- Ελληνικη Μυθολογια, Μυθος ή "Ιστορια" ? - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

μετὰ δὲ ταῦτα τῶν κατὰ τὴν νῆσον Σάωνα, γενόμενον, ὡς μέν τινές φασιν, ἐκ Διὸς καὶ Νύμφης, ὡς δέ τινες, ἐξ Ἑρμοῦ καὶ Ῥήνης, συναγαγεῖν τοὺς λαοὺς σποράδην οἰκοῦντας, καὶ νόμους θέμενον αὐτὸν μὲν ἀπὸ τῆς νήσου Σάωνα κληθῆναι, τὸ δὲ πλῆθος εἰς πέντε φυλὰς διανείμαντα τῶν ἰδίων υἱῶν ἐπωνύμους αὐτὰς ποιῆσαι. οὕτω δ´ αὐτῶν πολιτευομένων λέγουσι παρ´ αὐτοῖς τοὺς ἐκ Διὸς καὶ μιᾶς τῶν Ἀτλαντίδων Ἠλέκτρας γενέσθαι Δάρδανόν τε καὶ Ἰασίωνα καὶ Ἁρμονίαν. ὧν τὸν μὲν Δάρδανον μεγαλεπίβολον γενόμενον, καὶ πρῶτον εἰς τὴν Ἀσίαν ἐπὶ σχεδίας διαπεραιωθέντα, τὸ μὲν πρῶτον κτίσαι Δάρδανον πόλιν καὶ τὸ βασίλειον τὸ περὶ τὴν ὕστερον κληθεῖσαν Τροίαν συστήσασθαι καὶ τοὺς λαοὺς ἀφ´ ἑαυτοῦ Δαρδάνους ὀνομάσαι. ἐπάρξαι δ´ αὐτόν φασι καὶ πολλῶν ἐθνῶν κατὰ τὴν Ἀσίαν, καὶ τοὺς ὑπὲρ Θρᾴκης Δαρδάνους κατοικίσαι. τὸν δὲ Δία βουληθέντα καὶ τὸν ἕτερον τῶν υἱῶν τιμῆς τυχεῖν, παραδεῖξαι αὐτῷ τὴν τῶν μυστηρίων τελετήν, πάλαι μὲν οὖσαν ἐν τῷ νήσῳ, τότε δέ πως παραδοθεῖσαν, ὧν οὐ θέμις ἀκοῦσαι πλὴν τῶν μεμυημένων. δοκεῖ δ´ οὗτος πρῶτος ξένους μυῆσαι καὶ τὴν τελετὴν διὰ τοῦτο ἔνδοξον ποιῆσαι. μετὰ δὲ ταῦτα Κάδμον τὸν Ἀγήνορος κατὰ ζήτησιν τῆς Εὐρώπης ἀφικέσθαι πρὸς αὐτούς, καὶ τῆς τελετῆς μετασχόντα γῆμαι τὴν ἀδελφὴν τοῦ Ἰασίωνος Ἁρμονίαν, οὐ καθάπερ Ἕλληνες μυθολογοῦσι, τὴν Ἄρεος. Διόδωρος Σικελιώτης Ε' 48

Σύμφωνα με την παράδοση, ο μυημένος στα “Καβείρια Μυστήρια”, αν προσευχόταν ήταν προστατευμένος από κάθε κίνδυνο. Έπρεπε όμως να έχη επάνω του την πορφυρή ταινία που είχε κάθε μυημένος, όπως ο Αγαμέμνων που ήταν μυημένος και είχε επάνω του και την ταινία, και έτσι κατόρθωσε και κατέστειλε την εξέγερση των Ελλήνων στην Τροία. Επίσης ο Οδυσσέας που ήταν και αυτός μυημένος, όταν ναυάγησε σώθηκε όταν μη έχοντας την ταινία έβαλε κάτω από την κοιλιά του τόν κεφαλόδεσμό του. Στα “Μυστήρια” σύμφωνα με τον μύθο, μυήθηκαν και οι Αργοναύτες πριν την εκστρατεία για να προστατευθούν από τους κινδύνους, καθώς και όλοι οι ήρωες του Τρωικού πολέμου, όπως και ο πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου Φίλιππος.
Όταν ο Λούκουλος εξεστράτευσε κατά του Μιθριδάτη, έστειλε πριν την εκστρατεία τον υποστράτηγο Βοκόνιο στην Νικομήδεια για να αποκόψη τη οπισθοχώρηση του Μιθριδάτη. Ο Βοκώνιος όμως πήγε πρώτα στην Σαμοθράκη και μυήθηκε στα “Καβείρια Μυστήρια”. Ο Πλάτωνας που ήταν κι αυτός μυημένος στα “Καβείρια Μυστήρια”, στο έργο του “Ευθύδημος” αναφέρεται σ' αυτά δίχως όμως όπως και όλοι οι άλλοι συγγραφείς να δίνη περισσότερες λεπτομέρειες.

... ἔτι δὴ ἐπὶ τὸ τρίτον καταβαλῶν ὥσπερ πάλαισμα ὥρμα ὁ Εὐθύδημος τὸν νεανίσκον: καὶ ἐγὼ γνοὺς βαπτιζόμενον τὸ μειράκιον, βουλόμενος ἀναπαῦσαι αὐτό, μὴ ἡμῖν ἀποδειλιάσειε, παραμυθούμενος εἶπον: ὦ Κλεινία, μὴ θαύμαζε εἴ σοι φαίνονται ἀήθεις οἱ λόγοι. ἴσως γὰρ οὐκ αἰσθάνῃ οἷον ποιεῖτον τὼ ξένω περὶ σέ: ποιεῖτον δὲ ταὐτὸν ὅπερ οἱ ἐν τῇ τελετῇ τῶν Κορυβάντων, ὅταν τὴν θρόνωσιν ποιῶσιν περὶ τοῦτον ὃν ἂν μέλλωσι τελεῖν. καὶ γὰρ ἐκεῖ χορεία τίς ἐστι καὶ παιδιά, εἰ ἄρα καὶ τετέλεσαι: καὶ νῦν τούτω οὐδὲν ἄλλο ἢ χορεύετον περὶ σὲ καὶ οἷον ὀρχεῖσθον παίζοντε, ὡς μετὰ τοῦτο τελοῦντε. νῦν οὖν νόμισον τὰ πρῶτα τῶν ἱερῶν ἀκούειν τῶν σοφιστικῶν. πρῶτον γάρ, ὥς φησι Πρόδικος, περὶ ὀνομάτων ὀρθότητος μαθεῖν δεῖ: ὃ δὴ καὶ ἐνδείκνυσθόν σοι τὼ ξένω, ὅτι οὐκ ᾔδησθα τὸ μανθάνειν ὅτι οἱ ἄνθρωποι καλοῦσι μὲν ἐπὶ τῷ τοιῷδε, ὅταν τις ἐξ ἀρχῆς μηδεμίαν ἔχων ἐπιστήμην περὶ πράγματός τινος ἔπειτα ὕστερον αὐτοῦ λαμβάνῃ τὴν ἐπιστήμην, καλοῦσι δὲ ταὐτὸν τοῦτο καὶ ἐπειδὰν ἔχων ἤδη τὴν ἐπιστήμην ταύτῃ τῇ ἐπιστήμῃ ταὐτὸν τοῦτο πρᾶγμα ἐπισκοπῇ ἢ πραττόμενον ἢ λεγόμενον μᾶλλον μὲν αὐτὸ συνιέναι καλοῦσιν ἢ μανθάνειν, ἔστι δ᾽ ὅτε καὶ μανθάνειν σὲ δὲ τοῦτο, ὡς οὗτοι ἐνδείκνυνται, διαλέληθεν, ταὐτὸν ὄνομα ἐπ᾽ ἀνθρώποις ἐναντίως ἔχουσιν κείμενον... Πλάτων Ευθύδημος 277d κ.ε.

σταδίους δὲ αὐτόθεν πέντε προελθόντι καὶ εἴκοσι Δήμητρος Καβειραίας καὶ Κόρης ἐστὶν ἄλσος: ἐσελθεῖν δὲ τοῖς τελεσθεῖσιν ἔστι. τούτου δὲ τοῦ ἄλσους ἑπτά που σταδίους τῶν Καβείρων τὸ ἱερὸν ἀφέστηκεν. οἵτινες δέ εἰσιν οἱ Κάβειροι καὶ ὁποῖά ἐστιν αὐτοῖς καὶ τῇ Μητρὶ τὰ δρώμενα, σιωπὴν ἄγοντι ὑπὲρ αὐτῶν συγγνώμη παρὰ ἀνδρῶν φιληκόων ἔστω μοι. τοσοῦτο δὲ δηλῶσαί με καὶ ἐς ἅπαντας ἐκώλυσεν οὐδέν, ἥντινα λέγουσιν ἀρχὴν οἱ Θηβαῖοι γενέσθαι τοῖς δρωμένοις. πόλιν γάρ ποτε ἐν τούτῳ φασὶν εἶναι τῷ χωρίῳ καὶ ἄνδρας ὀνομαζομένους Καβείρους, Προμηθεῖ δὲ ἑνὶ τῶν Καβείρων καὶ Αἰτναίῳ τῷ Προμηθέως ἀφικομένην Δήμητρα ἐς γνῶσιν παρακαταθέσθαι σφίσιν: ἥτις μὲν δὴ ἦν ἡ παρακαταθήκη καὶ τὰ ἐς αὐτὴν γινόμενα, οὐκ ἐφαίνετο ὅσιόν μοι γράφειν, Δήμητρος δ' οὖν 1Καβειραίοις δῶρόν ἐστιν ἡ τελετή. Παυσανία Βοιωτικά ΙΧ 25, 5-6

Όταν κατά την εκστρατεία των επιγόνων οι Αργείοι κατέλαβαν την Θήβα, έδιωξαν από εκεί τους Καβειραίους , και οι τελετές των “Καβειρίων Μυστηρίων” διακόπηκαν για κάποιο διάστημα. Αργότερα όμως η Πελαργή κόρη ενός των Καβειραίων του Ποτνέα, και ο σύζυγός της Ισθμιάδης επανέφεραν αρχικά την τελετή στο ίδιο μέρος, αργότερα όμως την μετάφεραν σε άλλον τόπο της Βοιωτίας με τ' όνομα Αλεξιάρη πέρα από τα όρια του προηγούμενου ιερού. Εικάζεται ότι αυτό έγινε γιατί, ή η Πελαργή ιερουργούσε παλαιότερα σ' εκείνο το μέρος, ή επειδή θεώρησαν βεβηλωμένο το ιερό των Καβείρων, γιατί έμεινε για αρκετό χρόνο έρημο και προσβάσιμο τον πρώτο τυχόντα, και όπως γνωρίζουμε τα Καβείρια ιερά ήταν προσβάσιμα μόνο από τους ιερείς. Σύμφωνα με την παράδοση η οργή των Καβείρων είχε εκδηλωθεί άπειρες φορές εναντίον όσων δεν τους σεβάστηκαν. Λέγεται ότι όταν στην Ναύπακτο κάποιοι ιδιώτες, θέλησαν να εορτάσουν στην τα Καβείρια όπως γινόταν στην Βοιωτία, τιμωρήθηκαν γι αυτήν την πράξη τους. Επίσης όταν μερικοί από τους στρατιώτες του Μαρδόνιου μπήκαν στον ναό για να τον συλήσουν, αλλοφρόνησαν και έπεσαν από τον γρεμό στη θάλασσα. Οι Μακεδόνες στρατιώτες που μπήκαν στο ιερό όταν ο Αλέξανδρος κατέλαβε την Θήβα, κεραυνοβολήθηκαν, γι αυτό και το ιερό αυτό το θεωρούσαν αγιότατο.

