Μιθρόδωρος

Μόνο ένα παράδειγμα θα αναφέρω, από την έκρηξη της Οκτωβριανής Επανάστασης ως το 1929 646 Συναγωγές έκλεισαν, ενώ μέχρι το 1939 παρέμειναν 200 Συναγωγές. Την τύχη πολλών χριστιανικών Εκκλησιών και ισλαμικών Τεμενών είχαν λοιπόν και εβραϊκές Συναγωγές. Ακόμα, απαγορεύτηκε η χρήση των Εβραϊκών (“Hebrew”), που είχε η χρήση τους και θρησκευτική διάσταση, υπέρ της χρήσης του χαρακτηριζόμενου τότε ως «γλωσσικού ιδιώματος», Γίντις (“Yiddish”), που είναι βασικά γερμανικής προέλευσης. Μέχρι και Πεντάτευχοι (Τορά) καταστράφηκαν. Ο σκοπός των Σοβιετικών ήταν λοιπόν διπλός, η όσο δυνατότερη απομάκρυνσή τους από τον Ιουδαϊσμό και κατ’ επέκταση η ταχύτερη ενσωμάτωσή τους στην νέα σοβιετική κοινωνία. Ανάλογος με αυτόν δηλαδή με τους πιστούς χριστιανούς ορθόδοξους και μουσουλμάνους.

Έχει ενδιαφέρον και η αναφορά ότι ο Λένιν ήταν εβραίος. Όπως έχει ήδη αναφερθεί ένας από τους παππούς του ήταν εβραϊκής καταγωγής, που ασπάστηκε όμως τον χριστιανισμό. Και εδώ γεννιέται το ερώτημα: Πως πιστοί χριστιανοί ορθόδοξοι που πιστεύουν από την μία πλευρά την ευαγγελική ρήση του Απόστολου Παύλου «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ», αλλά οι πάντες είναι «εν Χριστώ Ιησού» (Γαλ. 3, 28), από την άλλη θεωρούν κάποιον, που ανεξάρτητα από το γεγονός ότι και οι δύο γονείς του ήταν ρώσοι χριστιανοί ορθόδοξοι και μεγάλωσε σε χριστιανικό ορθόδοξο περιβάλλον, ότι είναι εβραίος;

Αν και αυτή η αντίληψη, η οποία μπορεί να θεωρηθεί από κάποιους και «εθνοφυλετιστική», δεν είναι κάτι το καινούργιο. Οι ρίζες της κατά μεγάλο μέρος βρίσκονται στο Μεσαίωνα. Πιο συγκεκριμένα στην Ρωμαιοκαθολική Ισπανία, μετά την εκδίωξη των εβραίων και των μουσουλμάνων από την Ιβηρική Χερσόνησο, προέκυψε το ζήτημα των «Νέων Χριστιανών», εβραϊκών και μουσουλμανικών οικογενειών που ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό. Κάποιοι πιστοί ρωμαιοκαθολικοί ισπανοί της εποχής θεώρησαν ότι οι νέοι χριστιανοί δεν είναι σαν αυτούς τους παλιούς, τους γνήσιους. Έτσι λοιπόν, το 1414 στην Σαλαμάνκα, το Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Αγίου Βαρθολομαίου απαγόρεψε την φοίτηση για οποιονδήποτε δεν διέθετε «καθαρό αίμα». Λίγα χρόνια αργότερα, έκαναν την εμφάνισή τους το 1449 στο Τολέδο οι «Κανόνες Καθαρότητας του Αίματος» (“estatutos de limpieza de sangre”). Σύμφωνα με αυτούς απαγορευόταν να κατέχουν δημόσια αξιώματα «νέοι χριστιανοί» και οι απόγονοι αυτών, διότι στις φλέβες του έτρεχε «κακό αίμα» (“male sangre”), εβραίων και μαυριτανών. Αυτές οι κινήσεις που είχαν σαν στόχο κυρίως τους εκχριστιανισμένους εβραίους, δείχνουν ότι άρχισε να αναπτύσσεται μία αντίληψη σύμφωνα με την οποία, η όποια διαφοροποίηση με τους εβραίους δεν είναι πια λόγω θρησκείας, αλλά επιπλέον λόγω αίματος.
Επομένως, με αυτή την συλλογιστική, ο όποιος εβραίος ασπαστεί τον χριστιανισμό, παραμένει εβραίος. Θεωρώ ότι ένας τέτοιος απόηχος αυτής της αντίληψης είναι και η πεποίθηση ότι ο Λένιν είναι εβραίος, επειδή είχε έναν παππού, που ήταν εκχριστιανισμένος εβραίος.

Όσον αφορά, τον Λένιν, όντως είχε πάρει ξεκάθαρη θέση κατά του αντισημιτισμού, μέσα από ένα διεθνιστικό πρίσμα, αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν φιλικά προσκείμενος προς τον σιωνισμό. Μιας και έχει αναφερθεί δημόσια επίσης και κατά του σιωνισμού.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα όσα αναφέρει σε άρθρο στην εφημερίδα «Ίσκρα», για την «Θέση του Μπουντ στο Κόμμα» (22/10/1903):

«But the Bund’s third argument, which invokes the idea of a Jewish nation, is undoubtedly of the nature of a principle. Unfortunately, however, this Zionist idea is absolutely false and essentially reactionary. “The Jews have ceased to be a nation, for a nation without a territory is unthinkable," says one of the most prominent of Marxist theoreticians, Karl Kautsky (see No. 42 of Iskra and the separate reprint from it The Kishinev Massacre and the Jewish Question, p. 3). And quite recently, examining the problem of nationalities in Austria, the same writer endeavoured to give a scientific definition of the concept nationality and established two principal criteria of a nationality: language and territory (Neue Zeit, 1903, No. 2). A French Jew, the radical Alfred Naquet, says practically the same thing, word for word, in his controversy with the anti-Semites and the Zionists.“If it pleased Bernard Lazare," he writes of the well-known Zionist, “to consider himself a citizen of a separate nation, that is his affair; but I declare that, although I was born a Jew... I do not recognise Jewish nationality.... I belong to no other nation but the French.... Are the Jews a nation? Although they were one in the remote past, my reply is a categorical negative. The concept nation implies certain conditions which do not exist in this case. A nation must have a territory on which to develop, and, in our time at least, until a world confederation has extended this basis, a nation must have a common language. And the Jews no longer have either a territory or a common language.... Like myself, Bernard Lazare probably did not know a word of Hebrew, and would have found it no easy matter, if Zionism had achieved its purpose, to make himself under stood to his co-racials [cong n res] from other parts of the world” (La Petite R publique, September 24, 1903). “German and French Jews are quite unlike Polish and Russian Jews. The characteristic features of the Jews include nothing that bears the imprint [empreinte] of nationality. If it were permissible to recognise the Jews as a nation, as Drumont does, it would be an artificial nation. The modern Jew is a product of the unnatural selection to which his forebears were subjected for nearly eighteen centuries." All that remains for the Bundists is to develop the theory of a separate Russian-Jewish nation, whose language is Yiddish and their territory the Pale of Settlement. »

(πηγή: http://www.marxists.org/archive/lenin/works/1903/oct/22a.htm)

Τελειώνοντας, επιστρέφοντας στον όρο «Εβραιομπολσεβικισμό», αυτός ήταν ένας όρος του συρμού στην Γερμανία του Μεσοπολέμου. Επίσης, θεωρούταν τότε ως γεγονός η ύπαρξη μίας «Εβραιο-Μασωνο-Μπολσεβικικής συνωμοσίας».

Και το ερώτημα εξακολουθεί να παραμένει, ακριβώς το ίδιο: Όλα τα παραπάνω, είναι παγανιστικής προέλευσης;

Καλό βράδι σε όλους και καλή βδομάδα!

ΥΓ. Όποτε βρω χρόνο αγαπητέ gilgamesh θα ξεκινήσω με αυτό που υποσχέθηκα. Μετά θα συνεχίσω με τους υπόλοιπους αγαπητούς συνομιλητές. Επίσης, σκέφτομαι να κλείσω αυτό τον κύκλο συζήτησης, για να ανοίξω τον επόμενο αρχίζοντας με τις αναφορές στον Ελευθέριο Βενιζέλο. Λίγο υπομονή και θα γίνει ξεκάθαρο τι προέλευσης όντως είναι κάποιες επιρροές.

Φως! Περισσότερο Φως!

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου μπερδεμένο, γι’ αυτό τον λόγο το πήγα βήμα-βήμα, για να παρουσιάσω μία άλλη διάσταση στο ζήτημα.
Απορώ επίσης πως μετά από τόσες σελίδες δεν είναι ξεκάθαρη η θέση μου.
Προσπερνώντας θέματα που άπτονται ζητήματα πίστης, σχετικά με τον Ιωακείμ της Φλόρας και την ύπαρξη εκκοσμικευμένων χιλιαστικών κινημάτων δεν αποτελούν κάτι νέο, αλλά υπάρχει ολόκληρη βιβλιογραφία. Όπως και ο όρος «χιλιόχρονο Ράιχ» δεν είναι δικής μου επινόησης, αλλά χρησιμοποιούταν από το NSDAP, όπως ο όρος «Γ’ Ράιχ».
Για την εκκοσμικευμένη χιλιαστική πτυχή του συγκεκριμένου ιδεολογικού και πολιτικού ρεύματος, γίνεται αναφορά και στον επίλογο του βιβλίου του Νόρμαν Κον «Αγώνες Για Την Έλευση Της Χιλιετούς Βασιλείας του Θεού: Επαναστάτες Χιλιαστές Και Μυστικιστές Αναρχικοί του Μεσαίωνα» (Εκδόσεις Νησίδες, σ. 302-303):

«…Τέτοια ήταν η παράδοση Αποκαλυπτικού φανατισμού, που εκκοσμικευμένη και αναγεννημένη- κληρονόμησαν ο Λένιν και ο Χίτλερ.
Η ναζιστική φαντασίωση μιας παγκόσμιας εβραϊκής καταστροφικής συνωμοσίας στέκει σε πολύ μικρήν απόσταση από την μεσαιωνική δαιμονολογία. Το παράξενο είναι ότι η φαντασίωση αυτή ήρθε από την Ρωσία` και στην Ρωσία οι σχέσεις Εβραίων και μη Εβραίων παρέμειναν σε μεγάλο μέρος, μέχρι και κατά τον 20ο αιώνα, όπως ήταν στην μεσαιωνική Ευρώπη, το ίδιο και οι διαδεδομένες απόψεις των μη Εβραίων για τους Εβραίους. Ως μέρος ακριβώς του βιβλίου για την επικείμενη έλευση του Αντίχριστου δημοσίευσε το 1905 ο ρώσος θρησκευόμενος εκκεντρικός Νείλος τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών – με πλήρη καλοπιστία και αγνοώντας πως τα είχε χαλκεύσει η τσαρική μυστική αστυνομία. Κι όταν ο Χίτλερ και ο Ρόζενμπεργκ επανερμήνευσαν τα Πρωτόκολλα με ορολογία φυλετικού δόγματος, η Αποκαλυπτική ατμόσφαιρα παρέμεινε ισχυρή όπως πάντα. Οι Εβραίοι είναι οι δαιμονικές στρατιές και, χρόνο με τον χρόνο, η τυραννία τους πρέπει να μεγαλώνει, μέχρι την ημέρα της τελικής μάχης, τότε που θα ανατραπεί η εξουσία τους κι ο κόσμος θ’ ανανεωθεί –η παμπάλαια φαντασίωση δεν εκφράστηκε ποτέ καλύτερα απ’ όσο στα σχόλια του Ρόζενμπεργκ για τα Πρωτόκολλα , που δημοσιεύτηκαν το 1923: «Μέσα στην κατάρρευση ενός ολόκληρου κόσμου, αρχίζει μια νέα εποχή… Ένα από τα σημάδια του προχωρήματος του επερχόμενου αγώνα για την καινούργια οργάνωση του κόσμου είναι η κατανόηση του δαίμονα, που μας έφερε στην παρούσα ελεεινή μας κατάσταση. Έπειτα ο δρόμος είναι ανοιχτός για μια νέα εποχή». Εξ ίσου Αποκαλυπτική και η γλώσσα του Χίτλερ στο έργο Ο Αγών μου : «Αν ο λαός μας… πέσει θύμα αυτών των εβραίων τυράννων των εθνών με τον πόθο τους για αίμα και χρυσάφι, όλη η γη θα βουλιάξει, στραγγαλισμένη απ’ αυτόν τον πολύποδα` αν η Γερμανία ελευθερωθεί από τον εναγκαλισμό αυτόν, ο παραπάνω μέγιστος κίνδυνος για τους λαούς μπορεί να θεωρηθεί ότι εξαφανίστηκε για ολόκληρη την γη… (Ο Εβραίος) προχωρεί στον απαίσιο δρόμο του ως την ημέρα που θα σταθεί απέναντί του μια άλλη δύναμη και, έπειτα από έναν ισχυρόν αγώνα, θα ξαναρίξει στον Εωσφόρο αυτήν την θύελλα των ουρανών». Αυτή η οπτική εξηγεί την αλλιώς ακατανόητη απόφαση να προβεί στην σφαγή κάπου έξι εκατομμυρίων Εβραίων, ανδρών, γυναικών και παιδιών, εν μέσω ενός απεγνωσμένου πολέμου και με τεράστιο κόστος σε εργατική δύναμη, υλικά και μεταφορικά μέσα. Και συνδέεται εμφανώς με το όραμα, που συγκίνησε πριν από τόσους αιώνες, τον Εμίκο του Λάινινγκεν και τον Κύρη της Ουγγαρίας.
Ενώ η ναζιστική ιδεολογία ήταν ξεκάθαρα σκοταδιστική και αταβιστική, η κομμουνιστική ιδεολογία ισχυριζόταν πάντα πως είναι «επιστημονική» και «προοδευτική». Ωστόσο, κομμουνιστές και ναζί συμφωνούσαν στο φονικό μίσος τους για τους φιλελεύθερους, τους σοσιαλιστές και τους κάθε λογής μεταρρυθμιστές – και ο λόγος γι’ αυτό είναι ότι, κομμουνιστές και ναζί, ήταν κατακυριευμένοι από το όραμα ενός τρομερού «τελικού, αποφασιστικού αγώνα», στο οποίο ο περιούσιος λαός» θα καταστρέψει μια παγκόσμια τυραννία και θα εγκαινιάσει έτσι μια καινούργια εποχή στην παγκόσμια ιστορία. Όπως στην ναζιστική Αποκάλυψη η «άρεια φυλή» έμελλε να εξαγνίσει την γη αφανίζοντας την «εβραϊκή φυλή», έτσι και στην κομμουνιστική Αποκάλυψη το «προλεταριάτο» θα εξοντώσει την «αστική τάξη». Βλέπουμε κι εδώ την εκκοσμικευμένη εκδοχή μιας φαντασίωσης, που έχει ηλικία πολλών αιώνων .»

Ακόμα, κάποιες επιπλέον πληροφορίες για το «χιλιόχρονο Ράιχ», υπάρχουν και στην σελίδα: http://clublet.com/why?ThirdReich

(Αυτό δεν σημαίνει ότι συμφωνώ με ό,τι υπάρχει σ' αυτή την σελίδα. Πόσο μάλλον σε άλλες σελίδες που συνδέονται με αυτήν. Απλά υπάρχουν κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία για την συγκεκριμένη αναφορά)

Καλή σου μέρα και πάλι!

