη, ο Ίκαρος απαιτεί μια πιο – να την πούμε, εξωτική ; - υπόκρουση.

Λαθραία και δήθεν αδιάφορα, πηγαίνεις στην τουαλέτα σου, ανοίγεις το συρτάρι με τα εσώρουχα και βρίσκεις το μπουκάλι αναϊς ιν (πράσινη ετικέτα) που έχεις κρυμμένο εκεί. Πρόσεξε! Μην βάλεις πολύ. Θυμάσαι τι έγινε την τελευταία φορά στα γενέθλιά σου. Άλλωστε, μετά την επανάσταση στο Νίλα Γου είναι σχεδόν πια αδύνατο να το βρεις το άτιμο. Και παρεπιπτόντως, για την περίπτωση που δεν το ξέρεις, έχει μπει στον κυβερνητικό κατάλογο των ελεγχόμενων ουσιών.

Εντάξει. Επιτέλους είσαι έτοιμος και έτοιμη. Ακουμπάς κάπου ψηλά τα πόδια σου (πρέπει πάντα να διαβάζεις με τα πόδια ψηλά, ακόμη και στο μετρό ή το λεωφορείο), κοιτάς πότε απεστάλλει το ποστ, το ζυγιάσεις. Για μια στιγμή κλείνεις τα μάτια σου, πίνεις μια γουλιά από την σπονδή σου (Χριστέ μου! Αδερφάκι μου! Καθόλου παράξενο που 'χει τα διαλυτικά πάνω από το ι!) και επιτρέπεις στον εαυτό σου να αναρρωτηθεί τι σκαρώνει πάλι αυτός ο σεσσημασμένος γραφιάς. Ποια παράξενα φώτα σε μακρινή βουνοπλαγιά έχουν προσελκύσει την προσοχή του : Σε ποιας κατασκήνωσης την φωτιά – τσιγγάνων; ανταρτών; προσκοπίνων ; σαμάν ; - έχει ψήσει τις ιδέες του, τα σχήματα του λόγου ;

Με την περιέργεια κατάλληλα διεγερμένη και την προσμονή σε υπέροχη κορύφωση, παίρνεις μια μικρή ανάσα, ανοίγεις το θέμα, και ... Ωπ! Για μια στιγμή, ρε γαμώ το! Για βάστα. Κοιτάς τον τίτλο : “Μην πετάξεις τίποτε”. Κουνάς το κεφάλι σου σαν εκρεμμές. Καταλαβαίνεις. Σκέφτεσαι πως θα μπορούσες να γράψεις κι εσύ κάτι, αλλά τι ; Ναι! Το βρήκες! Θα μπορούσες να γράψεις για όλα όσα είδες, για όλους όσους γνώρισες στην τελευταία περιπέτειά σου στην Χώρα του Άλλου Εαυτού. Αυτό είναι!

Είσαι μέσα στην ζέστη και στο χουζούρι σου, μόνος ή μόνη, με φαρδιά ριχτά ρούχα, και το αναϊς ιν (πράσινη ετικέτα) δουλεύει το αίμα σου σαν ανιματέρ του Βέγκας που δουλεύει σε αίθουσα ψυχαγωγίας. Αν δεν τρυπώσεις βαθύτερα σε αυτήν την σεμνή αν και ασυνήθιστη συλλογή, τι άλλο θα μπορούσες να κάνεις αυτό το απόγευμα;

Δεν χρειάζεται να το απαντήσεις αυτό.

ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ όμως - ναι, μπορείς ακόμη να σκέφτεσαι γιατί παρ' όλες τις φιλότιμες προσπάθειες του Κράτους, της Εκκλησίας και των Πολυεθνικών (που συχνά είναι ένα και το αυτό), σου έχει μείνει ακόμη λιγάκι νιονιό και δεν σε μάζεψαν ακόμη για το Λεμπέτι - σκέφτεσαι πως για να γράψεις τις περιπέτειές σου στο "Μη Πετάξεις Τίποτε", χρειάζεσαι αφ' ενός το κλειδί της μνημονικής σου θυρίδας, αφ' ετέρου την άδεια αυτών στους οποίους θα αποστείλεις τα μηνύματά σου. Εντάξει τώρα παιδιά ; Μπ, μπ, μπορώ να συνεχίσω ; Θέλεις ασφαλώς να πείσεις τους επικριτές σου και να συμφιλιωθείς επιτέλους με το Φίδι που κρύβεις μέσα σου. Αλλά πως θα γίνει αυτό ; Ε ... μη πετάξεις τίποτε, και θα δεις!

Ίκαρος