κατὰ δὲ τὴν Ἐπιγόνων στρατείαν καὶ ἅλωσιν τῶν Θηβῶν ἀνέστησαν μὲν ὑπὸ τῶν Ἀργείων οἱ Καβειραῖοι, ἐξελείφθη δὲ ἐπὶ χρόνον τινὰ καὶ ἡ τελετή. Πελαργὴν δὲ ὕστερον τὴν Ποτνιέως καὶ Ἰσθμιάδην Πελαργῇ συνοικοῦντα καταστήσασθαι μὲν τὰ ὄργια αὐτοῦ λέγουσιν ἐξ ἀρχῆς, μετενεγκεῖν δὲ αὐτὰ ἐπὶ τὸν Ἀλεξιάρουν καλούμενον: ὅτι δὲ τῶν ὅρων ἐκτὸς ἐμύησεν ἡ Πελαργὴ τῶν ἀρχαίων, Τηλώνδης καὶ ὅσοι γένους τοῦ Καβειριτῶν ἐλείποντο κατῆλθον αὖθις ἐς τὴν Καβειραίαν. Πελαργῇ μὲν δὴ κατὰ μάντευμα ἐκ Δωδώνης καὶ ἄλλα ἔμελλεν ἐς τιμὴν καταστήσασθαι καὶ ἡ θυσία, φέρον ἐν τῇ γαστρὶ ἱερεῖον: τὸ δὲ μήνιμα τὸ ἐκ τῶν Καβείρων ἀπαραίτητόν ἐστιν ἀνθρώποις, ὡς ἐπέδειξε δὴ πολλαχῇ. τὰ γὰρ δὴ δρώμενα ἐν Θήβαις ἐτόλμησαν ἐν Ναυπάκτῳ κατὰ ταὐτὰ ἰδιῶται δρᾶσαι, καὶ σφᾶς οὐ μετὰ πολὺ ἐπέλαβεν ἡ δίκη. ὅσοι δὲ ὁμοῦ Μαρδονίῳ τῆς στρατιᾶς τῆς Ξέρξου περὶ Βοιωτίαν ἐλείφθησαν, τοῖς παρελθοῦσιν αὐτῶν ἐς τὸ ἱερὸν τῶν Καβείρων τάχα μέν που καὶ χρημάτων μεγάλων ἐλπίδι, τὸ πλέον δὲ ἐμοὶ δοκεῖν τῇ ἐς τὸ θεῖον ὀλιγωρίᾳ, τούτοις παραφρονῆσαί τε συνέπεσεν αὐτίκα καὶ ἀπώλοντο ἐς θάλασσάν τε καὶ ἀπὸ τῶν κρημνῶν ἑαυτοὺς ῥίπτοντες. Ἀλεξάνδρου δέ, ὡς ἐνίκησε τῇ μάχῃ, Θήβας τε αὐτὰς καὶ σύμπασαν τὴν Θηβαί̈δα διδόντος πυρί, ἄνδρες τῶν ἐκ Μακεδονίας ἐλθόντες ἐς τῶν Καβείρων τὸ ἱερὸν ἅτε ἐν γῇ τῇ πολεμίᾳ κεραυνοῖς τε ἐξ οὐρανοῦ καὶ ἀστραπαῖς ἐφθάρησαν. Παυσανία Βοιωτικά ΙΧ 25, 7-10

Ὃ μὲν δὴ τοιαῦτα πολλὰ ἐς Πέρσας τε καὶ τοὺς συμμάχους ἐξεμαίνετο, μένων ἐν Μέμφι καὶ θήκας τε παλαιὰς ἀνοίγων καὶ σκεπτόμενος τοὺς νεκρούς. ὣς δὲ δὴ καὶ ἐς τοῦ Ἡφαίστου τὸ ἱρὸν ἦλθε καὶ πολλὰ τῷ ἀγάλματι κατεγέλασε. ἔστι γὰρ τοῦ Ἡφαίστου τὤγαλμα τοῖσι Φοινικηίοισι Παταΐκοισι ἐμφερέστατον, τοὺς οἱ Φοίνικες ἐν τῇσι πρῴρῃσι τῶν τριηρέων περιάγουσι. ὃς δὲ τούτους μὴ ὄπωπε, ὧδε σημανέω· πυγμαίου ἀνδρὸς μίμησις ἐστί. ἐσῆλθε δὲ καὶ ἐς τῶν Καβείρων τὸ ἱρόν, ἐς τὸ οὐ θεμιτόν ἐστι ἐσιέναι ἄλλον γε ἢ τὸν ἱρέα· ταῦτα δὲ τὰ ἀγάλματα καὶ ἐνέπρησε πολλὰ κατασκώψας. ἔστι δὲ καὶ ταῦτα ὅμοια τοῖσι τοῦ Ἡφαίστου· τούτου δὲ σφέας παῖδας λέγουσι εἶναι. Ηρόδοτος – Θάλεια 37

Η λατρεία των Καβείρων διαδόθηκε στην Τυρρηνία και στην Ρώμη, όπου υπήρχαν τρεις βωμοί τους στον ιππόδρομο του Μαξίμου. Ο Πλούταρχος αναφέρει και κάποιο φρούριο στην Μικρή Αρμενία που έφερε τ' όνομά τους, όπου ο Λούκουλος νίκησε τον Μιθριδάτη, το οποίο αργότερα ο Πομπήιος το μετονόμασε σε Σεβάστεια και το έκανε μητρόπολη της Μικρής Αρμενίας. Πολλοί συγγραφείς ονομάζουν αδιάφορα τους Κάβειρους σαν Κούρητες, Κορύβαντες, και Ιδαίους Δακτύλους. Άλλοι πάλι, (βλέπε Στράβων Γεωγραφικά Ι' 3,7), γράφουν ότι δεν ήταν μεν οι ίδιοι, αλλά είχαν κάποια συγγένεια και ελάχιστες διαφορές μεταξύ τους. Γράφοντας όμως αυτά, ίσως να εννοούσαν Κάβειρους τους ιερείς των Καβείρων Θεών, όπως και οι Κορύβαντες ήταν οι Ιερείς της Ρέας, επειδή οι αρχαίοι ιστορικοί όπως ο Σαγχουνιάθων, ο Ηρόδοτος, ο Φερεκύδης και ο Νόννος, δεν αναφέρουν τα ονόματα των Κορυβάντων και των άλλων, γιατί μιλούσαν όχι για τους ιερείς, αλλά για τους Θεούς τους οποίους συμπεριλάμβαναν στην τάξη των “Μεγάλων Θεών”. Όπως γράφει ο Ησύχιος στην Λήμνο υπήρχε ένας ιερέας των Καβείρων ονόματι Κοίης ή Κόης ο οποίος στο εκεί ιερό τελούσε καθαρμούς στους φονιάδες. Μερικοί λένε ότι το όνομα Κόης παράγεται από το καίω, οπότε οι ιερείς που τελούσαν τους καθαρμούς αυτούς, ονομάζονταν και Πυρκόοι ή Θυικόοι. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι το Κόης προέρχεται από το κοέω ή κόω = εννοώ, εξ ου και Λαοκόων και Ευρυκόας. Οι Λατίνοι πάλι πιστεύουν ότι παράγεται από το Εβραϊκό κοχεν = ιερέας, και ότι από κει παράγεται και το Γερμανικό Kochen = μαγείρεμα.

*

Ο Αλάβανδος ήταν από την Καρία, και ήταν γιος του Κάρα απ' τον οποίο πήρε και τ' όνομά της η Καρία, και της Καλλιρρόης κόρης του Μαιάνδρου. Ο Καρ σύμφωνα με την παράδοση ίδρυσε την πόλη της Καρίας Αλάβανδα και την ονόμασε έτσι προς τιμή του γιου του, επειδή νικούσε πάντοτε στον ιππόδρομο. Το όνομά του προήλθε από το άλα που στην γλώσσα των Καρών σήμαινε άλογο και το βάνδα που σήμαινε νίκη, οπότε Αλάβανδος, ή Ιππόνικος όπως θα λέγαμε σήμερα. Σχετικά με αυτά ο Στέφανος Βυζαντινός γράφει:

Αλάβανδα: Πόλις της Καρίας η ποτέ Αντιόχεια. Εκλήθη δε από Αλαβάνδου του Ευίππου, ως Χάραξ. εστί και ετέρα πόλις Καρών ευτυχεστάτη, αφ ης η παροιμία , Άβανδα Καρών ευτυχεστάτη. Κτίσμα δε Καρός ην, από του παιδός αυτού κληθείσα του γεννηθέντος από Καλλιρρόης της Μαιάνδρου, μετά νίκην ιππομαχικήν, και κληθέντος Αλαβάνδου, ο εστί κατά την Καρών φωνήν Ιππόνικος. Άλα μεν τον ίππον, βάνδα δε την νίκην καλούσιν. 'ενθεν και παρά Ρωμαίοις βάνδον την νίκην φασίν. Ο πολίτης Αναβανδεύς. ούτως αναγράφεται. Λέγεται και κτητικόν Αλαβανδιακός και Αλαβανδιακόν σύγγραμμα, εξ ου και Αλαβανδιακός σολοικισμός, ως Φιλόξενος την Οδύσειαν εξηγούμενος, όταν η μη απαγόρευσις αντί της ου κείται , ως το, μη δι εμην ισότητα Ποσειδάων ενοσίχθων. Στεφάνου Βυζαντινού “Περί Πόλεων” τόμος Α' σελ. 42

Τον Αλάβανδο οι κάτοικοι της πόλεως τον τίμησαν ως πρώτο και μέγιστο Θεό με θυσίες και μεγαλοπρεπείς τελετές κατ' έτος, ώστε ο Στρατόνικος όταν άκουσε τους κατοίκους της Αλαβάνδου να τον επαινούν συνεχώς ενώ περιφρονούσαν τον Ηρακλή, είπε: «αν ο Αλάβανδος με μισεί, τοτε και ο Ηρακλής είναι εχθρός σας».