ΥΓ1: Πρώτα απ’ όλα για την αποφυγή παρερμηνειών. Η πρόσφατη αναφορά μου στο Καθεστώς της 4ης Αυγούστου, πραγματοποιήθηκε για να δείξω πως εκδηλώσεις και απεικονίσεις τέτοιου είδους μόνο προχριστιανικού θρησκευτικού τύπου περιεχόμενο δεν είχαν, όπως οι ανάλογες στο καθεστώς του Γ’ Ράιχ. Θεωρώ επίσης ότι το Καθεστώς της 4ης Αυγούστου, βρισκόταν κοντύτερα στο αυστριακό καθεστώς του Ντόλφους παρά σ’ αυτό της Γερμανίας. Αλλά ας ρωτήσω : Και ο Ντόλφους «νεο»παγανιστής μπορεί να θεωρηθεί; Όπως και ο ομόδοξός του Φράνκο της Ισπανίας; Αλλά και στην περιοχή μας, ο ρουμάνος Κοντρεάνου με την «Λεγεώνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ», κι αυτός «νεο» παγανιστής;

ΥΓ2: Αγαπητέ gilgamesh, αφού σε ευχαριστήσω, πάλι, για τα καλά σου λόγια, θα καταχραστώ την υπομονή σου για άλλη μια φορά και θα σου απαντήσω σύντομα στο τελευταίο σου μήνυμα, συστήνοντας περισσότερο μία σχετική βιβλιογραφία.

ΥΓ3: Αγαπητέ europaio2, θα προσπαθήσω επίσης να αναφέρω κάποια πράγματα, με αφορμή το δικό σου σχόλιο.

Καλημέρα και σε σας!

Φως! Περισσότερο Φως!

Δεν είναι ζήτημα ερμηνείας η διάσταση απόψεων, όπως έδειξα παλαιότερα για την αυθαίρετη ταύτιση συγκεκριμένου ιδεολογικού-πολιτικού ρεύματος στο παρελθόν με τον παγανισμό. Όσον αφορά για τις κοινές καταβολές, έχω κάνει σχετικές αναφορές, που δείχνουν το αντίθετο. Αν τώρα θέλεις να μιλήσουμε για οικειοποίηση στοιχείων διάφορων προελεύσεων θεωρώ ότι είμαστε κοντύτερα σε μία πιο δόκιμη προσέγγιση του συγκεκριμένου ζητήματος.
Σχέση δεν υπάρχει, αλλά θεωρώ ότι αυτό που όντως συμβαίνει είναι ότι στην προσπάθεια ορισμένων να «θρησκειοποιήσουν» ένα ιδεολογικό-πολιτικό ρεύμα, κάποιοι άλλοι με έναν άκομψο και επιφανειακό τρόπο προσπαθούν, για τους δικούς τους λόγους, να ταυτίσουν άστοχα ανόμοια πράγματα.
Και όταν πάμε ,για μια άλλη μια φορά, σε λεπτομέρειες θα δούμε ξανά το πόσο μία σφαιρικότερη προσέγγιση είναι απλά ζήτημα ερμηνείας.
Γιατί αυτό που έχω διαπιστώσει κάποιες στιγμές είναι οι προσπάθειες ορισμένων να δουν ένα δάσος ολόκληρο από ένα μόνο θάμνο!
Όσο για τον ρατσισμό και τις ρίζες του, γνωρίζεις την προέλευσή του και σε τι υπόβαθρο στηρίχθηκε, όχι πάντως προχριστιανικό… Όσο για μυθώδεις ιδέες: Ο εκκοσμισκευμένος εσχατολογικός χιλιασμός, τι σχέση μπορεί να έχει με τον όποιο παγανισμό;
Δεν οδηγεί σε διαφορετικές θέσεις και διαφορές η όλη συζήτηση λόγω ερμηνειών, αλλά λόγω διαφορετικής αντίληψης και προσέγγισης υπαρχόντων στοιχείων. Κάτι που είναι αρκετά ανθρώπινο και κατανοητό να συμβαίνει.
Ας σου δώσω ένα άλλο παράδειγμα. Στην προσπάθεια ορισμένων να ταυτίσουν τον παγανισμό με συγκεκριμένο ιδεολογικό-πολιτικό ρεύμα του Μεσοπολέμου, δείχνουν φωτογραφίες από προσπάθειες της περιόδου του Γ’ Ράιχ να αναδείξει το όποιο προχριστιανικό παρελθόν. Αυτές όμως αναδεικνύουν την τότε προσπάθεια, όχι για απόπειρα αναβίωσης του παγανισμού, αλλά την ενίσχυση του «Μύθου του Αίματος», με την προβολή της ιστορικής συνέχειας μέσα από το συγκεκριμένο πρίσμα, από το οποίο απουσιάζει βέβαια κάθε ίχνος ιερότητας και μυστηρίου σε σχέση με προχριστιανικές –και γιατί όχι και με μετά Χριστόν- αντιλήψεις για το υπερβατικό. Μην ξεχνάμε και τον πίνακα του Χίτλερ, που εικονίζεται έφιππος και σιδερόφρακτος ιππότης. Μία εικόνα, που δεν σχετίζεται με προχριστιανικές αντιλήψεις και ιστορικά γεγονότα.
Μπορεί άνετα να δει κάποιος κάτι ανάλογο και στις προσπάθειες του Καθεστώτος της 4ης Αυγούστου του Ιωάννη Μεταξά, που σε ανάλογες φωτογραφίες, δίνεται έμφαση στην συνέχεια του Ελληνισμού, από ιστορικής άποψης. Και αν κάποιος μιλήσει ότι ήταν και το συγκεκριμένο καθεστώς δήθεν παγανιστικό, αξίζει να δούμε την άποψη που κυριαρχούσε τότε για τον Χριστιανισμό. Μία άποψη πάντως στην οποίαν δεν γινόταν καμία αναφορά σε «Έλληνα» Χριστό, αλλά ήταν ξεκάθαρα υπέρ ενός Γ’ Ελληνικού Πολιτισμού, όπου ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός θα ήταν η απόλυτη θρησκεία. Ακόμα δηλαδή και όταν υπήρχε η περίπτωση ανάδειξης του προχριστιανικού ελληνικού πολιτισμού, από ιστορικής άποψης.

Στο εγχειρίδιο διαφώτισης στελεχών της ΕΟΝ («Εθνικής Οργάνωσης Νεολαίας»), και πιο συγκεκριμένα, στην «Σειρά εκδόσεων περί Εκπαιδεύσεως», στο Τεύχος Δ, 3 με τίτλο «Θρησκεία» μπορεί ο καθένας να διαβάσει και τα παρακάτω (Εκδόσεις ΕΟΝ, Αθήνα 1939).

Από την σελίδα 7:

«Ο Χριστιανισμός, τον οποίον πρώτοι εξ όλων των εθνών ενστερνίσθησαν οι Έλληνες, ο Χριστιανισμός, του οποίου η Ελληνική Γλώσσα υπήρξε κύριον όργανον διαδόσεως είναι η τέλεια Θρησκεία. Η απόστασις , που χωρίζει την Θρησκείαν αυτήν από τας άλλας, είναι ανυπολόγιστος . O Χριστιανισμός είναι η Θρησκεία των Θρησκειών . Είναι η γέφυρα η συναισθηματική, που υψώνει τον άνθρωπον από την γην και τον ουρανόν».

Αν και δεν γίνεται καμία αναφορά στην αρχική διάδοση του Χριστιανισμού σε Αιθίοπες, Κόπτες και μη Αιγύπτιους γηγενείς, όπως σε μετέπειτα αραβικούς πληθυσμούς της Μέσης Ανατολής, όπως στην Συρία, ούτε σε μερίδα ελληνίζοντων Ιουδαίων της εποχής, συνεχίζει μετά από λίγες γραμμές στην ίδια σελίδα:

«Το ευαγγέλιον μετά τόσους αιώνας είναι το καλλίτερον βιβλίον , το καλλίτερον βοήθημα δια τον εξανθρωπισμόν του ανθρώπου».

Αφού παρατηρηθεί ότι η «θύραθεν» ελληνική γραμματεία, πόσο μάλλον φιλοσοφία, δεν θεωρείται ως «το καλλίτερον βοήθημα», όπως θα περίμεναν ορισμένοι, ας δούμε κάποιες παραγράφους από την σελίδα 8:

«[Είναι όμως] γεγονός ότι η γενική αυτή τάσις του θρησκεύειν ως προς το περιεχόμενον παρεμορφώθη. Διότι ο άνθρωπος ένεκεν «της πτώσεως» απώλεσε την αληθή θεογνωσίαν και εδημιούργησε κατόπιν δια των καθαρώς ανθρωπίνων του δυνάμεων ποικίλας Θρησκειών με περιεχόμενον τελείως ξένον προς την αρχικήν αληθή θεογνωσίαν.
Η θεία πρόνοια όμως, όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, απέστειλεν εις τον κόσμον τον Ιησούν Χριστόν, δια να φέρη στους ανθρώπους την αληθή θεογνωσίαν δι’ απ’ ευθείας αποκαλύψεως αυτής και να χορηγήση εις αυτούς και τα μέσα σωτηρίας των από της πτώσεως και δια να επιτευχθή εν γένει ο προορισμός, δια τον οποίον ο Θεός έπλασε τον άνθρωπον.
Είναι αναντίρρητον ότι ο Χριστιανισμός δια τούτον τον λόγον είναι όχι η Θρησκεία η ανωτέρα πασών, αλλ’ η απόλυτος θρησκεία. Αλλ’ όταν λέγωμεν χριστιανισμόν, εννοούμεν ωρισμένως την ορθόδοξην αυτού μορφήν, εν τη οποία διετηρήθη ανόθευτος άπασα η αποκάλυψις του Ιησού Χριστού.
Επειδή δε είναι η Θρησκεία κατά την Χριστιανικήν αντίληψιν αποκάλυψις θεία, κατ’ αδήριτον ανάγκην ό,τι αποκαλύπτει ο Θεός, δεν ημπορεί να μεταβληθεί. Και ημείς οι ορθόδοξοι δια τούτο καυχώμεθα ότι ετηρήσαμεν αμετάβλητον την θείαν αποκάλυψιν.»

Αλλά ας δούμε το πως προσεγγίζεται και η έννοια του καθήκοντος λίγο πιο κάτω, στο τέλος αυτής της σελίδας:

«Η έννοια του καθήκοντος είναι ολιγώτερον γνώσις και περισσότερον πίστις. Είναι γέννημα της Θρησκευτικής διαθέσεως του ανθρώπου, του συναισθήματος, ότι ο βίος έχει σκοπόν –ότι υπάρχουν αξίαι απόλυτοι- ότι η προσαρμογή των πράξεών μας εκ της αξίας αυτής είναι το ανώτατον θείον ιδεώδες. Ιδού η ηθική αξία της Θρησκείας. Της τέλειας Θρησκείας, που είναι ο Χριστιανισμός .»

Αν και σε κάποιους μπορεί να θεωρηθεί το παραπάνω και ως μία ελληνική εκδοχή του γερμανικού «Τιμή μας, η Πίστη».

Όσο οι αναφορές για διάβρωση του Παπισμού από «εβραϊκή θρησκεία» και για «εβραιομασωνοκρατούμενες μυστικές οργανώσεις που κυβερνάνε στη σκιά και μάλιστα όλο τον κόσμο», ανάλογες αναφορές γίνονταν και στην Γερμανία, γνωρίζεις πότε .
Αυτές οι αναφορές έχουν κοινές καταβολές με τον όποιον παγανισμό; Ποια είναι η κοινή προέλευσή τους; Μήπως παραπέμπουν στον Μεσαίωνα; Ή ακόμα πιο πρόσφατα και στην τσαρική, ορθόδοξη χριστιανική, Ρωσία («Τα Πρωτόκολλα», για παράδειγμα);

Σχετικά με την λέξη «Ισραήλ», για να δούμε σε ποιον αναφερόταν. Από την Γένεση, Κεφάλαιο 32/28-29:

«28. είπε δε αυτώ` τι το όνομά σου εστίν, ο δε είπεν` Ιακώβ.
29. και είπεν αυτώ` ου κληθήσεται έτι το όνομά σου Ιακώβ, αλλ’ Ισραήλ έσται το όνομά σου, ότι ενίσχυσας μετά Θεού, και μετ’ ανθρώπων δυνατός.»

Επομένως, ξεκαθαρίζεται σε ποιον αναφέρεται τι και ποια είναι η βασική του ερμηνεία. Αλλά, ας δούμε τι αναφέρει και σχετική αναφορά από την σελίδα της «ΟΟΔΕ»:

«Γένεσις 32/λβ΄ 29: "ου κληθήσεται έτι το όνομά σου Ιακώβ, αλλ' Ισραήλ έσται το όνομά σου, ότι ενίσχυσας μετά Θεού, και μετ' ανθρώπων (Εβραϊκά ΄΄ενώς΄΄) δυνατός". (Εδώ πρόκειται για τα λόγια του Κυρίου προς τον Ιακώβ μετά την πάλη τους. Ο Ιακώβ ή Ισραήλ, ως προπάτορας του νέου έθνους του Θεού, του Ισραήλ, θα στεκόταν δια των απογόνων του, ισχυρός μεταξύ των αλλοφύλων εθνών γύρω του, κάτι που βλέπουμε ως σήμερα)».

(πηγή: http://www.oodegr.com/oode/genesis/adam3.htm)

Και στο Κεφάλαιο 49/1-2:

«1. εκάλεσεν δε Ιακώβ τους υιούς αυτού και είπεν συναχθήτε ίνα αναγγείλω υμίν τι απαντήσει υμίν επ’ εσχάτων των ημερών.
2. αθροίσθητε και ακούσατε υιοί Ιακώβ ακούσατε Ισραήλ του πατρός υμών».

Όχι μονάχα αναφέρθηκε λίγο πιο πάνω ότι θα ονομάζεται από εδώ και πέρα ο Ιακώβ Ισραήλ, για τους λόγους που υπάρχουν, αλλά βλέπουμε και από το κεφάλαιο 49, να ονομάζονται Ισραήλ και οι απόγονοι του Ιακώβ («ακούσατε υιοί Ιακώβ, ακούσατε Ισραήλ του πατρός υμών»).

Ακόμα και η αναφορά σου στην Ελλάδα, αγαπητέ trexagireve με τον τρόπο που την κάνεις, μπορείς να μου πεις πως συμφωνεί με αυτό που αναφέρεται κατά τον Μεγάλο Εσπερινό για την Κυριακή των Βαΐων: «Δεύτε καί ημείς σήμερον, πάς ο νέος Ισραήλ, η εξ εθνών Εκκλησία , μετά τού Προφήτου Ζαχαρίου εκβοήσωμεν, Χαίρε σφόδρα θύγατερ Σιών, κήρυσσε θύγατερ Ιερουσαλήμ, ότι ιδού ο Βασιλεύς σου»;
Συγκεκριμένα το «πας ο νέος Ισραήλ, η εξ εθνών εκκλησία»; Δεν βλέπω να αναφέρει «εξ έθνους», πόσο μάλιστα «εξ έθνους ελληνικού». Και σε συνάρτηση βέβαια με το γεγονός ότι δεν θα κατηγορηθεί κάποιος ως «αιρετικός», υπερασπιζόμενος μία «εθνοφυλετιστική» άποψη, μιας και ο εθνοφυλετισμός καταγγέλθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως αίρεση.

Τέλος, φυσικά γνωρίζω τι διαβάζω. Έτσι νομίζω… Όπως αρκούντως διαφωτιστικό είναι και τι υποστηρίζεται σε κείμενο που δημοσιεύτηκε στην σελίδα της Αποστολικής Διακονίας.

Ειδικότερα η φράση:

«Όσες φορές με άλλα λόγια η εκκλησιαστική κοινότητα, ο νέος Iσραήλ, ο διασκορπισμένος λαός του Θεού, συνέρχεται «επί το αυτό», γίνεται απτή πραγματικότητα ως αρραβών, αναλαμπή και πρόγευση, το μυστήριο της ερχόμενης Bασιλείας του Θεού, και τα μέλη αυτής της κοινότητας, όλα ανεξαιρέτως, συλλειτουργοί αλλά συντελεστές, έστω και προληπτικά, στην επί γής πραγμάτωση της Bασιλείας του Θεού.»

Αυτή η τελευταία φράση μου θύμισε την επιρροή που έχει ασκήσει μία άποψη του καλαβρέζου Ιωακείμ της Φλοράς (Joachim De Flora) στα μετέπειτα εκκοσμικευμένα χιλιαστικά κινήματα, ιδίως η άποψη του, χονδρικά, ότι η Βασιλεία των Ουρανών- ο Παράδεισος- θα πραγματωθεί επί της Γης… Κοίτα τα σχετικά για «σοσιαλιστικούς παραδείσους» και για «χιλιόχρονο Ράιχ». Και αυτά κοινής παγανιστικής προέλευσης;

Καλό σου βράδι!

ΥΓ. Καλό βράδι και σε όλους τους υπόλοιπους!

Φως! Περισσότερο Φως!

Αφού σου ευχηθώ καλημέρα και παρατηρώντας ότι είναι δυνατή η συνέχιση της συνομιλίας για το συγκεκριμένο ζήτημα, ας ξεκινήσω από εκεί που σταμάτησε πριν από κάποιες μέρες.

Όπως διαπίστωσες κι εσύ σχετικά με τις αναφορές του Βόταν και του «Άριου» Χριστού από τον Ρόζενμπεργκ, υπάρχει μεταξύ μας διάσταση απόψεων .
Όπως τόνισα και παλαιότερα όμως, αυτή, η προσέγγιση του, δεν ενισχύει την προχριστιανική γερμανική παράδοση εις βάρος της χριστιανικής, από ιστορικής άποψης όπως τόνισα για συγκεκριμένους λόγους. Δεν φτάνει, κατά την δική μου άποψη, σε συγκερασμό, αλλά προσπαθεί να ενισχύσει με κάθε τρόπο τον δικό του μύθο, τον «Μύθο του Αίματος». Ας κάνω και εδώ μία επιπλέον σχετική αναφορά και από μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Ένας μαρξιστής, για παράδειγμα, που θεωρεί ότι ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος ερμηνείας ιστορικών φαινομένων είναι ο διαλεκτικός υλισμός και η «πάλη των τάξεων», στις όποιες αναφορές του, ακόμη και στην περίπτωση της ιστορίας των θρησκειών, τείνει σε ένα συγκερασμό ή σε μία συγκεκριμένη προσέγγιση κάποιου φαινομένου προς ενίσχυση της δικής του άποψης;

Παρατήρησα ότι στην αναφορά σου για τον «Ρωμαιοκαθολικισμό» να υποστηρίζεις ότι το Βατικανό μετά τις Σταυροφορίες «εβραιομασωνοκρατείται». Όμως, ήδη έχει γίνει αναφορά στον Ρόζενμπεργκ, που στην κριτική του εναντίον του Βατικανού μιλά για εμφάνιση του «Σύριου Ιεχωβά», χαρακτηρίζοντάς την ως την «δυστυχία της Ευρώπης» με την μορφή του αντιπροσώπού του, τον «Ετρούσκο Ρωμαίο Πάπα». Αν ψάξεις γιατί τον χαρακτηρίζει «ετρούσκο», θα δεις ότι μιλά, σε σχέση με τους Ετρούσκους, για την ύπαρξη σε αυτούς «μαγικών , συνηθισμένων ‘θρησκευτικών’ πρακτικών της Μέσης Ανατολής», που εκτός ότι –γι’ αυτόν- διάβρωσαν την «άρια» ρωμαϊκή θρησκεία, στην συνέχεια παρεισέφρησαν, τα «ετρουσκικά» αυτά στοιχεία, και στο Βατικανό. Φυσικά, από πού επηρεάστηκε ο Ρόζενμπεργκ έχει ενδιαφέρον. Από ακραίους προτεσταντικούς κύκλους, από τους οποίους ορισμένοι δεν περιορίζουν τις αναφορές τους για «χριστιανοπαγανισμό», όπως ανάφερα ήδη στον Ρωμαιοκαθολικισμό, αλλά και στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Όπως και οι αναφορές για «εβραιομασωνία» ήταν ένας οικείος όρος την περίοδο του Ρόζενμπεργκ (“Juden-Freimaurerei”), ο οποίος χρησιμοποιούσε και ο ίδιος.
Συνεχίζοντας, στο γνωστό για εσένα «παγκόσμιο συνωμοσιολογικό πρόβλημα», αν προστεθούν και τα «Πρωτόκολλα», παραπέμπουν σε «παγκόσμιο συνωμοσιολογικό πρόβλημα» που διατυπωνόταν σε ομιλίες αξιωματούχων, επίσημα έγγραφα, άρθρα εφημερίδων και βιβλία κράτους της Κεντρικής Ευρώπης, κατά την διάρκεια του Μεσοπολέμου και του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου.
Αν και αναφορά στα «Πρωτόκολλα» έχουν γίνει και μεταπολεμικά στην Ελλάδα. Για παράδειγμα, από τον Αυγουστίνο Καντιώτη, στις αρχές του ’50, τότε που ήταν Αρχιμανδρίτης και Ιεροκήρυκας. Πιο συγκεκριμένα, μπορεί ο καθένας να διαβάσει στην σελίδα 34, του βιβλίο του «Σημεία των Καιρών» (Έκδοση, Περιοδικό «Χριστιανική Σπίθα», Αθήνα, 1953):

«Σκοτειναί δυνάμεις εργάζονται δια τον εκφυλισμόν της ανθρωπότητος. Προ πολλών δεκαετηρίδων εδημοσιεύθη βιβλίον πολύκροτον «Τα πρωτόκολλα των σοφών της Σιών», εις το οποίον αποκαλύπτεται η κατά της ανθρωπότητος συνωμοσία».

(Η υπογράμμιση εδώ είναι στο βιβλίο, όχι δική μου)

Αξίζει να αναφερθεί ότι για το –σύμφωνα με τον Καντιώτη- «πολύκροτον βιβλίον», που -σύμφωνα με αυτόν- μέσα σε αυτό «αποκαλύπτεται η κατά της ανθρωπότητος συνωμοσία», σημαντικό ρόλο στην έκδοση, προβολή και διάδοση του στην Γερμανία του Μεσοπολέμου έπαιξε ο Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ.

(“Alfred Rosenberg's 1923 edition [Alfred Rosenberg: "Die Protokolle der Weisen von Zion und die jüdische Weltpolitik" (Munich: Deutscher Volksverlag, 1923)] "gave a forgery a huge boost".” - http://en.wikipedia.org/wiki/The_Protocols_of_the_Elders_of_Zion#German_language_publications)

Η αναφορά μου επίσης στην λέξη Ισραήλ, αγαπητέ trexagireve, μόνο ατυχής δεν είναι. Έγινε σε συγκεκριμένο πλαίσιο. Και δεν πραγματοποιήθηκε από εμένα, αλλά αναφέρεται σε ένα συγκεκριμένο απόσπασμα. Όχι πάντως ενός νεοπαγανιστή, ρωμαιοκαθολικού, μονοφυσίτη ή ανιμιστή… Αναφορές στο «Νέο Ισραήλ», υπάρχουν και κατά την διάρκεια του καθαγιασμού των υδάτων στα Θεοφάνεια και για την Κυριακή των Βαΐων. Και ας δούμε τι αναφέρεται πιο συγκεκριμένα στον Μεγάλο Εσπερινό:

«ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

ΕΝ ΤΩ ΜΕΓΑΛΩ ΕΣΠΕΡΙΝΩ

Ήχος πλ. β'

Δεύτε καί ημείς σήμερον, πάς ο νέος Ισραήλ, η εξ εθνών Εκκλησία, μετά τού Προφήτου Ζαχαρίου εκβοήσωμεν, Χαίρε σφόδρα θύγατερ Σιών, κήρυσσε θύγατερ Ιερουσαλήμ, ότι ιδού ο Βασιλεύς σου, έρχεταί σοι πραϋς καί σώζων, καί επιβεβηκώς επί πώλον όνου, υιόν υποζυγίου, εόρταζε τά τών Παίδων, κλάδους χερσί κατέχουσα ευφήμησον, Ωσαννά εν τοίς υψίστοις, ευλογημένος ο ερχόμενος, Βασιλεύς τού Ισραήλ.»

(πηγή: http://www.analogion.gr/glt/monotonic/Tri/Palms.htm )

Όσον αναφορά για την προέλευση η σελίδα της Αποστολικής Διακονίας έχει άλλη άποψη από την δική σου, για το «νέος Ισραήλ, η εξ εθνών Εκκλησία»:

«Θεολογικοί άξονες μιας γνήσιας λειτουργικής αναγέννησης *
Πέτρου Βασιλειάδη
( * από το βιβλίο του Μετανεωτερικότητα και Εκκλησία, Εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2002, σελ. 88εξ)
Στα σωζόμενα λειτουργικά κείμενα, καθώς και την πατερική παράδοση της Oρθοδοξίας, περισσότερο απ’ ότι στις λοιπές παραδόσεις, είναι πλέον αποδεδειγμένο πως σε κάθε ευχαριστιακή σύναξη δεν επιτελείται κάποια μαγική μυστική τελετή ή έστω και κάποια λατρευτική πράξη ατομικής σωτηρίας, αλλά προληπτικά φανερώνεται η Bασιλεία του Θεού. Όσες φορές με άλλα λόγια η εκκλησιαστική κοινότητα, ο νέος Iσραήλ, ο διασκορπισμένος λαός του Θεού, συνέρχεται «επί το αυτό», γίνεται απτή πραγματικότητα ως αρραβών, αναλαμπή και πρόγευση, το μυστήριο της ερχόμενης Bασιλείας του Θεού, και τα μέλη αυτής της κοινότητας, όλα ανεξαιρέτως, συλλειτουργοί αλλά συντελεστές, έστω και προληπτικά, στην επί γής πραγμάτωση της Bασιλείας του Θεού.»

(πηγή: http://www.apostoliki-diakonia.gr/GR_MAIN/catehism/theologia_zoi/themata.asp?contents=selides_katixisis/contents_Leitoyrgika.asp&main=kat011&file=13.1.htm )

Επίσης, όταν κάποιος επιμένει για συγκεκριμένη εθνική προέλευση, του «Νέου Ισραήλ», ίσως να κατηγορηθεί από ορισμένους ορθόδοξους χριστιανικούς κύκλους για «εθνοφυλετισμό», τον οποίον το Οικουμενικό Πατριαρχείο σε Σύνοδο τον καταδίκασε ως αίρεση.
Τι απάντησε πρόσφατα και ο Οικουμενικός Πατριάρχης, που έχει σχέση με τα παραπάνω (Εφημερίδα «Αγγελιοφόρος», 15 Φεβρουαρίου 2009, σελίδα 23, τίτλος άρθρου «Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος: Η υπόθεση «Βατοπέδι» παραμένει ανοιχτή»):

«- Παναγιότατε, στην εισηγητική σας ομιλία, στη Σύναξη των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών που συγκαλέσατε στις αρχές Οκτωβρίου στην Κωνσταντινούπολη, αναφέρατε ως μία από τις αιτίες της έλλειψης ενότητας που εμφανίζεται, ενίοτε, στην Ορθοδοξία, την ταύτιση της λειτουργίας των Αυτοκέφαλων Εκκλησιών με τα εκάστοτε εθνικά συμφέροντα. Ο Ορθόδοξος κόσμος είναι έτοιμος να αναθεωρήσει την πολιτική του εθνοφυλετισμού;

Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον είναι εκείνο το οποίον είχε την πρωτοβουλίαν να καταδικάση, και μάλιστα διά Μείζονος και Υπερτελούς Συνόδου, τον εθνοφυλετισμόν ως αίρεσιν και ως τοιούτον τον αντιλαμβάνεται και τον απορρίπτει πάντοτε. Η Εκκλησία, ο νέος Ισραήλ είναι ο λαός της Χάριτος, μέσα εις τον οποίον «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Ελλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ», αλλά οι πάντες είναι «εν Χριστώ Ιησού» (Γαλ. 3, 28). Αυτό πιστεύομεν και συμφώνως προς αυτό πολιτευόμεθα με συνέπειαν. Αν υπάρχουν παραφωνίαι, αυταί θα πρέπει να αναζητηθούν αλλού και εκεί να απευθυνθή η σχετική ερώτησις.»

Τα όσα αναφέρθηκαν γύρω από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, είναι ξεκάθαρο από παλαιότερες αναφορές μου σε πιο πλαίσιο έγινε και σε αυτούς αναφορά, και καταλήγοντας θα ήθελα να σου θυμίσω ξανά τι έγραψα στο τέλος ενός άλλου μηνύματος:

«Εν κατακλείδι, αυτός είναι και ο λόγος, αγαπητέ trexagireve, που είπα πρόσφατα: «Επομένως, όταν κάποιος αποδέχεται τέτοιους συλλογισμούς περί προσπάθειας ‘παγανοποιήσης’ του χριστιανισμού, δεν ‘έχει ανακαλύψει την Αμερική’, όπως λέει ο θυμόσοφος λαός, αλλά ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου.» Όπως επίσης, αντιλαμβάνεσαι ότι με την χρήση όρων όπως «Εβραιομασωνία», υπάρχει το ενδεχόμενο ισχυρισμού για ταύτιση ή σύγκλυση απόψεων σ’ αυτό το ζήτημα με κυρίαρχες απόψεις της περιόδου του Γ’ Ράιχ. Και σε μια τέτοια περίπτωση, θεωρώ ότι από τον ασκό του Αιόλου, μπορεί να αποδεσμευτούν τόσο ισχυρές θύελλες ώστε να βρεθούν σε ακόμη δυσχερέστερη θέση, σε σχέση με όσα αναφέρονται για «χριστιανοπαγανισμό», όσοι προσπαθήσουν μετά να τις καταλαγιάσουν.»

Καλό μήνα να ‘χεις!

ΥΓ1: Μιας και έγινε μια αναφορά στο «Νέο Ισραήλ», ας δημοσιοποιήσω και μία προσέγγιση που υπάρχει στην σελίδα «Ορθόδοξος Χριστιανική Γωνιά»
(πηγή: http://www.gonia.gr/gonia.php?article=3273):

«Όταν ο Θεός απεφάσισε να δώσει τον νόμο του, κάλεσε τον Μωϋσή και του είπε: «Θα πας στους Ισραηλίτες και θα τους πεις. Είδατε τι έκανα για σας. Σας έφερα μέχρι εδώ σαν να πετούσατε πάνω σε φτερά αετών. Και τώρα εάν θέλετε να σας δώσω τον νόμο».
Βλέπουμε εδώ ότι ρωτάει ο θεός τον άνθρωπο αν θέλει. Γι’ αυτό και τον ονόμασε Διαθήκη, τον έθεσε δηλαδή στην διάθεση του λαού, αν τον θέλει.
Συνεχίζει ο Θεός, αν θέλουν να τηρήσουν τον νόμο, τότε θα γίνετε για μένα ένα έθνος όπου όλοι οι πολίτες του θα είναι ιερείς «είσεσταί μοι βασίλειον ιεράτευμα».
Διότι θα έχουν την ιερότητα που πηγάζει από τον νόμου μου. «Θα γίνετε ένα έθνος άγιο γιατί θα μετέχετε μέσα από την τήρηση των εντολών στην αγιότητα τη δική μου, στον τρόπο ζωής τον δικό μου, θα γίνετε λαός περιούσιος. Δηλαδή θα γίνετε περιουσία δική μου, μία περιουσία που όπως ο καθένας περιποιείται την περιουσία του, εδώ ιδιαίτερα σαν περιουσία του Θεού θα τον φροντίζω ιδιαίτερα».
Γι’ αυτό και ο απόστολος Πέτρος όταν μεταφέρει τα λόγια αυτά στο νέο Ισραήλ, στην Εκκλησία, ενώ αυτούσια μεταφέρει τα άλλα, «έθνος άγιον, βασίλειον ιεράτευμα» προσθέτει «λαός εις περιποίησιν».
Λαός που ιδιαίτερα περιποιείται ο Θεός.»