Οι Κόβαλοι ήταν κακοί και βλαβεροί δαίμονες της ακολουθίας του Διονύσου, περιφερόμενοι πάντοτε μαζί του, και παρακινούσαν τους ανθρώπους να ψεύδονται και να εξαπατούν. Όπως λέι και ο Αριστοφάνης, «-ως μόθων ει, και φύσει Κόβαλος, όστις φενακίζεις». Το όνομα Κόβαλος έγινε συνώνυμο του αισχρού και του απατεώνα, όπως και το Μόθων, από το όνομα κάποιου μεγαλοαπατεώνα της αρχαιότητας.

Η Μεφίτις πάλι ήταν Θεά που προκαλούσε, αλλά και απομάκρυνε την δυσοσμία. Μερικοί την ταύτιζαν με την Ήρα, επειδή οι δυσοσμίες έρχονται με τον αέρα, αλλά και με τον αέρα καθαρίζονται και απομακρύνονται. Πολλοί πίστευαν ότι το όνομά της ήταν Μεσίτις, και μετατράπηκε το σίγμα σε φι, άλλοι όμως πίστευαν ότι το όνομα είναι Συριακό και σημαίνει δυσοσμία. Την Μεφίτιδα την τίμησαν οι Ρωμαίοι, της έκτισαν μάλιστα και ναό στην πόλη Κρημόνα (Cremona) της Ιταλίας. Το ίδιο την τίμησαν και οι Ιρπίνοι, μια μικρή εθνότητα της Ιταλίας που καταγόντουσαν από τους Σαμανίτες. Πολλοί υποστήριζαν ότι ο Μεφίτις ήταν Θεός και όχι Θεά, και μάλιστα ήταν ερωτευμένος με την Λευκοθέα.

*

Πότνιες Θεές ήταν η Δήμητρα και η Περσεφόνη, και πήραν αυτήν την ονομασία, είτε από τον Πότνιον ποταμό είτε από την πόλη της Βοιωτίας Πότνιαι, όπου είχαν ιερό άλσος και τα αγάλματά τους. Οι Θηβαίοι μετά τις τελετές του εορτασμού τους, άφηναν χοιρίδια στα ισόγεια των ναών τους, και όπως λένε τον επόμενο χρόνο την ημέρα του εορτασμού τους, τα χοιρίδια αυτά βρισκόντουσαν στο άλσος της Δωδώνης. Στο ιερό άλσος των Ποτνίων Θεών, υπήρχε και ένα πηγάδι και όπως λέγεται τα άλογα που έπιναν νερό απ' αυτό καταλαμβάνονταν από μανία. Λέγεται ότι απ' αυτό το πηγάδι ήπιε νερό και το άλογο του Γλαύκου και γι αυτό καταλήφθηκε από μανία και τον κατασπάραξε. Από αυτό λέγεται ότι ήπιαν νερό και τα άλογα του Διομήδη, και γι αυτό εξεμάνησαν και έτρωγαν τους ανθρώπους. Πολλοί νομίζουν ότι την πόλη Ποτνίαι, ο Όμηρος στον κατάλογο των πόλεων την ονομάζει Υποθήβαι, ο Παυσανίας όμως στα βοιωτικά ανφέρει ότι βρήκε μόνο τα ερείπιά της.

οἵ θ' Ὑποθήβας εἶχον ἐϋκτίμενον πτολίεθρον,
Ὀγχηστόν θ' ἱερὸν Ποσιδήϊον ἀγλαὸν ἄλσος,
οἵ τε πολυστάφυλον Ἄρνην ἔχον, οἵ τε Μίδειαν
Νῖσάν τε ζαθέην Ἀνθηδόνα τ' ἐσχατόωσαν·
τῶν μὲν πεντήκοντα νέες κίον, ἐν δὲ ἑκάστῃ
κοῦροι Βοιωτῶν ἑκατὸν καὶ εἴκοσι βαῖνον.
ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ Β' 505

...διαβεβηκότι δὲ ἤδη τὸν Ἀσωπὸν καὶ τῆς πόλεως δέκα μάλιστα ἀφεστηκότι σταδίους Ποτνιῶν ἐστιν ἐρείπια καὶ ἐν αὐτοῖς ἄλσος Δήμητρος καὶ Κόρης. τὰ δὲ ἀγάλματα ἐν τῷ ποταμῷ τῷ παρὰ τὰς Ποτνιὰς Τὰς θεὰς ὀνομάζουσιν. ἐν χρόνῳ δὲ εἰρημένῳ δρῶσι καὶ ἄλλα ὁπόσα καθέστηκέ σφισι καὶ ἐς τὰ μέγαρα καλούμενα ἀφιᾶσιν ὗς τῶν νεογνῶν: τοὺς δὲ ὗς τούτους ἐς τὴν ἐπιοῦσαν τοῦ ἔτους ὥραν ἐν Δωδώνῃ φασὶν ἐπὶ Λόγῳ τῷδε ἄλλος πού τις πεισθήσεται ἐνταῦθα καὶ Διονύσον ναός ἐστιν Αἰγοβόλου. θύοντες γὰρ τῷ θεῷ προήχθησάν ποτε ὑπὸ μέθης ἐς ὕβριν, ὥστε καὶ τοῦ Διονύσου τὸν ἱερέα ἀποκτείνουσιν: ἀποκτείναντας δὲ αὐτίκα ἐπέλαβε νόσος λοιμώδης, καί σφισιν ἀφίκετο ἴαμα ἐκ Δελφῶν τῷ Διονύσῳ θύειν παῖδα ὡραῖον: ἔτεσι δὲ οὐ πολλοῖς ὕστερον τὸν θεόν φασιν αἶγα ἱερεῖον ὑπαλλάξαι σφίσιν ἀντὶ τοῦ παιδός. δείκνυται δὲ ἐν Ποτνιαῖς καὶ φρέαρ: τὰς δὲ ἵππους τὰς ἐπιχωρίους τοῦ ὕδατος πιούσας τούτου μανῆναι λέγουσιν.
ἐκ δὲ τῶν Ποτνιῶν ἰοῦσιν ἐς Θήβας ἔστιν ἐν δεξιᾷ περίβολος τῆς ὁδοῦ [τε] οὐ μέγας καὶ κίονες ἐν αὐτῷ: διαστῆναι δὲ Ἀμφιαράῳ τὴν γῆν ταύτῃ νομίζουσιν, ἐπιλέγοντες καὶ τάδε ἔτι, μήτε ὄρνιθας ἐπὶ τῶν κιόνων καθέζεσθαι τούτων μήτε πόαν τὴν ἐνταῦθα μήτε ἥμερον ζῷον μήτε τῶν ἀγρίων νέμεσθαι. Παυσανία Βοιωτικά Θ', 1-3

*

Μερικοί αναφέρουν μόνο μια Θεά Πραξιδίκη προστάτιδα της δικαιοσύνης, όπως συνάγεται και από τ' όνομά της, και πίστευαν ότι συντελούσε στην απονομή δικαιοσύνης στους αδικούμενους, γι αυτό και το άγαλμά της δεν είχε σώμα αλλά μόνο κεφάλι. Όταν ο Μενέλαος επέστρεψε ύστερα από οκτώ χρόνια, μετά την λήξη του Τρωικού πολέμου στην Σπάρτη, έστησε απέναντι από την νήσο Κρανάη κοντά στο Γύθειο, τα αγάλματα της Θέτιδας και της Πραξιδίκης. Της μεν Θέτιδας επειδή τον βοήθησε να επιστρέψη σώος από τους κινδύνους της θάλασσας, και της Πραξιδίκης που τον βοήθησε να κυριεύση την Τροία και να δικαιωθή για την προσβολή που του έγινε. Τα έστησε δε απέναντι από την Κρανάη γιατί ο Πάρις και η Ελένη σμίξανε εκεί μετά την αρπαγή της, για πρώτη φορά ερωτικά εκεί. Εκτός απ' αυτά έστησε και έναν ναό αφιερωμένο στην «Μιγωνίτιδα Αφροδίτη», αυτής που συνέβαλλε στο σμίξημο των εραστών, και από το όνομα της Θεάς η περιοχή ονομάστηκε αργότερα Μιγώνιο.

«Πραξιδίκη»· δαίμονά τινά φασι τὴν ὥσπερ τέλος ἐπιτιθεῖσαν τοῖς τε λεγομένοις καὶ πραττομένοις. διὸ καὶ τὰ ἀγάλματα κεφαλὰς γίνεσθαι καὶ τὰ θύματα ὁμοίως Ησύχιος

Άλλοι έλεγαν ότι η Πραξιδίκη είχε έναν αδελφό ονόματι Σωτήρα και με αυτόν γέννησε έναν γιο τον Κτίσιο, και δύο κόρες την Ομόνοια και την Αρετή, οι οποίες από την μητέρα τους πήραν το όνομα Πραξιδίκες. Άλλοι πάλι έλεγαν ότι οι κόρες του Ώγυγα Αλαλκομένια, Θελξίνοια, και Αυλίδα που ανέθρεψαν την Αθηνά, επειδή και η Αθηνά ονομαζόταν Πραξιδίκη ονομάστηκαν έτσι κι αυτές.