(«Ο δεκάλογος, ο νόμος και η χάρη», 2/12/08)

ΥΓ2: Όταν είχα διαβάσει πριν από μέρες την επιχειρηματολογία του αγαπητού europaios2 για το θέμα γύρω από την λατρεία των εικόνων, μου ήρθε στο νου ότι κάτι μου θυμίζει. Και τώρα που είχα λίγη ηρεμία, εύρηκα ! :

«…Και βέβαια, όσοι αποδίδουν την πρέπουσα λατρεία στους θεούς, δεν πιστεύουν ότι ο θεός βρίσκεται μέσα στο ξύλο ή στην πέτρα ή στον χαλκό με τα οποία φτιάχνεται ένα ξόανο, κι ούτε θεωρούν ότι αν ακρωτηριαστεί ένα μέρος του αγάλματος μειώνεται η δύναμη του θεού. Οι πρόγονοί μας έφτιαξαν αγάλματα και ναούς για να τους υπενθυμίζουν την ύπαρξη των θεών` και για να αφιερώνουν από το χρόνο τους όσοι επισκέπτονται τους ναούς και να στοχάζονται τον θεό με καθαρή την καρδιά, ή να προσέρχονται για να προσευχηθούν και να παρακαλέσουν τον θεό, ο καθένας για τις ανάγκες του.
Φτιάχνοντας κανείς την εικόνα ενός φίλου, δεν πιστεύει ότι ο φίλος βρίσκεται μέσα στην εικόνα ούτε ότι τα μέλη του σώματός του έχουν κλειστεί μέσα στην ζωγραφιά` απλώς θεωρεί ότι μέσω της εικόνας δείχνει πόσο τιμά τον φίλο του. »

(Πορφύριος, Κατά Χριστιανών, Εκδόσεις Θύραθεν, σελ. 127)

(Στο πρωτότυπο: «Και γαρ ει τις εικόνα κατασκευάσει φίλου, ουκ εν εκείνω δήπουθεν αυτόν νομίζει τον φίλον είναι ουδέ τα μέλη του σώματος εκείνου τοις της γραφής εγκεκλείσθαι μέρεσιν, αλλά την εις τον φίλον τιμήν δι’ εικόνος δείκνυσθαι» )

Δυστυχώς, για ορισμένους οι Εθνικοί είναι «ειδωλολάτρες», για να μην χρησιμοποιήσω άλλους χαρακτηρισμούς…
Ενώ κάποιοι από αυτούς που τους χαρακτηρίζουν «ειδωλολάτρες» έχουν χαρακτηρισθεί «εικονολάτρες», που για κάποιους σημερινούς εικονοκλάστες θεωρούνται «χριστιανοπαγανιστές»! Φυσικά δεν αναφέρομαι στον αγαπητό trexagireve, αλλά σε παλαιότερη πηγή που παρέπεμψα όποιον ενδιαφέρεται για το περιεχόμενο βιβλίου που διατίθεται από ακραίες προτεσταντικές οργανώσεις.
Και πάλι, για μια άλλη ακόμα φορά: «Επομένως, όταν κάποιος αποδέχεται τέτοιους συλλογισμούς περί προσπάθειας ‘παγανοποιήσης’ του χριστιανισμού, δεν ‘έχει ανακαλύψει την Αμερική’, όπως λέει ο θυμόσοφος λαός, αλλά ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου.»

Καλό μήνα σε όλους και όλες!

Φως! Περισσότερο Φως!

Πιστεύω ότι να ανοίγουμε νέους κύκλους συζήτησης και να αφήνουμε άλλους στην μέση δεν είναι σωστό. Όσον αφορά για το "Απολλώνιο Φως" και τον Ιωάννη Χαραλαμπόπουλο, γιατί σ' αυτόν αναφέρεσαι, έχω και γω κάποια πράγματα και από πηγές ".pdf", πλην μίας από κανονικό βιβλίο, για να δούμε αν τα όσα ανέφερα παλαιότερα κινούνταν απλά σε "θεωρητικά" πλαίσια...
Θα ξεκινήσω από εκεί τότε και μετά θα ξεκινήσει ένας γόνιμος διάλογος γύρω από τα εύλογα ερωτήματα που έχει θέσει παλαιότερα ο αγαπητός gilgamesh..

Καλό μεσημέρι και τα λέμε πιθανώς σε κανά δυο μέρες, από εκεί που σταμάτησε παλαιότερα η συζήτησή μας.

ΥΓ. Καλό μεσημέρι και για τους υπόλοιπους!

Φως! Περισσότερο Φως!

"Επειδή, πιστεύω πολύ σε αυτό που λέγεται επιλογή και όχι επιβολή, διαλέγω να μην είμαι συμμέτοχος σε ένα τέτοιο κλίμα και να επιστρέψω από εκεί που σταμάτησε πραγματικά ο διάλογος, αρχικά με τον αγαπητό trexagireve και στην συνέχεια με τον αγαπητό gilgamesh."

Δεν είπα ότι θα σταματήσω να γράφω στο συγκεκριμένο νήμα. Πόσο μάλλον να αποχωρήσω γενικότερα! Δεν υπάρχει τίποτα πίσω από τις γραμμές. Θεωρώ ο τρόπος γραφής μου είναι ξεκάθαρος…

Τέλος, αγαπητέ trexagireve, η εύλογη απορία σου συνδέεται με την πτυχή που θέλει να μιλήσουμε ο έτερος αγαπητός συνομιλητής gilgamesh. Αν και θεωρώ ότι έμμεσα έχω απαντήσει, λίγο υπομονή γι' αυτό. Δεν μου αρέσει να ανοίγονται εκατό θέματα και να χάνεται το όποιο νόημα μπορεί να βγάλει ο καθένας. Θα αφήσω κάνα δυο μέρες και θα αρχίσω από εκεί που παλαιότερα σταμάτησε η συζήτησή μας.

Καλό βράδι σε όλους και τα ξαναλέμε σύντομα!

ΥΓ. Αγαπητέ europaios2 θα ήθελα να σου πω, με φιλική διάθεση πάντοτε, ότι απλά παρουσίασα ένα συγκεκριμένο απόσπασμα συγκεκριμένου προσώπου, σχετικά με το «Νέο Ισραήλ», σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Όπως επίσης σε συγκεκριμένο πλαίσιο έγινε και η αναφορά μου σε «Εικονομάχους». Πάντως, για τον όρο «Νέος Ισραήλ», αν θέλεις μπορώ να ανοίξω νέο νήμα. Σκοπός μου όμως δεν είναι πάντως να προσβάλω κανένα… Απλά οι αναφορές μου γίνονται για συγκεκριμένους λόγους… Αν όμως πληροφοριακά επιθυμείς να δούμε σχετικές αναφορές για αυτό τον όρο και τις όποιες εξηγήσεις δίνονται, θα ανοίξω νέο νήμα και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.
Καλό βράδι και σε σένα!

Φως! Περισσότερο Φως!

Παρατηρώ με δυσάρεστη έκπληξη την τροπή που αρχίζει να διαγράφεται σ' αυτή την συζήτηση. Την οποία θεωρώ και όχι τόσο σχετική με το ως τώρα περιεχόμενο και πνεύμα...

Επειδή παρατήρησα κάποιος να μιλάει για "αγιοποιήσεις" Ρωμαίων Αυτοκρατόρων και υποβάθμιση του ρόλου -ποιών;- κατά την διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο, κάτι το οποίο δεν είναι έτσι και αλλιώς το παρόν θέμα συζήτησης, ας ξεκαθαρίσει ποιους ονομαστικά από τους συμμετέχοντες νομίζει ότι το κάνουν. Γιατί δεν περιορίστηκε στον Sesostris, αλλά με τον δεύτερο πληθυντικό εννοεί και άλλους...

Αν και είμαι της άποψης ότι τέτοια επιχειρήματα μπορούν να γυρίσουν μπούμερανγκ και συντηρούν ένα στείρο ακραίο δυϊσμό -του τύπου ή εμείς ή οι άλλοι- αποφάσισα να μην συμμετέχω μέχρι να είναι δυνατή η αρμόζουσα ροή της συζήτησης, ανεξάρτητα από τις όσες διαφοροποιήσεις και διαφωνίες μπορεί να υπάρχουν.

Επίσης, θεωρώ τέτοιου είδους αντιδικίες άσκοπη σπατάλη χρόνου και ενέργειας. Έχει γίνει σαφές από τα γραφόμενα μου, ότι δεν θεωρώ τον εαυτό μου έναν περιφερόμενο "Απόστολο των Εθνικών", που με μία πύρινη ρομφαία καυστικών επιχειρημάτων προσπαθώ να οδηγήσω στα Τάρταρα μιαρούς άπιστους... Διότι, μόνο λύπηση μου προκαλεί όταν στην καθημερινή ζωή τόσοι προσπαθούν να γίνονται αρεστοί ή μισητοί σε άλλους. Πόσοι ενέργεια σπαταλούν έτσι, αντί να προσπαθούν να είναι όντως οι Εαυτοί τους;

Προσωπικά, ως κοινωνός μίας θέασης της πολυδιάστατης πραγματικότητας και αφουγκράζοντας την αρμονία που εκπηγάζει στο φαινομενικό χάος της καθημερινότητας, επιχειρώ να εστιάζω την αλληλεπίδρασή μου στα σημεία τομής που αναδεικνύουν ένα γόνιμο διάλογο και διαφορετικές πτυχές και όχι στα σημεία τριβής που σφίγγουν ακόμη περισσότερο τους κόμπους στον βραχνά του όποιου Εαυτού...

Επειδή, πιστεύω πολύ σε αυτό που λέγεται επιλογή και όχι επιβολή, διαλέγω να μην είμαι συμμέτοχος σε ένα τέτοιο κλίμα και να επιστρέψω από εκεί που σταμάτησε πραγματικά ο διάλογος, αρχικά με τον αγαπητό trexagireve και στην συνέχεια με τον αγαπητό gilgamesh. Αφού πω ένα ευχαριστώ και στον europaios2 για το καλωσόρισμα, η προσέγγισή μου δεν ήταν θεολογική. Αλλά αυτό που προσπάθησα να δείξω στο trexagireve ήταν το πως επιχειρήματα τύπου "χριστιανοπαγανισμού" ανοίγουν τους ασκούς του Αιόλου. Πάντως ανάδειξες μία ενδιαφέρουσα πτυχή του ζητήματος, η οποία θα είχε ενδιαφέρον να συζητηθεί σε άλλο νήμα αν γίνεται.

Όμως, γενικότερα θα διαλέξω την σιωπή για τους παραπάνω λόγους που έχω ήδη αναφέρει.

Καλό μεσημέρι σε όλους!

ΥΓ. Σε όλους τους μαθητευόμενους μάγους και ιεροεξεταστές,
Με συμπόνια...

Φως! Περισσότερο Φως!

Σχεδόν στο τέλος του προηγούμενου μηνύματος, ήθελα να πω "σύγχρονα θρησκειοποιημένα ιδεολογικά και πολιτικά ή πολιτικοποιημένα θρησκευτικά ρεύματα", αντί της διπλής επανάληψης της λέξης "ρεύματα".

Τα λέμε σε λίγες μέρες!

Επίσης, αγαπητέ europaios2, αφού σε ευχαριστήσω για την αναλυτική τοποθέτησή σου και γενικότερα για την απάντησή σου, θα ήθελα να πω τα εξής:

Ρίχνοντας μιας σύντομη ματιά στην απάντησή σου, το θέμα αναφοράς δεν ήταν γύρω από τα όποια πολιτικά κίνητρα, αλλά για τις επιρροές σε διάφορα ρεύματα σκέψης και νοοτροπίες. Άλλο ένα πιο πρόσφατο παράδειγμα: Ποιος ο εκκοσμικευμένος τρόπος χρήσης και ποιες οι εκκοσμικευμένες τύπου επιρροές της Αγίας Γραφής στο έργο του Χομπς "Λεβιάθαν";

Επίσης, τονίζω ότι έγινε αναφορά περισσότερο στην συγκεκριμένη αβρααμική θρησκεία μέσα από θρησκειολογικό και όχι θεολογικό πρίσμα.

Παράλληλα, ποιες είναι οι επιρροές των εκκοσμικευμένων Αποκαλυπτικών χιλιαστικών κινημάτων του Μεσαίωνα; Βεβαίως, σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχουν πολιτικά κίνητρα και γενικά κάποιες συγκεκριμένες κοινωνιολογικοί και ιστορικοί παράμετροι για την διαμόρφωσή τους. Αλλά τι υπήρξε το πρωτόλειο υλικό;

Και για μένα το σημαντικότερο ερώτημα: Υπάρχει ο κίνδυνος να κάνουν την εμφάνιση τους ξανά ανάλογα κινήματα στις μέρες μας; Ιδίως, όταν τόσοι βλέπουν το τέλος του παρόντος κόσμου και για ορισμένους από αυτούς την αναμενόμενη εμφάνιση μίας "Νέας Τάξης Πραγμάτων";
Μην ξεχνάμε, ακόμα, και την περίπτωση της Χριστιανικής Δεξιάς στις ΗΠΑ...

Καλό σας βράδι!

ΥΓ1: Αγαπητέ europaios2, με αφορμή το σχόλιό σου σε δήλωση του Μπιν Λάντεν.

Πράγματι, η δήλωση του Λάντεν έχει και πολιτικές προεκτάσεις. Αλλά, τι επηρέασε τον εξτρεμιστικό ισλαμισμό του; Μονάχα η δυτικής επιρροής -και νεωτερικού τύπου- "πολιτικοποίηση" ενός συγκεκριμένου φονταμενταλιστικού μορφώματος, το οποίο έχει καταδικαστεί ακόμα και από αριθμό θρησκευόμενων μουσουλμάνων;

Αν κάποιος το βλέπει δυϊστικά, ίσως να παραμείνει στις όποιες δυνατές αμφισημίες υπάρχουν. Αλλά το ζήτημα εδώ δεν είναι ο προσδιορισμός ή η απόδειξη της όποιας "ανώτερης" θρησκείας, αλλά οι άμεσες προελεύσεις των όποιων επιρροών -αυτό ήταν και το αντικείμενο συζήτησης αυτού του νήματος- και αν αυτές είναι κυρίως παγανιστικές ή όχι.

Δηλαδή, μπορεί κάποιος να πει ότι τα εκκοσμικευμένα Αποκαλυπτικά χιλιαστικά ρεύματα -Μεσαιωνικού τύπου ή τα πιο πρόσφατα- είναι παγανιστικής προέλευσης;
Για τις πολιτικές θρησκείες, μεταξύ άλλων, δεν είναι νεωτερικής προέλευσης;

Πως τότε ταυτίζεται ο Παγανισμός με συγκεκριμένο ιδεολογικό-πολιτικό ρεύμα, ιδίως για να θιχτούν άνθρωποι που ενδιαφέρονται και θρησκευτικά γι' αυτόν;

Από την πλευρά σου, θεωρώ ότι προσπάθησες και κατά κάποιον τρόπο θεολογικά να δείξεις ότι κατ’ επέκταση θα ήταν άστοχη η ταύτιση της θρησκείας στην οποία πιστεύεις με ανάλογα ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα. Πως παρατηρώ όμως αρκετοί που αυτοπροσδιορίζονται ως ομόδοξοί σου να προσπαθούν να αποδώσουν, ακόμα και θρησκευτικού τύπου, παγανιστική χροιά σε συγκεκριμένο πολιτικό ρεύμα; Και κυρίως επιχειρούν να θολώσουν τις γραμμές μεταξύ τους;

Απλά ήθελα να δείξω ότι όσοι επιχειρούν τέτοιες ταυτίσεις ασχολούνται με ζητήματα, τα οποία μπορούν να φέρουν σε δύσκολη θέση τους ίδιους που επιλέγουν να υιοθετούν και να συντηρούν τέτοιου είδους απόψεις σε βάρος αλλόθρησκων. Ακόμα χειρότερα, για μένα, αποπροσανατολίζουν τις προσπάθειες μίας πιο δόκιμης προσέγγισης για διάφορα ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα της εποχής μας. Πόσο μάλλον για γεωπολιτικές και πολιτικές τρέχουσες εξελίξεις.