Πραξιδίκη: Θεός ην κεφαλην μόνον ιδρύοντο, Μνασέας δε εν τω περί Ευρώπης, Σωτήρος και της αδελφής Πραξιδίκης γενέσθαι Κτήσιον υιόν και θυγατέρας Ομόνοιαν και Αρετήν, ας από της μητρός Πραξιδίκας κληθήναι. Διονύσιος δε εν Κτίσισιν Ώγυγα θυγατέρας Αλαλκομένιαν Θελξίνοια Αυλίδα ας ύστερον Πραξιδίκας κληθήναι. Σουίδα σελ. 887

Οι Πραξιδίκες είχαν και στην Αλίαρτο τηυς Βοιωτίας κοντά στο Τιλφούσιο Όρος (το ύψωμα της Πέτρας) υπαίθριο ιερό όπου εκεί δίνονταν οι μεγάλοι και απαραβίαστοι όρκοι.

Ἁλιαρτίοις δέ ἐστιν ἐν ὑπαίθρῳ θεῶν ἱερὸν ἃς Πραξιδίκας καλοῦσιν: ἐνταῦθα ὀμνύουσι μέν, ποιοῦνται δὲ οὐκ ἐπίδρομον τὸν ὅρκον. ταύταις μέν ἐστι πρὸς τῷ ὄρει τῷ Τιλφουσίῳ τὸ ἱερόν: ἐν Ἁλιάρτῳ δέ εἰσι ναοί, καί σφισιν οὐκ ἀγάλματα ἔνεστιν, οὐκ ὄροφος ἔπεστιν: οὐ μὴν οὐδὲ οἷς τισιν ἐποιήθησαν, οὐδὲ τοῦτο ἠδυνάμην πυθέσθαι. Παυσανίας Βοιωτικά Λγ' 3

«Προδομέους» θεούς ονόμαζαν οι Έλληνες τους που προστάτευαν τα ανεγειρόμενα κτίσματα. Όπως ο Αλκάθους όταν επρόκειτο να κτίση τα τείχη των Μεγάρων, έστησε βωμό και θυσίασε σ' αυτούς. Το ίδιο έκανε και ο γιος του Τεμένου Φάλκης, προκειμένου να εκστρατεύση εναντίον της Σικυώνας, Οικοδόμησε προς τα σύνορα της Σικυώνας προπύλαια αφιερωμένα στην «Προδομία Ήρα», προκειμένου να την έχη συμπαραστάτιδα και οδηγό στην εκστρατεία του.

...ἔστι δὲ καὶ ἄλλη Μεγαρεῦσιν ἀκρόπολις ἀπὸ Ἀλκάθου τὸ ὄνομα ἔχουσα· ἐς ταύτην τὴν ἀκρόπολιν ἀνιοῦσίν ἐστιν ἐν δεξιᾷ Μεγαρέως μνῆμα, ὃς κατὰ τὴν ἐπιστρατείαν τῶν Κρητῶν ξύμμαχός σφισιν ἦλθεν ἐξ Ὀγχηστοῦ. δείκνυται δὲ καὶ ἑστία θεῶν Προδομέων καλουμένων· θῦσαι δέ σφισιν Ἀλκάθουν λέγουσι πρῶτον, ὅτε τῆς οἰκοδομίας τοῦ τείχους ἔμελλεν ἄρχεσθαι. Παυσανίας Αττικά 42, 1

...καταβαίνουσι δὲ ὡς ἐπὶ τὸ πεδίον, ἱερόν ἐστιν ἐνταῦθα Δήμητρος: ἱδρῦσαι δέ φασιν αὐτὸ Πλημναῖον ἀποδιδόντα χάριν τῇ θεῷ τοῦ παιδὸς τῆς τροφῆς. τοῦ δὲ ἱεροῦ τῆς Ἥρας, ἣν ἱδρύσατο Ἄδραστος, ὀλίγον ἀπωτέρω Καρνείου ναός ἐστιν Ἀπόλλωνος: κίονες δὲ ἑστήκασιν ἐν αὐτῷ μόνοι, τοίχους δὲ οὐκέτι οὐδὲ ὄροφον οὔτε ἐνταῦθα εὑρήσεις οὔτε ἐν τῷ τῆς Προδρομίας Ἥρας. τοῦτον γὰρ δὴ Φάλκης ἱδρύσατο ὁ Τημένου, τῆς ὁδοῦ οἱ τῆς ἐς Σικυῶνα Ἥραν φάμενος ὁδηγὸν γενέσθαι. Παυσανίας Κορινθιακά 11, 2

Το επίθετο «Ζωογόνος», το έδιναν σ' εκείνους τους θεούς που πίστευαν ότι συντελούν στην μακροβιότητα ή στην ανάπτυξη των ζώων, και είχαν σαν ιερά τους τα τρεχούμενα νερά. Δηλαδή την αέναη κίνηση. Ο Ησύχιος αναφέρει και τον «Ζωογόνο Δία».

Τέλος «Επιδότας» ονόμαζαν αυτούς που συντελούσαν στην ανάπτυξη των παιδιών. Και αυτό το επίθετο το έδωσαν στον Δία, και αναφέρεται σαν «Επιδότης Ζευς».

Ο 'Ακρατος ήταν μια θεότητα που συνόδευε τον Διόνυσο, και το μόνο εύρημα που έχουμε γι αυτόν είναι το πρόσωπό του στον τοίχο του ναού του Διονύσου στην Αθήνα.

Ἀπόλλων τε ἀνάθημα καὶ ἔργον Εὐβουλίδου, καὶ δαίμων τῶν ἀμφὶ Διόνυσον Ἄκρατος· πρόσωπόν ἐστίν οἱ μόνον ἐνῳκοδομημένον τοίχῳ. Παυσανίας Αττικά Ι' 2, 5

Εκτός του Ακράτου όμως, στην Αττική και ειδικότερα στην Μουνυχία (Καστέλα) τιμούσαν σαν θεό και έναν παλαιότερο ήρωα , τον Ακρατοπότη. Εικάζεται ότι ονομάστηκε έτσι επειδή έπινε πολύ άκρατον οίνο.

Πολέμων φησίν εν Μουνυχία ήρωα Ακρατοπότην τιμάσθαι, παρά δε Σπαρτιάταις Μάτωνα και Κεράωνα ήρωας υπό τινων μαγείρων ιδρύσθαι εν τοις φειδιτίοις, τιμάται δε και εν Αχαΐα Δειπνεύς από των δείπνων οχών την προσηγορίαν. Αθηναίου Δειπνοσοφισταί 39 c, 39 d

Ο Ογώας πάλι ήταν θεός της Καρίας, και τον τιμούσαν στην πόλη Μύλασα. Ο Στράβων όμως τον αναφέρει σαν «Δία Οσογώνα», και όχι σαν Ογώα. Ο Παυσανίας πάλι γράφει ότι στον ναό που απείχε από την θάλασσα ογδόντα στάδια, ανάβλυζε θαλασσινό νερό σαν ιερά του Ποσειδώνα που η θάλασσα ανάβλυζε από την γη. Τέτοια φαινόμενα υπήρχαν στην Μαντινεία και στην Ακρόπολη των Αθηνών, και κατά τα φαινόμενα μάλλον το Ογώας ήταν επίθετο του Ποσειδώνα.
Στην Καρία στην κωμόπολη Λάβρανδα, υπήρχε και ναός αφιερωμένος στον «Λαβρανδινό Δία», μέσα στον οποίο βρισκόταν το αρχαιότατο ξόανο του «Στρατίου Διός». Από κει δε, και μέχρι την πόλη Μύλασα, υπήρχε ιερή οδός μήκους εξήντα σταδίων, και σ' αυτήν γινόταν η πομπή της τελετής. Υπήρχε όμως και άλλος ναός του «Καρίου Διός», κοινός όλων των Κάρων.

... παρὰ δὲ τοῦ ὄρους τὰ ἔσχατα τοῦ Ποσειδῶνός ἐστι τοῦ Ἱππίου τὸ ἱερόν, οὐ πρόσω σταδίου Μαντινείας. τὰ δὲ ἐς τὸ ἱερὸν τοῦτο ἐγώ τε ἀκοὴν γράφω καὶ ὅσοι μνήμην ἄλλοι περὶ αὐτοῦ πεποίηνται. τὸ μὲν δὴ ἱερὸν τὸ ἐφ' ἡμῶν ᾠκοδομήσατο Ἀδριανὸς βασιλεύς, ἐπιστήσας τοῖς ἐργαζομένοις ἐπόπτας ἄνδρας, ὡς μήτε ἐνίδοι τις ἐς τὸ ἱερὸν τὸ ἀρχαῖον μήτε τῶν ἐρειπίων τι αὐτοῦ μετακινοῖτο: πέριξ δὲ ἐκέλευε τὸν ναὸν σφᾶς οἰκοδομεῖσθαι τὸν καινόν. τὰ δὲ ἐξ ἀρχῆς τῷ Ποσειδῶνι τὸ ἱερὸν τοῦτο Ἀγαμήδης λέγονται καὶ Τροφώνιος ποιῆσαι, δρυῶν ξύλα ἐργασάμενοι καὶ ἁρμόσαντες πρὸς ἄλληλα, ἐσόδου δὲ ἐς αὐτὸ εἴργοντες ἀνθρώπους ἔρυμα μὲν πρὸ τῆς ἐσόδου προεβάλοντο οὐδέν, μίτον δὲ διατείνουσιν ἐρεοῦν, τάχα μέν που τοῖς τότε ἄγουσι τὰ θεῖα ἐν τιμῇ δεῖμα καὶ τοῦτο ἔσεσθαι νομίζοντες, τάχα δ' ἄν τι μετείη καὶ ἰσχύος τῷ μίτῳ. φαίνεται δὲ καὶ Αἴπυτος ὁ Ἱππόθου μήτε πηδήσας ὑπὲρ τὸν μίτον μήτε ὑποδύς, διακόψας δὲ αὐτὸν ἐσελθὼν ἐς τὸ ἱερόν: καὶ ποιήσας οὐχ ὅσια ἐτυφλώθη τε ἐμπεσόντος ἐς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῷ τοῦ κύματος καὶ αὐτίκα ἐπιλαμβάνει τὸ χρεὼν αὐτόν. θαλάσσης δὲ ἀναφαίνεσθαι κῦμα ἐν τῷ ἱερῷ λόγος ἐστὶν ἀρχαῖος: ἐοικότα δὲ καὶ Ἀθηναῖοι λέγουσιν ἐς τὸ κῦμα τὸ ἐν ἀκροπόλει καὶ Καρῶν οἱ Μύλασα ἔχοντες ἐς τοῦ θεοῦ τὸ ἱερόν, ὃν φωνῇ τῇ ἐπιχωρίᾳ καλοῦσιν Ὀσογῶα. Ἀθηναίοις μὲν δὴ σταδίους μάλιστα εἴκοσιν ἀφέστηκε τῆς πόλεως ἡ πρὸς Φαληρῷ θάλασσα, ὡσαύτως δὲ καὶ Μυλασεῦσιν ἐπίνειον σταδίους ὀγδοήκοντα ἀπέχον ἐστὶν ἀπὸ τῆς πόλεως: Μαντινεῦσι δὲ ἐκ μακροτάτων τε ἡ θάλασσα ἄνεισι ἐκφανέστατα δὴ κατὰ τοῦ θεοῦ γνώμην. Παυσανίας Αρκαδικά Ι' 2-4