Νομίζω ότι μία απόπειρα τύπου "συμμετρικής ανθρωπολογίας" για τον εντοπισμό στοιχείων που άπτονται ζητημάτων που ταλανίζουν τον σημερινό κόσμο είναι πιο δόκιμη από την όποια προσέγγιση κυρίως προερχόμενη από σύγχρονα θρησκειοποιημένα ιδεολογικά και ρευμάτα ή πολιτικοποιημένα θρησκευτικά ρεύματα.

Και πάλι καλό σου βράδι!

ΥΓ2: Αγαπητοί συνομιλητές, σύντομα θα ξεκινήσω από εκεί που σταμάτησα την τελευταία φορά. Με τον αγαπητό trexagireve και για τον Βενιζέλο. Μέχρι τότε...

Καλά βράδια και μέρες σε όλους σας!

Φως! Περισσότερο Φως!

Ευχαριστώ πραγματικά για τα καλά σου λόγια, αλλά θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα.
Κατ’ αρχήν, θα έχεις ήδη διαπιστώσει ότι προσωπικού τύπου αντιδικίες και άσκοπες τριβές είναι για μένα μονάχα λόγοι για να αποπροσανατολίζουν και να εκτροχιάζουν κάποιον από το οδοιπορικό μίας νηφάλιας ιχνηλασίας ενός φαινομένου, που την θεωρώ ως αναγκαία συνθήκη για την διεξαγωγή κάποιων γόνιμων για την σκέψη συμπερασμάτων.
Επομένως, μέτρον άριστον .
Θα ήθελα να προσθέσω ότι συμφωνώ ότι διαφωνούμε, ίσως σε περισσότερα πράγματα απ’ ότι θεωρείς ο ίδιος. Πάντως, να γνωρίζεις ότι στην όποια πολεμική μου, στόχος μου είναι μία διεισδυτικότερη κριτική ματιά πάνω στα φαινόμενα, αντί να είναι ένας φαύλος κύκλος κοινότυπων εκφράσεων και απλής παράθεσης στοιχείων. Και όπως έχω πει, η διαφωνία δεν είναι άσχημο πράγμα.
Όπως διάβασα και κάπου αλλού, η απλή παράθεση στοιχείων δεν αποτελούν την προϋπόθεση ανάπτυξης ενός ορθώς δομημένου συλλογισμού, μιας και βασική προϋπόθεση να συμβεί το τελευταίο, θα συμπλήρωνα εγώ, είναι μία εσώτερη ενδοσκόπηση σε δεδομένα και απόψεις, με μία διάθεση δημιουργικής ανάπτυξης συλλογισμών. Αυτό είναι που με ενδιαφέρει πραγματικά. Η έρευνα για την έρευνα!
Τέλος, αποφεύγω η συγκεκριμένη συζήτηση να παρεκτραπεί σε μία θεολογικού τύπου αντιπαράθεση μιας και θεωρώ ότι δεν θα πρόσφερε σ’ αυτήν την περίπτωση κάτι το ουσιώδες. Γι' αυτό προσπαθώ η όλη προσέγγισή μου να κινείται σε πεδία που πιο πολύ σχετίζονται με την ιστορία και τις κοινωνικές επιστήμες, παρά με την θεολογία. Προσπαθώντας την ίδια στιγμή, όσο γίνεται βέβαια, να έχω μία διάθεση μετααφηγηματική.
Για αυτό τον λόγο, σε όσες περιπτώσεις θα αγγίξω θέματα που σχετίζονται με τις όποιες θρησκείες, ιδίως τις αβρααμικές, ξεκαθαρίζω ότι αυτές θα έχουν ένα θρησκειολογικό προσανατολισμό.

Καληνύχτα!

ΥΓ1: Αγαπητέ gilgamesh, ελπίζω να πηγαίνουν όλα καλά. Στις ερχόμενες μέρες ξεκινά και ο επόμενος κύκλος . Εύχομαι να βρήκες την βιβλιογραφία ενδιαφέρουσα και αναμένω και το δικό σου επιμύθιο γι’ αυτόν τον κύκλο. Και μία διόρθωση: «σημειολογία» αντί «σημασιολογία»… Αλλού το είχα το μυαλό μου!

ΥΓ2: Αγαπητέ europaios2, απλά με αφορμή την τροπή που πήρε η συζήτηση και σε συνδυασμό με τα ζητήματα που θίχτηκαν, θα ήθελα απλά να δω και μία άλλη προσέγγιση στον προβληματισμό μου που απευθυνόταν πιο πολύ σε σένα. Εκ των προτέρων θα ήθελα να γνωρίζεις ότι μιας και δεν επιθυμώ την όποια μεγάλη παρέκκλιση από το κεντρικό θέμα αναφοράς αυτού του νήματος, πιο πολύ θα διαβάσω την απάντησή σου με ενδιαφέρον, παρά θα την προσεγγίσω ως την θρυαλλίδα για μία νέα και ,πόσο μάλλον, θεολογικού τύπου συζήτηση. Με λίγα λόγια, με την ησυχία σου και γράψε αυτά που θέλεις όποτε μπορέσεις.

ΥΓ3: Βεβαίως, θα συνεχίσω την επόμενη φορά αναπτύσσοντας κάποιες απόψεις μου, με αφορμή κάποια αναφορά στον Βενιζέλο. Θα είναι και ένα είδους αφετηρίας, για ό,τι προκύψει στην συνέχεια.

Καλό βράδι!

Φως! Περισσότερο Φως!

Μου δίνεις την ευκαιρία να σε ρωτήσω κάποια πράγματα, με αφορμή την διευκρινιστική σου παρέμβαση.

Σ’ αυτήν λοιπόν αναφέρεις ότι ο Θεός δεν ξεχώρισε έθνος ή φυλή.

Πως προσεγγίζεις το παρακάτω εδάφιο της Γένεσις (21:12-13); :

«12 είπε δε ο Θεός τω Αβραάμ· μὴ σκληρὸν έστω εναντίον σου περὶ του παιδίου και περὶ της παιδίσκης· πάντα αν όσα είπη σοι Σάρρα, άκουε της φωνης αυτής, ότι εν Ισαὰκ κληθήσεταί σοι σπέρμα. 13 και τον υιόν δε της παιδίσκης ταύτης εις έθνος μέγα ποιήσω αυτόν, ότι σπέρμα σόν έστιν .»

(πηγή: http://www.myriobiblos.gr/bible/ot/chapter.asp?book=1&page=21)

Επειδή έχω γνώση ότι μπορεί να έχει και μία «προφητική διάσταση» για τον ερχόμενο Μεσσία, πάντως αναφέρεται σε «εις έθνος μέγα», ακόμα και αν σχετίζεται με τον Νέο Ισραήλ.

Με την σημερινή έννοια που έχει η λέξη «έθνος», ίσως εν μέρει να ισχύει. Όμως, αν και το σπέρμα Αβραάμ διαθέτει μία πνευματική διάσταση, όσοι είναι Νέος Ισραήλ δεν θεωρούνται «επομένως κληρονόμοι του, σύμφωνα με την υπόσχεση»; Μεταξύ άλλων, εκτός από «κληρονόμοι της βασιλείας των ουρανών», να είναι «εις έθνος μέγα»; Γιατί επίσης, αν και δεν υπάρχει αναφορά για συγκεκριμένη φυλή, γιατί ο Νέος Ισραήλ θεωρείται «γένος εκλεκτό» και «έθνος άγιο» ;

Ας δούμε και τα σχετικά εδάφια:

Παύλου, Προς Γαλάτας Επιστολή (3:26-29) :

«26 πάντες γαρ υιοὶ Θεού έστε δια της πίστεως εν Χριστώ Ιησού· 27 όσοι γαρ εις Χριστὸν εβαπτίσθητε, Χριστὸν ενεδύσασθε. 28 ουκ ένι Ιουδαίος ουδὲ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδὲ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ· πάντες γὰρ υμείς εις έστε εν Χριστώ Ιησού. 29 ει δε υμείς Χριστού, άρα τού Αβραὰμ σπέρμα εστὲ και κατ' επαγγελίαν κληρονόμοι .»

(πηγή: http://www.myriobiblos.gr/bible/nt2/galatians/3.asp)

Πέτρου Επιστολή Α’ (2: 6-10):

«6 διότι περιέχει εν τη γραφή· ιδοὺ τίθημι εν Σιὼν λίθον ακρογωνιαίον, εκλεκτὸν, έντιμον, και ο πιστεύων επ' αυτώ ου μη καταισχυνθή, 7 υμίν ουν η τιμὴ τοίς πιστεύουσιν, απιστούσιν δε λίθον όν απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος εγενήθη εις κεφαλὴν γωνίας καὶ λίθος προσκόμματος καὶ πέτρα σκανδάλου· 8 οι προσκόπτουσι τω λόγῳ απειθούντες, εις ο και ετέθησαν. 9 Υμείς δε γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαὸς εις περιποίησιν, όπως τας αρετὰς εξαγγείλητε του εκ σκότους υμάς καλέσαντος εις το θαυμαστὸν αυτού φως· 10 οι ποτε ου λαὸς, νυν δε λαὸς Θεού, οι ουκ ηλεημένοι, νυν δε ελεηθέντες .»

(πηγή: http://www.myriobiblos.gr/bible/nt2/peter_1/2.asp)

Επομένως, γίνεται ξεκάθαρη αναφορά για έναν νέο λαό, ο οποίος είναι «γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός εις περιποίησιν» , μόνο στην βασιλεία των ουρανών;

Για να είμαι ειλικρινής, αν όλα αυτά παρέμεναν μονάχα σε ένα θρησκευτικό επίπεδο και με ένα αλληγορικό περιεχόμενο, δεν θα προβληματιζόμουν αρκετά. Θα είχα αρκεστεί απλά σε μία γόνιμη, θρησκειολογικού και θεολογικού τύπου αντιπαράθεση. Αυτό που με προβληματίζει όμως, αν υπάρχει η περίπτωση κάποιοι πιστοί να τα προσέγγισαν κυριολεκτικά και κοσμικά. Μην ξεχνάμε ότι τότε έκανε και την εμφάνισή του και η έννοια «αιρετικός» και διώχθηκαν εκτός των αιρετικών, ιστορικοί λαοί, όπως οι «σταυρωταί του Κυρίου» Ιουδαίοι και οι «Έλληνες ειδωλολάτραι». Αν και υπάρχει, γενικότερα, και το ενδεχόμενο για «οιδιπόδειο σύμπλεγμα» που έχουν ορισμένοι νέοι προσήλυτοι ή νεοφώτιστοι, που στο ζήλο τους να οικοδομήσουν έναν «νέο κόσμο», βγάζουν τα μάτια τους…

Ακόμα με προβληματίζει ότι σε κάποιους κοντινότερους αιώνες, με τον εκκοσμικευμένο εσχατολογικό χιλιασμό να καραδοκεί, όταν κάποιοι άκουγαν για «άγιο έθνος» και «γένος εκλεκτό», προσδίδοντας σε αυτό ένα νέο περιεχόμενο, επιχείρησαν να ρίξουν στο «πυκνότατον σκότος του Άδου», όποιον «αιρετικό» ή «αμαρτωλό» δεν δεχόταν το δόγμα τους ή όποια «δαιμονικά έθνη», δεν είχαν θέση στην «χιλιόχρονη βασιλεία» τους επί της Γης.

Και για ποιο λόγο με προβληματίζει; Γιατί δεν μιλάμε για ρεύματα αντιλήψεων και νοοτροπιών που κινούνται σε περιθωριακές ομάδες. Αντίθετα, σε περιόδους κρίσεων εμφανίζονται επίγειοι «σωτήρες» που κηρύσσουν ότι το «κακό» θα εξαλειφτεί από την ρίζα του στον επίγειο παράδεισο που ευαγγελίζονται.

Ακόμα, μετά την τελευταία φράση από εδάφιο του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, «Οι δε κληρονόμοι της βασιλείας των ουρανών θα εκδιωχθούν και ριφθούν εις το πυκνότατον σκότος του Άδου», ακολουθεί η δήλωση: «Γι’ αυτό έχουμε τον ‘νέο Ισραήλ’, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με τους Εβραίους!».

Ποιοι να ριφθούν στο «πυκνότατον σκότος του Άδου»; Οι «πρώην» κληρονόμοι; Δηλαδή οι Εβραίοι; Και κατ’ επέκταση να απορριφθεί η παλαιοβιβλική κληρονομιά;

Σε περίπτωση καταφατικής απάντησης, τότε υπάρχει το εδάφιο του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου (4: 22):

«υμείς προσκυνείτε ο ουκ οίδατε, ημείς προσκυνούμεν ο οίδαμεν· ότι η σωτηρία εκ των Ιουδαίων εστίν ».

(πηγή: http://www.apostoliki-diakonia.gr/bible/bible.asp?contents=new_testament/contents_ioanni.asp&main=ioanni&file=1.4.4.htm)

Δηλαδή, «εσείς προσκυνείτε εκείνον τον οποίον δεν ξέρετε, εμείς προσκυνούμε εκείνον τον οποίον ξέρουμε, διότι η σωτηρία είναι εκ των Ιουδαίων».

Εκτός που βλέπουμε μία άλλη εκδοχή για τον «Άγνωστο Θεό», δεν αφήνει να εννοηθεί ότι πρέπει να υπάρχει αναγνώριση για τον ρόλο των Ιουδαίων στο ζήτημα της σωτηρίας;

Η Αγία Γραφή, για μένα από θρησκειολογικής άποψης σωστά, δεν πρέπει να συμπεριλαμβάνει και την Παλαιά Διαθήκη;

Τι αναφέρει λοιπόν ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως στην «Ιερή Κατήχηση της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ήτοι της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας» (Κεφάλαιο Β, Περί των Αγίων Γραφών) :