Στην μια πλευρά του ιπποδρόμου της Ολυμπίας και προς την έξοδο, υπήρχε ένας σρογγυλός βωμός που τον ονόμαζαν Ταράξιππο επειδή ήταν το αντικείμενο του τρόμου των ίππων. Όταν κατά τους ιππικούς αγώνες τα άλογα πλησίαζαν στο σημείο εκείνο, δίχως καμιά φανερή αιτία τρόμαζαν, με αποτέλεσμα να συντρίβονται τ' άρματα και να τραυματίζονται, η ακόμα και να σκοτώνονται οι ηνίοχοι. Οπότε προκειμένου να πάψη το κακό, θυσίαζαν στον Ταράξιππο σαν σε θεό, και τον επικαλούνταν ζητώντας την ευμένεια του.
Σύμφωνα με μια εκδοχή ο Ταράξιππος βωμός, ήταν ο τάφος ενός αυτόχθονα έμπειρου αναβάτη που ονομαζόταν Ωλένιος, και από το όνομά του ονομάστηκε και το όρος Ωλένια Πέτρα της Ηλίδας. Η σημερινή Σκόλλις, μικρού ύψους επιμήκης ορεινός όγκος της Αχαΐας, νοτιοδυτικά της Πάτρας και δυτικά του Ερύμανθου, που ο Όμηρος ονομάζει Ωλένια Πέτρα.

Οἳ δ᾽ ἄρα Βουπράσιόν τε καὶ Ἤλιδα δῖαν ἔναιον
ὅσσον ἐφ᾽ Ὑρμίνη καὶ Μύρσινος ἐσχατόωσα
πέτρη τ᾽ Ὠλενίη καὶ Ἀλήσιον ἐντὸς ἐέργει,
τῶν αὖ τέσσαρες ἀρχοὶ ἔσαν, δέκα δ᾽ ἀνδρὶ ἑκάστῳ
νῆες ἕποντο θοαί, πολέες δ᾽ ἔμβαινον Ομήρου Ιλιάς Β' 615

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή ο Δαμέων, γιος του Φλιούντα , εκστράτευσε μαζί με τον Ηρακλή στην Ηλίδα ενάντια στον Αυγεία, και εκεί αφού σκοτώθηκε από τον Κτεάτη, γιο του Άκτορα, τάφηκε σε κοινό τάφο μαζί με το άλογό του, και ο Ταράξιππος ήταν ο δικός του τάφος.
Άλλοι πάλι πίστευαν ότι ο Πέλοπας προκειμένου να κατευνάση την οργή του Ερμή έχτισε εκεί κενοτάφιο προς τιμήν του ηνιόχου του Οινόμαου Μύρτιλου, και το ονόμασε Ταράξιππο επειδή ο Μύρτιλος ήταν που προξένησε πανικό στ' άλογα του Οινόμαου και μπόρεσε να τον νικήση ο Πέλοπας. Άλλοι όμως έλεγαν ότι Ταράξιππος ήταν ο ίδιος ο Οινόμαος.

Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο Πέλοπας με την συμβουλή ενός Αιγύπτιου, πήρε μάγια από τον Θηβαίο Αμφίονα και τα έθαψε εκεί προκειμένου να πανικοβληθούν τα άλογα του Οινόμαου και να τον νικήση, Και από τότε όσα άλογα περνούσαν από το σημείο εκείνο πάθαιναν πανικό. Άλλοι πάλι πίστευαν ότι ο Αλκάθους, γιός του Πορθάονα, που αγωνίστηκε για την Ιπποδάμεια και αφού έχασε σκοτώθηκε από τον Οινόμαο και τάφηκε εκεί, λόγω της ατυχίας του έγινε εκδικητικός δαίμονας για τους αθλητές του ιπποδρόμου, και πανικόβαλε τ' άλογά τους. Ο Παυσανίας πίστευε ότι ο βωμός αυτός ήταν του Ίππιου Ποσειδώνα.

παρεχομένου δὲ τοῦ ἱπποδρόμου παρήκουσαν ἐς πλέον τὴν ἑτέραν τῶν πλευρῶν, ἔστιν ἐπὶ τῆς μείζονος πλευρᾶς, οὔσης χώματος, κατὰ τὴν διέξοδον τὴν διὰ τοῦ χώματος τὸ τῶν ἵππων δεῖμα ὁ Ταράξιππος. σχῆμα μὲν βωμοῦ περιφεροῦς ἐστι, παραθέοντας δὲ κατὰ τοῦτο τοὺς ἵππους φόβος τε αὐτίκα ἰσχυρὸς ἀπ' οὐδεμιᾶς προφάσεως φανερᾶς καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου λαμβάνει ταραχή, τά τε δὴ ἅρματα καταγνύουσιν ὡς ἐπίπαν καὶ οἱ ἡνίοχοι τιτρώσκονται: καὶ τοῦδε ἡνίοχοι ἕνεκα θυσίας θύουσι καὶ γενέσθαι σφίσιν ἵλεων εὔχονται τὸν Ταράξιππον. Ἕλληνες δὲ οὐ κατὰ τὰ αὐτὰ νομίζουσιν ἐς τὸν Ταράξιππον, ἀλλ' οἱ μὲν εἶναι τάφον ἀνδρὸς αὐτόχθονος καὶ ἀγαθοῦ τὰ ἐς ἱππικήν-- καὶ ὄνομα Ὠλένιον αὐτῷ τίθενται, ἀπὸ τούτου δὲ καὶ τὴν Ὠλενίαν ἐν τῇ Ἠλείᾳ πέτραν φασὶν ὀνομασθῆναι--, οἱ δὲ τὸν Φλιοῦντος Δαμέωνα μετασχόντα Ἡρακλεῖ τῆς ἐπὶ Αὐγέαν καὶ Ἠλείους στρατείας αὐτόν τε ἀποθανεῖν καὶ τὸν ἵππον ἐφ' ᾧ ἐπωχεῖτο ὑπὸ Κτεάτου λέγουσι τοῦ Ἄκτορος, καὶ τὸ μνῆμα κοινὸν Δαμέωνι καὶ τῷ ἵππῳ γενέσθαι. λέγουσι δὲ καὶ ὡς Μυρτίλῳ κενὸν ἐνταῦθα ἠρίον ποιήσειε Πέλοψ καὶ θύσειέ τε αὐτῷ τὸ ἐπὶ τῷ φόνῳ μήνιμα ἰώμενος καὶ ἐπονομάσαι Ταράξιππον, ὅτι τῷ Οἰνομάῳ διὰ τοῦ Μυρτίλου τῆς τέχνης ἐταράχθησαν αἱ ἵπποι: τοῖς δέ ἐστιν εἰρημένον ὡς αὐτὸς Οἰνόμαος ὁ τοὺς ἱππεύοντάς ἐστιν ἐν τῷ δρόμῳ βλάπτων. ἤκουσα δὲ καὶ ἐς τὸν Πορθάονος Ἀλκάθουν ἀγόντων τὴν αἰτίαν, ὡς ἐνταῦθα μέρη λάβοι γῆς ὁ Ἀλκάθους ἀποθανὼν ὑπὸ Οἰνομάου τῶν Ἱπποδαμείας γάμων ἕνεκα: ἅτε δὲ ἀτυχήσαντα ἐν ἱπποδρόμῳ, βάσκανόν τε εἶναι τοῖς ἱππεύουσι καὶ οὐκ εὐμενῆ δαίμονα. ἀνὴρ δὲ Αἰγύπτιος Πέλοπα ἔφη παρὰ τοῦ Θηβαίου λαβόντα Ἀμφίονος κατορύξαι τι ἐνταῦθα, ἔνθα καλοῦσι τὸν Ταράξιππον, καὶ ὑπὸ τοῦ κατορωρυγμένου ταραχθῆναι μὲν τῷ Οἰνομάῳ τότε, ταράσσεσθαι δὲ καὶ ὕστερον τοῖς πᾶσι τὰς ἵππους: ἠξίου δὲ οὗτος Αἰγύπτιος εἶναι μὲν Ἀμφίονα, εἶναι δὲ καὶ τὸν Θρᾷκα Ὀρφέα μαγεῦσαι δεινόν, καὶ αὐτοῖς ἐπᾴδουσι θηρία τε ἀφικνεῖσθαι τῷ Ὀρφεῖ καὶ Ἀμφίονι ἐς τὰς τοῦ τείχους οἰκοδομίας τὰς πέτρας. ὁ δὲ πιθανώτατος ἐμοὶ δοκεῖν τῶν λόγων Ποσειδῶνος ἐπίκλησιν εἶναι τοῦ Ἱππίου φησίν. Παυσανία Ηλιακά Β' 20, 15-18

Ταράξιπποι όμως όπως αφηγούνται, υπήρχαν και σε άλλα ιπποδρόμια, όπου καταλαμβάνονταν τα άλογα των αθλητών από πανικό, όπως αυτά στην Ολυμπία. Στους αγώνες των Ισθμίων, Ταράξιππος ήταν ο Γλαύκος, γιος του Σίσυφου, ο οποίος σκοτώθηκε εκεί από τ΄ άλογα του, όταν αγωνιζόταν στον αγώνα που διοργάνωσε ο Άκαστος προς τιμή του πατέρα του, και γι αυτό έγινε αργότερα Ταράξιππος.
Στον ιππόδρομο πάλι της Νεμέας μολονότι δεν αναφέρεται η μετατροπή κανενός νεκρού ήρωα σε εκδικητικό δαίμονα, υπήρχε Ταράξιππος οφειλόμενος σε φυσικά αίτια. Συγκεκριμένα στην στροφή του σταδίου υπήρχαν κάποιοι βράχοι ψηλοί με έντονο κόκκινο χρώμα που η αντανάκλαση τους φάνταζε στα μάτια των αλόγων σαν φωτιά και τα πανικόβαλε. Τέτοιος Ταράξιππος υπήρχε και στους Πυθιακούς αγώνες, και μάλιστα δίχως καμιά εμφανή αιτία, δεδομένου ότι το στάδιο εκεί ήταν ομαλ'ο και δίχως δέντρα. Όμως ο πιο τρομερός Ταράξιππος θεωρούνταν αυτός της Ολυμπίας.

Όπως πιστεύεται γενικά ο μύθος του Ταράξιππου προήλθε αρχικά από την κακοτυχία του Οινόμαου λόγω της σκευωρίας του Μύρτιλου που προκάλεσε τον πανικό στ' άλογα του, και ονομάστηκε Ταράξιππος η τοποθεσία αυτή. Αργότερα έχτισαν κοντά στον ιππόδρομο ναό του Ίππιου Ποσειδώνα, και προσευχόντουσαν εκεί για να μη ταράζονται τα άλογά τους. Και άν κάποιες φορές συνέβαινε τέτοιο ατύχημα θεωρούσαν ως υπεύθυνο τον Ταράξιππο.

Ο Δρίμακος ήταν ένας δούλος στην Χίο, ο οποίος αφού δραπέτευσε και κατέφυγε στα βουνά, μάζεψε γύρω του και άλλους δραπέτες δούλους και όντας εμπειροπόλεμος έγινε ληστής ακαταμάχητος σκορπίζοντας το τρόμο στα πρώην αφεντικά, γιατί έφυγαν όλοι οι δούλοι και ενώθηκαν μαζί του δημιουργώντας ένα πειθαρχημένο και αξιόμαχο σώμα. Οι κάτοικοι του νησιού αρχικά συγκέντρωσαν στρατό και κινήθηκαν εναντίον του αρκετές φορές προκειμένου να τον εξοντώσουν, όμως όλες τους οι απόπειρες απέτυχαν. Αφού είδαν ότι δεν μπόρεσαν με τα όπλα να επιτύχουν τίποτα, αναγκάστηκαν να έλθουν σε συμφωνία μαζί του και να του πληρώνουν φόρο για να μη τους ενοχλεί, υπό τον όρο να μη δέχεται άλλους δούλους στις τάξεις του. Ο Δρίμακος δέχτηκε την συμφωνία, αλλά εξακολουθούσε να δέχεται δούλους όταν συνέτρεχαν ειδικοί λόγοι. Παρά την συμφωνία τους όμως, οι Χιώτες δεν εγκατέλειψαν εντελώς την προσπάθεια τους να απαλλαγούν από τον Δρίμακο μια για πάντα, γι αυτό και τον επικήρυξαν προσφέροντας ένα μεγάλο ποσό σε όποιον τον σκότωνε και έφερνε το κεφάλι του. Όταν το έμαθε ο Δρίμακος, γέρος πια, κάλεσε ένα από τους αγαπημένους του συντρόφους και του είπε:

- Εγώ έχω ζήσει την ζωή μου, είμαι πολύ γέρος και μου απομένει ελάχιστος καιρός ακόμα. Γι αυτό σκότωσέ με, πάρε το κεφάλι μου και πήγαινε να εισπράξης τα λύτρα που θα σου εξασφαλί9σουν μια άνετη ζωή.

Ο σύντροφός του στην αρχή αρνήθηκε έντονα, αργότερα όμως και κάτω από τις συνεχείς πιέσεις του Δρίμακου υπέκυψε και τον σκότωσε. Πήγε στους Χιώτες το κεφάλι του και εισέπραξε τα χρήματα της επικήρυξης. Όταν μαθεύτηκε αργότερα η γενναία αυτή πράξη του Δρίμακου, οι Χιώτες τον ανακήρυξαν σε Ήρωα ειρηνοποιό, του έκτισαν ναό, και τον τιμούσαν σαν θεό. Οι κλέφτες πάλι τον θεωρούσαν προστάτη θεό τους και αφιέρωναν στον ναό του το δέκατο των κλοπιμαίων τους. Σύμφωνα όμως με την παράδοση, ούτε ο Δρίμακος φάνηκε αγνώμων σ' αυτούς που τον τιμούσαν, γιατί όπως έλεγαν, από τότε όταν κάποιος κινδύνευε από τους δούλους του, ο Δρίμακος παρουσιαζόταν στον ύπνο του και τον προειδοποιούσε.

Η Κοτυττώ ήταν θεά των Θρακών και η λατρεία της περιελάμβανε όργια και ασωτεία, όμως δεν γνωρίζουμε περισσότερα γι αυτά γιατί ήταν άρρητα. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι η λατρεία της Κοτυττούς πέρασε αρχικά από την Θράκη στην Φρυγία, και απ' εκεί στην Ελλάδα και μάλιστα στην Αθήνα, όπου εόρταζαν την εορτή Κοττύτιν ή Κοτύττια όπως και στη Θράκη, όπως δε έλεγαν στα Κοτύττια μυστήρια είχε μυηθεί και ο Αλκιβιάδης και με αφορμή την μύηση του αυτή ό κωμικός ποιητής Εύπολος έγραψε την κωμωδία «Βάπται» (από το όνομα των ιερέων της Κοτυττούς), με την οποία στηλίτευε την εορτή και σατίριζε τον Αλκιβιάδη. Για τον λόγο αυτό ο Αλκιβιάδης εξόρισε τον Εύπολο από την Αθήνα.
Από την Αθήνα η λατρεία της Κοτυττούς πέρασε στην Κόρινθο όπου την μετονόμασαν σε Κότυ, και απ' αυτή όλοι όσοι ζούσαν έκφυλο βίο τους ονόμαζαν όπως γράφει ο Συνέσιος «Κότυος θιασώτες», και τους μυουμένους στα μυστήρια της θεάς Κλεισθένες και τιμάρχους, από τον Κλεισθένη και τον Τίμαρχο που κατηγορήθηκε γι αυτό και στηλιτεύτηκε από τον Αισχίνη στον κατά Τιμάρχου λόγο του.

Κότυς όμως ήταν και ένας βασιλιάς των Θρακών, τόσο ασελγής και ηδυπαθής,, που ενώ είχε γυναίκα και παιδιά θέλησε να νυμφευθή και το άγαλμα της θεάς Αθηνάς, διοργανώνοντας τον γάμο κρυφά σ' ένα δάσος. Λέγεται μάλιστα ότι από την ζήλια του σκότωσε την γυναίκα του κόβοντάς την από κάτω έως πάνω και χωρίζοντας την σε δύο μέρη. Μερικοί νόμιζαν ότι ή λατρεία της θεάς Κότυος προήλθε απ' αυτόν, άλλοι όμως πίστευαν ότι η θεά ήταν η Περσεφόνη ή η Αφροδίτη, και το Κότυς ήταν επίθετο τους.

Η αλήθεια όπως την έπλασε η φαντασία των αρχαίων Ελλήνων, ήταν κόρη του Καιρού, είχε το ιερό της στην πόλη του Ύπνου απέναντι από το ιερό της Απάτης, και ήταν προστάτιδα των αληθινών ονείρων. Ζωγράφιζαν την Αλήθεια γυμνή με μια εικόνα του Ήλιου στο στήθος. Οι συμβολισμοί αυτοί είναι προφανείς, γιατί η αλήθεια είναι γυμνή δίχως συγκαλύψεις, λάμπει, και χρειάζεται καιρός για να αποκαλυφθή.
Η Απάτη πάλι ως αντίθετη της Αλήθειας, ήταν κόρη της Νύχτας, είχε το ιερό της απέναντι από το ιερό της Αλήθειας, ήταν προστάτιδα των απατηλών ονείρων, των απατεώνων, και εναντίον της Αλήθειας.
Η Αναίδεια και η Ορμή λατρευόντουσαν σαν θεές, και είχαν βωμούς στην Αθήνα.

Ἀθηναίοις δὲ ἐν τῇ ἀγορᾷ καὶ ἄλλα ἐστὶν οὐκ ἐς ἅπαντας ἐπίσημα καὶ Ἐλέου βωμός, ᾧ μάλιστα θεῶν ἐς ἀνθρώπινον βίον καὶ μεταβολὰς πραγμάτων ὄντι ὠφελίμῳ μόνοι τιμὰς Ἑλλήνων νέμουσιν Ἀθηναῖοι. τούτοις δὲ οὐ τὰ ἐς φιλανθρωπίαν μόνον καθέστηκεν, ἀλλὰ καὶ θεοὺς εὐσεβοῦσιν ἄλλων πλέον, καὶ γὰρ Αἰδοῦς σφισι βωμός ἐστι καὶ Φήμης καὶ Ὁρμῆς· δῆλά τε ἐναργῶς, ὅσοις πλέον τι ἑτέρων εὐσεβείας μέτεστιν, ἴσον σφίσι παρὸν τύχης χρηστῆς. Παυσανιας Αττικά Ι.17, 1

Plural name of certain very mysterious divinities, revered in nearly all the countries of the Near East. They were worshiped as divinities in Samothrace and on Lemnos (the island sacred to Vulcan) and were popularly represented as cosmic dwarves, the sons of Vulcan (Hephaestos), and masters of the art of working metals. Kabiri was a generic title: as the mighty they were of both sexes, gods and mortals, terrestrial, celestial, and kosmic. Blavatsky describes the kabiri as the seven divine titans identical with the seven rishis saved from the flood by Vaivasvta-Manu (SD 2:142). The “mighty men of renown” (gibborim) who date from the days of the earliest Atlantean subraces while yet Lemuria had not wholly disappeared — became in the fifth root-race the teachers whom the Egyptians and Phoenicians called kabiri, the Greeks titans, and the Hindus rakshasas and daityas.

In short, the kabeiroi, identical with the kumaras and rudras, classed with the dhyani-buddhas and with the ’elohim of Jewish theology, directing “the mind with which they endued men” to the arts and sciences that build civilization, and closely linked with solar and earthly fires, are no other than the kumara-agnishvatta-manasaputras of theosophy: kumaras in their unsoiled divinity; agnisvattas (those who have tasted the fire) or solar lhas; and manasaputras (sons of mind) who in pity took upon themselves the heavy cross of incarnation that they might help struggling humanity to come up higher. They are classed as three, four, or seven; the names of four being Axieros, Axiokersa, Axiokersos, and Kadmilos.