« Γιατί η Αγία Γραφή ονομάζεται Παλαιά και Καινή Διαθήκη;
Η Αγία Γραφή, δηλ. τα ιερά βιβλία , ονομάζονται Παλαιά και Καινή Διαθήκη, διότι περιέχουν τις διαθήκες που πρόσφερε ο Θεός στους ανθρώπους. Στην μεν Παλαιά Αγία Γραφή περιέχονται οι τρεις διαθήκες που πρόσφερε ο Θεός στον άνθρωπο, δηλ. α) η π ρ ω τ ό γ ο ν η δ ι α θ ή κ η , στον παράδεισο, την οποία παρουσίασε όταν είπε: «Από κάθε δένδρο του παραδείσου μπορείτε να φάγετε, αλλά από το δένδρο της γνώσης του καλού και του κακού δεν μπορείτε· γιατί την ημέρα που θα φάτε από αυτό θα παραδοθείτε στο θάνατο». Με την Διαθήκη αυτή θα μπορούσε ο άνθρωπος να γίνει αθάνατος αν την τηρούσε, αν όμως παράβαινε την εντολή τότε θα γινόταν θνητός. Ο Σειράχ λεει: «Πρόσθεσε σ’ αυτούς επιστήμη και νόμο ζωής, και έθεσε ενώπιόν τους μια Διαθήκη που ήταν αιώνια, αλλά και τους υπέδειξε Τις κρίσεις Του» (Σειράχ 17:11-12). β) Στην Π.Δ. περιέχεται επίσης και η π α τ ρ ι α ρ χ ι κ ή δ ι α θ ή κ η, την οποία πρόσφερε ο Θεός στον Αβραάμ , όταν του φανερώθηκε και του είπε: «Εγώ είμαι ο Θεός σου, κοίταξε να με ευαρεστήσεις και να γίνεις άμεμπτος, και Εγώ θα θέσω τη διαθήκη μου ανάμεσά σου και ανάμεσα στο σπέρμα σου στις γενεές που θα ακολουθήσουν ύστερα από σένα, ώστε να υπάρχει ως αιώνια διαθήκη ο Θεός σου και σε σένα και στο σπέρμα μετά από σένα» (Γεν. 15:18 και 17:1-21). γ) Τέλος υπάρχει στην Π.Δ. και η δ ι α θ ή κ η τ ο υ Μ ω ϋ σ ή του Προφήτη, με την οποία έδωσε ο Θεός το Νόμο στους υιούς Ισραήλ και μάλιστα είπε στον Μωϋσή, «Γράψε για σένα τα ρήματα αυτά, γιατί επάνω σε τούτα βασίζω τη Διαθήκη μου προς σε σένα και προς τον Ισραήλ» (Εξ. 34:27, πρβλ. και 19:5, και 23:22). [Σημείωση: εκτός από τις Διαθήκες αυτές αναφέρονται στην Παλαιά Διαθήκη και άλλες , τις οποίες έδωσε ο Θεός στους ανθρώπους, όπως π.χ. ήταν εκείνη την οποία έδωσε στο Νώε (Γεν. 6:18, 9:9-16, και στον Αβραάμ και στον Ιακώβ]. Στην Καινή Αγία Γραφή περιέχεται η Κ α ι ν ή Διαθήκη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, η οποία επικυρώθηκε με το ίδιο Του το αίμα (Ματθ. 26:28, Μαρκ. 14:24 και Λουκ. 22:20) και η οποία προσφέρει αιώνια ζωή σε κάθε ένα που πιστεύει στον Χριστό. «Όποιος πιστεύει και βαπτισθεί, θα σωθεί, όποιος όμως απιστήσει θα κατακριθεί» (Μαρκ. 16:16). Η Διαθήκη αυτή ξεπερνάει όλες τις άλλες διαθήκες, διότι είναι Διαθήκη που προσφέρει χάρι και σωτηρία . Ο Απόστολος Παύλος λεει: «Τώρα όμως η λειτουργία που ανέλαβε ο Ιησούς είναι τόσο ανώτερη όσο ανώτερη είναι και η Διαθήκη για την οποία Εκείνος είναι ο Μεσίτης κι η οποία βασίζεται σε ανώτερες υποσχέσεις· γιατί αν η πρώτη εκείνη διαθήκη ήταν τέλεια, δεν θα υπήρχε θέση για τη δεύτερη» (Εβρ. 8:6-7).»

(πηγή: http://www.saintjohnthebaptist.org/articles/SACRED_CATECHISM_INTRO.html)

Αυτό που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι αν και η Καινή Διαθήκη θεωρείται ανώτερη, λόγω του ότι επικυρώθηκε με το αίμα του Ιησού Χριστού – δηλ. το «Άγιο Αίμα» - “Sanctus Sanguis”- δεν απορρίπτεται κατά κανένα τρόπο η ύπαρξη της Παλαιάς Διαθήκης στην Αγία Γραφή.

Αργότερα υποστηρίζεται ότι το «Νέο Ισραήλ» δεν αναφέρεται σε κάποιο συγκεκριμένο έθνος, αλλά είναι οι απανταχού Χριστιανοί. Με μία στενή σημασία του όρου, όπως αυτός αναφέρεται στις ημέρες μας, ίσως ισχύει. Αλλά το ζήτημα είναι αν γινόταν χρήση του όρου «χριστιανικού έθνους» στο παρελθόν, ο οποίος να βασίζεται κατά κάποιο τρόπο και στην Ορθόδοξη Χριστιανική Παράδοση.

Ας παρουσιάσω, δύο αποσπάσματα από την ελληνική Βικιπαίδια (Από την Ελληνικότητα του Βυζαντίου).

Σε μία παραπομπή υπάρχει το απόσπασμα από τον τόμο 46, της Εγκυκλοπαίδειας Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα [Δίας, 2004], από το λήμμα «Βυζάντιο»:

«… η στενή έννοια της εθνικής προέλευσης δεν απέκτησε στο Βυζάντιο καθοριστική σπουδαιότητα… Η υπερεθνική αυτή συνείδηση της αποστολής της Αυτοκρατορίας, η καθαρά οικουμενική χριστιανική συνείδηση , δεν μπορούσε να αποδυναμωθεί, ή απορροφηθεί… από την εθνική συνείδηση μιας μόνο εθνότητας. Ο Ρωμαίος ή Βυζαντινός… αγωνιζόταν να πραγματοποιήσει το όραμα της συνένωσης ολόκληρης της Οικουμένης στην ίδια Αυτοκρατορία …»

Επομένως, η χρήση του έθνους την περίοδο εκείνη θα είχε μία συγκεκριμένη σημασία, ευρύτερη από την δική μας εποχή.

Αυτό φαίνεται και από το απόσπασμα από τις σελίδες 40-41, του βιβλίου της Ελένης Γλυκατζή-Αβερλέρ «Η Πολιτική Ιδεολογία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας» [Ψυχογιός, 1992]:

«Αυτό δείχνουν και τα λόγια του Λέοντα ΣΤ’ (886-912), που εμψυχώνει τους διοικητές του λέγοντας ότι ‘οφείλουν να είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τη ζωή τους για την πατρίδα και την ορθή χριστιανική πίστη, όπως και οι στρατιώτες τους, που με την κραυγή: ‘Ο Σταυρός θα νικήσει’, πολεμούν σαν στρατιώτες του Χριστού, του Κυρίου μας , για τους γονείς, για τους φίλους, για την πατρίδα, για ολόκληρο το χριστιανικό έθνος '».

Ακόμη και εδώ σ’ αυτή την περίπτωση η έννοια της πατρίδας μπορεί να έχει μία ευρύτερη έννοια, βλέπετε Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αυτό σημαίνει ότι δεν υπήρχαν τότε πατρίδες; Και όπως φαίνεται, γίνεται αναφορά σε «χριστιανικό έθνος».

Μέσα από αυτό το πρίσμα ο Νέος Ισραήλ, ήταν ένα νέο έθνος χριστιανών με την Καινή –Νέα- Διαθήκη της και με λάβαρο το «Εν Τούτω Νίκα», προφύλασσαν την ορθή πίστη. Την ίδια στιγμή αγωνίζονταν για το όραμα της Οικουμένης στην ίδια Αυτοκρατορία, με προπύργιο την Νέα Ρώμη. Αν και υπήρχαν διαφορές με την Δυτική Ευρώπη, και αυτή με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, είχε ένα ανάλογο όραμα. Αυτά τα οράματα, σε συνδυασμό με την άνοδο του Προτεσταντισμού και ενός εκκοσμικευμένου Αποκαλυπτικού χιλιασμού, πως έκαναν την εμφάνισή τους αιώνες μετά στην Ευρώπη;

Τέλος, κλείνοντας θα ήθελα να παραθέσω τα αποσπάσματα δύο ποιημάτων του Άγιου Γρηγόριου του Θεολόγου κατά την διάρκεια της προσφώνησης στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο από τον Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεου- με αφορμή την επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Δημητρίου Ναυπάκτου τον περασμένο Νοέμβριο:

«Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, προκάτοχός Σας στον θρόνο, εξύμνησε την Νέα Ρώμη με ωραίους λόγους. Αυτήν την ώρα θα χρησιμοποιήσω μερικούς στίχους του από τρία ποιήματά του, σε μετάφραση, επειδή η γραφή τους είναι αρχαιοπρεπής, πού δείχνουν την δόξα της Κωνσταντινουπόλεως-Νέας Ρώμης. Σε ένα ποίημά του χαρακτηρίζει την Κωνσταντινούπολη-Νέα Ρώμη ως έναστρο ουρανό πού είναι λαμπρότερος από την γη. Γράφει:
«Κλεινή καθέδρα τού Κωνσταντίνου τού μεγάλου,
Ρώμη νεότερη πού τόσο ξεπερνάς τις πόλεις
όσο τη γη ο αστροστολισμένος ουρανός ».
Σε άλλο ποίημά του, αναφερόμενος στην Νέα Ρώμη, την χαρακτηρίζει ως τον δεύτερο οφθαλμό της οικουμένης. Γράφει:
«Της οικουμένης το ένδοξο, ω άνδρες μάτι,
το δεύτερο πού ως βλέπω κόσμο κατοικείτε,
γήϊνα στολίδια και θαλασσινά φοράτε,
νέα Ρώμη, νέων ευγενών πατρίδα ,
πόλη τού Κωνσταντίνου, στήριγμα τού Κράτους».

(πηγή: http://www.parembasis.gr/2008/08_11_11.htm)

Ποια και ποιών « νέων ευγενών πατρίδα» (το «ευγενών» από «ευ-γένος»);
Και η αναφορά στην Νέα Ρώμη, ως «έναστρο ουρανό που είναι λαμπρότερος από την γη», έμμεση αναφορά στην «Ουράνια Ιερουσαλήμ»; Και ποια ονομαζόταν Νέα Σιών και Νέα Ιερουσαλήμ;

Εν κατακλείδι, η Νέα Διαθήκη του Θεού είναι με τον άνθρωπο γενικά ή με όσους δηλώσουν πίστη στον Χριστό, δηλαδή ανήκουν στο Νέο Ισραήλ; Και όσοι άνθρωποι δεν δεχτούν; Τι θα συμβεί; Θα ριφθούν στο «πυκνότατον σκότος του Άδου» παρέα με τους πρώην κληρονόμους της Παλαιάς Διαθήκης;

Αγαπητέ europaios2, δεν θέλω να σε φέρω σε δύσκολη θέση. Το ζήτημα εδώ δεν είναι οι όποιες αλληγορικές και θεολογικές ερμηνείες που μπορεί να υπάρχουν. Αυτό που με ανησυχεί είναι τι επιρροή είχαν σε βάθος αιώνων οι εκκοσμικευμένες τους μεταλλάξεις και εκδοχές, σε συνάρτηση με συγκεκριμένες ιστορικές, πολιτισμικές και κοινωνικές διεργασίες και εποχές.

Καλό μεσημέρι!

ΥΓ1: (Πηγή Βικιπαίδια: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%97_%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%92%CF%85%CE%B6%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BF%CF%85#cite_ref-8)

ΥΓ2: Μία ευρύτερη χρήση του έθνους με θρησκευτικό περιεχόμενο γίνεται ακόμα και στην Μέση Ανατολή, όπως στην περίπτωση του Μπιν Λάντεν, δίχως να σημαίνει ότι όλοι όσοι μουσουλμάνοι κάνουν ανάλογη χρήση αυτής της έννοιας είναι συμπαθούντες ή οπαδοί αυτού:

«Η Αμερική προετοιμάζεται τώρα για μια νέα φάση της σταυροφορίας κατά του ισλαμικού κόσμου. Αυτή τη φορά, στόχος είναι οι μουσουλμάνοι του Ιράκ. Στόχος είναι η διάσπαση του έθνους (των μουσουλμάνων)».

(πηγή: http://www.enet.gr/online/online_text/c=111,dt=20.10.2002,id=34897648,42779760,57093616)

ΥΓ3: Αγαπητέ trexagireve, σύντομα θα πω κάποια πράγματα με αφορμή το τελευταίο σου μήνυμα σε εμένα. Αν και θεωρώ ότι εν μέρει κάλυψα κάποια ζητήματα σ’ αυτό, υπόσχομαι ότι θα είμαι σύντομος!

Φως! Περισσότερο Φως!

Ανακεφαλαιώνοντας, υποστήριξα ότι στην όποια θεωρούμενη από κάποιους ως μεταφυσική προέκταση του συγκεκριμένου ιδεολογικού και πολιτικού ρεύματος που εμφανίστηκε στην Γερμανία του Μεσοπολέμου, συμπεριλαμβάνονται λίγο-πολύ τα ακόλουθα στοιχεία:

α) Η πρώτη προσπάθεια εδραίωσης, και όχι αναβίωσης, ενός «Μύθου του Αίματος», ο οποίος σχετίζεται με την νεωτερικής προέλευσης επιστημονική φυσιοκρατία.
β) Μία εκκοσμικευμένη χιλιαστική εσχατολογία, με ανάλογες εκκοσμικευμένες σωτηριολογικές προεκτάσεις, με ρίζες στον Μεσαίωνα.
γ) Ένας επιπλέον ακραίος «φυλετικός» δυϊσμός (Άριος εναντίον Εβραίου), ιδωμένος μέσα από έναν ιστορικό και όχι ένα μεταφυσικό ή θεολογικό πρίσμα, το οποίο μόνο παγανιστικής προέλευσης δεν μπορεί να θεωρηθεί.
δ) Κατ’ επέκταση, μία έμφαση στον νεωτερικής προέλευσης ρατσισμό και στην προσπάθεια ανάπτυξης, στα πλαίσια μίας φαινομενικά επιστημονικής αφήγησης της ιστορίας, με ένα είδος υλιστικής διαλεκτικής επηρεασμένο από ένα βιολογικού είδους μονισμό, ως αντιπρόταση στον διαλεκτικό υλισμό.
ε) Η σύνδεση αυτής με έναν ακραίο αντισημιτισμό , με ρίζες στο Μεσαίωνα και με μία εκκοσμικευμένη εκδοχή του μετά τον Διαφωτισμό.
στ) Η πίστη σε μία «Εβραιο-μασωνο-μπολσεβικική» συνωμοσία. Σημαντική επιρροή σ’ αυτήν θεωρούνται ο ρωσικής προέλευσης «Αποκαλυπτικός αντισημιτισμός» και «Τα Πρωτόκολλα».
ζ) Αν και δεν έγινε μεγάλη αναφορά, η προσπάθεια ανάπτυξης μίας πολιτικής θρησκείας. Μερίδα ακαδημαϊκών είναι της άποψης ότι εκείνη την περίοδο, όπως στην σταλινική Σοβιετική Ένωση προωθούταν μία «θρησκεία του κόμματος», στο χιτλερικό Γ’ Ράιχ υπάρχουν στοιχεία εμφάνισης μίας «θρησκείας του αίματος». Οι όποιες επιρροές είναι ουσιαστικά νεωτερικής προέλευσης και δεν σχετίζονται άμεσα με προχριστιανικές αντιλήψεις ή τάσεις. Αυτή η τάση έγινε ολοένα εντονότερη στην Γερμανία, στα Ες Ες, που δίνοντας ένα νέο περιεχόμενο και μία νέα σημασιολογία στα μετά Χριστόν ιπποτικά τάγματα και αντλώντας στοιχεία και από τους Ιησουίτες, επιχειρήθηκε με κύρια βάση τον «Μύθο του Αίματος» και σε συνδυασμό με έναν εκκοσμικευμένο Aποκαλυπτικό χιλιασμό, η διαμόρφωση και μίας δήθεν εσωτερικής πτυχής αυτής της «θρησκείας του αίματος».

Ακόμη και στις όποιες προχριστιανικές αναφορές και στην χρήση θραυσμάτων προχριστιανικών παραδόσεων δίνονταν σε αυτές ένα νέο περιεχόμενο και γινόταν μέσα σε ένα πλαίσιο ενίσχυσης του «Μύθου του Αίματος» ή ακόμα από ορισμένους με απώτερο σκοπό την δημιουργία μίας «θρησκείας του αίματος». Τα οποία όμως αποτελούσαν τα επιφανειακά στοιχεία μίας στην ουσία πολιτικής θρησκείας που εξίσου απουσίαζε από αυτήν, όπως με τον «Μύθο του Αίματος», κάτι το πραγματικά υπερβατικό, ιερό και μυστηριακό. Ακόμη και στις πιο ακραίες μορφές αυτές της θεωρούμενης μεταφυσικής προέκτασης του συγκεκριμένου ιδεολογικού και πολιτικού ρεύματος, όπως στην περίπτωση του Ρόζενμπεργκ, απουσίαζε μία ξεκάθαρη υιοθέτηση κάτι του υπερβατικού, ενώ έτεινε περισσότερο προς μία υλιστική κοσμοαντίληψη. Δηλαδή, η έννοια της «ψυχής» αποτελούσε μία άμεση προέκταση της έννοιας «φυλής», δίνοντας κατ’ επέκταση στην έννοια της «φυλετικής ψυχής» ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο. Ακόμα και η όποια αναφορά στο θείο –προ Χριστού και μετά Χριστού- δεν γινόταν με γνώμονα την όποια αποδοχή κάτι του υπερβατικού και μυστηριακού, αλλά σαν προέκταση ή εξωτερική εκδήλωση αυτής της «φυλετικής ψυχής». Έχοντας σαν σκοπό, επαναλαμβάνοντας για άλλη μία φορά, την ενίσχυση του «Μύθου του Αίματος», δηλαδή με κάτι που σχετίζεται με την νεωτερικής προέλευσης επιστημονική φυσιοκρατία.

Επομένως, μπορεί να θεωρηθεί ότι η όποια ταύτιση του παγανισμού με το συγκεκριμένο ιδεολογικό πολιτικό ρεύμα είναι ουσιαστικά άστοχη.

Αγαπητέ gilgamesh, μετά την ανακεφαλαίωση για να περάσω σύντομα στο νέο κύκλο συζήτησης, θα παραθέσω κάποια ενδεικτική βιβλιογραφία. Άλλες φορές χρειάζεται να συμβουλευτείς τις βιβλιοθήκες ακαδημαϊκών ιδρυμάτων, άλλες φορές μπορείς να τα βρεις εύκολα ή δύσκολα σε βιβλιοπωλεία και άλλες φορές εύκολα ή δύσκολα σε μορφή ηλεκτρονικού βιβλίου ή να τα διαβάσεις σε ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες.

Για τις μεταφυσικές απόψεις του Ρόζενμπεργκ:

Whisker, James Biser, The Social, Political and Religious Thought of Alfred Rosenberg: An Interpretive Essay, University Press of America, 1982

Steigmann-Gall, Ricahrd, The Holy Reich, Nazi Conceptions of Christianity, Cambridge University Press, 2003

Επίσης, πρώιμες επιρροές στον «Μύθο του Αίματος», όπως εκφράστηκε κυρίως από τον Ρόζενμπεργκ, αλλά και για «Άριο» Χριστό:

Chamberlain, Houston Stewart, Arische Weltanschauung, F. Bruckmann A.-G., 1938
(Αγγλική μετάφρασή του, όχι τόσο καλή, υπάρχει στο Ίντερνετ)

Για τα εκκοσμικευμένα χιλιαστικά κινήματα:

Κον, Νόρμαν, Αγώνες για την Έλευση της Χιλιετούς Βασιλείας του Θεού: Επαναστάτες Χιλιαστές και Μυστικιστές Αναρχικοί στον Μεσαίωνα, Νησίδες, 2006

(Μία ολοκληρωμένη παρουσίαση του φαινομένου με έμφαση στον Μεσαίωνα και έναν αποκαλυπτικό επίλογο)

Landes, Richard A., Editor, Encyclopedia of Millennialism, and Millennial Movements, Routledge, 2000

(Μπορείς να το βρεις και σε ηλεκτρονική μορφή. Εκτός από σχετικά λήμματα, ενδιαφέρον έχει και αυτό με την Συνωμοσιολογία)

Rhodes, James M., The Hitler Movement: A Modern Millenarian Revolution, Hoover Institution Press, 1980

(πιο εξειδικευμένο, αλλά σπάνιο)

Για πολιτική θρησκεία:

Lane, Christel, The Rites of Rulers: Ritual in Industrial Society – The Soviet Case, Cambridge University Press, 1981

(Λίγο ευρύτερης θεματολογίας, αλλά αρκετά ενδιαφέρον. Μπορείς να ρήξεις μια ματιά και στο Google Books)

Voegelin, Eric, Modernity Without Restraint, University of Missouri Press, 2000
(Από την σειρά επανέκδοσης των έργων του. Μία αντιπροσωπευτική εισαγωγή, σχετική με την συγκεκριμένη πτυχή)

Gentile, Emilio and Mallett Robert, The Sacralisation of politics: Definitions, interpretations and reflections on the question of secular religion and totalitarianism, Totalitarian Movements and Political Religions, Volume 1, Issue 1, Routledge, 2000

(Μία πιο σύγχρονη προσέγγιση στο συγκεκριμένο ζήτημα)

Για τoν ρωσικής προέλευσης «Εβραιομπολσεβικισμό» και «Αποκαλυπτικό αντισημιτισμό»:

Kellogg, Michael, The Russian Roots of Nazism: White Émigrés and the making of National Socialism, Cambridge University Press, 2005

(Αρκετές πληροφορίες που δεν αναφέρονται συχνά. Μπορείς να ρίξεις και μια ματιά στο Google Books, αν και μπορείς να το βρεις και σε ηλεκτρονική μορφή)

Για επιπλέον πτυχές:

Gasman, Daniel, The Scientific Origins of National Socialism, Transaction Publishing, 2004

(Ένα βιβλίο σχετικά με τον Μονισμό του Έρνστ Χέκελ και τον Κοινωνικό Δαρβινισμό, σε νέα έκδοση και με νέα εισαγωγή. Μπορείς να ρίξεις και μια ματιά στο Google Books, αν και διαβάζεται καλύτερα σε έντυπη μορφή)

Λουκάς, Ιωάννης, Εθνικοσοσιαλισμός και Ελληνισμός, Ο «Αγώνας» του Αδ. Χίτλερ και η Κατάχρηση του Ελληνικού Ιδεώδους, Γρηγόρης, 1991

(Αν και κάποιες φορές γίνεται ονομαστική αναφορά στο έργου του συγκεκριμένου συγγραφέα, δεν υπάρχουν παραθέσεις αποσπασμάτων από το περιεχόμενό του, που να δείχνουν πως δεν σχετίζονται ως προς την ύπαρξη μίας κοινής πηγής για τα δύο παραπάνω. Ακόμα περισσότερο ότι το δεύτερο δεν είναι άμεσο προϊόν του πρώτου. Χρησιμοποιούνται και αρχαίες πηγές)

Για περισσότερες πληροφορίες γύρω από τις προσωπικές θρησκευτικές αντιλήψεις υψηλόβαθμων αξιωματούχων, αλλά και την στάση στις διάφορες εκκλησίες:

Το παραπάνω βιβλίο του Steigmann-Gall. Αναφέρεται διεξοδικά σε πολλές πτυχές με το ζήτημα. Φτάνει μέχρι και τους Γκαουλάιντερ. Υπάρχει και αναφορά στον Μάρτιν Μπόρμαν, που εκτός από άθεος ήταν και αντικληρικαλιστής. Όπως υπήρχαν και άλλοι αξιωματούχοι, που ήταν θρησκευόμενοι προτεστάντες, ρωμαιοκαθολικοί και φθάνει στις παρυφές, που βρίσκονται οι ονομαζόμενοι «παγανίζοντες» (“paganists”) και όχι παγανιστές (“pagans”), ούτε νεοπαγανιστές (“neopagans”). Όπως και η περίπτωση Ρόζενμπεργκ. Δεν σημαίνει βέβαια ότι όποιος είναι άθεος ή αθεϊστής, όπως τον Μπόρμαν είναι και εν δυνάμει οπαδός μίας ανάλογης «νεο»-ιδεολογίας. Όπως και ίσχυε στις υπόλοιπες περιπτώσεις.

Τέλος, για το φαινόμενο του σύγχρονου παγανισμού:

Harvey, Graham, Contemporary Paganism, Listening People, Speaking Earth, Hurst & Company, 2nd Edition, 2007

(Ένα βιβλίο ακαδημαϊκού που παρουσιάζει διάφορους παγανισμούς. Ανάμεσα σε άλλα, επισημαίνονται και οι διαφορές των όποιων παγανισμών με το κίνημα της Νέας Εποχής – σελ.213-215)

Αυτά για σήμερα,

Καλή σου μέρα!

ΥΓ1: Αγαπητοί trexagireve και europaio2 δεν σας έχω λησμονήσει. Πριν περάσω στον επόμενο κύκλο θα ήθελα να γράψω δύο πράγματα, με αφορμή πραγμάτων που αναφέρατε πρόσφατα.

Καλημέρα και σε σας!

ΥΓ2: Επίσης, σκέφτομαι να κάνω μία εισαγωγή και στον νέο κύκλο, με αφορμή όσα αναφέρθηκαν στον Βενιζέλο.

ΥΓ3: Malum nullum est sine aliquo bono
Καλημέρα σε όλους!

Φως! Περισσότερο Φως!

"Ο Έγελος είπε ότι η Λογική είναι η επιστήμη του θεού. Αυτές οι λέξεις αποτελούν μία προσβολή για μία πραγματική νορδική θρησκεία. Είναι η αντίθεση σε όλα που είναι αληθινά γερμανικό και σε όλα που είναι αληθινά ελληνικό. Αυτά τα λόγια είναι όντως Σωκρατικά. Δεν προκαλεί επομένως έκπληξη ότι οι καθηγητές των πανεπιστημίων έχουν ανακηρύξει ως άγιο τον Έγελο μαζί με τον Σωκράτη".

Αναρωτιέμαι ποια θα ήταν και η άποψή του για τον Πλήθωνα τον Γεμιστό και αν θα υπήρχε σ’ αυτή την περίπτωση σύμπτωση απόψεων με τον Σχολάριο…

Από το δεύτερο βιβλίο, κεφάλαιο ένα, "Φυλετική Αισθητική" (σ.65):

“But it was Sokrates, the non Greek, who, in a time of decomposition, gave it a death blow. The idea of a community of the good resulted in a new human classification, not according to races and peoples, but according to individual man. With the collapse of Athenian racial democracy, Sokrates became the international social democrat of his day. His personal courage and cleverness gave his racially destructive teaching its self advertising blessing. It was his disciple, Antithenes, the son of a hither Asiatic slave woman, who then drew so many conclusions from Sokrates’s ideas and ventured forth to preach the destruction of all barriers between races and peoples in the name of human progress.
It was because of Platon that Sokrates was immortalised, and is, even today, honoured by armchair great men. Greek genius must recognise Platon as the man who, in the midst of a great decomposition, represented sober prudence. He loved this man, Sokrates, and so created an eternal monument for him. Platon placed the words of his own soul in the mouth of Sokrates. Thus, the true Sokrates vanished from the world. Only a few passages in Platon truly refer to him. In the Phaedon, for example, Platon relates that Sokrates had admitted that he possessed no aptitude for investigation of organic events. The true nature of things for Sokrates therefore consisted ultimately not in their investigation by observation, but in our thinking about them. One should not ruin one’s eyes by viewing things to excess. If man wishes to discover whether the earth is flat or round then it does not suit him to carry on research. Rather, he should ask: What does reason say of this? Is it rational to conceive the earth as the centre of the universe? While Platon certainly invented this passage, it fits the same Sokrates who turned his gaze away from a racially beautiful Greece in order to talk of a universal abstract mankind, a brotherhood of the good. Here he turned away from the sun of observation to look at the shadows of dogma. As the Jewish dogma has corrupted religion, so Platon’s scientific method, hostile to life, has corrupted European philosophy. Aristoteles was its systematic diffuser, and Hegel its last great pupil. Logic is the science of god, said Hegel. These words are an affront to a truly Nordic religion. It is the antithesis of all that is truly German and all that was truly Greek. These words are truly Socratic. It is not surprising therefore that university professors have canonised Hegel along with Sokrates.”

Καλό Σαββατόβραδο σε όλους!

ΥΓ. Εδώ σταματά και η παρουσίασή μου. Όχι όμως και η συζήτησή μου με τους αγαπητούς trexagireve και gilgamesh…

Καλό βράδι και σε σας!

Φως! Περισσότερο Φως!

Και συνεχίζω τώρα με μία λεπτή σατυρική διάθεση...

Νομίζω ότι τα σχόλια του περισσότερο παραπέμπουν σε άρθρα από σκανδαλοθηρικά έντυπα της εποχής του, σχετικά με την περίοδο που βρισκόταν ο Άλιστερ Κρόουλυ στην Νότια Ιταλία, όταν είχε ιδρύσει στο Cefalu της Σικελίας το «Αββαείο του Θελήματος»… Επίσης, προκαλεί ενδιαφέρον που τον θεωρεί ως μία αρχαία εκδοχή του ιδρυτή της Ανθρωποσοφικής Εταιρείας Ρούντολφ Στάινερ και της -μεταξύ άλλων- προέδρου της Θεοσοφικής Εταιρείας Άννι Μπεζάντ… Δηλαδή, άμα κάνω χρήση της κατά της trexagireve ορολογίας , ο Πυθαγόρας ήταν για τον Ρόζενμπεργκ ένας «αρχαιο»νεοεποχίτης!

Τέλος, προκαλεί ενδιαφέρον το γεγονός, ότι προσεγγίζει τον Απόλλωνα όπως τον Βόταν, με δίχως κανένα ίχνος ιερότητας και μυστηρίου, παρά ως ένα δημιούργημα της τότε «άριας» ψυχής…

Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από την ηλεκτρονική έκδοχή του βιβλίου (σ.12), από τον πρώτο τόμο του «Μύθου», «Η Σύγκρουση των Αξιών», και πιο συγκεκριμένα από το πρώτο κεφάλαιο με τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Φυλή και Φυλετική Ψυχή»:

«This near eastern African underworld is revealed most vividly in the historically attested figure of Pythagoras. He is said to have travelled throughout Babylonia and to India. He himself is described as a Pelasgian, and he did in fact practice his mysteries in Asia Minor, joined by ecstatic mystical women. He was unable to gain credence in Greece proper. Aristoteles and Heraclitus referred to him derogatorily, and were plainly resentful of his mathematical cabalism. Aristoteles said that Pythagoras’ fame was based on his appropriation of alien spiritual values. This was also the opinion of Heraclitus, who said that Pythagoras had woven together a false art and charlatanry from various writings. A pretence at universal knowledge, said the Hellenic sage, does not instruct the spirit.
So Pythagoras moved to the west, to southern Italy, where, like some ancient blend of Rudolf Steiner and Annie Besant, he set up his school of mysteries complete with priestesses. He was regarded throughout the entire African littoral—whence came the collectivist sexual mysteries of the Egyptian Karpokrates to his aid—as the wisest of the wise. Universal equality is once again promoted in the form of democratic ecumenicalism. Women and property are held in common, although this had been the basis of non Nordic Mediterranean ideas when Apollo first battled against them.»

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!

ΥΓ. Αγαπητέ trexagireve δεν σε έχω ξεχάσει, λίγο υπομονή…

Φως! Περισσότερο Φως!

«But church elders discouraged such anti-Olympics talk and attended the opening ceremonies. They also issued a brochure to foreign visitors welcoming them to the Games, reminding them that the Greek gods were mythological and that Christian Orthodoxy is the religion of 97 percent of Greece's 10.3 million people. 'We don't mind that the Olympics are like this as long as the meaning of the ancient gods isn't turned into idolatry,' said Father Tomas Synodinos, chancellor of the archdiocese of Athens. 'We must be honest and admit it is part of the country's history.'"

Όπως βλέπεις, και στην εναρκτήρια τελετή παραβρέθηκαν, μέλη της ελλαδικής εκκλησιαστικής ηγεσίας (“elders”) και αποθάρρυναν (“discouraged”) τέτοιου είδους δηλώσεις που στρέφονταν κατά των Ολυμπιακών Αγώνων (“such anti-Olympics talk”). Μάλιστα στα φυλλάδια τι τόνισαν; Και αυτοί «φιλοπαγανιστές»; Και ποια ήταν ολόκληρη η δήλωση του Συνοδινού;

Όπως βλέπεις συμπεριέλαβα ολόκληρο το απόσπασμα και όχι μονάχα τις δηλώσεις του τότε πρωτοσύγκελου της Αρχιεπισκοπής… Πόσο μάλλον «γιατί κι εσύ, δεν λέγοντας ολυμπιακούς αγώνες, αποκρύπτωντας, την θρησκευτική συνοδεία και τις ειδωλολατρικές τελετές και δοξασίες».