These very mysterious and powerful divinities of the archaic ages, whatever name may be given to them, are in the cosmic hierarchies the same as the dhyani-buddhas and the dhyanis of modern theosophy, equivalent to the archangels and angels of the Christian hierarchical scheme. Thus they are the children of cosmic spiritual fire, this fire in its turn being equivalent to the luminous and warming effulgence of action of the hierarchies of cosmic mind. They are the most occult divinities of the archaic wisdom-religion, and the worship of them under whatever name they were known was invariably marked by a high degree of spiritual and philosophic profundity and deep religious devotion.

Από το θεοσοφικό λεξικό

.

Ο λατρεύων τους θεούς λατρεύει τον θεόν
Κάθε υπόσταση προθεσιακά φέρεται μεθεκτικά πρός την ανώτερή της ώστε να καταστεί εντελέστερη

Σε μια από τις τελετές μύησης της Χρυσής Αυγής ο υποψήφιος παρουσιαζόταν μπροστά από τους τρεις Κάβειρους( οι οποίοι μιλούσαν μέσω των ιεροφαντών) , οι οποίοι στο τελετουργικό της μύησης αντιπροσώπευαν την τριαδικότητα του Δευτέρου Νου ή του Νου που προήλθε από τον πρώτο Νου (του εκδηλωμένου Θεού).
Ο Αξίερος ήταν η Ηλιακή φωτιά , ο Δημιουργός , ο αρχέτυπος ή πρώτος Νους.
Ο Αξιόκερσος ήταν ο Δημιουργός-Καταστροφέας , η ηφαιστειακή φωτιά , ο Νους στην μορφοποιητική δράση της Δημιουργίας , ενώ η Αξιόκερσα είναι ο συντηρητής και ζωοδότης Θεός , η αστρική φωτιά , η πνευματική ψυχή του Σύμπαντος.
Ο υποψήφιος κρατούσε στα χέρια του το τετράεδρο , ή την πυραμίδα της φλόγας ,η οποία συμβολικά αντιπροσώπευε την τριπλότητα στις παραπάνω τρεις μορφές.

Ο Αξίερος μιλούσε πρώτος :
«Ακου τώρα τη φωνή του Αξίερου , του πρώτου Κάβειρου :
O Nους του «Πατέρα» στροβιλίζεται σε ένα επαναλαμβανόμενο βρυχηθμό, περιλαμβάνοντας μέσω της αόρατης του Θέλησης , ιδέες σε κάθε μορφή και σχήμα , οι οποίες διασκορπίζονται εξερχόμενες από τη Πηγή.
Γιατί όμοιες με τον Πατέρα είναι η Θέληση και το Τέλος , και με αυτά προς το παρών είναι συνδεδεμένες( οι Ιδέες) με τον Πατέρα , με υπερφυσικούς δεσμούς μέσω διάφορων φορέων-οχημάτων. Αλλά καθώς διαχωρίζονται ,αποτελούμενες από διανοητική φωτιά , διανέμονται σε όλες τις διάνοιες. Γιατί ο Βασιλεύς των Πάντων , έχει τοποθετηθεί από την Αρχή πριν από τον πολύμορφο Κόσμο και μέσω Αυτού το Σύμπαν έρχεται στο προσκήνιο , ακτινοβολώντας τις πολυποίκιλες Ιδέες και με τον ίδιο να αποτελεί το μόνο του θεμέλιο και αρχή.
Από Αυτόν όλοι οι υπόλοιποι προχωρούν μπροστά διανεμόμενοι και διαχωριζόμενοι μέσω των διαφόρων σωμάτων του Σύμπαντος , καθώς γεννώνται κατά σμήνη μέσα στην Άβυσσο , στροβιλιζόμενοι σε απεριόριστες ακτινοβολίες.»

Όλα προέρχονται από το Ένα και το Ένα γίνεται πολλά .Αυτές οι ζωντανές ιδέες ή δημιουργικές σκέψεις είναι απορροές του Θεϊκού Νου και αποτελούν το Σχέδιο του Νου.
Γιατί ο Νους δεν υπάρχει ποτέ χωρίς :
1 . «Αυτό το οποίο του δίνει την ιδιότητα του Νου» και
2. «Αυτό το οποίο του δίνει και το τέλος της ιδιότητας του Νου» , ταυτόχρονα .
( Από τους χαλδαϊκούς χρησμούς)

Οι παραπάνω όροι αναπαριστώνται από τον ίδιο όρο στην ελληνική φιλοσοφία : Αντίληψη.
Ο χρησμός λοιπόν μπορεί να θεωρηθεί ότι λέει : Η διάνοια δεν υπάρχει ποτέ χωρίς την Αντίληψη και η Αντίληψη δεν θα μπορούσε να υπάρξει ποτέ χωρίς την Διάνοια .
Η αλλιώς « Αυτό είναι όλα τα πράγματα , αλλά , ΑΝΤΙΛΗΠΤΙΚΑ ΟΛΑ»
Αυτό σημαίνει ότι τα πράγματα δεν είναι διαχωρισμένα στον χώρο και τον χρόνο καθώς δεν υπάρχει κανένας αισθητός τέτοιος διαχωρισμός.
Δεν είναι μια καθορισμένη κατάσταση , αλλά μια κατάσταση που αντιπροσωπεύει το Όλον , ούτε Πατέρας ούτε Μητέρα , αλλά και τα δυο ταυτόχρονα.

Ο χρόνος που ποτέ δεν σταματά , είναι μια υπέρτατη στιγμή , με την έννοια της στιγμής όχι μόνο ως το απειροστό τμήμα της χρονικής διάρκειας , αλλά αναφερόμενη στο Χρόνο ως το υπέρτατο όριο που ακουμπά την αιωνιότητα.
Οι προαιώνιες Ιδέες είναι ζωντανές διάνοιες , πλημμυρισμένες από φως και ζωή.
Η προβαλλόμενη προς τα έξω εικόνα του Θεού.

Το Ένα γίνεται τριαδικό κατόπιν επταδικό και κατόπιν πολλαπλό.
( Στους χαλδαϊκούς χρησμούς ο τριαδικός Λόγος ή Νους εκφράζεται από τις ιεραρχίες των Θεών κάτω από τα ονόματα , Συνοχές , Τελεταρχίες και Κοσμαγωγοί)

Στη συνέχεις ο μυούμενος συναντά τον Αξιόκερσο :
«Ακου τώρα τη φωνή του Αξιόκερσου , του δεύτερου Κάβειρου :
H αρχέγονη φωτιά , η οποία προέρχεται από το υπερπέραν , δεν εσώκλεισε από την αρχή τις Δυνάμεις της στην ύλη , αλλά στον Νου .
Καθώς ο Πρώτος του Πύρινου Κόσμου είναι ο Νους του Νου ( ο δεύτερος Νους)

Εδώ αξίζει να σημειώσουμε τα παρακάτω από τον Ερμη τον Τρισμέγιστο

ΕΡΜΗΣ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ
«Ο Νους Θεός που είναι αρσενικοθήλυκος, ζωή και φως μαζί ,γέννησε άλλον , Δεύτερο, δημιουργό Νού ,ο οποίος είναι Θεός της φωτιάς και του πνεύματος και ο ενιαίος Δημιουργός επτά διοικητών που περιέχουν σε κύκλους τον αισθητό κόσμο και η διοίκηση τους καλείται Ειμαρμένη και αμέσως από τα κατώτερα στοιχεία ξεπήδησε ο Θεικός Λόγος στη περιοχή της καθαρής φυσικής δημιουργίας κι ενώθηκε με το δημιουργό Νού (προς τον οποίον είναι ομοούσιος).Και ο δημιουργός Νούς μαζί με το Λόγο ,που περιβάλλει τους κύκλους και τους κάνει να στριφογυρίζουν με κραδασμούς στριφογύρισε τα δικά του δημιουργήματα και τα άφησε να στρέφονται από απροσδιόριστο χρόνο και θα συνεχίσουν να στρέφονται διαρκώς ζωρίς τέλος.»

Η πύρινη αυτοδημιούργητη ενέργεια του «Πατέρα» χαρακτηρίζεται ως ευφυής, και προσδιορίζεται από το ζωτικό δυναμικό του Νου και μόνο.
Εδώ όλα είναι «εν δυνάμει» στη μορφή της δυνατότητας και της ενδελέχειας.
Κρυμμένος αυτός ο κόσμος από τις αισθήσεις είναι ακριβώς αυτό που εννοούμε με την έννοια Απόκρυφος.

Αυτός ο «Πατέρας» που είναι υπεράνω της ύλης δεν σταματά ποτέ να εμπλουτίζει την ύλη με την ενέργειά του , μέσω του εγκλεισμού της σε υλικά σώματα και ενεργοποιώντας την μέσω μιας αφηρημένης , αόρατης και συνεχούς διείσδυσης , η οποία θέτει τα θεμέλια των αρχετυπικών μορφών , του δημιουργικού πλάνου το οποίο εξαναγκάζει την ύλη να αρχίζει να αφομοιώνει τις πρώτες αρχές της μάζας.
Ο Νους δημιουργεί τον σκελετό και το περίγραμμα της φωτιάς , ενώ ο Νους του Νου , προσθέτοντας την ύλη στην αρχική κατασκευή στην αρχέγονή της μορφή , ενεργοποιεί τις αρχές του Συμπαντικού Σώματος.

Το αισθητό και εκδηλωμένο Σύμπαν έρχεται σε ύπαρξη από την μορφοποιητική ενέργεια του Νου , ο οποίος τώρα αποκαλείται ο αρχιτέκτονας της ύλης , ο Νους του Νου.
Η Εκάτη ως μια πτυχή του Νου του Νου , είναι η ενεργός δύναμη αυτού του Νου , το σώμα του Σύμπαντος , ο φορέας του αισθητού.

Ο επόμενος Κάβειρος η Αξιόκερσα λέει :
Εγώ είμαι η ζωή όλων των όντων , η ζωτική θερμότητα της Δημιουργίας.

Αυτή είναι η Εκάτη , η Μητέρα των ψυχών .
«Μετά τη Σκέψη του Πατέρα , πρέπει να γνωρίζεις , Εγώ συντηρώ τα πάντα δίνοντας τους ζωή μέσω της θερμότητας.»

Αυτή είναι η φωνή της Αξιόκερσας , του τρίτου Κάβειρου : o Πατέρας αποσύρει τον Εαυτό του αλλά δεν αποσύρει την φωτιά του από την νοητική του δύναμη.