Σύμφωνα πάντως με την εκκλησιαστική ηγεσία του τόπου αυτού που παραβρέθηκε στην εναρκτήρια τελετή των Ολυμπιακών Αγώνων, εξηγώντας και τους λόγους, δεν υπήρχε ζήτημα. Απλά, επαναλαμβάνω ξανά, ότι με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες, παρουσίασα μία άλλη προσέγγιση που υπάρχει για το ζήτημα στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Όπως βλέπεις, αγαπητέ trexagireve δεν απέκρυψα τίποτα.

Καλό σου βράδι!

ΥΓ. Αργά το βράδι θα προσπαθήσω να δημοσιεύσω το ένα από τα δύο αποσπάσματα...

Καλό βράδι σε όλους σας!

Καλή μέρα να ξημερώσει για όλους μας!

Cum Patientia, λοιπόν...

Καλό βράδι και σε σένα!

«732-33 Byzantine Emperor Leo the Isaurian transfers Southern Italy (Sicily and Calabria), Greece, and the Aegean from the jurisdiction of the Pope to that of the Ecumenical Patriarch in response to Pope St. Gregory III of Rome's support of a revolt in Italy against iconoclasm, adding to the Patriarchate about 100 bishoprics»
(πηγή, “Orthodox Wiki”: http://orthodoxwiki.org/Timeline_of_Orthodoxy_in_Greece#Byzantine_Imperial_era_.28843-1204.29)
Επίσης, ανέφερα ότι μία «χριστιανοπαγανιστική» υπόθεση δεν στρέφεται εναντίον Ρωμαιοκαθολικών, από ακραίες προτεσταντικές οργανώσεις, αλλά και Ορθόδοξων Χριστιανών. Για παράδειγμα, διατίθεται από τέτοιες οργανώσεις βιβλίο με τίτλο «Είναι η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία Χριστιανική;» (“Is Eastern Orthodoxy Christian?”) του Δρ. Robert A. Morey, στο οποίο –γι’ αυτούς- αναιρεί την άποψη ότι ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός είναι χριστιανικός. Και μάντεψε τι ισχυρίζονται….
(πηγή: http://biblicalthought.com/blog/is-eastern-orthodoxy-christian/)

Από την άλλη, χαρακτηρισμοί όπως «Εβαιομασωνία», όπως εσύ τον χρησιμοποίησες, δεν βοηθά να ισχυριστεί κάποιος ότι οι άλλες εκκλησίες, όπως ο Ρωμαιοκαθολικισμός, είναι «χριστιανοπαγανιστικές». Για παράδειγμα, ο Αλέξανδρος Καλόμοιρος στη Συνέλευση Ορθοδόξου Νεότητας που οργανώθηκε κάτω από την αιγίδα της Συνόδου των Ρώσων Επισκόπων της Διασποράς, στην αμερικανική πόλη Σιάτλ, τέλη Ιουλίου 1980, υποστήριξε τα παρακάτω:

« Εδώ ανοίγουμε το μεγάλο ζήτημα της ειδωλολατρικής ελληνικής επιρροής στο χριστιανισμό.
Η ειδωλολατρική νοοτροπία ήταν η πηγή όλων των αιρέσεων. Στην Ανατολή η επιρροή της ήταν πολύ ισχυρή, γιατί η Ανατολή ήταν το σταυροδρόμι όλων των φιλοσοφικών και θρησκευτικών ρευμάτων. Όπως όμως διαβάζουμε στην Καινή Διαθήκη, “όπου επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις”. Έτσι όταν άνθιζαν οι αιρέσεις άνθιζε και η Ορθοδοξία και μολονότι διώκονταν από τους δυνατούς αυτού του κόσμου, πάντα κατέληγε νικηφόρος. Στη Δύση, αντίθετα, η ειδωλολατρική ελληνική νοοτροπία μπήκε σεμνά, χωρίς να πάρει τη χροιά της αίρεσης. Μπήκε με το πλήθος των λατινικών κειμένων του Αυγουστίνου, επισκόπου Ιππώνος. Ο άγιος Ιωάννης Κασσιανός, που ζούσε τότε στη Δύση, αντιλήφθηκε το δηλητήριο που υπήρχε στη διδασκαλία του Αυγουστίνου γράφτηκαν στη λατινική και το περιεχόμενό τους ήταν υπερβολικά εκτεταμένο δεν επέτρεψε τη μελέτη τους από τους άλλους πατέρες της Εκκλησίας και έτσι δεν καταδικάστηκαν στην Ανατολή, όπως καταδικάστηκαν τα βιβλία του Ωριγένη. Το γεγονός αυτό τους επέτρεψε να ασκήσουν αργότερα ισχυρή επιρροή στη δυτική σκέψη και θεολογία. Στη Δύση σιγά - σιγά η γνώση της ελληνικής γλώσσας εξαφανιζόταν και τα κείμενα του Αυγουστίνου ήταν τα μόνα διαθέσιμα σε μια γλώσσα που εκεί ήταν κατανοητή. Έτσι η Δύση δέχτηκε σαν χριστιανική μια διδασκαλία που σε πολλά σημεία της ήταν ειδωλολατρική. Οι καισαροπαπικές εξελίξεις στη Ρώμη δεν επέτρεψαν καμιά υγιά αντίδραση σ’ αυτήν την κατάσταση πραγμάτων και έτσι η Δύση πνίγηκε στην ανθρωπιστική ειδωλολατρική σκέψη που επικρατεί μέχρι σήμερα.
Έτσι έχουμε από τη μια μεριά την Ανατολή που, μιλώντας και γράφοντας ελληνικά, παράμεινε ουσιαστικά ο Νέος Ισραήλ, με ισραηλιτική σκέψη και ιερή παράδοση και από την άλλη μεριά τη Δύση που, έχοντας ξεχάσει την ελληνική γλώσσα και έχοντας αποκοπεί από το ανατολικό κράτος, κληρονόμησε την ειδωλολατρική ελληνική σκέψη και τη νοοτροπία της και σχημάτισε μ’ αυτήν μια νοθευμένη χριστιανική διδασκαλία.
Στην πραγματικότητα, η αντίθεση ανάμεσα στην Ορθοδοξία και τη δυτική χριστιανοσύνη δεν είναι τίποτα άλλο παρά η διαιώνιση της αντίθεσης ανάμεσα στον Ισραήλ και την Ελλάδα.
Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούμε ότι οι πατέρες της Εκκλησίας πίστευαν ότι ήταν πραγματικά πνευματικά τέκνα του Αβραάμ, ότι η Εκκλησία θεωρούσε τον εαυτό της Νέο Ισραήλ και ότι οι ορθόδοξοι λαοί, είτε ήταν Έλληνες, είτε Ρώσοι, Βούλγαροι ή Σέρβοι, Ρουμάνοι κ.λ.π. ήταν σίγουροι ότι ήταν σαν το Ναθαναήλ, πραγματικοί Ισραηλίτες, ο λαός του Θεού. Και ενώ αυτή ήταν η πραγματική συνείδηση της ανατολικής χριστιανοσύνης, η Δύση γινόταν όλο και περισσότερο ένα παιδί της ειδωλολατρικής ανθρωπιστικής Ελλάδας και Ρώμης.»
(πηγή: «Πύρινος Ποταμός» του Αλέξανδρου Καλόγοιρου - http://www.zephyr.gr/STJOHN/pyrinos.htm)

Δηλαδή, σε αυτή την περίπτωση, που κάποιος ορθόδοξος χριστιανός, μιλάει για «χριστιανοπαγανισμούς», συνήθως υποστηρίζει ότι είναι το «Νέο Ισραήλ» και «η διαιώνιση της αντίθεσης ανάμεσα στο Ισραήλ και την Ελλάδα». Βεβαίως την «ειδωλολατρική ανθρωπιστική Ελλάδα»…

Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι η μοναδική προσέγγιση που υπάρχει. Για παράδειγμα, με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες, και πιο συγκεκριμένα στις 15 Αυγούστου του 2004, ο τότε πρωτοσύγκελος της Αρχιεπισκοπής Θωμάς Συνοδινός, σε δήλωσή στην αμερικανική εφημερίδα “Atlanta-Journal Constitution” είπε χαρακτηριστικά ότι: «θα πρέπει να είμαστε ειλικρινείς και να παραδεχτούμε ότι είναι μέρος της ιστορίας του τόπου», δηλαδή, κατ' επέκταση, και η ύπαρξη στοιχείων της προχριστιανικής παράδοσης, από ιστορικής άποψης.

(Το συγκεκριμένο απόσπασμα:
Aug 15, 2004
Beliefnet.com/The Atlanta Journal-Constitution
On August 15, 2004 The Atlanta Journal-Constitution reported, "In the weeks before these Summer Games began, a few outspoken and fundamentalist-minded priests preached that old-time religion, complaining --- in print --- that the Olympics were sacrilegious. 'We're reveling too much in the pagan pastimes. I don't approve,' Father Peter, a priest in Marathon, told Runner's World magazine in its latest issue. Other clerics just days ago told reporters they were concerned about the content of the Opening Ceremony, which offered depictions of the ancient gods. But church elders discouraged such anti-Olympics talk and attended the opening ceremonies. They also issued a brochure to foreign visitors welcoming them to the Games, reminding them that the Greek gods were mythological and that Christian Orthodoxy is the religion of 97 percent of Greece's 10.3 million people. 'We don't mind that the Olympics are like this as long as the meaning of the ancient gods isn't turned into idolatry,' said Father Tomas Synodinos, chancellor of the archdiocese of Athens. 'We must be honest and admit it is part of the country's history.'")

Επομένως, αυτό που έπραξε τότε ένας ιερέας, εκπρόσωπος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, δεν ήταν, σύμφωνα με την προσωπική μου άποψη, παρά μία κοινή παραδοχή, ότι στην ιστορική κληρονομιά, όπως και στην λαϊκή παράδοση θα συμπλήρωνα εγώ, ακόμη και των ελλήνων ορθόδοξων χριστιανών, υπάρχουν προχριστιανικά στοιχεία.
Γι’ αυτό τον λόγο είπα ότι χρειάζεται προσοχή στην χρήση ενός επιχειρήματος που μπορεί να ισχύει από μεξικάνους ρωμαιοκαθολικούς ως ρώσους ορθόδοξους χριστιανούς. Διότι όπως έχω ήδη αναφέρει: «Τέλος, έγινε αναφορά της αποδοχής μίας κληρονομιάς, στην οποία συμπεριλαμβάνονται και οι προχριστιανικές παραδόσεις. Ένα τέτοιο επιχείρημα που αφήνει να εννοηθεί ότι κάποιος που αποδέχεται μία τέτοια κληρονομιά, μπορεί να είναι ή να γίνει είτε (νέο)παγανιστής είτε (νέο)ναζιστής, μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ. Δηλαδή, οι έλληνες ορθόδοξοι χριστιανοί που αποδέχονται ως ιστορική κληρονομιά και την προχριστιανική ελληνική γραμματεία και τις λαϊκές παραδόσεις που σε αυτές υπάρχουν θραύσματα προχριστιανικών αντιλήψεων και εθών, υπάρχει ο κίνδυνος να γίνουν όλοι αυτοί εν δυνάμει… (νέο)παγανιστές και (νέο)ναζί; Και όπως έχω πει ήδη η αναφορά του Ρόζενμπεργκ στην γερμανική προχριστιανική παράδοση έχει περισσότερο την τάση μίας ιστορικής αναδρομής, στην οποία φαίνεται ότι να απογυμνώνεται αυτή από έννοιες όπως ιερότητα και μυστήριο.»

Ας σταθώ τέλος στον όρο «Εβαιομασωνία». Αυτός ήταν ένας όρος του συρμού επί Γ’ Ράιχ, και ιδίως από τον Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ. Συνήθως τότε μιλούσαν για “Juden-Freimaurerei” («Εβραιο-Ελευθεροτεκτονισμό»). Αξίζει να αναφερθεί ότι το 1942 δόθηκε επίσημα το πράσινο φως από τον Χίτλερ τον ίδιο στον Ρόζενμπεργκ, να πραγματοποιήσει έρευνες μέσα στα κατασχεμένα αρχεία και βιβλιοθήκες διαφόρων ταγμάτων, από την Γερμανία και τις κατεχόμενες χώρες, για την ανάπτυξη μίας αρτιότερης επιχειρηματολογίας στον αγώνα τους κατά της «Εβραιομασωνίας».

Εν κατακλείδι, αυτός είναι και ο λόγος, αγαπητέ trexagireve, που είπα πρόσφατα: «Επομένως, όταν κάποιος αποδέχεται τέτοιους συλλογισμούς περί προσπάθειας ‘παγανοποιήσης’ του χριστιανισμού, δεν ‘έχει ανακαλύψει την Αμερική’, όπως λέει ο θυμόσοφος λαός, αλλά ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου.» Όπως επίσης, αντιλαμβάνεσαι ότι με την χρήση όρων όπως «Εβραιομασωνία», υπάρχει το ενδεχόμενο ισχυρισμού για ταύτιση ή σύγκλυση απόψεων σ’ αυτό το ζήτημα με κυρίαρχες απόψεις της περιόδου του Γ’ Ράιχ. Και σε μια τέτοια περίπτωση, θεωρώ ότι από τον συγκεκριμένο ασκό του Αιόλου, μπορεί να αποδεσμευτούν τόσο ισχυρές θύελλες ώστε να βρεθούν σε ακόμη δυσχερέστερη θέση, σε σχέση με όσα αναφέρονται για «χριστιανοπαγανισμό», όσοι προσπαθήσουν μετά να τις καταλαγιάσουν.

Με πάντοτε φιλική διάθεση ,
Μιθρόδωρος

Και καλό βράδι σε όλους!

ΥΓ. Αγαπητέ gilgamesh, αφορμή της τοποθέτησης μου γύρω από «χωροθετήσεις», στάθηκε η εξής τοποθέτησή σου:

«Καταρχήν για να μην θεωρηθεί ότι χωριζόμαστε σε στρατόπεδα υποστηρίζοντας προσεγγίσεις ο ένας του άλλου και παρεξηγηθούμε από κάποιους...να σημειώσω ότι και αυτά που ανέφερα έτσι όπως τα ανέφερα προκύπτουν από ανάλυση κοινωνικών και πολιτικών επιστημόνων που μελέτησαν εκείνη την εποχή και το τρόπο δράσης των κυβερνήσεων της Ευρώπης εκείνη τη περίοδο.
Αυτά προς αποφυγή άσχημων γεγονότων.»

Γιατί στο διαδίκτυο είναι απρόσωπη η επικοινωνία, γι’ αυτό τόνισα ότι έγινε με φιλική διάθεση. Όχι με σκοπό την όποιας μορφής επίπληξη, αλλά προς ενίσχυση της δικής σου τοποθέτησης.
Τέλος, τα ερωτήματά σου, που εφάπτονται με ευρύτερα ζητήματα, εκτός του συγκεκριμένου αντικείμενου συζήτησης είναι όντως εύλογα. Αλλά θα προτιμούσα να αναφερθώ σε αυτά, μόλις ολοκληρώσω την παρουσίαση των επόμενων δύο αποσπασμάτων. Και αν γίνεται ακόμη και σε ξεχωριστό νήμα, για να μην «χαθεί» το συγκεκριμένο θέμα .

Καλό βράδι και σε σένα!

Φως! Περισσότερο Φως!

Edited by - Μιθρόδωρος on 20/02/2009 01:10:22

ΥΓ. Αγαπητέ trexagireve, δεν σε έχω ξεχάσει … τα λέμε!