Η μυστηριώδης «φωτιά» του Πατέρα είναι αυτό που χαρακτηρίζει όλο το μυστήριο της ύπαρξής του ως Θεού-Δημιουργού.
Αυτός αποσύρεται στη σιωπή και στο σκοτάδι , αλλά αφήνει πλέον τον Πύρινο Νου του , (τον Νου του Νου) , να κατευθύνει την Δημιουργία.
Στο δεύτερο βιβλίο του Ιώβ λέγεται « Προσκυνώ Αυτόν που βύθισε τον Εαυτό του στον Εαυτό του , καθ΄ ολοκληρίαν στην αλήθεια , εως τη στιγμή που Αυτός θα ελευθερώσει τον Εαυτό του από το εκδηλωμένο σύμπαν χωρίς να αποσύρει τον Εαυτό του .»

Η ευφυής Φωτιά περιλαμβάνει την ουσία όλων των πραγμάτων στους εσωτερικούς της πυρήνες , τα άτομα.
Με μια μυστικιστική έννοια , στο σύμπαν υπάρχουν δύο Αρχές.
Η εξωτερική τελειότητα δηλώνει ότι ο Πατέρας είναι η εκπλήρωση ή η τελείωση κάθε διακριτού όντος και η τελειοποίηση κάθε αδυναμίας είναι ο Θεός.
Όταν διακρίνουμε το πνεύμα από την ύλη εξετάζοντας και μελετώντας το μυστήριο από την δική μας σκοπιά της δυαδικότητας , θεωρώντας την ύλη να τίθεται δίπλα στο πνεύμα , τότε ο διαχειριστής της ύλης εμπιστεύεται στον Νου τη λειτουργία της ύλης στο χώρο και το χρόνο. Αυτός ο Νους που διαχειρίζεται την ύλη στον χώρο και τον χρόνο είναι ο δεύτερος Νους ή ο Νους του Νου.
Οι γνωστικοί λοιπόν ισχυρίζονταν ότι τα έθνη λάτρευαν την κατασκευαστική δύναμη της Θεότητας ως το ανώτερο και πιο υπερβατικό μυστήριο , δηλαδή λάτρευαν μια δευτερεύουσα όψη της Θεότητας , τον δεύτερο Νου ή τον Νου του Νου κι όχι την πρωταρχική Θεότητα.

Εδώ η Εκάτη αναφέρεται ως , το σύνολο των εξατομικευμένων ψυχών , η Παρθένος δύναμη του Σύμπαντος.
Σε αυτό το σημείο ο μυούμενος επέστρεφε πίσω στον ιεροφάντη μέσω του οποίου ομιλούσε ο Αξίερος , ο οποίος και πάλι είπε :
« Mην σκύψεις ποτέ ξανά κάτω στον λαμπερό κόσμο των σκοταδιών , όπου συνεχώς εκτείνεται η άβυσσος της απιστίας και ο Άδης τυλιγμένος σε σκοτεινά σύννεφα , ευφραινόμενος με ακατάληπτες εικόνες , στην απόκρημνη και δαιδαλώδη άβυσσο , για πάντα αιχμάλωτος σε ένα σκοτεινό σώμα .»

.

Ο λατρεύων τους θεούς λατρεύει τον θεόν
Κάθε υπόσταση προθεσιακά φέρεται μεθεκτικά πρός την ανώτερή της ώστε να καταστεί εντελέστερη

Έχεις δίκιο στην αντίφαση την οποία επισημαίνεις. Αυτό προκύπτει γιατί από τη λέξη ανύπαρκτο από δική μου παράλειψη έλειπαν τα εισαγωγικά. Ασφαλώς κανένας δεν μπορεί να ψηλαφήσει το ανύπαρκτο. Μπορεί να βιώσει όμως, το μόνο υπαρκτό.

Πιθανά, δεν κατανόησες σε μεγάλο βαθμό το κείμενό μου. Δεν διαχώρισα τον άνθρωπο σε άνθρωπο λόγου και άνθρωπο σάρκας. Υποστήριξα με βάση τους λόγους του Παύλου, ότι ο κάθε άνθρωπός χτίζεται με λόγο , είναι ότι ακριβώς ορίζει και οριοθετεί ο εσωτερικός του λόγος τον οποίο ονομάζω εσωτερικό άνθρωπο. Ας κοιτάξει λοιπόν ο καθένας από εμάς, από τι ποιότητας λόγο χτίστηκε ο εσωτερικός του άνθρωπός.

Το ζητούμενο για μένα δεν είναι να βιώσω, και να αναλύσω τις ανάγκες της χοικότητας μου, αλλά διαμέσου συνειδητού λόγου, και με την γνώση του τι και πως ο λόγος εργάζεται μέσα μου, να αναγεννηθώ πνευματικά.

Ο επιλεγμένος μέσα μας εσωτερικός άνθρωπος, είναι ο λόγος αυτός ο οποίος είναι κατάλληλος, δίνοντάς μας αποτελέσματα ενότητας λογικής- ψυχής. Είναι λόγος κατάλληλος ο οποίος φέρνει το πνεύμα μας, να κινείται και να υπάρχει, να υπακούει στους πνευματικούς κύκλους.

Αυτός ο λόγος ονομάζεται και λόγος αληθείας, λόγος ο οποίος φέρνει στη λογική μας υπόσταση, χαρίζει στο νοητικό μας πεδίο, υψηλά πεδία συνειδήσεων, ανώτερες κατανοήσεις. Και εδώ εφαρμόζεται το: τα πάντα καθαρά στους καθαρούς, το οποίο σημαίνει, πως όλα είναι καθαρά σε αυτούς τους ανθρώπους που φέρνουν μέσα τους ποιότητα εσωτερικού ανθρώπου, που οι ίδιοι με δική τους επιλογή έβαλαν, μέσα από τη γνώση και τη συμμετοχή τους στα άρρητα ρήματα, από τις ανώτερες κατανοήσεις των όλων όσων ο λόγος εργάζεται, στο όλον της υπάρξεώς μας.

Με εκτίμηση.

Στο προηγούμενο κείμενό μου δεν διαχώρισα το λόγο σε καλό και κακό η σε ορθό και μη ορθό. Ο διαχωρισμός έγκειται στο αν είναι συνειδητός η όχι. Και το πιο βασικό από όλα αν ο άνθρωπός γνωρίζει τι ο λόγος εργάζεται μέσα του.
Έχεις δίκιο ότι δύο συν δύο κάνουν τέσσερα και στην ανατολή και στη δύση. Όμως παρόλο ότι το αποτέλεσμα της πράξης είναι 4, διαφορετικοί είναι οι άνθρωποι στην ανατολή και διαφορετικοί στην δύση, (εννοώντας την ψυχοσύνθεση τους και γενικά όλο τον τρόπο της συμπεριφοράς τους ).

Για αυτόν το λόγο για εμένα ισχύει το «εν αρχή ην ο λόγος».
Το « εν αρχή ην ο πόνος» ισχύει όταν ο λόγος γίνει πόνος.

**Spirit σε ευχαριστώ για το καλωσόρισμα. Χρειάζομαι χρόνο για να τοποθετηθώ στις σκέψεις σου

Με εκτίμηση.

Α Ν Α Σ Τ Η Μ Ε Ν Ο Σ

Οι λύσεις ή καλύτερα οι κατευθύνσεις που ο καθένας μας επιλέγει βιώνοντας την ρότα του δεν νομίζω ότι μπορούν να ΥΠΟ-δειχθούν από κάποιον άλλον. Το μείζων είναι νομίζω να ξέρει κανείς, να μπορεί να "δει" πίσω ή μέσα από τα πράγματα να ξεφλουδίσει τις μύριες όσες περισσότερες διαφάνειες μπορέσει αυξάνοντας έτσι τις επιλογές του ούτως ώστε Αυτός πλέον να είναι σε θέση να επιλέξει κι έτσι ό,τι επιλέξει θα είναι πλέον ΔΙΚΗ του επιλογή κι ευθύνη κομένη και ραμένη δηλ. στα μέτρα του.. Στα μέτρα και σταθμά της δικής του συνείδησης.. Γιαυτό το λόγο άλλωστε επισημαίνουμε πάντού και πάντα πόσο σημαντική είναι η αυτογνωσία... Ο ΛΟΓΟΣ... όπως πολύ σωστά και σοφά μας αναφέρει ο φίλτατος Αναστημένος..

Το αν κάποιος βλέπει το ποτήρι μισο-άδειο και κάποιος άλλος μισο-γεμάτο είναι Δική του ή "ΚΑΤΑΔΙΚΗ" του {ο τονισμός ..ελεύθερος} επιλογή αρκεί να έχει "ξεφλουδίσει" το κρεμύδι.. να έχει ψαχτεί..!

Το μείζων λοιπόν, για μένα, είναι αυτό και μόνον, επειδή είμαι πεπεισμένος βαθύτατα ότι όλοι είμαστε ΙΣΟΙ.. Ότι δηλαδή δεν υπάρχουν έξυπνοι και βλάκες, φωτισμένοι και ηλίθιοι, προύχοντες και πληβείοι... Απλώς κάποιοι το "βασανίζουν" περισσότερο, "ψάχνονται" όπως λέμε, ανησυχούν, δεν ικανοποιούνται από το προφανές κι αναζητούν το από πίσω, το πιο μέσα... κι επειδή εκτιμώ ότι όλοι μας εδώ μέσα ψαχνώμαστε δεν νομίζω ότι θα αρκεστούμε σε κονσερβαρισμένες λύσεις...

Ανταλλάσουμε απόψεις - οπτικές θεάσεις - προτάσεις δηλαδή κι ο καθένας παίρνει ό,τι εκείνος κρίνει είτε συνειδητά είτε όχι...

Φιλία κι εκτίμηση
lorenzo

quote:

---

Για αυτόν το λόγο για εμένα ισχύει το «εν αρχή ην ο λόγος».
Το « εν αρχή ην ο πόνος» ισχύει όταν ο λόγος γίνει πόνος.

---

"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius

Προτείνω να ρίξετε μια ματιά κι εδώ:

http://www.nea-acropoli.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=96&Itemid=336

quote:

---

Το αν κάποιος βλέπει το ποτήρι μισο-άδειο και κάποιος άλλος μισο-γεμάτο είναι Δική του ή "ΚΑΤΑΔΙΚΗ" του {ο τονισμός ..ελεύθερος} επιλογή αρκεί να έχει "ξεφλουδίσει" το κρεμύδι.. να έχει ψαχτεί..!

---